Casablanca (1942)

Wat kan ik nog zeggen over Casablanca? Een film die in één adem met het woord klassieker genoemd wordt, die overal geroemd wordt. Zelfs de meest cinefobe persoon die ik ken, zei onlangs plots 'Of all the gin joints in all the towns...' Casablanca heeft dus een bijna mythische status. Tijd om hem eindelijk eens te zien, dacht ik gisteren dan ook. Een de film heeft zijn status meer dan waargemaakt.

Waar ik een beetje bang voor was, was kleffe romantiek en meligheid. Overal lees je dat deze film een 'romantisch drama' is en vaak wordt hij meteen geassocieerd met Gone with the Wind. Maar daar is eigenlijk niets van waar: in de eerste plaats is Casablanca een spannend en menselijk verhaal uit de Tweede Wereldoorlog. Humphrey Bogart speelt een personage waarin ik me perfect kan inleven: een norse, cynische man die diep in zich een sentimentalist is. Zijn we niet allemaal een beetje zo? De romance met Ingrid Bergman voelt dan ook nergens klef of geforceerd aan. Je leeft mee met hen, met alles wat ze meemaken in de microkosmos die de stad Casablanca is, een centrum van smokkel, verdachtmakingen, onderduikingen, zwarthandel en vervalsingen, bevolkt door de meest uiteenlopende types. De stad en iedereen die er verblijft worden perfect neergezet: schitterende, sfeervolle decors en geen enkele acteur die uit de toon valt, geen personage dat onderbelicht blijft of onvoldoende is uitgewerkt. Het verhaal is meeslepend van begin tot einde, de humor die hier en daar komt kijken ('Are my eyes really brown?', Louis die zijn winst in ontvangst neemt) wérkt, en over de uitstekende dialogen en legendarische quotes waarvan het script wemelt is al genoeg gezegd. Bovendien heeft Casablanca nog iets extra, een kloppend hart dat ik niet meteen kan omschrijven. Komt het door de ongelooflijk menselijke en feilloos vertolkte personages als Rick, Victor en Sam? Komt het door het gevoel van onzekerheid waarmee iedereen in de film rondloopt, onzekerheid over wat nog moet komen? Of door het fenomenale einde? Ik weet het niet. Maar van alle klassiekers in de wereld is dit er toch wel een heel bijzondere, eentje die zijn status eindelijk eens terecht verdient.

@J. Clouseau. My compliments voor de review!

Dankjewel

Sinds zo'n vijf jaar geleden ben ik een ontzettende muziekfreak geworden, en op die manier dus op Musicmeter terechtgekomen. De zustersite Moviemeter heb ik echter maar sporadisch gebruikt, namelijk door zo af en toe eens een stem te plaatsen. Ik heb me, raar genoeg, dan ook nooit zo in films geïnteresseerd, en de films die ik zag waren over het algemeen dan zo af en toe met vrienden. En de paar films die echt indruk hebben gemaakt heb ik leren kennen door school (maar blijkbaar was ook dat geen trigger om me meer te verdiepen in films). Toch zijn er altijd wel wat namen geweest die altijd wel in m'n hoofd rond hebben gespookt, en ik toch weleens zou willen zien. Ik keek echter nooit uit mezelf films. Casablanca was één van die namen, overigens gedeeltelijk ook door het (overigens fantastische) nummer 2 H.B. van Roxy Music, een ode aan Humphrey Bogart. Een paar weken geleden besloot ik echter zomaar ineens deze film te downloaden en te gaan bekijken, waarmee uit het niets een interesse voor films begon, en sindsdien kijk ik vrij regelmatig films, iets waarmee ik mezelf heb verbaasd, en ik ben benieuwd hoe lang het aanhoudt. Daarom heb ik besloten om op Moviemeter met een schone lei te beginnen, door al m'n oude stemmen te verwijderen, en hierbij dus mijn eerste bericht, een poging tot het bespreken van de film Casablanca. Het bespreken en beoordelen van films is immers iets wat ik nog lastig vind, aangezien ik maar een erg beperkt referentiekader heb.

