The Fountain (2006)

Ik begrijp niet wat de meeste kijkers in deze film zien....ik zag het niet.

Oké, dat accepteer ik. Ik doe dat persoonlijk eigenlijk wel: daarom geef ik ook niet zo gauw een film minder dan 2,5 of 2 sterren. De meeste films die het grote scherm bereiken zijn gewoon technisch wel redelijk goed gemaakt, dus kan ik zelf geen extreem lage scores geven. Een 2,5 of 2 is voor mij al een film waar ik weinig of niks aan gehad heb.

Maar SPECIAAL een extreem lage score geven om een gemiddelde omlaag te halen vind ik niet fijn. Ook al zijn er blijkbaar verschillende manieren om een score toe te kennen omdat er nu eenmaal niet altijd met dezelfde parameters gewerkt wordt en per slot van rekening er ook nog veel dingen subjectief blijven.

Maar ik blijf erbij: je moet eerlijk blijven en oprecht afwegen wat er allemaal positief en negatief aan de film was en daar consequent in blijven. Anders is het stemsysteem gewoon nutteloos en is het gewoon geen richtlijn meer voor mensen die iets over de film willen weten (tenzij ze de commentaren lezen natuurlijk).

Fraai wat Aronofsky zoal tevoorschijn tovert, maar de drie eenvoudig verweven verhaallijnjes met allerlei symboliek laten me vooral koud. Het verleden spreekt me qua setting al niet aan en de toekomst is wel erg zweverig. Dat zou nog kunnen werken, als het heden een ferme basis vormt, maar dat is ook niet het geval. De emotionele kern van de film, een tragisch liefdesverhaal over verlies, rouw en meer van dat, volstaat simpelweg niet. Zo zijn Weisz en zeker Jackson niet bepaald de meest gelukkige keuzes.

Te glad en te weinig bagage om dit materiaal tot leven te laten brengen. Aronofsky valt daar ook wel wat te verwijten. Te vaak obligate en gekunstelde scènes die het drama meer kwaad dan goed doen. Het helpt ook niet echt als Izzi ergens onderweg ineens de rode draad opdreunt. Visueel houdt hij zich wel staande, maar als je halverwege niet meer mee bent, schiet een term als kitsch in het slot al gauw te binnen. Net zoals de muziek gaandeweg steeds meer verdampt. Zuur om net in deze film geen ziel te vinden.

Vond er niet veel aan. Veel te traag en voorspelbaar. Veel meer van verwacht !

Ik vond het een topfilm.

Nu is het afhankelijk of je hem leuk vindt of niet, sinds de manier waar je naar de wereld kijkt enorm reflecteerd in deze film. Wanneer je bevoorbeeld zelf geen beeld hebt over kanker of geen angst hebt voor te sterven of gewoon geen interesse hebt in zo'n dingen. Zal de film tegenvallen dit is een film voor mensen die nadenken. Dus wanneer je gewoon lol wilt hebben is deze film zeker niet voor u. Het verhaal ging naar mijn mening vooral over het angst van te sterven en het willen leven dit is toch iets wat alle mensen doen ? Tenzij je nog 18 bent en kerngezond.

Krachtige film van Aronofsky die de dualiteit des levens goed neerzet. Zoals altijd zitten er spranken van optimisme en pessimisme in zijn films. Grafisch mooi, prima gecast en (waar ik al van uit ging) goed muzikaal ondersteund.

De poging om tot een soort filmische poezie te komen is van harte welkom. Dat is weer wat anders dan een verhaallijn en mooie beelden. Visueel misschien wat overkill, maar het lukt wel om de boel heel te houden.

2e viewing, ophoging naar 4,5*

Ik kon het tot over de helft volhouden en toen was ik er klaar mee. Te traag.. te voorspelbaar. Langdradig verhaal en soms verwarrende verhaallijnen die door elkaar lopen. Vrij donkere film, veel donkere scenes, niet echt prettig om lang naar te kijken. Jammer..

