Happiness (1998)

Wat een superfilm!
Het begon al met een ijzersterke opening, die scene waarin Joy het met zachte hand probeert uit te maken met Stuart - geweldige dialoog! (STUART: is it someone else? JOY: No, it's just you)

Ik vond Phillip Seymour Hoffman weer erg goed spelen, de dialogen fantastisch en het verhaal erg goed; schrijnend, confronterend en grappig. Soms schoot ik in de lach om me daar even later voor te schamen, vanwege het gruwelijke wat er eigenlijk gebeurt.

Kijk maar:


BILLY
Dad?

BILL
Yes, Billy?

BILLY
What does come mean?

BILL
Come?

BILLY
You know…

BILL
Well, you know how sometimes your
penis gets erect…well, sometimes
it gets so excited that a sticky
milky substance shoots out.

BILLY
…Dickwad?

BILL
Yes, only come can be used as a
verb as well.
...
Billy?

BILLY
Yeah?

BILL
Have you ever come?

BILLY
Yeah…

BILL
Now Billy, it's alright if you haven't.

BILLY
Well, I have…

BILL
Billy…

BILLY
But everyone else in class had and…
I want to come, too!

Billy starts crying.

BILL
Awn, now, it's okay, it's okay.
Have you tried playing with yourself?

BILLY
You mean…

BILL
With your penis.

BILLY
A little.

BILL
How did it feel?

BILLY
I dunno. I don't know what to do.

BILL
Do you want me to…show you?

BILLY
No! No! I'm not normal!

Brrrr!

Voor mij is Happiness Top Tien waardig!

Voor mij ook

Deze film behandeld een serie korte verhalen over verschillende mensen in een familie. Het meest schokkende is het menselijke verhaal van de pedofiele vader en zijn zoontje. 3. Kan deprimerend zijn.

Een aparte film die mij niet helemaal kan bekoren. Rare situaties met rare mensen die niet echt leuk zijn en ook niet echt dramatisch door doordat het gewoon te absurd is. Het beste stukje is wel die vent in het park met ze M-16 als ie een paar ventjes afknalt...

Niet mijn soort film helemaal. 3 sterren...

Goede film die het leven van wat mensen onder de loep neemt. Ik had soms wat moeite met de verhaallijn van de pedofiele huisvader. 3,5*

De likkende hond (einde van de film) ... !

Geweldige film 4.5

Maar inderdaad een geweldige film. Ik heb hem vorige week nog een keer herkeken. Je kruipt de hele tijd onder tafel van: "nee, nee! Dit is te erg, doe het niet!, etc". Verder lig je de andere helft van de tijd te rollen van het lachen.

Geweldig dat Solondz dit heeft durven maken. Ben erg benieuwd geworden naar Welcome to the dollhouse, maar die is nog niet op DVD

die is ook erg goed hoor

Gister de film nog een kans gegeven maar het had geen zin. Het verhaal over de pedofiel is aardig en het vermaakt. Je kunt zien dat Ted er zeker over heeft nagedacht, maar het is gewoon niet grappig. Het acteerwerk is slecht tot matig. Ik had liever een totaal andere cast gezien. William H. Macy voor de rol van Bill?

Ik blijf bij mijn 1,5 sterren.

Niet grappig? Slecht spel?

Stront in de ogen?

Ik vind de poster zo afschuwelijk lelijk van deze film...

Zeg het maar.

Comedy drama volgens velen. Dit verhaal over 1 familie met 4 verhalen is toch vooral drama. Afgezien van een enkele grappige opmerking (break up openingscene: "Is it someone else?" / "No no, it's just you"), en grappig (bedoelde) karakters is het toch vooral drama doordrenkt met inktzwarte humor. Daar ben ik niet vies van, maar als er iets niet deugt aan deze film is het de humor: oppervlakkig en makkelijk. De humor leunt zwaar op de herkenning van alledaagse scenes (kijkers zitten eigenlijk vooral te lachen om hun zelf). De slotscene is ook bedoeld als 'we-gaan-er-uit-met-een-hilarische-lach-scene'; zo volslagen niet de rest van de film deze goedkoop op effectbejag gestutte grap, dat ik het bijna een schoffering vond naar de kijker, die de eerste 2 uur naar een soms zeer intens drama had zitten kijken. Want HAPPINESS is bij vlagen een zeer boeiende 'social study' naar de Westerse samenleving op micro-niveau: het gezin. Met soms prachtige scenes (met name tussen vader en zoon) en goed acteerwerk (Dylan Barker en Jane Adams). Dus er is best wat te genieten, maar een droevig slecht einde, wat al te flauw gebruik van cheesy music (Air Supply) en té stereotype gescripte karakters zorgen ervoor dat de film in middelmaat blijft steken. 3 uit 5

Is het dan niet zo dat onze hedendaagse westerse samenleving, waarvan dit een inktzwart portret is, bol staat van de oppervlakkigheden, in wezen inhoudsloos is; beelden, emoties, meningen, politiek (normen&waarden, jaja), sex en ook humor zijn onderhevig aan deze vervlakking. De hilarische lach-scene waar jij het over hebt kwam op mij volkomen anders over. Eerder lachen als een boer met kiespijn. Juist door deze oppervlakkigheden in de film en de karakters mee te nemen is het zo'n beklemmend en geloofwaardig portret.