Wellicht een opvallende keuze om te beginnen met een film van zeventig jaar oud, maar het bleek zeker geen slechte keuze te zijn. Ik had er totaal geen moeite mee, en het deed me geen moment op een vervelende manier gedateerd aan. Casablanca, een film die zich afspeelt in de tweede wereldoorlog, en ook gemaakt is tijdens de tweede wereldoorlog. Iets dat ik al meteen opvallend vond, lag dat onderwerp toentertijd niet ontzettend gevoelig? Was dat niet heel erg gewaagd? Het speelt zich af in Casablanca, een stad via welke veel mensen uit Europa probeerden te ontsnappen, als een soort tussenstation, om uiteindelijk in de VS uit te komen. In deze stad runt de coole Amerikaan Rick Blaine een populair café. Dit personage, gespeeld door Humphrey Bogart, is ook echt de coolheid zelve, waarbij het extra mooi is om te zien hoe de emoties hem overnemen als ie onverwachts een oude liefde tegenkomt. Ja, Casablanca is meer een liefdesdrama dan een oorlogsfilm.

Nou ben ik zelf al behoorlijk vatbaar voor emotionele liefdesverhalen, dus wat dat betreft was het de perfecte film voor mij. Zelfs als alle clichés bovenop elkaar gestapeld worden, kan ik het nog erg mooi vinden (neem een Love Actually). Het toffe aan deze film is echter dat het nauwelijks in clichés vervalt. Het verhaal is interessant, en (voor mij als beginnende filmkijker tenminste) helemaal niet voorspelbaar. Het heeft dan ook een aantal interessante wendingen, die je bij de les houden. Daar komt bij dat de emoties zeer goed overgebracht worden, door de sterke acteerprestaties. Humphrey Bogart weet zoals gezegd perfect een ontzettend cool personage neer te zetten, maar weet dat erg knap te combineren met de emoties die er ook bij een dergelijk personage vrijkomen. Ook Ingrid Bergman, die de (ex-)geliefde Isla Lund speelt, zet haar rol zeer overtuigend neer, en is sowieso een prachtige vrouw, wat de film nog aangenamer maakt om te kijken. Combineer dit met interessante dialogen, een mooie, sfeervolle setting, en een mooi einde, en je hebt een zeer geslaagde film, en dus een terechte klassieker.

Fantastisch geschreven!!

Respect beste vriend !

Vanavond op TCM.

Casablanca was destijds de eerste film die me er van overtuigde dat ik best romantische films kan waarderen. Echte romantiek draait niet om speeddates, onenightstands of het in bed lullen van het mooiste meisje van de klas, zoals veel moderne films suggereren. Ik zie veel liever standvastige liefde, loyaliteit en oprechtheid, kortom: emoties. Casablanca is niet de beste romantische film (dat zijn voor mij films als The Fountain en Un Long Dimanche De Fiancialles), maar wel een die de net genoemde waardes wel duidelijk naar voren laat komen.

Wat de film eveneens interessant maakt, is de setting. Ben nooit in Casablanca geweest (wel in de buurt), maar ik kreeg nergens het gevoel dat dit in Marokko afspeelt. Wel goed dat de politieke situatie erbij betrokken wordt. De Duitsers worden weliswaar als badguys neergezet, maar niet in die mate die typerend is voor films van na de oorlog. Met andere woorden: het zijn geen overdreven sadistische klootzakken. Gewoon mensen van vlees en bloed die logischerwijs hun eigen agenda hebben.