Zonde. Een hoop mensen zouden je stem betreuren, vooral aangezien je hem niet afgekeken hebt. Persoonlijk ben ik daar wat minder rigide in, op de helft weet je wel ongeveer wat voor vlees je in de kuip hebt, al kun je nooit zeker zijn dat je stem niet ander uit zou pakken als je hem wel zou hebben afgekeken. (Ik heb mijn stem verhoogd bij tweede kijkbeurt, eerste keer viel hij toch niet helemaal op zijn plaats)

Ik zou overigens aan de hand je tien meest recente stemmen (voor zover je daaruit conclusies mag trekken) deze film ook niet direct aan je hebben aangeraden, hij past niet echt in het rijtje stemmen althans. Maar verwarrend? Ja dat snap ik best. Het is een uitdagende film.

Ik weet niet hoe je je films selecteert, maar alle films van deze regisseur zijn tot op zekere hoogte donker en (in mindere mate) verwarrend. Ge zijt gewaarschuwd

Dat had ik ook met deze film, van 3,5 sterren, naar 4,5 sterren naar 5 sterren bij derde keer kijken en bij de keren daarop nog overwogen om 5,5 vd 5 sterren te geven.

Het zou inderdaad niet mogen, maar MM vind het geen enkel probleem. Je mag zelfs na 5 minuten al stemmen op een film. Dat de geloofwaardigheid van het cijfer wordt aangetast, doet er blijkbaar niet toe. Haatstemmen worden dan wel weer verwijderd. Als je op een film na 5 minuten al stemt, moet je de film toch ook behoorlijk haten. Valt dat dan ook niet onder haatstemmen?

christian schreef:

(quote)

Het zou inderdaad niet mogen, maar MM vind het geen enkel probleem. Je mag zelfs na 5 minuten al stemmen op een film. Dat de geloofwaardigheid van het cijfer wordt aangetast, doet er blijkbaar niet toe. Haatstemmen worden dan wel weer verwijderd. Als je op een film na 5 minuten al stemt, moet je de film toch ook behoorlijk haten. Valt dat dan ook niet onder haatstemmen?

Eerlijk gezegd heb ik me druk maken om het gemiddelde van een film losgelaten op moviemeter. Moviemeter stemt voor mijn gevoel vaak veels te negatief.

Een zweverige en complex verteld liefdesverhaal dat volgestouwd was met religieuze en spirituele symboliek. Het mysteriedrama rond het gegeven dat onsterfelijkheid zo oud is als de mensheid zelf, was verbijsterend en op een vreemde manier boeiend, echter de film, tegen mijn verwachting in, ontroerde of raakte me niet. De muziek was prachtig en de speciale effecten oogstrelend, maar het verhaal was aan de klinische kant. Ook de verschillende karakters had ik meer verdieping gegund.

The Fountain werd me aanbevolen doordat ik Cloud Atlas een fascinerende film vind. Simpel Hollywoodvermaak is leuk, maar af en toe probeert een film iets anders. Dat waardeer ik altijd, of het nou goed of slecht uitpakt. Darren Aronofsky overtuigde me al eerder deze maand van zijn kunnen met het prachtige Black Swan.

Het voordeel dat ik had bij Cloud Atlas was dat ik het boek gelezen had en daardoor met het verhaal op zich bekend was. Dit was even andere koek. Er komt van alles op je af, zonder dat je echt weet wat er mee bedoeld wordt. In het begin zie ik een soort middeleeuws, LOTR ogend verhaal. Nu gaan we over op een vermoedelijk meer futuristisch verhaal, want men bevindt zich tussen de sterren(?). Vervolgens wordt er overgeschakeld naar een doktersverhaal dat van deze tijd oogt. En die dokter is dezelfde persoon als die kale man van zojuist. Net als die Tomas in het eerste verhaal. Zo wordt stukje bij beetje duidelijk hoe de film in elkaar steekt. Net als bij eerdergenoemde film staan verleden, heden en toekomst met elkaar in verband. Mooi hoe ze dat gedaan hebben. Reïncarnatie is één onderwerp, maar een ander dat net zo duidelijk naar voren werd gehaald is de dood.

De cast doet het goed. Hugh Jackman speelt zijn personages op een wijze waardoor je ze als één persoon begint te zien. Rachel Weisz is evengoed erg overtuigend. Overige rollen waren aardig, maar hebben eigenlijk geen belang. De focus ligt op de romance tussen Jackman en Weisz en die kon dan ook haast niet overtuigender over worden gebracht. Visueel is het een mooi plaatje geworden, met name de futuristische verhaallijn. Het heden vond ik dan weer het mooiste verhaal om te volgen. Het verleden vond ik het minst interessant, maar ook hier was geen sprake van verveling o.i.d. Bovendien probeerde ik het toch als één geheel te zien. De film maakt best veel gebruik van symboliek in de vorm van bijv. de ster, de ring en de boom. Of ik elke betekenis begrepen heb weet ik niet, ik denk van niet eerlijk gezegd. Maar dat vind ik tevens het mooie van deze films: hoe vaker je ze ziet, hoe meer je opvalt. Na elke kijkbeurt is het weer een andere film.

