The Fountain (2006)

The fountain is een film waar echt over nagedacht moet worden.

Tot op zeker hoogte lukt het nog wel om het achterliggende verhaal van deze film te begrijpen.

Het zijn drie verhalen die eenzelfde verhaal vertellen maar steeds in een andere setting.

Het einde echter is me nog niet volledig duidelijk. Toch vind ik dat het de kijker wel iets makkelijker gemaakt had kunnen worden.

Desondanks vind ik het verhaal zeer origineel is het goed geacteerd en heeft de film mooie plaatjes met een raar sfeertje.

Darren Aranofsky is en blijft een interessante filmmaker. The Fountain met terugwerkende kracht dan eindelijk gezien.

Het meest aantrekkelijke van The Fountain is het audio-visuele aspect. De muziek van Clint Mansell is van ongekende schoonheid en de beelden zijn bij vlagen overdonderend. Op een wonderbaarlijke manier weten de beelden, die gevaarlijk balanceren tussen kunst en kitsch, mij toch vooral positief te stemmen.

Maar dan komt men aan bij het ''redelijk'' opgeklopte, lege verhaal. Waar een film als deze meer tot zijn recht zou komen als er wat overblijft om zelf in te vullen, gebeurt dit totaal niet. Het liefst vergeet je elke vorm van uitleg meteen weer om te genieten van de sfeer, de beelden en de muziek. Ook spelen de twee hoofdrolspelers niet erg overtuigend. Op papier een vreselijk tranentrekker, maar gelukkig weet het voor mij essentiële, het verdriet om een ongeneeslijk zieke dierbare, overeind te blijven.

Zelden zo´n moeite gehad om een film, waarbij ik mij op veel manieren kan tegenspreken, te beoordelen,

Prachtig sprookje. Met The Fountain heb ik nu alle films (tot op vandaag natuurlijk) van regisseur Aronofsky gezien. De film overweldigt in het begin met kleuren en visuele creativiteit, maar is net te chaotische naar mijn persoonlijke smaak om er meteen in te komen. Andere films van hem (Pi even buiten beschouwing gehouden) profileren zich als een neerwaartse kolk van het hoofdpersonage. Net als in Pi zit je hier meteen in het hoofdpersonage dat moeite heeft om de ziekte van zijn vrouw te verwerken. De symboliek is heel sterk met verleden, heden en toekomst. Telkens met dezelfde vraag of er toch geen mogelijkheid is om het leven te verlengen en zo de dood te verslaan. We volgen telkens de gedachten van het hoofdpersonage Tommy die soms afdwalen naar het verleden via het boek en verstrengd in antwoorden op ziekte en dood naar de toekomst. Gaandeweg geraken die dingen nog meer verstrikt met elkaar.

Je kan een hele filosofische uitleg geven aan het verhaal, maar belangrijk is vooral de aanpak ervan. Aronofsky weet perfect met kleuren en geluiden te spelen om er een prachtig schouwtoneel van te maken. Het gaat net te traag op gang om er een topper van te maken, maar het blijft een hele mooie film.

Pretty damn cool. Visueel nogal gladgestreken sinds Pi (zijn beste werk), maar het werkt op zich wel. Aantal prachtige scenes die bol staan van de CGI en verder een heel solide geschoten filmpje. Niet heel aangrijpend allemaal, maar Hugh speelt het alsnog behoorlijk. Rachel Weisz daarentegen... die bakt er weinig van, zeker in combinatie met haar -op de één of andere manier- vrij afstandelijke personage.

Verder blijft er een mooi, dromerige soundtrack over en komt het tot een aardig sterke conclusie. Aronofsky heeft weinig interessants te melden aan mij, dus veel meer dan een sfeervol drama is het niet. Het blijft een regisseur met veel sterke punten die altijd blijven hangen, maar hoe verder ik in zijn oeuvre kom, hoe minder het wordt. Van briljant tot sterk, zo gaat het.

Dit was een vreemde film. Het zijn een drietal verhalen die zich afspelen in verschillende tijdslijnen. Hierdoor is het wel een film waar je je aandachtig moet bij houden. De sfeer in de film is ook redelijk bijzonder, af en toe wat zweverig, maar soms ook dramatisch en dan weer meer actie/avontuur gericht.

Visueel was de film wel af en ook muzikaal zat het snor. Ook Hugh Jackman heeft me aangenaam verrast. Het verhaal is dus wel geen simpele brok en echt meeslepend vond 'k het wel niet, maar toch boeiend genoeg om hem uit te kijken.

Het is zeker niet de toegankelijkste film van Darren Aronofsky, daarvoor kijk je beter naar Requiem for a Dream, The Wrestler of Black Swan.

'k vind het een moeilijke film om te beoordelen, misschien is het best als je hem zelf eens bekijkt.

Ja, daar zit je dan. Zocht voor vanmiddag een filmpje die niet te lang duurde en waarvan het verhaal me wel aansprak. M'n oog viel op 'the Fountain' en nietsvermoedend zette ik deze op om even lekker film te kijken.

