Casablanca (1942)

Film die voorbijvloog. Boeiend en onderhoudend en ook bij vlagen ontroerend. Het gekke was dat juist omdat het voorbijvloog ik over de relatie tussen Bergman en Bogart een beetje dacht: "oh, is dat het nou? Een doodordinair misverstand?" Dat is vast heel fout om te denken bij zo'n klassieker. Maar ja. Toen had ik het al gedacht.

Er zaten ook een paar fout kleffe momenten in vond ik. Kan me effe niet de preciese momenten herinneren want ik heb de film slechts eenmaal gezien. Wil 'm wel heel graag herzien en dat is natuurlijk een goed teken.

Knap om zo'n boeiende film te schieten op eigenlijk één locatie - een bar.

De ellende en ook het intrigerende van oorlog komt in deze film op z'n scherpst naar voren. En ook als je hoort wat ze allemaal al weten van die concentratiekampen enzo... verbijsterend. Een film uit 1942!! Dat vond ik bijna schokkend om te realiseren: dat de kennis allemaal wel aanwezig was. En dat er toch blijkbaar mensen waren later (ik heb het nu niet over de film) die zeggen geen idee gehad te hebben wat er allemaal gebeurde.

Hilarische dialoog van het emigrerende oude koppeltje:

- How watch?

- Ten watch.

- Such much?

Toen Capt. Louis Renault Rick's café moest sluiten omdat er gegokt werd, en tegelijkertijd zijn prijzengeld in ontvangst nam... geweldig..
Prachtige film met een sublieme Bogart. Ik was na het zien van The African Queen al een fan van hem.
Ik zag in de documentaire op de dvd dat eerst Ronald Reagan was gacast om Rick te spelen. Dat is hetzelfde als George Bush die Hannibal Lecter zou spelen
Deze film houdt je lang bezig, zelfs al is hij 62 jaar oud. Ook 5 welverdiende * van mij

Raar kun je dingen in je hoofd hebben. Vroeger, toen ik nog veel minder van films wist associeerde ik Gone With The Wind en Casablanca altijd met elkaar. twee oude romantische klassiekers. De eerste zag ik kort geleden voor het eerst en de tweede zojuist waar Gone With the Wind een beetje een flauwe soap is, vond Casablanca een intelligente, fraaie en goed gemaakte film. Vol met heerlijke details, spitse dialogen, een levendige sfeer. Goede muziek, geweldige rollen en mooie karakters tot in de kleinste bijrol aan toe. Het gekke is dat als je dan die kleine docu op DVD ziet, je zowat de indruk krijgt dat het bijna per ongeluk zo goed afliep met deze film.

4.0*

Prachtig einde. Ik dacht eerst echt dat Rick voor zichzelf koos en Lazlo erbij lapte. Mooi ook dat Renault tot inkeer komt.

4,5 sterren

en deze film oppervlakkig acteerwerk verwijten is als Jimi Hendrix verwijten dat ie geen gitaar kon spelen. je mag het wel vinden, maar je moet het wel verdomde goed onderbouwen om het hard te maken.

Verder is werkelijk elke zin die uitgesproken wordt goed getimed en nooit een te veel. de dialogen zijn legendarisch en de oneliners geweldig. casablanca is een film die geweldig is in elk woord dat gesproken wordt en elk shot dat te zien is. een grootse film.

@ dutchtuga

Deze klassieker heeft het allemaal: een sterk scenario, perfect spel, een strakke regie, welluidende muziek, mooie decors, eersteklas belichting, fraai camerawerk enzovoort... Wat velen niet weten, is dat eerst Ronald Reagan gevraagd was voor deze rol. Dan zou er van weinig diepgang sprake zijn geweest. Trouwens met Reagan in de hoofddrol zou er misschien geen Oscar in de wacht gesleept zijn, terwijl er nu zes stuks binnengereven werden. Volgens mij is het gewoon een antipathie die je hebt tegenover Bogart. Als ik zoiets heb met een film die nationaal én internationaal zo hoog gewaardeerd is, dan weet ik dat het bij mij ligt en niet bij de film. Smaken verschillen nu eenmaal van persoon tot persoon. Maar toch: echt een must voor cinefielen.

