Blazing Saddles (1974)

Blijkbaar wel mijn humor want ik vind dit dus vreselijk grappig. En zo lekker onpretentieus. Cleavon Little and Gene Wilder zijn een leuk koppel. Ze spelen allebei met een milde ironie wat goed werkt.

Als het echt politiek incorrect of totaal idioot wordt is het erg leuk. Maar helaas gebeurt dat echt te weinig (in het begin een beetje en op het eind).

2.0*

Erg vermakelijke Brooks komedie die tevens tot een van zijn allerbesten behoort. Wilder is geweldig en Little is ook erg sterk. De rascistische grappen zijn gewaagd maar zeer leuk. Was zijn tijd ver vooruit. Zeer goed.

Leuke film, goede grappen!! Zit naar mijn mening iets meer tempo in dan Young Frankenstein en heeft ook niet zo´n langdradig verhaal!

4 sterren

Mja, wel aardig. Schatplichtig aan o.a. the Marx Brothers, maar op zijn beurt weer zichtbaar invloedrijk geweest voor een hele hoop komedies uit de jaren '80 en '90.

Echt hilarisch wordt het nooit, een paar keer leuk en wat vaker aardig, soms ook flauw. Mel Brooks is niet helemaal mijn regisseur, maar hij heeft toch wel aardige films gemaakt, vooral aan het begin van zijn carriere. 3,5 sterren.

Zeer geslaagde film. Weliswaar niet zo goed als Young Frankenstein maar Brooks en Wilder hebben hier weer een leuke film mee voortgebracht. Jammer dat er niet meer acteurs als Wilder zijn, en zeker jammer dat hij nu niet meer op het witte doek te zien is.

4*

Het uitgangspunt, een zwarte man als sheriff in het wilde westen, was geweldig gevonden en Madeline Kahns Dietrich-achtige personage was zeer geslaagd, maar daar houdt het helaas bij op. Op een paar leuke momenten na is dit niet echt mijn humor. Het is meer grappig doen dan grappig zijn en veel van de grappen zijn iets te makkelijk. De film is niet zo scherp als zijn uitgangspunt. Jammer, want hier had meer ingezeten en met The Producers bewees Brooks al dat hij scherp uit de hoek kon komen. Ik denk dat de tand des tijds ook niet echt gunstig is geweest voor deze film. Het kijkt nog wel aardig weg, maar op het einde verloor de film zich in een finale die gewoon totaal niet werkt.

2*

Ik heb het flink weten uit te stellen om deze film eens te gaan zien, naar aanleiding van de commentaren was ik bang dat ik me echt 1,5 uur blauw zou ergeren aan de typisch Amerikaanse humor.

Het begint dan ook zeer bedenkelijk met het stuk aan de spoorlijn. Grappen maken met betrekking tot racisme vind ik aardig op het randje van wat leuk is en van wat ronduit te gemakkelijk gemaakte humor is ten koste van...

Gelukkig weet de film beide kanten op een grappige manier te persifleren en zitten er zelfs behoorlijke grappen tussen. Voor mij als westernliefhebber is de persiflage op George "Gabby" Hayes hilarisch en de verwijzing naar Randolph Scott is prachtig gedaan.

Al met al heb ik me toch prima vermaakt met deze film, al is de humor na een uurtje wel bekend en komt de film niet met verrassingen.

3,5*

Olijke film met een hoge grappendichtheid. Met de negergrappen lekker gewaagd, maar nooit over het randje. Tegen het eind vliegt de film uit de band: erg leuk. De beste Mel Brooks die ik tot nu toe gezien heb.

Geen geweldige film dit. De flauwe humor overheerst, al zitten er gelukkig ook nog best wel wat leuke zaken in de film. Vooral die constant terugkerende grappen over negers zijn best wel leuk en scherp. Verder is de humor vooral flauw en vaak slapstickachtig. Wilder doet het trouwens wel aardig. Kleine onvoldoende.

2,5*

Op zich best een leuke film met aantal sterke grappen erbij.