Maar dat 'lekker film kijken' viel nog niet mee. Had het ook kunnen weten, met Aronofsky aan het roer krijg je altijd wat anders dan je verwacht had en helemaal wat anders dan m'n dvd-hoes me beloofde.

Wat een complexe film. Ben er nog niet helemaal over uit wat alles nou precies betekende, maar ik denk dat dat ook niet zo erg is. De film heeft in ieder geval meerdere kijkbeurten nodig om te bevatten wat er allemaal nou bedoeld wordt en wat Aronofsky precies heeft bedoeld met het maken van deze film.

De film speelt zich af in verleden, heden en toekomst en in alle drie de tijden zien we Hugh Jackman in drie verschillende persoonlijkheden. Fenomenaal gespeeld, één van de beste acteerprestaties die ik ooit gezien heb.

Ook de muziek ondersteunt de film geweldig. Constant aanwezig zowat, maar nooit storend.

De beelden zijn ook oogverbluffend. De schitterende special effects vliegen je meteen om de oren en blijven de hele film van hoogstaande kwaliteit.

Ik begin met drieënhalve ster voor de eerste kijkbeurt. Ga zeker deze film nog eens herzien en denk dat er dan nog wel een verhoging inzit. Deze film eerst even laten bezinken, want ook al duurt die nog geen anderhalf uur, je voelt je uitgeput maar toch ook voldaan wanneer de aftiteling op het scherm verschijnt!

Op 11 maart 2008, de dag toen ik mij bij Movie Meter aanmeldde schreef ik het volgende;

Na een tweede kijkbeurt zo'n 1½ jaar later was ik al een stuk positiever. Nu na de 2e herziening gaat van dat positieve nu toch weer een stuk af. Het mag gezegd worden, de visuele stijl is zonder meer prachtig van deze 3e film van Aronofski maar met het verhaal kan ik echt helemaal niks en ik sta ook mijlenver ver af van de filosofie van het verhaal dat gaat over onsterfelijkheid, hiernamaals etc. Voor levensvragen heb ik die onzin niet nodig, maar wend ik mij liever tot filosofen zoals Kierkegaard, Schopenhauer, Nietzsche etc die wat dat soort vragen betreft mij tig keer zo veel te vertellen hebben. Ik denk dat Nietzsche als hij nu zou leven - deze filosoof moest niets hebben van begrippen zoals een almachtige God, onsterfelijkheid, hiernamaals etc - deze film volledig de grond in zou boren. Míjn mening over levensbeschouwelijke vragen zoals dood, onsterfelijkheid, hiernamaals is; Elk individu is sterfelijk, maar daarbij gaat niet alles verloren want het leven gaat nu eenmaal door en elk individu maakt deel uit van het 'leven' dat zich imo alleen hier op onze aardkloot afspeelt en niet in een of ander metafysisch oord dat lichtjaren van onze aarde verwijderd staat.

Verder nog over deze film; wat mij ook zeer tegenstaat is dat oversentimentele gedoe van wetenschapper Tommy Creo en die afgrijselijke zeurmuziek. Het enigste positieve dat overblijft zijn dus de prachtige visuals. Dat laatste voorkomt dat ik deze film het door mij laagst gehanteerde cijfer (1,0*) geef, maar meer dan een 2,0* zit er van mij toch echt niet in.

Visueel was het weer enorm genieten voor mij, onvergetelijke plaatjes die ik zeker nogmaals wil zien. En de muziek voegt voor mij veel toe, prachtig. De man en vrouw (acteurs) vind ik heel goed gecast, met de juiste uitstraling voor de twee hoofdrollen (de pijnlijke zoektocht en de te verkrijgen reinheid).
'Het klopt' helemaal en de hier visueel getoonde denkwijzes zijn associatief en intuïtief, precies zoals ik het zelf ervaar.

Een enorm mooie film dus, met 3 verhalen in verschillende tijden (tijd speelt innerlijk geen rol bij dit thema, maar uierlijk of lichamelijk wel): een moderne wetenschapper in tijdnood op zoek naar een geneesmiddel om het sterven van zijn zieke vrouw te voorkomen, een Spaanse (kruis)ridder op zoek naar een geheime Maya tempel met de boom van het eeuwige leven voor zijn Koningin (hijzelf wil zijn leven daarvoor geven) en een man in geestelijke sferen die niet op zoek is naar onsterfelijkheid, omdat hij deze (blijkbaar tijdelijk) al bezit vanwege zijn verblijven bij de boom des levens, maar die (zijn) sterfelijkheid niet accepteert. Voor mij gaat de film om het stellen van een doel, de reis ernaartoe en aanvaarden van sterfelijkheid op aarde en van het lichaam.
De man schrijft het eindhoofdstuk in het boek van de vrouw, met de gewenste of intuïtieve afloop, heel fraai want zo geeft zij hem tevens een doel binnen zijn verdriet. De ridder blijkt te gulzig te zijn en kan het eeuwige leven niet aan zijn koningin brengen. De innerlijke man accepteert tenslotte de sterfelijkheid (van zijn vrouw en van 'de natuur') en 'ziet het licht'.
Zo kan de man verder met zijn leven en het zaad werkelijk planten, en een plekje geven om gevoed te worden met de geest van zijn vrouw, zijn herinneringen aan haar.