Schoolvoorbeeld van een film die de tand des tijds moeiteloos heeft doorstaan. De slotscene en de scene met het volkslied staan me nog helder bij. Bogart kan ik niet altijd waarderen maar hier is hij groots.

4,5*.

Tsja, de gebruikelijke geweldig coole mannenrol, zeurderige vrouwenrol, spitsvondige dialogen en typische muziek. Het zal denk ik nooit iets worden tussen mij en klassiekers als deze. Ze zijn niet vervelend om naar te kijken, maar ik zit nog te wachten op echte meesterwerken die de tand des tijds wel hebben doorstaan. Camerawerk is me niet eens opgevallen, dus dat zal ook niet echt bijzonder geweest zijn.

Dit exemplaar haalt zijn extra punten vooral uit de leuke ontwikkeling van het plot op het einde en de achtergrond waartegen het wordt afgezet.

3,5*, niet vervelend, maar ik sla er ook zeker niet stijl van achterover.

Tja, lang gewacht om deze te kijken maar wat is dit toch weer zo'n goude oude !

Prachtig tijdloos verhaal met een brilliant einde en heerlijke dialogen en one-liners. Humphrey Bogart speelt alsof hij al 20 jaar Rick is en de knappe Bergman levert ook wel een erg goede rol af. Eigenlijk levert iedereen een uitstekende rol af, er zijn amper fouten bij de acteurs te ontdekken in deze film.
Voeg daar nog eens dat onsterfelijke nummer As Time Goes By en de knappe cinematografie aan toe en je krijgt de zuurverdiende 4.5* Met natuurlijk kans op verhoging.
Laat ik maar clichématig afsluiten en zeggen I'll play it again


Toch nog een vraagje Waarom hielp Louis op het einde toch nog Rick? Is het omdat Rick Strasser had neergeschoten?

De dialogen doen me niet veel, de cinematografie doet me weinig en Humphrey Bogart doet me helemaal niks. Maar als geheel doet Casablanca me tot mijn verrassing zeker wat. Het is een prachtig liefdesverhaal, op fraaie wijze verteld en getoond. Hollywood met stijl. En daar kan ik wel een kleine 4* aan kwijt.

De film staat al een tijdje in mijn top 10, maar ik had nog nooit een bericht geplaatst. Bij deze.

Na Casablanca ben ik altijd even een tijdje stil. Alles aan die film zit gewoon perfect in elkaar. Toch vind ik het moeilijk om te omschrijven wat aan Casablanca er nu precies zo goed is. Het antwoord komt waarschijnlijk neer op de combinatie tussen muziek, acteerprestaties, sfeer, verhaal, emoties, dialogen pattriosme, humor, drama, liefde etc. Dat zit er allemaal in, en het is zo mooi gedaan! Met Humpfrey als soort van anti-held en Bergman als het meisje dat verliefd is op twee mannen, het klopt allemaal!

5*, blijft in mijn top 10

Toch maar eens naar 1,5* verlaagd. De meest overroepen klassieker ooit. Typisch zo `n film die iedereen goed vindt omdat het nou eenmaal tot een van de bekendste klassiekers ooit behoort. Op basis waarvan is mij verre van duidelijk.

Verhaaltechnisch zit het allemaal wel redelijk in elkaar, maar toch de uitwerking voegt maar weinig toe aan het filmplezier. Het veel geroemde script doet denken aan Charles Chaplin die voor de zoveelste keer onderuit gaat. Zeer voorspelbaar dus.

De dialogen zijn geen klap waard. Er zit totaal geen pit in. Oubolligheid ten top, zelfs als er chaos heerst. Muzikaal is de film ook vooral oubollig en verre van memorabel. Tel daarbij op de aanwezigheid van Bogart die ook weinig charisma uit weet te stralen. En zijn tekortkomingen probeert te camoufleren door wat stoere taal uit te slaan. Dit levert echter veel meer idioterie op rondom zijn toch al niet geloofwaardig neergezet persoontje. Ingrid Bergman acteert redelijk maar slaagt er ook geenszins in om haar personage wat interessanter te maken.