Waar Casablanca het van moet hebben is Humphrey Bogart de geweldenaar. Een fantastisch acteur die, voor zover ik zijn films gezien heb, hier zijn beste rol neerzet. Er wordt een interessant dilemma om zijn karakter gesponnen, want wat gaat hij doen met de reisdocumenten die hij heeft gekregen. Een dilemma dat nog groter wordt wanneer er een oude liefde bij betrokken raakt. Casablanca omvat een prachtig spel met interessante karakters waar uiteindelijk maar een (of twee) winnaar(s) kan zijn. Prachtig om te zien hoe hierin de liefde betrokken wordt. De film verveelt geen seconde. Behalve van Bogart heb ik ook genoten van het acteerwerk (en de schoonheid) van Ingrid Bergman.

Mooi klassiek liefdesverhaal wat vrijwel nergens vervalt in cliches en dat voor een film uit 1942. Hoe het toen met filmcliches zat zou ik echter niet durven zeggen. Het vlotte vertelde verhaal maakt de film aantrekkelijk en het zwart-wit beeld en mono geluid hebben hun charme. Ondanks de vele interessante personages steelt Humphrey Bogart de show als de zwaarmoedige, door liefdesverdriet getergde bareigenaar die telkens snedig uit de hoek weet te komen en nooit (zelden) een drankje drinkt met zijn klanten Langzaam aan ontpopt de film zich tot een ultimate lovestory en wordt je als kijker gegrepen door het liefdesverdriet van beide hoofdpersonen. Interessant is ook dat de film zelf midden in de oorlog is gemaakt en dat de duitse soldaten in het echt werden gespeeld door gevluchtte Duitse joden (bron IMDB).
Mijn liefde voor oude films begint toe te nemen en ook deze kan ik op mijn lijstje bijschrijven als topper. Deze film verdient dan ook het predicaat klassieker en heeft de tand des tijds moeiteloos doorstaan. Een dikke 8

Voor zijn tijd vast en zeker een geweldige film, nochtans niet geheel mijn ding. Wel duidelijk dat hier hele goeie acteurs bezig zijn.

Viel me behoorlijk mee omdat ik vaak toch behoorlijk wat moeite heb met (oude) romantische films. In dat opzicht is het maar goed dat Casablanca historisch gezien een erg interessant politieke situatie weergaf, want de romance is afgrijselijk. Dit ligt niet aan Bogart die goed zijn best doet, maar vooral aan het gebrek van acteertalent bij Bergman die geen moment realistisch overkomt. Daar komt ook nog eens bij dat de flashbacks over hoe mooi hun relatie in Parijs moest zijn op zeer karige wijze een geschiedenis meegeven waardoor ik de gedachte heb dat deze twee mensen om elkaar geven.

Nee, de strubbelingen tussen de nazi's en de rest van de mensen in Casablanca zijn vele malen interessanter. Helemaal een scene als waar de nazi's hun volkslied zingen, waarna de andere helft de Marseillaise inzet is erg sterk. De non-romantische georienteerde dialogen waren zeer degelijk uitgeschreven en wonder boven wonder ergerde ik me ook bijna geen enkel moment aan hoe de acteurs dit weergaven. Nou ja, met uitzondering van Bergman dus, iemand als Conrad Veidt was gewoon erg goed.

Qua regie heeft men goed gelet op de belichting die in elke shot optimaal benut wordt. Qua muziek is het me allemaal wat oubollig, maar het thema zelf mag er goed zijn en is zeer aanstekelijk. Zodoende is Casablanca me wel degelijk goed bevallen, maar voor een liefdesdrama vind ik het allemaal wat karig weergegeven.