Deze film heeft wel wat kijkbeurten nodig gehad om in mijzelf te kunnen groeien.
Wat dat betreft is de metafoor snel gemaakt, het zaad wordt in de aarde gelegd en gebruikt het (dode) lichaam als voedsel om verder te leven.

Een goede drama/SF film...

Mooi opname, prima camerawerk...

Goed verhaal, maar het is losse verhaal.

iedere andere kant verhaal, moet je echt

goed drie verhaal volgen...

Redelijk acteerwerk...

Bekende acteur Hugh Jackman speelt goed...

Mooi HD kwaliteit...

Verbluffend.

Er zullen vast veel mensen op dit forum er op tegen zijn, een klassieker, zeker op audiovisueel (en het hele ''trip'' gebeuren) bekijken op een commerciële zender zoals RTL7 is natuurlijk niet de ultieme filmervaring die een ''echte'' liefhebber kan uitkiezen. Toch heb ik hem hierop gekozen, afgezien van de reclames is het me toch bevallen. En had ik hem niet willen missen.

Darren is wel een man waar ik de loop der films respect voor heb gekregen, ik moet alleen, na deze, RfaD kijken en dan zit het er voorlopig op. Wat me opviel was de camera stijl in deze film. Totaal anders, waar de andere films een wat lossere, spontane, soms hand-held beelden bevatten was dit lekker recht en geregisseerd. Niks mis mee, maar niet op het blote oog een voltreffer.

Toch weet the Fountain het meer dan goed te maken. Het is het verhaal en de verbluffende visuele effecten die de film zo bijzonder maken. Het is een soort filosofie en sowieso maya's toevoegen en studie's erbij betrekken wekt bij mij al meteen wat meer interesse dan andere onderwerpen. Iedereen zit te zeuren over drie verhaallijnen, maar uiteindelijk is dit toch gewoon een uitsluitend verhaal? We blikken terug vanuit ''de bol'' naar ''het normale leven'' en in dit ''normale leven'' krijgen we af en toe het ''boek'' te zien. Voor mij was de volgorde wel logisch en had ik hem vrij snel te pakken. Echter de filosofie en de beelden die d.m.v. montage wat apart overkomen, deed mij vraagtekens zetten.

Erg mooie film die ik niet zo zeer bij het andere werk van Darren zou neerleggen, maar misschien wel zijn beste werk. Tot nu toe alleen maar meesterwerken. RfaD moet maar snel langs komen...

4,5 ster

Wow. Wat kan ik zeggen over deze film? Ik ben bijna bang om iets verkeerds te zeggen over deze film. Het is een pareltje, een parel die de mainstream niet opgemerkt heeft. Inclusief mij die bij toeval deze film is tegengekomen. Mensen zeggen: Donnie Darko moet je zeker zien! Ik knik dan meestemmend, maar ik weet ook dat de meeste dat niet zouden zeggen over deze film. Is ook te zien aan het gemiddelde: een groep mensen die de film de hemel inprijzen (inclusief mij) en een groep die de boodschap niet begrijpt. Inderdaad, niet iedereen zal de film begrijpen. Hiermee kleineer ik niemand, je moet echt helemaal open staan voor deze film om de pracht te zien.

Het heeft naar mijn idee vrij weinig zin om echt in te gaan op de inhoud. Iedereen interpreteert het leven en de dood anders. Wat uiteraard wel besproken kan worden zonder dat een hoop mensen hier haaks tegenover staan zijn de uitmuntende acteerprestaties van Jackman en Weisz. Hun verdriet en blijdschap spat van het scherm af. Zelden heb ik bij een acteer het gevoel gehad dat hij/zij echt huilt. Bij Jackman kan ik geen onderscheid maken tussen echt en nep. Dat maakt de film intens. De verhaallijnen lopen zeer goed door elkaar heen. Als je goed nadenkt is het eigenlijk maar een verhaallijn: die van de first father. Zijn strijd door de tijd heen. Verzwolgen worden door de boom van leven en voor eeuwig staan in een veld. Mooier dan dit heet de regisseur het niet kunnen brengen. Het enige kleine minpuntje dat ik kan noemen is soms de warrigheid. Alhoewel ik ook moet toegeven dat het waarschijnlijk niet mogelijk is om het makkelijker te brengen dat dit. Is het leven en de dood makkelijk? Wat mij verder opviel was de terugkerende kleur amber (dit neem ik aan althans) die in de stervende ster te zien was, in het ziekenhuis en bij het laboratorium. Een zeer mooie en kalmerende kleur die duidelijk een belangrijke rol speelt in de film. En de muziek... simpelweg prachtig en een echte waarde toevoeging voor de film. Het pianowerk is simpel doch zeer indrukwekkend.

Deze film verdient je hele aandacht, als je geen zin hebt om te in te leven en je niet focust dan mis je heel veel en verziek je je eigen beeld van de film. Doe jezelf een plezier als film buff en bekijk deze film met je volle verstand en ga helemaal in de film, leef mee. Als deze film niet op je "to see before I die" lijst staat dan ben je stom 4,5 sterren voor The Fountain!