De romance zelf is ook mat uitgewerkt. We zien een kort moment van de geschiedenis tussen Bogart en Bergman. Dat moment in het park in Parijs deed eerder denken aan 2 bejaarden die gezellig in het park zaten, totaal gespeend van enige chemie, laat staan sex - appeal. Maar het gaf de situatie van de film goed weer, ter ondersteuning nog maar even een van de tenenkrommenste zinnen ever: As Time Goes By....Casablanca Should be Forgotten.

Ik begin de rode draad te zien in die oude hooggeprezen Hollywood klassiekers.

Steeds weer die houterige klazen met hun opgedreunde inelkaargeknutselde dialogen die eruit komen alsof ze dagenlang ingestudeerd zijn. Nu heb je ook mensen die in het echt zo zijn, maar die behoren allerminst tot mijn favoriete soort.

Bogart heeft nog het nadeel een vreselijk stemgeluid te hebben, waardoor zijn personage al vanaf de eerste seconde totaal oninteressant is. Bergman kan daar eigenlijk niks tegenoverstellen en is niet veel meer dan de wijfelende liefdesvod.

Dat sleept zich dan voort naar een conclusie die pas veel te laat zich ontvouwt. De muts met het stalen gezichts en met het onvermijdelijke peperkoeken hart doet wat een held dient te doen waarmee meteen de film ook afgelopen is. Zowat 102 minuten te laat naar mijn mening.

Saaie film die echt nergens interessant weet te zijn. Voor fans van de oude dialogen, wat mij betreft zowat het sufste wat ik in het wereldje van de cinema al aangetroffen heb.

0.5*

Omdat je nu eenmaal ook je klassiekers moet kennen, heb ik deze film maar eens ontleend, en het viel best mee. Nergens echt meesterlijk, maar wel aangenaam om te bekijken en met liefde gemaakt. Ik vond het verhaal tamelijk saai en soms wat klunzig verteld (die flash-back was totaal onnodig en verpeste een hoop, ze hadden veel beter wat meer aan de verbeelding overgelaten dan met zo'n aaneenschakeling van klichébeelden en -scenes af te komen). Het verhaal liet me ook helemaal koud, behalve dan op het allerlaatste, toen lag ik strijk, maar dat ligt meer aan Black Cat White Cat dan aan deze film .

Maar het is niet allemaal zo dramatisch, Bogart zet een mooi personage neer, de setting en sfeerschepping is uitstekend en er zijn zeker een aantal scenes die boven de middelmoot weten uit te stijgen. Maar het geheel vond ik te routineus, en de hele romance kwam heel ongeloofwaardig over (Bogart en Bergman, dat werkte nu eens echt voor geen meter). Ik snap dus eigenlijk ook niet echt waar deze film zijn status verdient, ik ken veel betere films uit dezelfde periode. 3*

Ik vond de film maar zo zo. Het einde was niet geheel te voorspellen, maar ook geen verrassing. Ik vind het ook moeilijk om een film in het tijdsbeeld te zien van toen, ook al weet ik dat films toen, qua verhaal, over het algemeen nogal simpel in elkaar zaten.

Toch met ik zeggen, hoewel ik geen specifieke quotes heb onthouden, dat ik sommige dialogen opvallend mooi vond!

En ook een verdienste van de film is dat ie voorbij vliegt. 100 Minuten? Nou, dat zie je er niet aan af. Leek of ie minder dan een uur duurde.

Jammer dat ik vanwege het typisch Golden Age Hollywood acteerwerk niet geheel mee kon leven met de eprsonages.

Overigens denk ik dat de relatie tussen Rick Blaine en Captain Luis Renault is afgekeken door de makers van The Transporter; Frabnk Martin en Inspecteur Tarconi hebben een zelfde soort relatie.