Middelmatigheid is wat deze film voor mij echt maakt in alle opzichten. Geen van de karakters is uitermate succesvol of geslaagd in het leven. Het zijn inderdaad stereotiepe (of eerder doorsnee) karakters met allen hun eigen gebrek. Iedereen is op zoek naar zijn of haar portie 'happiness' om juist die middelmatigheid van het echte leven te kunnen dragen. En dat tilt deze film voor mij ver boven de middelmaat uit.

Nee inderdaad, hier heb je natuurlijk helemaal gelijk in. Dit waardeerde ik zeer in de film...ik ben niet bang voor de waarheid.

Hier gaan we het niet over eens worden. In tegenstelling tot de eerste alinea is dit zoeken naar een betekenis. Ik blijf dit vrees ik een scene vinden die zijn doel ver voorbij schiet...wat voor fijnzinnige literaire interpretatie de regisseur of scriptschrijver er achteraf ook aan mogen geven...(ik kan zeggen dat in ieder geval voor mezelf de scene afbreuk deed aan een gevoelige oprechte boodschap die ik eerder in de film WEL voelde).

Misschien moet je durven je theorie door te trekken: de film is OOK middelmatig want bij Happiness staat alles in dienst van DIE boodschap...

Dit begint een van de grootste cliches te worden. Mensen zijn te depressief tegenwoordig.

Even reageren op die "middelmatigheid" die Gonnie en Martijn hierboven ter sprake brengen, ik vind de gebeurtenissen die in de film gebeuren niet middelmatig, eerder zwaar overdreven en daardoor juist zo krachtig:

Die afwijsscene in het begin, dat begint gewoon zoals het in het echie ook gaat, alleen gaat het nog even door, Andy valt uit tegen Joy en pleegt zelfmoord, dit is niet een echte middelmatige reactie, eerder zwaar overdreven. Ook alle problemen die Joy achter elkaar aan tegenkomt, dat is één grote opeenstapeling van allemaal overdreven zielige gebeurtenissen. Een ander voorbeeld is wanneer Philip Seymour hoffman op de bank bij de schrijfster beland. Dan is het vervolgens even (twee minuten!) stil en het enige wat na twee minuten gezegd wordt is: "dit gaat nie werken he?" en dan taait hij af. Situaties waarbij man vrouw bij elkaar zitten en elkaar niets zinnigs te melden hebben komen wel voor in het echie, alleen niet zo overdreven als het hier gebeurt. Ik kan nog wel even doorgaan met deze opsomming (de dikke buurvrouw, het standaard happy gezin van de pedofiel wat helemaal niet zo happy is, de vieze vent, de pedofiel, het hilarische einde etc, etc).

Nee, middelmatig kan ik deze film op geen enkel vlak noemen. Alles wat gebeurt is uit de werkelijkheid gegrepen en vervolgens van alle kanten aangedikt. Ook pakt de film heel veel taboerijke onderwerpen aan. Om deze twee hoofdredenen heeft de film vrij veel impact.

Vreemd genoeg heeft deze film wel impact ja. dat vond ik ook van de iets betere welcome to the dollhouse. Vreemd: omdat het genre me op zich niet zo aanspreekt. maar deze film is interger en menselijk.

Heb nog niets gezien van Todd Solondz, maar zo op het eerste zicht doet het me denken aan Woody Allen !?

Nou nee, niet helemaal. Woody Allen maakte vrij luchtige relatiekomedies waarbij vooral het (neurotische) hoofdpersonage pijnlijke en stroeve relaties heeft.

Solondz maakt zwarte komedies waarbij elk karakter een tragi-komische kant krijgt toebedeeld. Op het eerste gezicht komen de personages wat karikaturaal over, maar eigenlijk is vooral het uiterlijk van de personages karikaturaal, en zijn hun gedragingen, hoe bizar ook, heel menselijk. Hij comprimeert zo veel mogelijk alle tragiek van het leven in een film.

De overeenkomst is wel dat beide regisseurs órdinary life onder een loep leggen. Bij Solondz is dat beeld veel cynischer en zwartgalliger. Hij legt veel grotere accenten en maakt min of meer satire.