Af en toe heel mooie beelden en een enkele aardige scène, maar verder erg vaag en erg saai. Dat eerste is niet erg, dat tweede erbij maakt het wel dodelijk. Ook geen zin er verder over na te denken. 1,5*.

Deze film - dvd, bedoel ik - had ik al een jaar of zes liggen. Ooit wel eens aan begonnen te kijken, maar toen niet in de goede stemming en weggelegd.

Dat dus vandaag maar eens ingehaald. Ben er nog niet helemaal uit wat ik er nou van vind. Sowieso is het nogal een ingewikkeld gedoetje - inderdaad na de tip van Koerok maar even de wikipedia op nageslagen, en dat laat wel wat dingen op z'n plaats vallen. Kan niettemin denk ik geen kwaad om over een maandje of wat nog eens te kijken. Drie verhaallijnen door elkaar, en dan nog droombeelden erbij, oef.

Hugh Jackman is echt erg goed vind ik. Rachel Weisz - toch een van mijn favoriete actrices, met een heleboel erg mooie rollen - valt me dan weer wat tegen. Nou heeft ze ook goedbeschouwd niet zo heel veel te doen, maar toch - wat teveel bekketrekken, wat te weinig echte emotie naar mijn smaak.

Echt sterk is ook de muziek - hoewel ik me afvraag of dat niet erg makkelijk gaat irriteren als je de film herziet. Zeker geen goed idee om de soundtrack te gaan luisteren.

Verder vooral supermooie beelden, mooie consequent goudachtige kleuren - waar het groen van de boom dan weer zo goed mee contrasteert - het maakt de film wat sprookjesachtig, wat afstandelijk, en wat beschouwend. Mooi - en ook wel de verklaring waarom ik jaren geleden liever een schietfilm gekeken heb. Je moet er voor in de stemming zijn.

Wat ik al zei, over een maandje nog maar eens kijken. Zonder nou direct te gaan vergelijken met Aronofsky's andere films, is dit denk ik wel de meest herkijkbare van allemaal. Tenminste, ik heb me laatst eens gewaagd aan een herziening van Black Swan, en dat viel dan toch een klein beetje tegen. Maar hopen dat dat met deze anders gaat.

Goh. Blijf toch achter met een overheersend 'net niet'-gevoel.

Visueel sterk, hoe kan het ook anders met Aronosky aan het roer, maar toch. Zitten genoeg mooie shots in, maar nergens eentje die me helemaal wegblies en met open mond achterliet. Vond het tijdens de sequentie in het gewone leven ook allemaal een beetje standaard. Alsof Aronofsky het contrast tussen de 'gewone' en 'bombastische' shots extra in de verf wou zetten. Beetje jammer, want in andere films filmt hij wel quasi consequent op een hoog niveau. Jackman en vooral Weisz doen het verder wel gewoon prima, verhaal is nog best interessant. Wat mij betreft gaat de hele film over het aanvaarden van de dood. Tommy kan het lot van zijn vrouw niet aanvaarden, terwijl Izzi Tommy ervan probeert te overtuigen haar laatste uren met haar door te brengen en te genieten, in plaats van te besteden aan wanhoop en woede. "Finish it" betekent volgens mij niets minder dan "Laat me los, berust in het lot".

Mooie film, maar toch iets meer van verwacht. Desondanks een dikke 3.5*.

Fraai wat Aronofsky zoal tevoorschijn tovert, maar de drie eenvoudig verweven verhaallijnjes met allerlei symboliek laten me vooral koud. Het verleden spreekt me qua setting al niet aan en de toekomst is wel erg zweverig. Dat zou nog kunnen werken, als het heden een ferme basis vormt, maar dat is ook niet het geval. De emotionele kern van de film, een tragisch liefdesverhaal over verlies, rouw en meer van dat, volstaat simpelweg niet. Zo zijn Weisz en zeker Jackson niet bepaald de meest gelukkige keuzes.

Te glad en te weinig bagage om dit materiaal tot leven te laten brengen. Aronofsky valt daar ook wel wat te verwijten. Te vaak obligate en gekunstelde scènes die het drama meer kwaad dan goed doen. Het helpt ook niet echt als Izzi ergens onderweg ineens de rode draad opdreunt. Visueel houdt hij zich wel staande, maar als je halverwege niet meer mee bent, schiet een term als kitsch in het slot al gauw te binnen. Net zoals de muziek gaandeweg steeds meer verdampt. Zuur om net in deze film geen ziel te vinden.

Ik vond het een topfilm.

Nu is het afhankelijk of je hem leuk vindt of niet, sinds de manier waar je naar de wereld kijkt enorm reflecteerd in deze film. Wanneer je bevoorbeeld zelf geen beeld hebt over kanker of geen angst hebt voor te sterven of gewoon geen interesse hebt in zo'n dingen. Zal de film tegenvallen dit is een film voor mensen die nadenken. Dus wanneer je gewoon lol wilt hebben is deze film zeker niet voor u. Het verhaal ging naar mijn mening vooral over het angst van te sterven en het willen leven dit is toch iets wat alle mensen doen ? Tenzij je nog 18 bent en kerngezond.