Klassiekertje die me op de een of andere manier nooit helemaal aansprak. Deels terecht en deels onterecht. (Film)kunstzinnig als ik ben heb ik met genot de fenomenale cinematografie mogen aanschouwen. Prachtig camerawerk, goede decors en de fabelachtige belichting tillen Casablanca moeiteloos naar het hoogste niveau. De cast is ook uitstekend, enkel Bergman liep wat achter de feiten aan (wel één van de mooiste Hollywoodtranen ooit overigens!). Struikelblok is voor mij het plot. Ondanks talloze vlijmscherpe dialogen en de rijk gevulde personages kreeghet verhaal me niet in de greep. Ik weet niet waarom, misschien duurde het wat lang voordat de film een richting werd opgeduwd. Enfin, Casablanca had genoeg meer te bieden om toch op een royaal cijfer uit te komen.

trage, saaie film

Grappig... Jonah Hex is inderdaad minstens anderhalve ster meer waard. Maar serieus, waar vergelijk je dat dan mee? Ik heb niet al je 90 stemmen bekeken, maar volgens mij ben je niet echt van de classics of wel?

Casablanca is niet traag en er gebeurt van alles. Maar nee: er zitten geen transformers in en geen samourais, of orks enz. Is dat dan wat een film saai maakt.......?

cinematografisch en historisch zal casablanca vast heel goed zijn, maar ik kon er maar zeer moeilijk doorheen komen

(godfather 1 en 2 staan in mn top3 en jonah hex vond ik vrij toevallig zeer vermakelijk. Ik kijk en beoordeel films voornamelijk op vermaak)

Dat vind ik een goed argument, same here.

Ik begrijp sowieso niet dat tegenreactie op saai en traag iedere keer in verband moeten worden gebracht met actie. Een traag tempo kan er toe leiden dat een film als saai wordt ervaren. En de film is wel degelijk traag.

Dat mag natuurlijk, maar het is inderdaad een heel andere (als ik zeggen mag 'beperktere') manier van kijken, als je louter en alleen van een film verwacht vermaakt te worden, films als verstrooiing en entertainment. Het doet em enigszins denken aan mijn vaders visie op het avondeten ('als het maar warm is en veel'). Net als eten meer kan doen dan je maag vullen en je glycogeenvoorraad op peil houden, kan film meer doen dan zorgen dat het een paar uur later is en je je niet ècht verveeld hebt.

Ik denk niet dat ik het daar mee eens ben. Behalve dat ik de film op zichzelf beschouwd niet langzaam vind, denk ik dat The Godfather (ook in mijn top tien) een stuk trager is dan Casablanca, die ik overigens ontzettend vermakelijk vind, maar dat terzijde.

Ik moet wel eerlijk zeggen dat ik de eerste keer dat ik hem keek ergens tussen de 18 en de twintig was en hoewel ik rustig goede films kon waarderen als One Flew en zelfs een (vond ik toen oudje als) Ben-Hur, was de liefde voor classics er niet echt. Ik vond hem toen wel goed, maar ook wat saaiig, krap zeventje denk ik. En toen ik tien jaar later, tien jaar ouder Casablanca vorig jaar weer zag in de bioscoop zat ik aan het scherm gekluisterd. Dus dat kan meespelen.

Ik kan zelf 'simpel' actievermaak uit Hollywood best waarderen, Iron Man, Avengers, Taken, ik kan me er heerlijk mee vermaken. Maar een film als 'Batlleship' bijvoorbeeld, die is zelfs in zijn genre slecht en ik zou zelf willen beweren saai. Niets vermakelijks aan. Jonah Hex heb ik niet gezien, dus ik kan alleen maar afgaan op de mening van critici wiens smaak ik goed ken (Ebert, Travers, Puig). Voor Man of Steel geldt hetzelfde, actiescène na actiescène tot je onaangedaan zit te kijken.