Toch wel weer behoorlijk geïmponeerd door dit werkje. The Fountain kent een indrukwekkend verhaal dat me met gemak wist te boeien. Helaas was ik gedwongen de film overdag te kijken en zorgde de lichtinval ervoor dat ik regelmatig voor het beeldscherm ben moeten gaan staan om de donkere scènes te kunnen onderscheiden. Dat deed een beetje afbraak aan de ervaring van de film, maar toch heb ik zonder meer kunnen genieten van de prachtige beelden en ben ik aangegrepen door het uitstekende verhaal. Een ronduit mooie film, die het aanschouwen zeker waard is!

4*

Een film die niet iedereen zal bekoren. Maar een kijkbeurt is zeker de moeite waard. Visueel is hij geweldig. Naast alle dromen geschreven door zijn zieke vriendin, zit er ook gelukkig een verhaal in. Dokter laborant Hugh Jackman is op zoek naar het juiste medicijn om de tumor van zijn vriendin te doen smelten. De tijd kan niet snel genoeg gaan, want zijn vriendin wordt alsmaar zieker al is dit niet echt aan haar te zien. Gezien de dromen zou je denken dat dit gebeurt vanuit haar tumorervaringen. Opvallend dat een van de schrijvers niet geheel toevallig een neuroloog is geweest. Dit soort waanbeelden komt dan wel vaker voor. Het laatste hoofdstuk moet geschreven worden door hem zelf omdat zij daar te zwak voor is. Zo krijgt verleden naar het eeuwige leven, heden en toekomst een mooi geheel. Men noemt dit een zonfilm. Daar ben ik zelf wel een liefhebber van (Sunshine vond ik derhalve schitterend).

Opvallend is dat men erg lang heeft gedaan om tot deze film te komen. Locaties, acteurs alles werd vervangen. Begon de film ooit in Australie, werd ie jaren later opnieuw gefilmd in Canada. Het is daarom ook best wel een lastige film. Een voldoende voor het visuele werk. Een krappe voldoende voor het plot, maar de cohesie had voor mij iets beter gekund. Zeker het laatste kwartier.

De film heb ik op blu ray mogen zien. Ziet er fantastisch uit!

"In drie verhaallijnen,die zich in verschillende tijden afspelen, worden tegenstrijdige visies op het levenseinde verteld", staat in de omschrijving hierboven. Maar klopt dat "tegenstrijdige" wel? De drie verhaallijnen hangen toch juist zeer nauw samen en komen op hetzelfde uit? Izzi schrijft het historische Spaanse verhaal op basis van haar eigen verwachte "einde" en het toekomstverhaal is het laatste hoofdstuk van het verhaal - geschreven door Tomas op basis van Izzi's voorgaande hoofdstukken en hun eigen geschiedenis. Althans, zo interpreteer ik het.

Los daarvan: ik verhoog hem ook met een halve ster. Deze tweede kijkbeurt deed hij me al veel meer dan de eerste keer, ook al heb ik het idee dat ik nog lang niet het onderste uit de kan gehaald heb.

tjsa dit is op zich een erg goede film maar ik heb het gevoel dat dit niet in westerse cinema past

als dit bijv. een japanse productie zou zijn met een samourai op een queeste zou alle symboliek precies kloppen (aziatische remake plz?)

Ze zeggen wel eens dat iemand in een bubbel leeft, terug getrokken in zijn eigen wereld. Dat is voor mij de bol waarin Tommy zit. Hij komt pas weer uit de bubbel als hij Izzy's dood en sterfelijkheid in het algemeen weet te accepteren. Dat laat ook de laatste scene zien als hij die vrucht bij het graf legt. Izzy probeerde dit alles aan Tommy uit te leggen, ook door middel van het boek uiteraard. En daarom moest Tommy zelf dat laatste hoofdstuk schrijven.