The Fountain werd me aanbevolen doordat ik Cloud Atlas een fascinerende film vind. Simpel Hollywoodvermaak is leuk, maar af en toe probeert een film iets anders. Dat waardeer ik altijd, of het nou goed of slecht uitpakt. Darren Aronofsky overtuigde me al eerder deze maand van zijn kunnen met het prachtige Black Swan.

Het voordeel dat ik had bij Cloud Atlas was dat ik het boek gelezen had en daardoor met het verhaal op zich bekend was. Dit was even andere koek. Er komt van alles op je af, zonder dat je echt weet wat er mee bedoeld wordt. In het begin zie ik een soort middeleeuws, LOTR ogend verhaal. Nu gaan we over op een vermoedelijk meer futuristisch verhaal, want men bevindt zich tussen de sterren(?). Vervolgens wordt er overgeschakeld naar een doktersverhaal dat van deze tijd oogt. En die dokter is dezelfde persoon als die kale man van zojuist. Net als die Tomas in het eerste verhaal. Zo wordt stukje bij beetje duidelijk hoe de film in elkaar steekt. Net als bij eerdergenoemde film staan verleden, heden en toekomst met elkaar in verband. Mooi hoe ze dat gedaan hebben. Reïncarnatie is één onderwerp, maar een ander dat net zo duidelijk naar voren werd gehaald is de dood.

De cast doet het goed. Hugh Jackman speelt zijn personages op een wijze waardoor je ze als één persoon begint te zien. Rachel Weisz is evengoed erg overtuigend. Overige rollen waren aardig, maar hebben eigenlijk geen belang. De focus ligt op de romance tussen Jackman en Weisz en die kon dan ook haast niet overtuigender over worden gebracht. Visueel is het een mooi plaatje geworden, met name de futuristische verhaallijn. Het heden vond ik dan weer het mooiste verhaal om te volgen. Het verleden vond ik het minst interessant, maar ook hier was geen sprake van verveling o.i.d. Bovendien probeerde ik het toch als één geheel te zien. De film maakt best veel gebruik van symboliek in de vorm van bijv. de ster, de ring en de boom. Of ik elke betekenis begrepen heb weet ik niet, ik denk van niet eerlijk gezegd. Maar dat vind ik tevens het mooie van deze films: hoe vaker je ze ziet, hoe meer je opvalt. Na elke kijkbeurt is het weer een andere film.

Toch wel weer behoorlijk geïmponeerd door dit werkje. The Fountain kent een indrukwekkend verhaal dat me met gemak wist te boeien. Helaas was ik gedwongen de film overdag te kijken en zorgde de lichtinval ervoor dat ik regelmatig voor het beeldscherm ben moeten gaan staan om de donkere scènes te kunnen onderscheiden. Dat deed een beetje afbraak aan de ervaring van de film, maar toch heb ik zonder meer kunnen genieten van de prachtige beelden en ben ik aangegrepen door het uitstekende verhaal. Een ronduit mooie film, die het aanschouwen zeker waard is!

4*

Minder dan de voorgaande Aronofsky's natuurlijk, maar wel de moeite waard.

Ik zal eerlijk zijn, ik had er na het zien van de film maar weinig van begrepen allemaal. Meestal vat ik thema's en bepaalde boodschappen in films wel redelijk snel, maar na wat uitleg en conclusies gelezen te hebben vond ik het maar wat vergezocht allemaal.

Gelukkig overheersen de positieve aspecten wel enigszins. Zoals wel vaker bij Aronofsky's films is de soundtrack prachtig. Licht dramatisch af en toe, maar toch met veel subtiliteit gebracht. Gedurende de hele film is de muziek dus erg sfeervol, en ook visueel is de film best indrukwekkend, met als hoogtepunt de eindscène. Ook hier voelt Aronofsky goed aan hoe je op subtiele wijze dit soort beelden voorschotelt, zonder er een kitscherige bedoening van te maken.

Audiovisueel erg verzorgde film dus, die me nergens écht weet te raken, maar wel duidelijk zijn kwaliteiten heeft. Voorlopig een 3,5*, al ben ik wel van plan hem eens te herzien.

zeer sterk sf-drama gesteund door een sterke cast, een complex verhaal en sterke effects. The Fountain is een echt kunstwerk geworden waarin de sterke punten goed gebruikt worden. Zo is de relatie tussen Jackman en Weiz' personage echt éen van de sterke punten. Elke zin naar elkaar valt perfect op zijn plaats en Jackman overtuigd ook vooral in die verhaallijn. De 3 verhaallijnen zijn niet even sterk maar staan dan ook in dienst van de andere waardoor het toch éen grote mooie complexe puzzel is. Soms gaat de vaart er wel eens uit, is de setting van hedendaagse tijd niet altijd even mooi, en blijft de film soms wat te lang hangen, toch verveel je je geen moment als je de verbintenis tussen de verhalen blijft onderzoeken. Toch kom ik niet verder dan een 7. Dergelijke films moeten je kunnen meeslepen en dat deed de Fountain niet genoeg om een volmaakte classic te worden.