Het acteerwerk was ook niet slecht,

Einde goed gevonden

3 sterren

Er zijn films die het western- en komediegenre op een geweldige manier hebben weten te combineren, maar dit is er voor mij niet één die daarin geslaagd is. De film moet het hebben van de goede grappen, maar de helft ervan leidt niet eens tot een glimlach. Een film voor de liefhebbers, maar daar ben ik er helaas niet één van.

Blazing Saddles begon hoopvol met een prachtige song van Frankie Laine. Hij lijkt degene die gevraagd is om enigszins een westerngevoel te creëren, maar dat gevoel ebt al gauw weg. Af en toe wordt er nog eens verwezen naar de historie van de western. Zo komt er een misplaatst eerbetoon aan Randolph Scott voorbij en wordt er een maal een historische quote herhaald uit The Treasure of the Sierra Madre. Het westernsfeertje is het Brooks dan ook niet om te doen. Nee, dan maakt ie liever nog ergens een flauwe grap extra.

Flauwe grappen, daar ontbreekt het niet aan. Onder het motto 'hoe meer grappen hoe beter' wordt er van alles uit de kast gehaald om de kijker aan het lachen te maken. Er is voor elk wat wils, wat de grappen betreft. Alle soorten grappen en grollen komen in grote hoeveelheden voorbij, waardoor ik me stoorde aan de grappen die ik minder kon waarderen. Zo zullen er ook mensen zijn die het einde van de film een geweldig spektakel vonden, maar ik vond het eerder lachwekkend in negatieve zin.

De Amerikaanse tegenhanger van de Monthy Python humor. En dat werkt niet altijd even goed. Mel Brooks zorgt anders wel voor een western-sfeertje en daarmee lijkt het een mooie sneer te worden naar het genre. Maar het is geen Airplane of Naked Gun geworden. Weliswaar een verhaal dat we in het genre veel tegenkomen. De held van dienst is een zwarte sheriff en dan voel je toch wel dat veel van de moppen politiek incorrect zijn. Nu mag je van mij met alles lachen, maar dit is duidelijk uit een andere tijdsgeest en ik zie er niet altijd humor meer van in.

Humor blijft een moeilijk genre, en Mel Brooks wisselt de subtiele grappen af met onderbroekenlol. Een film met wisselend niveau dus en wel wat gedateerd. Toch nog leuk voor die paar grappen die toch nog werken.

Hierboven wordt heel verschillend gedacht over deze film, smaken verschillen, maar nergens wordt dat zo duidelijk als in comedy, wat de een hilarisch vind, tovert bij een ander een milde glimlach op het gezicht en weer een ander draait in walging het hoofd weg.
Probleem in ons land is als je er voor uit komt dat je wel een liefhebber van dergelijke humor bent je meestal wordt neergesabeld door mensen die zichzelf aardig cultureel vinden, een heleboel die eigenlijk niet zo “cultureel” ontwikkelt zijn, komen dan niet voor hun mening uit, stel je voor dat je als cultuurbarbaar wordt weggezet, die willen dus niet geassocieerd worden met platte humor.
De humor van Brooks gaat alle kanten op, iedereen en alles krijgt een beurt, zo ook bij deze film.

De film stamt uit de jaren 70, ben benieuwd wanneer de film nu vertoond zou worden hoe er dan door allerlei groepen gereageerd zou worden, wie moeten zich na het zien van die film beledigd voelen, negers, joden, chinezen, of soms Arabieren omdat ze in een piepklein stukje als huurlingen worden weggezet, of misschien dan ook bikers, nee dan toch de homo's die ook een sneer uit de pan krijgen. Oh ja de Duitsers, die komen ook nog voorbij. Vergeet ook de katholieken niet, er wordt zelfs gesproken over vee dat door de straten van het Vaticaan is gedreven en dat zal dan wel weer een of ander dierenactivistengroepje in gang brengen om daar tegen te protesteren. En wat denk je dan van de Nederlanders, Bart zegt op een gegeven moment dat zijn oma ‘’Dutch” was, dat is toch een belediging aan het adres van sommige aanhangers van blond haar, nou die moeten zich al helemaal beledigd voelen, worden in de film allemaal Johnson genoemd, worden weggezet als dombo’s en hebben dat zelf eigenlijk niet in de gaten. En zo kunnen we nog wel even door gaan want ik ben er vast nog wel een paar vergeten.