Heerlijke film die elke keer weer beter wordt. Binnenkort weer eens bekijken.

Minder dan de voorgaande Aronofsky's natuurlijk, maar wel de moeite waard.

Ik zal eerlijk zijn, ik had er na het zien van de film maar weinig van begrepen allemaal. Meestal vat ik thema's en bepaalde boodschappen in films wel redelijk snel, maar na wat uitleg en conclusies gelezen te hebben vond ik het maar wat vergezocht allemaal.

Gelukkig overheersen de positieve aspecten wel enigszins. Zoals wel vaker bij Aronofsky's films is de soundtrack prachtig. Licht dramatisch af en toe, maar toch met veel subtiliteit gebracht. Gedurende de hele film is de muziek dus erg sfeervol, en ook visueel is de film best indrukwekkend, met als hoogtepunt de eindscène. Ook hier voelt Aronofsky goed aan hoe je op subtiele wijze dit soort beelden voorschotelt, zonder er een kitscherige bedoening van te maken.

Audiovisueel erg verzorgde film dus, die me nergens écht weet te raken, maar wel duidelijk zijn kwaliteiten heeft. Voorlopig een 3,5*, al ben ik wel van plan hem eens te herzien.

Dat hielp bij mij (en vele andere users) enorm, herziening. Hij begon bij mij ook op een 7tje.

Lijkt het me ook wel typisch zo'n film voor ja, het zal me benieuwen.

zeer sterk sf-drama gesteund door een sterke cast, een complex verhaal en sterke effects. The Fountain is een echt kunstwerk geworden waarin de sterke punten goed gebruikt worden. Zo is de relatie tussen Jackman en Weiz' personage echt éen van de sterke punten. Elke zin naar elkaar valt perfect op zijn plaats en Jackman overtuigd ook vooral in die verhaallijn. De 3 verhaallijnen zijn niet even sterk maar staan dan ook in dienst van de andere waardoor het toch éen grote mooie complexe puzzel is. Soms gaat de vaart er wel eens uit, is de setting van hedendaagse tijd niet altijd even mooi, en blijft de film soms wat te lang hangen, toch verveel je je geen moment als je de verbintenis tussen de verhalen blijft onderzoeken. Toch kom ik niet verder dan een 7. Dergelijke films moeten je kunnen meeslepen en dat deed de Fountain niet genoeg om een volmaakte classic te worden.

The fountain is een sterk drama waaruit vooral blijkt dat de film met een hart gemaakt is en dat tilt het niveau van de film zeker omhoog. De cast doet aardig werk, de effects zijn goed en het verhaal is éen mooie complexe puzzel die voor velen niet overal beantwoord zal worden

Het vinden van leven is niet het voorkomen dat je dood gaat. *4.0

Ik weet nog dat toen ik de film jaren geleden voor het eerst zag, ik hem traag en onbegrijpelijke vond, met als gevolg een 3 als waardering. Omdat de film gaandeweg vaker terug kwam als referentie bij goede films, besloot ik voor een tweede kijkbeurt te gaan.
Het is nog steeds een lastige pil om te slikken. De aanpak is bijzonder en vervreemdend, net als vele van de scenes. Gebruik als houvast de wetenschap dat de film 3 lijnen door elkaar verteld. Je ziet overeenkomsten, maar het haast levensbeschouwelijke geeft me afstand. Feitelijk is de leidraad pure, diepe liefde en daar moet je in mee kunnen gaan. Met name de 'hemel/ruimte'-sequence zal niet voor iedereen makkelijk te verteren zijn. Of je dwaalt mee in de schoonheid of je verzucht het rare gedoe.

De boodschap is prachtig, maar wellicht ook wat te pretentieus, net als de uitvoering. Maar het is zeker weer een gedurfde prent van Aronofsky. Visueel mooi. De werkelijke prachtige score van Clint Mansell, Kronos Quartet en Mogwai draagt de film en voegt een vol punt toe aan de, toch zeker gestegen, waardering.

Indrukwekkende en sterke film!

(Blij dat ik er bij toeviel tegenaan 'liep')

Gelukkig zijn daar geen regels aan verbonden.

Als ik een film tenenkrommend slecht vind en ik zet 'm uit, omdat ik het echt niet meer trek om nog verder naar die pulp te kijken, dan breng ik daar ook zéker een stem over mag uit.