The fountain is een sterk drama waaruit vooral blijkt dat de film met een hart gemaakt is en dat tilt het niveau van de film zeker omhoog. De cast doet aardig werk, de effects zijn goed en het verhaal is éen mooie complexe puzzel die voor velen niet overal beantwoord zal worden

Het vinden van leven is niet het voorkomen dat je dood gaat. *4.0

Ik weet nog dat toen ik de film jaren geleden voor het eerst zag, ik hem traag en onbegrijpelijke vond, met als gevolg een 3 als waardering. Omdat de film gaandeweg vaker terug kwam als referentie bij goede films, besloot ik voor een tweede kijkbeurt te gaan.
Het is nog steeds een lastige pil om te slikken. De aanpak is bijzonder en vervreemdend, net als vele van de scenes. Gebruik als houvast de wetenschap dat de film 3 lijnen door elkaar verteld. Je ziet overeenkomsten, maar het haast levensbeschouwelijke geeft me afstand. Feitelijk is de leidraad pure, diepe liefde en daar moet je in mee kunnen gaan. Met name de 'hemel/ruimte'-sequence zal niet voor iedereen makkelijk te verteren zijn. Of je dwaalt mee in de schoonheid of je verzucht het rare gedoe.

De boodschap is prachtig, maar wellicht ook wat te pretentieus, net als de uitvoering. Maar het is zeker weer een gedurfde prent van Aronofsky. Visueel mooi. De werkelijke prachtige score van Clint Mansell, Kronos Quartet en Mogwai draagt de film en voegt een vol punt toe aan de, toch zeker gestegen, waardering.

Sfeervol filosofisch geneuzel. Ondanks de prachtige beelden en overtuigend acteerwerk kon het verhaal mij niet zo inpakken zoals ik had gehoopt. Het was allemaal net te vaag om het goed te kunnen begrijpen en daardoor bleef ik een beetje hangen in de mooie beelden.

Eeuwig leven

Als een film van dezelfde regisseur afkomt als van Requim for a dream en Black Swan dan weet je wat je naar alle waarschijnlijkheid in ieder geval kunt verwachten; een hoop controversie, een verhaal wat op meerdere manieren interpreteerbaar is, veel zweverige scene's en vooral een diepere gedachtegang achter het verhaal. The Fountain biedt dit allemaal en hoewel een onderdeel van het verhaal vrij rechttoe-rechtaan is, zijn de overige onderdelen dit absoluut niet.

Ik doel hiermee op de twee parallelle verhaallijnen die door het hoofdverhaal heen lopen. Mijn interpretatie althans: want iedereen beleeft deze film weer op een andere manier. Met name de verhaallijn van Jackman als een soort monnik vond ik heel wazig en maar moeilijk binnen de andere verhaallijnen te plaatsen. Deze verhaallijn sprak voor mij ook het minste tot mijn verbeelding en vond ik dan soms ook net wat te symbolisch en te zweverig. Echter is de totale kijkervaring die The Fountain biedt een indrukwekkende, en is het een titel die je waarschijnlijk nog jaren bij zal gaan blijven. Dit zal niet voor iedereen op een positieve manier zijn, want dit is geen film waar je gemakkelijk instapt al lijkt dit aanvankelijk misschien wel zo als je de opzet van het verhaal ziet. Met name het slotakkoord vraagt namelijk een bredere blik van de kijker en nodigt de kijker uit om zelf de puzzelstukjes te plaatsen.

Je kunt van The Fountain zeggen wat je wilt, maar een unieke ervaring is dit zeker. Het verhaal biedt namelijk enorm veel ruimte voor de eigen interpretatie van de kijker. Dit maakt film kijken anders dan een manier die gebruikelijk is; verwacht dan ook geen hapklare brok maar een spirituele kijkervaring die de kijker dwingt over de zin van het leven na te denken en ''het zijn''. Maar dit is dan weer mijn interpretatie natuurlijk . Je moet hier in ieder geval wel echt voor open durven te staan.

De volle mep voor een film die zijn beoordeling niet zozeer direct te danken heeft omdat hij toegankelijk zou moeten zijn en een breed publiek zou moeten trekken, maar meer vanwege het feit dat je hier naar een uniek stukje cinema zit te kijken die uitnodigt om over het bestaan van het leven na te denken, je als kijker ontroert en je misschien, net als bij mij, waarschijnlijk wel de rest van je leven bij gaat blijven. Dit was voor mij dan eigenlijk ook geen filmervaring meer te noemen, maar meer een spirituele trip, waarvan ik overigens niet verwacht dat iedereen hiervoor open zal staan. Aan te raden aan iedereen is deze film dan ook absoluut niet, omdat je kijkervaring bij deze film zal staan of vallen bij hoe jij deze film ervaart.

Good job Aronofsky, je derde 5,0* van mij.


5,0*

The Fountain is een erg aparte film van Darren Aronofsky. Er worden drie verhalen verteld die op een aparte manier allemaal met elkaar zijn verweven. In ieder verhaal zoekt een man het eeuwige leven voor zijn geliefde. Het verhaal van de Spaanse conquistador vond ik persoonlijk het interessantst, maar het verhaal dat zich in de tegenwoordige tijd afspeelt is ook een erg goed drama. De boeddhistische monnik (?) die op weg is naar de Nebula vond ik dan weer een beetje vaag.