Voorlopig drie punten in mijn Boekje.

‘A kiss is just a kiss…..’ en ‘Play it again, Sam!’

Tot mijn schande pas vorige week voor het eerst gezien! Is de laatste quote echt fout?

Maar wat een mooie film, een prachtige Ingrid Bergman, een stoere Bogart!!!
Terecht een klassieker. Geweldige bombastische klassieke muziekscore ook. Waarom hoor je dat bijna nooit meer? Alleen John Williams waagt nog wel eens pogingen in die richting!

Gaaf die scène waarin de Duitsers zingen en waarna Laszlo de Marseillaise laat spelen!

4,5*!

Op zich wel een aardige film, met goed camera werk voor zo een oude film en een meesterlijke sfeer. Het acteerwerk was ook goed, alleen het verhaal vond ik toch iets te simpel, het had van mij wel iets meer diepgang moeten hebben.

Ik geef 'm 3, 5 sterren.

Op elk vlak magnifiek, haast een perfecte film. Ik ben benieuwd of ik er bij een volgende kijkbeurt nóg meer uit kan halen aangezien het een groeiertje is..

De sfeer is groots. De tent van Rick moet een van de geweldigste decors uit de filmgeschiedenis zijn, het ademt een en al sfeer uit. Alleen de intro ervan is al heerlijk; een 'simpele' maar oh zo heerlijke rondleiding door Rick's place. De muziek, de drukte, de drankjes, de werknemers. Het wordt je direct duidelijk wat voor lui er komen, edelen, corrupten, verzetsmensen.. en wat voor louge zaken er besproken worden. Het is een club die leeft op het scherm. Al niet veel later wordt de eigenaar Rick, Humphrey Bogart in een magistrale rol, geintroduceerd. Een heerlijk en veelzijdig personage met een scherpe tong. Uberhaupt zijn de dialogen van een zeer hoog niveau. Ik kan me zelfs zo een, twee, drie geen beter script voor de geest halen.

Wel moet je je hoofd er goed bij houden. Er is zeer veel dialoog en het is wel essentieel dat je ze allemaal volgt, anders ben je de draad al gauw kwijt.. Ik heb dan ook enkele malen in een versufd moment van onoplettendheid even een minuutje teruggespoeld om zeker te stellen dat ik alle facetten van het gesprek meekreeg.

Bogart is niet de enige die de show steelt. Eigenlijk is vrijwel elk personage een die nooit in de vergetelheid mag raken. En dan toch wel met name Bergman en Rains. Zelden, of misschien zelfs wel nooit, is een romance tussen twee mensen op het filmdoek zo goed uit de verf gekomen. En dat terwijl ik hoor dat Bogart en Bergman een hekel aan elkaar hadden?

De film bevat vele kippenvelmomenten.. denkend aan de clubscènes, die tussen Bergman en Bogart, die van de eenzame Bogart 's nachts in de club, de Marseillaise (!), de aanloop en twists naar het eind en uiteraard die eindscène zelf. En dan vergeet ik waarschijnlijk nog van alles prachtigs..

Nee, wie net als ik ook niet direct de geniaalheid van Casablanca inzag doen er goed aan hem eens te gaan herzien. Door de ongekende sfeer, de prachtige beelden, het nagenoeg perfecte script en het uitstekende acteerwerk is dit een klassieker van jewelste.

5.0 / #3

Ruim vijf jaar geleden heb ik Casablanca ooit eens gezien. Ik weet nog dat ik het destijds volgens mij wel een redelijke film vond, maar niet bijzonder. Op de een of andere manier zag ik er tegenop om de film weer te zien en stelde ik dat telkens uit. Gelukkig heb ik de film dan vandaag eindelijk weer gezien en mijn mening is erg veranderd. Het is een zeer grootse film met een aardige Ingrid Bergman, een fantastische Humphrey Bogart en ook een zeer goede Paul Henreid.