Zo de protestgroepen kunnen hun tanden gaan stuk bijten en ik voorzie dat er binnenkort een verzoek van alle groeperingen komt om de film te verbieden en de nog aanwezige dvd-s op de brandstapel te gooien.

Dit moest ik even kwijt, ik vind het een geweldige film, misschien wel de beste van Brooks, nogmaals je houdt van die humor of niet, ik wel dus en ik vind de film, ook nu nadat ik deze al tig keer gezien heb nog steeds hilarisch, juist omdat Brooks Jan en alleman op de korrel nam, niemand spaarde en daarbij ook nog eens een flinke dosis zelfspot ten tonele voerde. Brooks neemt alle elementen uit het westerngenre op de hak, tevens verwijst hij daarbij naar sterren uit het verleden, overigens zonder enige subtiliteit, ook niet nodig want de acteurs redden zich er prima mee, van Alex Karras als Mongo tot Madeline Khan als Lilly von Sthupp . Hij rijgt de ene hilarische scene aan de andere, paar voorbeelden, we welcome our new……………nigger, of deze een schavot met daarop een beul en een veroordeelde, maar diens paard gaat ook mee, de governer die van een spelletje met een bal een batje en een elastiekje niks bakt en ik kan nog wel even doorgaan.
Tenslotte de titelsong van Frankie Laine is een klassieker en de tekstregel he conquered fear en he conquerd hate, is na al die jaren nog steeds actueel

De Western? Weg ermee!

Een lastige om een score aan te geven want mijn gevoel naar de film en mijn interesse naar de context staan wagenwijd uit elkaar. Ergens is het namelijk een meesterlijke (anti-) western die de vinger op de zere plek legt van een genre waarin niet-blanke bevolkingsgroepen oorspronkelijk niet bepaald positief in beeld werden gebracht. Hopelijk gaan liefhebbers van de klassieke western niet meteen hun revolvers uit hun holsters trekken, maar de westernmythe was hopeloos gedateerd in een tijdsgewricht van de burgerrechtenbeweging en het groeiend misnoegen over Vietnam. Blazing Saddles' (1974) is dan ook geen liefdevolle knipoog naar de bekende clichés uit het westerngenre. Het genre moet ontmanteld worden als een suffe fictie uit de droomfabriek van Hollywood. Uit de tijd. Onzinnig.

Blazing Saddles is bijtende satire die geen enkel cliché spaart over de absurditeit van heldendom en de achterlijkheid van conservatieve rassenverhoudingen. Te beginnen bij de hoofdpersonages. De held is een gewiekste sheriff (Cleavon Little) met een dommig blank hulpje (Gene Wilder), die samen ten strijde trekken tegen een corrupte politicus die het conservatisme van zijn eigen electoraat misbruikt. Ze zijn zo archetypisch als westernhelden kunnen zijn, maar het zijn daarom overbekende figuren uit zoveel andere filmtitels uit het genre. Daarnaast trekt Mel Brooks alle registers open met respectloze absurditeiten: scheldkanonnades, inktzwarte galgenhumor, verwijzingen naar pop culture, slapstick á la Marx Brothers/Looney Tunes en poep- en piesgrappen.