Hugh Jackman speelde een goede hoofdrol. Rachel Weisz deed het ook aardig, al vind ik de manier waarop ze praat altijd erg irritant. Haar personage is ook best irritant, haar man zoekt een genezing voor haar ziekte, maar ze verwijd hem dat hij aan het werk is en valt hem lastig met irrelevante hersenspinsels.

De film is degelijk opgenomen, al was de cinematografie niet zo bijzonder. Aronofsky zou geen CGI hebben gebruikt voor de film, maar micro-organismen hebben gefilmd. Voor de scènes in de ruimte geloof ik dat wel, maar verder is er toch echt CGI aan te pas gekomen. Voor die tijd is het best goed gedaan, alleen houd ik gewoon niet zo van die 00s CGI-look.

Erg goede muziek van Clint Mansell, vooral tijdens de scènes die zich in de tegenwoordige tijd afspelen.

Al met al vond ik The Fountain een erg interessante combinatie van Fantasy, SF, Drama en Historie. Op zich goed bedacht hoe de Maya’s met de bijbel worden verweven, maar waarom de Maya’s denk ik dan. De Egyptenaren leefde bijvoorbeeld veel eerder, namelijk in 3300 v.Chr. al en de Maya’s pas in 2000 v.Chr. De Inca’s zijn weer van nog later, pas in 1197. Zoals altijd bij films die een beetje vaag zijn en open voor interpretatie, vind ik het moeilijk om de film te beoordelen. Het is in ieder geval geen standaard film en het verhaal was best aangrijpend. Wellicht een keer herzien.

Na Pi en het enigszins ondergewaardeerde Noah is dit mijn derde film van Aronofksy, ben inmiddels best nieuwsgierig geworden naar Requiem for a Dream en Black Swan.

Goede film. Symboliek goed uitgewerkt en voor mij eenvoudig te begrijpen. Mooie beelden en fijn verhaal. De hele film werkt naar het einde toe, maar blijft tot het einde onvoorspelbaar.

Waar lag de tuin van Eden? Als het aan Darren Aronofsky ligt misschien wel in het westen, en niet in het oosten (Genesis 2:8). De intrigerende ouverture van The Fountain laat zien hoe de Spaanse conquistador Tom Creo (Hugh Jackman) in een tropische jungle stuit op een stel Mayakrijgers, die er duidelijk op uit zijn iets te beschermen. Iets heiligs, goddelijks. Wat precies? Daarvoor moet je de film gewoonweg zien.

Later vernemen we dat de sequentie in de Midden-Amerikaanse jungle een verbeelding is van een fictief verhaal, geschreven door de schijnbaar ongeneeslijk zieke Izzy/Isabel (Rachel Weisz). In dat verhaal is Creo (letterlijk ‘ik geloof’) een veredelde ontdekkingsreiziger, die ergens in de vroegmoderne tijd (een jaartal wordt niet genoemd) de mythe van de bron van de eeuwige jeugd najaagt.

Het is niet eenvoudig zonder grote spoilers te schrijven over deze gelaagde film, waarin drie verhaallijnen via parallelle montage bijeen worden gebracht. Centraal staat in ieder geval een concept dat bij uitstek religieus is, maar bij voorkeur ook puur filosofisch van aard kan zijn: de menselijke worsteling met de eigen sterfelijkheid. Als we de verhaallijn in het zogenaamd niet-fictieve heden als uitgangspunt nemen, leren we Tommy (Jackman) kennen als een integere dokter die op een haast obsessieve manier de strijd met de dood aangaat. De ziekte van zijn geliefde drijft hem tot wanhoop, het idee dat haar leven onvermijdelijk op zal houden doet hem toetreden tot een surrealistische wereld van mythen, fictie en verbeelding.

Voor ze in haar ziekenbed belandde schreef Izzy de roman The Fountain. De zoektocht naar de bron van het eerste leven (zoals beschreven in Genesis, maar ook in de scheppingsmythe van de Maya’s- Aronofsky verweeft die twee vergelijkbare verhalen), die in de roman leidend is, zou in het hier en nu misschien Izzy’s redding hebben betekend. Tragisch genoeg vervangt de realiteit echter de mythe; iedereen moet eens sterven, de kunst is dat gegeven te accepteren en tot berusting te komen.

Je zou die relatie tussen fictie en werkelijkheid kunnen zien als de kern van Aronofsky’s innemende script, ware het niet dat er nog een derde verhaallijn verweven is met de mythe en de pijnlijke realiteit die in The Fountain stuivertje wisselen. De visueel adembenemende shots van een transcendente ruimte weerspiegelen de hoop en de idealen van Jackmans personage; deze beelden lijken het door Tommy geschreven slothoofdstuk van het boek dat Izzy nooit voltooide. ‘Je kunt het wel’, zei ze tegen hem. ‘Je zult het kunnen’.