De film wist mij van begin tot eind te boeien, mede door het goede acteerwerk en de goede dialogen, die soms lastig te volgen zijn. Mooie scenes zijn die waarbij de Duitsers en de Fransen tegen elkaar op zingen in het cafe met hun eigen volkliederen en natuurlijk de fantastische eindscene, die voor mij onvergetelijk is.

Voor nu 4,5* en zeker kans op verhoging bij een vogende keer, wat bij meer mensen gebeurt zoals ik hieronder lees

klassieker die ik toch ns wou gezien hebben, en daar ben ik heel blij om. Schitterend acteerwerk en een mooie story met een ietwat verrassend einde. 3.5*

*Recensie*

Ik sluit me volledig bij Renske aan! Ook ik vond het koppeltje onweerstaanbaar.

Ik vind het een prachtige film, waarbij ik mij aan het begin afvroeg of 'Casablanca' boeiend genoeg zou gaan zijn om vol te houden (ik had gek genoeg in mijn hoofd dat het een zeer lange film was), om door het zwart-wit heen te kijken, om het niet uit te laten maken dat veel van het verhaal zich op een beperkt aantal vierkante meter afspeelt.

En ja, Casablanca is zonder twijel boeiend genoeg.

Dit is de eerste die ik heb gezien van Bogart, hij maakt zijn faam waar. Ingrid Bergman is erg mooi. Ook Paul Henreid maakt een zeer goede indruk. Ik ben verbaasd dat Victor Laszlo wordt gespeeld door Henreid, waarvan ik nog nooit gehoord heb. Hij moest wel een vermaard acteur zijn, zo dacht ik.

Deze vakmanschap voor het jaar 1942, dat vind ik zeer knap en eigenlijk ongelooflijk. Een erg aangename verrassing.

De beoordeling van klassiekers, er is hier op MM al veel over geschreven. Moet je de film nu wel of niet in z'n context en tijdskader bekijken? Het kan zeker geen kwaad vind ik persoonlijk, maar of dit onomstotelijk tot betere beoordelingen leidt is maar de vraag. Een goede vriend van mij is een echte liefhebber van klassiekers. Ik ben dat allerminst, maar het is toch leuk om via hem wat tips op te doen en zo wat meer feeling te verkrijgen met de filmgeschiedenis. Want hoe je het ook draait of keert, Casablanca is een mijlpaal in de filmgeschiedenis.

Al vond ik hem zelf niet bepaald goed. Ik kan niet zeggen dat er bepaalde aspecten waren die me echt de keel uithingen of ronduit slecht waren, maar ik vond het allemaal "net niet". Weinig inspirerende personages (behalve Rick zelf dan), hetzelfde met de dialogen en ook het hele verhaaltje eromheen boeide me maar weinig. Ik heb het ook niet zo met het oorlogstijdperk en die specifieke sfeer die je dan in betreffende films krijgt. Ik las in Goodfella_90's stukje van 25 februari '08 dat net die sfeer de kracht was van Casablanca. Welnu, ik voelde hem niet en dan zit je toch met een probleem...

Dat de film gedateerd is, is een open deur. De audiovisuele techniek in modernere films geniet absoluut m'n voorkeur, maar dat wil niet zeggen dat de tand des tijds volledig korte metten heeft gemaakt met Casablanca. Acteerwerk vond ik bijvoorbeeld nog redelijk "up to date". Ook weer vooral van Bogart dan, want de rest van de personages vond ik te vlak. Er wordt wel geprobeerd een zekere dynamiek te scheppen in het trio, maar Bogart is eigenlijk de enige die 100% overeind blijft vind ik.

Een minpuntje was dan weer de muziek. Van films uit '42 ga ik geen mirakels verwachten op dat vlak, maar ik vond het "As Time Goes By"-deuntje erg mat klinken. Bij de intrede van deze song, die zogenaamd symbool staat voor het verleden van Rick en Ilsa, was de passie ook erg ver te zoeken. Terwijl net zo'n momenten toch iets extra kunnen toevoegen aan de karakters en de film in z'n geheel.