Dick2008 vroeg zich af waarom dat erbij wordt gehaald, actie, wanneer er over een trage saaie film wordt gesproken. Ik vermoed dat dat automatisch gaat omdat actie daar de tegenpool van is? houdt niet van classics (traag!)? Zal wel actieliefhebber zijn. En uiteraard is dat lichtelijk onzinnig en gaat het niet op voor Ruben, zijn voorkeur lijkt voornamelijk bij meer recente films te liggen (ik vind The Godfather overigens geen classic, hoe goed hij ook is) en dat was eigenlijk het enige wat ik wilde weten: Vindt hij Casablanca saai en traag of wellicht (bijna) alle films die voor 1970 gemaakt zijn? Vandaar de vraag 'waar vergelijk je het mee'

Bij mij is het dus net andersom. De film is een klassieker, dat betekent dus laat maar eens kijken een film "die je eens in je leven gezien moet hebben". Dat was vroeger. Maar ik vond het bij herkijken op TCM maar een standaard Hollywood drama. Misschien dan vanwege Bogart of Bergman, dat het een klassieker blijft of vanwege As time goes bij en de memorable eindscène.......zou het niet weten.

Als Ruben traag en saai had vermeld bij een onbekend filmpje uit 1942 had niemand gereageerd. Het saaie en trage wordt overigens regelmatig als argument aangehaald. Al in 2003 staat:

Het zou wel door de toplijst komen.....(niet alle oude films zijn per definitie traag en daardoor saai).

Een film met veel actie kan net zo goed, uiteindelijk als toch een saaie trage film worden bestempeld, tenzij het nonstop doorgaat (lijkt me juist erg saai) maar hoe zit het met de scènes tussendoor?

Dit is gewoon de erfenis van Hollywood als er een film overblijft

ik raad iedereen aan deze film te bekijken maar ja , hij zit boordevol insinuaties die nu veel mensen ontgaan

de moord op die verzetsman onder de poster van Petain (je tiens mes promesses) daar word je koud van

das bestudeerd tot in fde kleinste finesses en details

Ook als Renaud die fles Vichy water weggooit ... Symboliek ten top , probeer maar eens zoveel kracht in dat gebaar te geven zonder dat Vichy element

kan zo nog veel details brengen over deze film , alle details zijn echt bestudeerd

Nooit een film tegengekomen zo vol symbolen , en die passie die spat gewoon van het scherm,probeer eens een scene te zien in eender welke film hoe Bogey flirt met Ingrid Bergman terwijl Paul Henreid (haar man) erbij staat zonder dat het belachelijk overkomt voor hem

De vonken spatten eraf

mijn top een hit

Ik heb hem zeker al meer dan 20 maal gezien en hij verveelt geen moment

Over hoeveel films zijn boeken geschreven ? verschillende documentaires gemaakt ?

gewoon het beste aller tijden in mijn filmotheek

en

Nou Bunkerboy, ik heb de film gisteren weer `s gezien, en elke keer als ik em weer zie (samen met moeders de vrouw), dan is `t weer eens iets wat mij opmerkt. De film kan gewoon niet beter, en elke keer als ik em zie, word ie beter en beter.

De muziek, fotografie, acteerwerk......etc, is ongelooflijk goed.

In feite is de film ook 1 aaneenschakeling van quotes, door vele films nagemaakt of gespoofd.

We hebben ons gisteren weer op en top vermaakt met deze klassieker van de bovenste plank. En er is altijd wel een momentje bij waarbij je even een traantje wegveegt.

Zoals je al schreef...."Dit is gewoon de erfenis van Hollywood als er een film overblijft".

Blijft echt voor mij iets persoonlijks hebben, maar helaas niet in mijn top 10......iets meer naar boven...12.

Heerlijke film. Een tijd stond deze klassieker op m'n lijstje en vanavond ben ik het hem gaan kijken. Zoals hierboven al wordt beschreven, het is een aaneenschakeling van quotes. Dit is alleen maar positief bedoeld. Er zit geen zwak moment in deze film. Het is eigenlijk een ogenschijnlijk 'simpel' verhaal maar echt perfect uitgevoerd. Heb heel erg genoten van deze film, vooralsnog een 4,5*. Ik heb al zo'n voorgevoel dat het niet de laatste keer zal zijn dat deze film wordt opgezet.

Deze film nog nooit gezien, althans niet dat ik em kan herinneren. Binnenkort toch maar eens gaan kijken. ben de afgelopen maand al meerdere klasiekers aan het kijken.