In combinatie met de prachtige score van Clint Mansell is The Fountain op zichzelf bijna een bron van meditatie, een intrigerende zoektocht naar menselijke hoop- en dat misschien tegen beter weten in.

Gisterenavond besloot ik Guy Ritchie nog een kans te geven, vandaag is het de beurt aan Aronofsky. Ik had besloten de man nog een kans te geven nadat ik Requiem en al wat langer geleden Noah in de bios had gezien. Twee gedrochten van films in mijn ogen waarbij Noah veruit mijn slechtste bioscoopervaring is, heb ik toch maar besloten The Fountain te zien. De plot sprak me wel aan (wetenschap en films over kanker) doen het meestal wel goed bij mij.

De meningen zijn hier duidelijk wel uiteenlopend over deze film en dat is volstrekt normaal want een film als deze kun je niet anders dan op je eigen gevoel beoordelen. Het eerste deel vond ik vrij zwak en het duurde toch zeker een halfuur voor dat ik vrij goed in de film zat. Het is allemaal te gekunsteld, maar wat er echt toe doet zijn de personages in dit soort film. En die waren uiteindelijk redelijk interessant maar lang niet geweldig. Qua achtergrond weten we nougatbollen over Jackman en Weisz en ik vond hun als koppel niet zo'n goede match eigenlijk. Daar gaat Aronofsky dus de mist in.

Het verhaal is ietwat zweverig, filosofisch en dus ook een beetje chaotisch door alle wartaal die verteld wordt. Heel jammer dus want hetgeen deze film vooral nodig had is meer menselijkheid en minder symboliek, Maya geweld, verborgen piramides en een zoektocht naar de Fountain of Youth.

Voorlopig wel Aronofsky's beste, maar zoals ik al zei heb ik nog niet veel willen kijken van hem.

Ik heb intussen alle films van Aronofsky gezien en ik kan niet anders dan concluderen dat hij tot mij favoriete regisseurs behoort, een select clubje wellicht. Requiem staat op 1, mother! volgt even verder in de top 10. Alleen nog The wrestler herbekijken en recenseren (heb ik hier ergens liggen) en Pi (heb ik niet en ik herinner er me nog bitter weinig van). The fountain zou ik niet beschouwen als hét schot in de roos, maar ik apprecieer hem zeer zeker wel en heb er genoten. Weliswaar twee dagen na elkaar gezien omdat ik bij de eerste kijkbeurt wat gedesillusioneerd achter bleef en ik maar laat door had waar het echt om ging.

The fountain is zeker geen film voor het grote publiek en ik zou hem ook niet onmiddellijk aanbevelen aan mijn vriendenkring (maar dat heb ik ook met onder meer Stalker, Come and see, de Kim-ki Duk's en zelfs Judgment at Nuremberg).

Een geweldige rol van Hugh Jackman die in een triple rol het beste van zichzelf geeft en een mooie combine vormt met Rachel Weisz. Eerst was naar verluidt Brad Pitt gecast, maar dat sprong op het laatste moment af. En ook Cate Blanchett was vervolgens gaan vliegen.

De filmt vertelt drie verhaallijnen over verschillende era. Centraal staat het heden waarbij wetenschapper Tommy door middel van een magisch stukje schors baanbrekende resultaten boekt rond tumorbestrijding/kanker en het vinden van de eeuwige jeugd. De twee andere verhaallijnen zijn verbonden met het heden door middel van een (nog onafgewerkt) boek van zijn zieke echtgenote Izzy. Alle drie de verhaallijnen worden mooi met elkaar verweven en zijn aan elkaar gelinkt. Liefde en het streven naar onvergankelijkheid zijn de rode draad. Elementaire vragen rond leven en dood zweven letterlijk rond en het is zeer de vraag of Aronofsky met zijn mystiek spektakel niet te veel hooi op zijn vork neemt. Audiovisueel is de film een echt pareltje waarbij planetaire nevelwolken te voorschijn worden getoverd. Mooie uitgewerkte symboliek waarbij filosofie en religie elkaar vinden.

Niet mijn favoriete Aronofsky, maar de lat ligt nu eenmaal hoog. Bizarre film, maar tegelijk fascinerende film. Eentje die je over je heen moeten laten komen. Chapeau ook voor het lef om net als bvb Terrence Malick (The tree of live) en Stanley Kubrick zaliger (2001: ASO) dergelijk gewaagd iets te creëren. Sowieso weet je dat je in de storm van de controverse terecht komt. Een regisseur met ballen! 4,0* (nipt weliswaar)!

“Every shadow no matter how deep is threatened by morning light.”

Schitterende film. Een mooi menselijk verhaal over dood, rouw, liefde en het loslaten van je geliefde, maar The Fountain draagt ook duidelijk de stempel van Aronofsky. Visueel is de film een meesterwerk, en drie verhalen worden bijna achteloos met elkaar verweven. Ik had van te voren weer een hersenkraker verwacht, maar het verhaal was verassend goed te volgen. Alleen het spirituele en filosofische derde verhaal is echt voor meerdere interpretaties vatbaar. En Hugh Jackman en Rachel Weisz laten weer eens zien waarom ze twee van mijn favoriete acteurs zijn.