Ik ben dan weer wel aangenaam verrast door het einde. Strikt genomen is het natuurlijk een happy-ending, maar toch eentje met een wat wrange nasmaak. Gezien de teneur van de film is dit ook de beste en meest logische keuze eigenlijk. Geen overdadig sentiment of onrealistische ontwikkelingen en dat staat wel.

Conlusie, Casablanca is zeker geen film die ik een tweede keer wil zien, want daarvoor loopt er naar mijn smaak teveel mank. Maar 't is natuurlijk altijd leuk om eens een film onder ogen te krijgen die door zoveel mensen hoog gewaardeerd wordt. In dat opzicht ben ik alweer een ervaring rijker, al zal het voorlopig nog eventjes duren voor ik opnieuw een klassieker in de dvd-speler steek. Eentje per maand is voorlopig genoeg .

Eigenlijk een schande dat ik deze klassieker pas nu integraal heb gezien.

Romantiek met aspecten van WO II, nadrukkelijk aanwezig, en met uiteraard de edelmoedigheid van een american citizen in verve.

Dat de film sukses kende ligt zekerlijk aan het juiste moment van uitbrengen ervan, de hoofdrolspelers, heel populair op dat ogenblik,..en de song "As time goes by". Bovendien beschrijft de film toestanden en personen, onbereikbaar voor de gewone burger en dat is iets wat het grote publiek wel lust, toen vooral.

Persoonlijk kon de film me niet bekoren, lispelende, stoere en zelfverzekerde (als altijd) Humphrey Bogart en mooie Ingrid ten spijt.

De film bevat nogal wat onhebbelijkheden : een complexe intrige, artificiële, onnatuurlijke gesprekken, thetrale, onreeële toestanden (het zingen van de marseillaise bijvoorbeeld) en zelfs potsierlijk escenes, als de revolver - en schietsequentie.

Het camerawerk, voor die tijd, kan ik wel waarderen.

Toch ontgoochelend. Ain't looking at you, kid.

‘Casablanca’. Eindelijk nog eens zo’n zwoele klassieker die zijn status alle eer aan doet. Immers, dit is één van de weinige “vooroorlogse” films waarin alle karakters precies “juist” zitten. Er is een aangename portie humor, doorzeefd met een mengsel van verbittering, zoete romantiek en moed. Een cocktail die slechts enkelen tot een evenwichtig drankje zouden kunnen samenstellen, en volslagen onbekende Michael Curtiz doet het verdorie met verve.

Waarom werkt het? Juist ja, Bogart komt hier met zijn enigszins eigenwijze smoel volledig tot zijn recht, terwijl Bergman is wat ze moet zijn: snoezig. Het kader zorgt voor de nodige spanning (nu je het zegt, in 1942 moet deze film toch ontzettend actueel geweest zijn?), en de jazzy soundtrack vervolledigt het lyrische decor waartegen Bogart de liefde kwijtspeelt en ze vervolgens terug opoffert. As times go by, een mens leert bij. En Sam, die blijft tokkelen; de ‘chief of police’, die blijft corrupt en Casablanca bijft gewoon Casablanca. Hadden we uiteindelijk iets anders gewild?

Diep geëmotioneerd, zegt u? Nee hoor, de film laat ondanks zijn tragiek een zoete smaak na. En dat is precies wat we willen van een romantisch pareltje…
3,5*

De ambiance in deze film is ontzettend mooi, schitterende sfeer, lekker mystiek. Het verhaal is heel mooi. Maar wat de film vooral maakt is de schitterende citaten en de mooie setting.

Een minpunt aan deze film is dat ik het acteren af en toe wat aan de overdreven kant vond. Dan heb ik het niet over Bogard en Bergman maar meer de types eromheen. Soms acteerden ze alsof ze in een klucht speelden. De chemie tussen Bogard en Bergman was wel heel mooi. Al vond ik deze pas eruit komen toen ze hem onder schot hield voor de ticket.

En de discusie om het einde blijft ook leuk. Want de een zou wel op het vliegtuig zijn gestapt en de ander weer niet.