Voor mij als hedendaagse kijker is die satirische aanpak eerder regel dan uitzondering in het aangeboden media-aanbod. Een serie als South Park, die naar mijn gevoel veel te danken heeft aan Mel Brooks, gaat zoveel verder met harde grappen die maatschappelijke vraagstukken ter discussie stellen. Het gevolg is dat Blazing Saddles zelf gedateerd is geworden. De hysterische karakters die met hun ogen rollen of schunnigheden uithalen met vrouwen met grote borsten. Het gooien van taarten naar elkaar en andere lach-of-ik-schiet-slapstick. Een schurk die steeds een nieuwe handlanger met nieuwe krachten op de hoofdpersonages afstuurt om ze het leven zuur te maken. Het hele bestaan van deze film is vlijmscherpe satire in een tijdsgeest die deze kritiek op het typisch Amerikaanse genre nodig had, maar als hedendaagse filmervaring gaan de flauwe fratsen te vaak de boventoon voeren op de echt scherpe grappen.

Redelijke film waarin een klein stadje een nieuwe sherrif nodig heeft. Toch wel een geslaagde persiflage van de western. Meer dan genoeg leuke grappen (soms flink politiek incorrect) en ook een aantal geslaagde ideeën. Soms ligt het tempo wel wat te laag, maar deze film is dan ook al weer ruim 40 jaar oud.

Nadat ik afgelopen weekend de in mijn ogen tegenvallende komische film "Young Frankenstein (1974)" had gezien van de bekende regisseur Mel Brooks, was ik toch benieuwd naar deze film (die hier ook best een verdienstelijk "stem" gemiddelde heeft) en mede ook omdat daarin de eind vorige maand overleden Amerikaanse film acteur en komiek Gene Wilder in meespeelt (wel niet als hoofdrolspeler) en waar ik afgelopen weekend veel films van heb gezien (vooral veel herzien).

Hoewel deze film me beter beviel vanwege het leukere verhaal en hogere tempo, zal ik waarschijnlijk nooit een echte fan worden van regisseur Mel Brooks, want zijn vooral flauwe en onnozele humor is niet echt weggelegd voor mij en is nu misschien ook wel gedateerd/oubollig, terwijl men dat in de jaren 70 wel kon waarderen. Ik geef toch meer de voorkeur naar grovere (hoe grover, hoe leuker ik het vaak vindt) humor en dat zat er bij deze film eigenlijk ook wel een beetje in en dan m.b.t. "Neger", waar veelvuldig naar gerefereerd werd in dit verhaal. Dat kwam natuurlijk vooral door de donkere hoofdrolspeler Cleavon Little (in de rol van spoorwegarbeider Bart, die wordt aangesteld als nieuwe sheriff van het stadje Rock Ridge, waar men een spoorweg door wil aanleggen en waarvan de inwoners, die niets ophebben met "Negers", weggejaagd moeten worden vanwege financieel oogpunt), waar het in dit verhaal ook om draait.

Het verhaal zit opzicht wel leuk in elkaar (er gebeurt ook genoeg) en weet ook wel te vermaken van de eerste tot de laatste minuut (duurt circa 90 minuten). Ook met de uitvoering zat het wel goed, met misschien wel als hoogtepunt het cabaret optreden van Madeline Kahn (in de rol van de Duitse Lili Von Shtupp) en dat mede door de begeleiding van de Duitse dansende soldaten. Hier en daar is de film misschien wat langdradig, flauw en saai, maar echt storend vond ik het eigenlijk niet. Visueel zag alles (locaties, decors en aankleding) er fraai uit (dat kan je ook wel overlaten aan regisseur Mel Brooks) en dat geldt zeker ook voor de destijds al rijpe en rondborstige Robyn Hilton in de rol van domme en sexy secretaresse Miss Stein van de eveneens domme gouverneur William J. Lepetomane. De laatste werd overigens wel leuk en seksistisch (met name van toepassing op Miss Stein) gespeeld door Mel Brooks zelf, die ook rondliep met de tekst "GOV" van gouverneur (op zijn Engels is dat natuurlijk dan "Governor") op zijn rug. Het laatste gedeelte (de laatste 10 minuten) van het verhaal was best goed en leuk met o.a. een tolhuisje, kunstmatig nagebouwd stadje Rock Ridge (inclusief houten figuranten) als val, gevecht tussen de inwoners van het stadje Rock Ridge met de slechteriken, overgang naar de filmstudio in het heden (met o.a. een Hitler karikatuur waar ik om moest lachen) waar ook (verder) gevochten wordt en de bioscoop waar het verhaal eigenlijk ook eindigt.