Een zeldzaam gedrocht van een film die dan nog de pretentie heeft om te pretenderen iets zinnigs over het leven te vertellen. Solondz weet ook helemààl niet waar hij heen wil: naar de tarantineske spot en mild-violence, of naar het ontvleesde realisme van p.t. anderson... Wat volgt is een véél té lang gerekt vis-noch-vlees filmpje, dat naarmate het vordert aan realise, leutigheid en bijtendheid verliest. Happiness doet zich voor als zijnde zéér diepzinnig en ô zo spiritueel maar wie iéts verder kijkt, merkt op dat solondz niéts te zeggen heeft en enkel uit is op gratuit choqueren: makkelijk hoor. Solondz trachtte iets origineels aan te vangen met de ensemblefilm maar heeft er héél vér naast geklauwd. Laten we dit onding maar gauw weer proberen te vergeten, olé!

Als je denkt dat deze film gemaakt om te shockeren, sla je de plank behoorlijk mis.

Het is weer Solondz dit en Solondz dat. Wat allemaal niet aan de man wordt toegeschreven. Ik begrijp overigens heel goed dat de film bij een bepaald publiek in het verkeerde keelgat schiet. Maar wat voor onzinargumenten er dan op tafel komen, daar word ik niet goed van.

Zwarte humor is niet aan iedereen besteed blijkt wel weer.

Probeer Visitor Q eens.

Mijn probleem zit hem helemaal niet in de zwarte humor, aangezien die geen onoverkomelijk blok voor me vormt, en evenmin in een "alles moet een vrolijk einde hebben of zoiets", maar eerder dat de argumenten van happiness nergens diep snijden. Men schotelt ons een aantal excentriekelingen voor, een stevige portie cynisme en vooruit geef die arme protagonisten eens een paar rauwe oneliners en dan heb je vast een postmodern meesterwerk. En het is dàt wat me ergert aan happiness, dat de film naar mijn gevoel helemààl niets over het leven, op welk niveau dan ook, OOK niet op humoristisch vlak.

Persoonlijk ben ik ook van mening dat de regisseur wel degelijk "verantwoordelijk" is voor wat er op het scherm komt, aangezien hij de man is die élk shot heb gecoördineerd...

Volgens mij zit je probleem toch echt bij de zwarte humor. Het feit dat je dingen als statement interpreteert ipv het als joke te zien lijkt me toch dat je wat van de humor gemist hebt dan.

excentriekelingen + cynisme -> grappig, en meer hoeft een komedie niet te doen volgens mij

hèhè, snap je punt wel. Mss was ik inderdaad beetje neerslachtig toen ik de film zag, aangezien ikzelf normaal gesproken een groot voorstander ben van ironie en sarcasme, maar ik vond dat solondz hier niet duidelijk de keuze maakte van wat wil ik nu eigenlijk: een drama of een komedie, maar evenmin verweefde hij de twee mooi door elkaar tot een tragikomedie. Bijgevolg had ik soms het gevoel van "hè ik moet me gaan inleven want dit is een drama" en soms "oeps, ik zou dit beter niet te serieus opnemen of ik ga er geen lol aanvinden" Bijgevolg vond er dan ook geen lol aan :d

Moet kunnen. Ben het totaal niet met je eens maar...moet kunnen.

Alleen je moet niet zeggen dat hij dingen van P.T. Anderson en Tarantino erin probeert te verwerken, want dat slaat nergens op.

Ten eerste was Solondz eerder met zijn 'soort' films dan Anderson en heb ik zelf nergens Tarantineske elementen in Happiness terug kunnen vinden. Dan eerder nog Gaspard Noe achtige trekjes

Nam gewoon even PT Anderson als prototype vd typische dramatische ensemblefilm. En vind dat er zéker wel een erg grote tarantino-invloed is: de vermeninging van humor die harde scènes moet verzachten, is anders een typisch tarantino-gegeven; alleen maakt de humor het hier NOG harder en rauwer! Noé zit er idd ook in, maar moet ik je nog vertellen dat ik Noé een vreselijke exploitation-filmer vind? Heb een vréselijke pesthekel aan zijn "shoqueren om shoqueren"-cinema: om een totààl gebrek aan talent te compenseren, maken we iets maar hard. Rauw realisme? Flauwe exploitation dan! Happiness leunt daar idd dichter bij aan dan men zou vermoeden, maar of dat nu een goéde zaak is :s

Haha Safri; ik bekijk nét even je top10: ik vrees dat ik me aan een koppig antwoord mag verwachten. Top10 staat ongeveer lijnrecht in tegenstelling met mijn opvattingen over cinema

Hier ben ik het 100% mee eens.

Ik zou daar ook een volkomen hekel aan KUNNEN hebben, en dan nog zou ik Happiness op 1 in mijn top 10 hebben staan.