Ik heb het nooit echt voor retro zwart- wit films gehad(buiten de Hitchcockers).

De acteerprestaties zijn wel oke, Bogart doet eigenlijk niet veel meer dan een half oerwoud afzagen met zijn gekraakte stem. Ingrid Bergman en Lazlio vond ik dan weer beter.

Ook de locaties zijn niet zo spectaculair. In het begin van de film toen het vliegtuig neerdaalde, dacht ik meteen aan een speelgoedvliegtuigje ( je moet eens goed kijken als het vliegtuig de grond raakt). De settings in Citizen Kane bijvoorbeeld zijn dan veel spectaculairder.

Maar al bij al deze was best wel aardig en bevat zo beetje alles wit er in die tijd "hot" was: onderdukking, liefde, hoop, vrijstrijders, vriendschap, verraad, patriotisme enz...

Toch 3.25 sterren waard.

Sfeervol.

Maar niet het meesterwerk waar ik op gehoopt had. Het overacteren en bepaalde legendarische, maar inmiddels ietwat oubollige, oneliners ten spijt, valt een en ander echter nog steeds lekker weg te kanen. De film voelt enigszins aan alsof het een allegaartje wordt maar blijkt keurig te volgen.

Bergman heeft niet zo'n heel fijne rol, waarbij ver in de film pas duidelijk wordt of ze een slettebak was of niet. De keuze om dit pas later te revealen kun je waarderen of niet. Mij bracht het i.i.g. niet meer mystiek omtrent de romance en ik vond het zelfs een beetje storend. Geeft natuurlijk ook wel weer aan dat de film mij raakte.

Het blijft interessant dat een film op zo'n hoge leeftijd en alle gedateerdheid van dien, nog steeds een hoop kwaliteit kan bieden.

Goed.

Casablanca

Het is lastig onder woorden te brengen waarom Casablanca zo'n unieke filmervaring is. De liefde is buitengewoon natuurlijk en technisch ziet de film er verbluffend uit, de belangrijkste factor is nog de onvergetelijke sfeer die vanaf het eerste moment in Rick's club aanwezig is.

Hoofdpersoon Rick wordt fenomenaal door Humphrey Bogart gespeeld, werkelijk fantastisch. Hij heeft een 'alles-komt-goed' aura en komt zelfverzekerd en eerlijk over, maar toch zit er meer achter deze man, dat merk je meteen. Natuurlijk duurt het niet lang voordat de kijker zijn geheimen ook mag ondervinden. Rick is in conflict met zichzelf en niet zo'n klein beetje, verbijsterend mede door de geloofwaardige liefdesverhouding tussen Rick en Ilsa, zijn droomvrouw.

Ten slotte klopt het hele verhaal rond het tweetal, je krijgt langzaamaan meer informatie over beide en hun relatie en wanneer je denkt alles te weten laat de film je op het juiste moment verrassen. Het einde is echt heel sterk in elkaar gezet en maakt de film beter dan hij al was. Casablanca is een film met geweldig acteren, sterk script, prachtig camerawerk, muziek die de emotie versterkt, vooral de 'Marseillaise' had iets speciaals, en ook nog eens enorm spannend is. Oud, maar goud waard.

DE klassieker! Normaal gesproken vind ik de scores voor jaren '40-klassiekers vaak overdreven, maar deze film is de hoge waardering dubbel en dwars waard. Het heeft een lekkere sfeer, puik acteerwerk van Bogart en Bergman, die scene met de volksliederen en natuurlijk de quote 'Play it again, Sam' die je nimmer zult tegenkomen in Casablanca .

Casablanca wordt terecht gezien als één van de grootste klassiekers ooit. De exotische locatie werd in elkaar gezet in de studio, maar is sfeervoller dan menig ander.

De flashbacks naar Parijs van voor de inval en het liedje As Time Goes By bekrachten de liefde van Bogart en Hepburn en het acteerwerk van deze allerberoemdste koppel is erg goed.