Klassieker.

Was een reden waarom ik hem moest zien, denk alleen niet dat dit mijn 'cup of thea' is.

Zeer sfeervolle film, absoluut, daar hou ik ook altijd van. Sterk verhaal, jazeker. Dan nog de personages die allemaal een karakter hebben en niemand die oppervlakkig overkomt, toch knap. En humor, jawel in zo'n rumoerige tijd, houdt de boel toch luchtig.

Maar dan, opzich is het allemaal niet zo bijzonder, op plek 74 in de top. Nee dat vind ik hem dan net niet waard. Gewoon omdat het dus allemaal niet zo bijzonder is, tja. Maar het kan dus gewoon zijn dat dit soort films voor mij niet weggelegd zijn. Denk dat dat het gewoon is.

Een kleine 7.

Pure nostalgie. Zeer sfeervol, mooi in beeld gebracht en prima geacteerd. Prachtig verhaal ook. Gewoon een klassieker die iedereen gezien moet hebben.

Volgens de meeste critici is de film samen met Citizen Kane uit 1941 de beste film aller tijden. Ik had de film nog nooit gezien (de film lijkt ook nooit op TV te komen), dus heb ik ‘m maar eens bekeken.

Wat betreft de competitie met Citizen Kane: “According to Roger Ebert, Casablanca is "probably on more lists of the greatest films of all time than any other single title, including Citizen Kane" because of its wider appeal.” (http://en.wikipedia.org/wiki/Casablanca_%28film%29). Ik vond Casablanca inderdaad meer aanspreken dan Citizen Kane: waar Citizen Kane vooral wordt geroemd om hoe de film is gemaakt (en dat toen misschien revolutionair was maar na zo veel jaar niet meer zo bijzonder is), moet Casablanca het meer van een ijzersterk script hebben en dat script kan nu nog net zo boeien als toen, ook al was het achtergrondverhaal van de oorlog toen actueel en nu geschiedenis (Casablanca was een toevluchtsoord tijdens WO II en in feite zie je niet of nauwelijks Marokkanen in de film maar draait alles om een aantal Europeanen die er naar toe zijn gevlucht). Sterker nog, de film is eigenlijk alleen maar steeds populairder geworden.

Omdat het zo’n oude zwart-wit-film is en het verhaal complex (Umberto Eco: “Thus Casablanca is not just one film. It is many films, an anthology.”), is de film niet erg toegankelijk (je moet de film misschien meerdere keren zien om alle details van wat er gebeurd en wordt gezegd te kunnen begrijpen en waarderen), maar de film maakt indruk omdat het in alle opzichten ‘volmaakt’ is: het heeft een goed verhaal, intelligente dialogen, boeiende personages, goed spel van alle acteurs, nog altijd grappige kwinkslagen, spanning, romantiek, komedie en drama. Uiteindelijk ontvouwt de film zich als een klassiek tragedie waarin de hoofdpersonage moet kiezen tussen de liefde en het moreel goede, dat is tussen zichzelf en de ‘higher cause’ (de opoffering van zichzelf voor het verzet tegen de nazi’s) – maar waarin juist de liefde zijn goedheid aanwakkert zoals het eerdere verlies van diezelfde liefde hem een cynische egoïst had gemaakt. Een mooier thema kan een film toch eigenlijk niet hebben.

Maar de bijzondere aantrekkingskracht van deze film is misschien niet eens zijn ‘volmaaktheid’ dat een zorgvuldige planning suggereert: de film heeft juist een spontaan, natuurlijk karakter. Zoals Umberto Eco schrijft: “Made haphazardly, it probably made itself, if not actually against the will of its authors and actors, then at least beyond their control. And this is the reason it works, in spite of aesthetic theories and theories of film making. For in it there unfolds with almost telluric force the power of Narrative in its natural state, without Art intervening to discipline it.”