De cast doet het leuk en goed en vooral de sympathieke hoofdrolspeler Cleavon Little (dus in de rol van Bart), die voor mij eigenlijk een onbekende acteur is, want ik had nog nooit van hem gehoord en ik kan me hem ook niet herinneren van andere films. Gene Wilder (komt overigens pas na 30 minuten voor in het verhaal) deed het overigens ook leuk als Jim (alias "Waco Kid"), die vroeger de snelste schutter was van het Wilde Westen (of "wereld" zoals hij het omschrijft) en nu behoorlijk aan de drank is, maar snel is hij nog steeds en dat levert ook een aantal leuke scenes op. Ook Slim Pickens (in de rol van slechterik Taggart, die de rechterhand is van de de officier van justitie met de naam Hedley Lamarr, die leuk gespeeld werd door Harvey Korman) deed het leuk en hij is natuurlijk vooral bekend van zijn legendarische rol als bomenwerper piloot in de geweldige komische film "Dr. Strangelove (1964)". Ik moest vooral om hem lachen toen hij de bespraakte officier van justitie aan het wassen was in bad en toen tegen hem zei:

Verrek, meneer Lamarr, u gebruikt uw tong beter dan een hoer van 20 dollar

Hoewel dit misschien ook wel een flauwe en gedateerde film is van regisseur Mel Brooks, heb ik me er wel aardig mee vermaakt en is deze film van hem zeker ook leuk om eens gezien te hebben. Misschien dat ik me binnenkort nog eens aan één van zijn films ga wagen.

P.S. het was ook leuk om John Hillerman (vooral natuurlijk bekend van zijn Higgins rol in de populaire jaren 80 televisieserie "Magnum, P.I.") weer eens terug te zien als inwoner Howard Johnson van het stadje Rock Ridge, waar iedereen eigenlijk als achternaam "Johnson" heeft.

Mel Brooks, vroeger kon ik nog wel lachen om zijn films, ik heb History of the World part 1 wel 3 x gezien, en ook deze Blazing Saddles vond ik ooit best geinig. Nu was laatst Young Frankenstein, vaak genoemd als een van de, zo niet dé beste Brooks, al danig tegengevallen, en ook Blazing Saddles was af en toe een beproeving.

Het is me allemaal veel te kluchtig, waarbij Brooks in een dubieuze bijrol als scheelziende gouverneur ook niet bepaald een lichtpuntje is. Die lichtpuntjes bestonden vooral uit Wilder en Kahn, terwijl ook de schmierende Gilliam het nog wel aardig deed. Maar Cleavon Little vond ik nogal vlak in de hoofdrol, en zijn meeste medespelers zijn vooral irritant.

Hoewel sommige grappen best scherp zijn zijn de meeste ongelooflijk flauw dan wel erg gedateerd, altijd het risico met verwijzingen naar pop culture- denk bv aan de running gag met Hedley Lamarr (overigens las ik op Wikipedia een leuk detail, Hedy Lamarr sleepte de filmstudio voor de rechter en uiteindelijk kwamen ze met een excuus voor het "bijna parodiëren" van haar naam).

Blazing Saddles eindigt bovendien in een bedenkelijke, schreeuwerige finale met o.a. die vervelende Dom DeLuise, toen was ik ook al aan het vechten tegen de slaap. Hele kleine 2,5 ster kan ik er voor geven.

Met zijn beide films The Producers (1967) en The Twelve Chairs (1970) verkreeg Mel Brooks al waardering. Met zijn derde film Blazing Saddles werd hij ontdekt door het grote publiek. Blazing Saddles bracht veel geld in het laatje. Misschien is 100 miljoen dollar voor een Blockbuster in deze tijd niets om van wakker te ligen (of juist wel natuurlijk), maar in de jaren 70 was een dergelijke opbrengst ongelooflijk indrukwekkend.