Casablanca (film) - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Viel me eigenlijk wat tegen.

Natuurlijk al vaker gezien, maar niet de laatste jaar of 15 of zo - en ik betwijfel ook wel ietwat of ik ooit van begin tot eind opgelet heb. Nu dus wel, en de erg hooggespannen verwachtingen kwamen volledig uit.

Ingrid Bergman valt me niet mee, bijvoorbeeld. Ze loopt ofwel wat houterig door het beeld, ofwel ze trekt te overdreven lieve smoeltjes - met ook al overdreven lichtjes in haar ogen. Humphrey is dan wel goed, maar vooral in de tweede helft is zijn karakter wat wisselvallig en vallen de teksten me wat tegen - en dat is precies wat in de eerste helft dan wel weer goed zat. Ook de leuk corrupte politiecommandant valt daarmee door de mand - eigenlijk valt de tweede helft me wat tegen.

Qua beeld zijn er wel wat missers te zien. Bijvoorbeeld de scene op het station, waar Humphrey in de stromende regen staat - er loopt een straaltje water van zijn hoed af. Maar als hij in de trein stapt is hij ineens helemaal droog. Een uitschieter in het Parijs-segment, wat sowieso al niet zo sterk is - het ziet er allemaal knap nep uit. Net als het einde, dat is ook wat halfslachtig.

Men had er geen rekening mee gehouden dat de film een groot succes zou worden, dat is uit de historie wel duidelijk. Dat dat toch zo geworden is wel ietwat te verklaren uit de timing van het uitbrengen, maar de blijvende status is wat moeilijker te begrijpen. Misschien dat het sentiment daar een deel van verklaart.

Deze film heeft me nooit kunnen bekoren. Ik begrijp de reputatie van de film helemaal niet. Het is een gemiddeld Hollywood product, dat weliswaar plotgewijs gelikt in elkaar steekt, maar verder niet veel bijzonders te bieden heeft. Ik vind het een aardige film, maar niets meer dan dat. Ik kan zo 10 tot 15 Bogart-films opnoemen die ik beter vind, want ja, ik ben wel een groot liefhebber van het werk van Bogart. Ook de regisseur Curtiz heeft veel betere films gemaakt, vind ik.

Ik moet toegeven dat ik het einde van de film wel geweldig vind, dat maakt voor mij veel goed. Een redelijk vermakelijke film maar niet meer dan dat. Helaas.

Was that cannon fire, or is it my heart pounding? Dat eerste, denk ik. De Duitsers vonden het schijnbaar ook wat te klef worden. Laten we zeggen dat die flashback niet het beste segment van de film is. Verder valt het me op dat gebied nog enige tijd mee. Zal wel iets met verwachtingen te maken hebben. Ik heb het niet zo op de houterige romantiek van die tijd. Al helemaal niet in combinatie met oorlog, al zitten ze er niet middenin. Hoe dan ook, waar anderen blijkbaar zwijmelen, krijg ik het zuur.

Als Bogey dat met een dosis cynisme is, is hij wat mij betreft dan ook op z'n best. Voor de film geldt het wanneer het zich met z'n plot over papieren en partijen bezighoudt. Niet dat dat nu zo enerverend is, maar het bevalt iets beter dan de zoveelste here's looking at you, kid. Een paar aardige shots en scènes in een stad die jammer genoeg nooit een factor van belang wordt of kon worden. Geen worsteling om doorheen te komen, maar Casablanca's troeven zijn simpelweg niet aan mij besteed.

Eerste film dat ik de film echt heel goed heb bekeken waarin me andere elementen opvielen die ik de eerste twee keer gemist heb. Vooral de geweldige manier waarop het is geschoten is werkelijk verbluffend mooi. Curtiz had de touwtjes strak in handen en dat is goed te zien. Maar het was vooral de presence van de twee leads die me echt over de streep trokken. Een prachtige relatie die werkt door de chemie tussen Bogart en Bergman.