Ook indrukwekkend is de humor die wordt gebruikt om de racistische tendenzen, die in de Verengde Staten (of in de gehele wereld zo je wilt) welig tieren, genadeloos bloot te leggen. Blazing Saddles is een film die afwisselend met subtiele speldenprikken en onbehouwen mokerslagen de kijker een spiegel voorhoudt. De humor dient een doel. En als humor een nobel en opvoedkundig doel dient dan mag om die humor ongegeneerd worden gelachen. Zo! Dat was de verantwoorde onderbouwing voor het feit dat ik mij met deze film kostelijk heb vermaakt.

Heerlijke humor. Allereerst is Blazing Saddles een parodie op de western. In het verhaal over een zwarte sheriff die zijn ultra witte gemeenschap moet behoeden voor de slechte bedoelingen van een rijke en corrupte politicus, is alles overtrokken, abnormaal en hilarisch. Daarnaast zit de satirische film vol platte humor in de vorm van boeren, winden en het veelvuldige komische gebruik van het woord nigger. Ik moest bijna overal om lachen. Vanwege de kracht die van het repetitieve uitgaat, moest ik zelfs om het woord nigger lachen. Ik geeft het toe en schaam mij diep.

De film is een snelle reeks van parodische, satirische, banale en waanzinnige grappen. Er wordt veel over de kijker uitgestrooid. Het salvo aan grappen is vooral het ruime eerste uur van de film erg hoog, erg spitsvondig, heerlijk absurd en bijzonder grappig. Na een zeventigtal minuten slaat de film wat dood. Het salvo stokt. De grappem werken minder. De film eindigt helemaal in mineur als Brooks de grenzen van zijn film overtreedt door de western setting te verlaten om te eindigen met een mislukte oprekking van het begrip absurde humor. Ik moest meteen denken aan het belachelijke en ongrappige einde van de film Monty Python and the Holy Grail (1975).

Gedurende 70 minuten heb ik erg gelachen. En gelukkig kon en mocht ik dat onbedaarlijk en ongegeneerd doen, omdat ik de film met een geëngageerd en kritisch oog heb bekeken en de racistische grappen in het juiste opvoedende perspectief wist te plaatsen.

Nee hoor. Flauwekul. Ik vond het allemaal gewoon grappig.

Mel Brooks.

Blazing Saddles had eigenlijk de film moeten zijn die me juist aan het lachen kon krijgen. Dat gebeurde helaas maar zelden, en dat ligt er vooral aan dat de cast die in deze film rondloopt niet over de vaardigheden en humor beschikt om de grappen goed af te leveren. Eigenlijk was het gewoon vervelend.

Deze film haalt zijn kracht voornamelijk uit momenten die erg droog zijn en weinig bijdragen aan het verhaal. Die beelden zijn schaars, want als de film vaak een droog moment te pakken heeft, heeft het de neiging om er ontzettend lang omheen te cirkelen waardoor de grap na enige tijd compleet uitgewerkt is.

Het acteerwerk is ook niet best binnen deze film, vooral namen zoals Gene Wilder vielen me ontzettend tegen. Misschien toch een wat on-and-off acteur geworden ondertussen, die in de films van Mel Brooks helaas niet veel kan doen behalve hysterisch grappen afleveren. Zo ernstig als in Young Frankenstein is het gelukkig niet, maar toch heb ik vanuit zijn kant geen enkele geslaagde grap kunnen opmerken.

Ik vond het al bij al en matige film. Voor een soort parodiefilm nog altijd mooi versierd en groots opgezet, maar de decors dragen nauwelijks bij aan de film zelf. Het voelt erg aan als een nogal toneelachtige en klungelige film die veel juist wil doen maar zijn kracht enkel uit een bepaald aantal momenten kan halen. Er zitten zeker leukere stukjes bij, maar die worden overschreeuwt door de mindere grappen.