Happiness (1998)

In principe ben ik het hier mee eens, maar Happiness behoort absoluut niet tot die categorie. Waar wordt het hard of vreselijk shoquerend? Ik vind het eerder subtiel, maar wel met een wrange cynische ondertoon. Daarbij komt dat de personages en situaties gewoon uit het leven gegrepen zijn. Ik ken wel mensen die er een extreem seksleven op na houden. Seks in de vorm van stalkertelefoontjes, verkrachtingen, pedofilie etc... het is allemaal aan de orde van de dag en Solondz geeft juist een prachtig inzicht in deze lui zelf en de omstanders die met deze mensen moeten omgaan. Wel met een portie zwarte humor ooit en dat maakt het juist ook draaglijker voor de kijker. Ik zie dus echt geen probleem.

Ach, dat pseudo grappig/ pseudo hard zijn, zoals bv. het masturberend jongetje, wiens sperma dan wordt opgelikt door de hond, die vervolgens wordt afgelebberd door de moeder. Tja, kijk ik ben geen purist of een controversieel mens, maar ik zal gewoon het NUT niet in van dat soort scènes; en aangezien ze helemààl niet grappig zijn, concludeerde ik dat ze dan maar gemaakt moesten zijn om te choqueren. Dit is maar één van de vele momenten waarop ik het gevoel had van "waarom is dit nu in feite nodig?"/"waar levert dit op voor effect" behalve het "gross"-effect. Ja misschien is dàt wel de basis waarom je happiness moet bekijken: als een onvervalste gross-out comedy!

De ontluikende seksualiteit van een puberend jongetje, maar dan met een humoristische inslag. Is dat nu echt zo erg? Heeft niks met choqueren te maken. Gewoon een eigenzinnig soort van humor die toevalligerwijs niet bij jou in de smaak valt. Ik kon er hartelijk om lachen, evenals het gezelschap waarin ik verkeerde.

Niet grappig?!

Ik zag de film in de bioscoop, en de hele zaal lag dubbel van het lachen. Maar ja, kan, dat het jouw soort humor niet is.

Lekker makkelijk altijd om de regisseur de schuld te geven als je door een film geshockeerd bent. Het is een tijd geleden dat ik Happiness zag, maar ik kan me herinneren dat één van de sterke kanten juist is dat hij volkomen realistische karakters neerzet, dit soort mensen bestaan echt. Sommige mensen voelen zich daardoor geshockeerd en willen blijkbaar de realiteit liever buiten hun gezichtsveld houden. Maar moet je dan eigenlijk niet bij jezelf te raden gaan in plaats van de regisseur te gaan afkraken?

Ook lekker makkelijk.

Als sommige mensen gewoon films willen zien voor de big fun of it en geen zin hebben in een therapeutische sessie? Prima toch? Niet dat ik deze film zo ervaarde hoor. Ik vond hem wel scherp gemaakt.

Ja, maar waarom dan deze film kijken? Ik vind het trouwens geen therapeutische sessie, gewoon een scherpe observatie van de maatschappij.

Omdat je zei dat mensen bij zichzelf te rade moeten gaan.

Je mag natuurlijk alles zien, maar soms heb je niet door wat je te wachten staat. En als je zoiets als dit dan ziet; kan ik me voorstellen dat je teleurgesteld bent. Heb ik ook wel eens. Het fijne van deze genre-film was dat hij heel menselijk is, tel daarbij op dat de balans van negativisme en positivisme redelijk in orde is. Zoals het hoort, eigenlijk.

Ik weet eigenlijk niet of het over de 'maatschappij' ging, ik vond hem ook eerder als een ensemble en niet zozeer een americana. !

Niks moet maar als je hierdoor geshockeerd raakt zou ik toch eerst even nadenken waarom eigenlijk ipv meteen te roepen dat de regisseur 'wil shockeren om te shockeren', wat onzin is.

Geen idee eigenlijk. hmmm. Ik vind dat de regisseur best wel verantwoordelijk kan zijn. Het klinkt inderdaad een beetje raar. Wat je vervolgens met een film doet is dan weer je eigen verantwoordelijkheid (deels). Maar je zou inderdaad kunnen zeggen dat solondz een nare vent is die rare filmpjes maakt. Hij heeft hem wel gemaakt, uiteindelijk.

Flauwe opmerkingen: als een film mij écht niet aanstaat en ik het gevoel heb dat een film ronduit slecht is, leg ik de schuld inderdaad bij de regie, bij wie anders? Bij de scriptgirl? Nog méér flauwe opmerkingen in de rest van je bericht; "Sommige mensen voelen zich daardoor geshockeerd en willen blijkbaar de realiteit liever buiten hun gezichtsveld houden." Allemaal goed en wel hoor, maar denk niet dat het tonen van een vrouw die een uigebeende man in haar diepvries heeft zien erg veel bijdraagt tot mijn visie op onze maatschappij. Trouwens, wat is het nu: de ene helft staat hier te roepen dat happiness een komedie is, de andere dat we te maken hebben met een "realistische blik op onze maatschappij"! Snel wat degelijke argumente, want deze film daalt met de minuut meer in mijn achting!

Je kunt ook gewoon het grijze tussengebied bewandelen hoor. Happiness wisselt subtiel realisme af met cynisme en humor. En daarbij is de film ook nog maatschappijkritisch; de eenzaamheid, de zakelijkheid, de liefdeloosheid, het individualisme in onze maatschappij.

Alleen met Blue velvet en Clockwork Orange zitten we op 1 lijn

O ja en...Eyes wide shut

De ene helft heeft het deels goed die anderen niet. De film gaat over een familie.

Maar je vindt dus Clockwork orange niet te rauw? Is dat geen exploitation cinema volgens jou dan olivier?

Precies.

Zéker niet. Clockwork is natuurlijk wel een harde film, nét als GoodFellas, Taxi Driver, reservoir gods etc. maar ab-so-luut geen exploitationfilm! Uiteindelijk is al het geweld dat plaatsvindt in clockwork orange, en dat is me wat, nooit explicitiet in beeld gebracht, al heb je als kijker wél dat gevoel. Gaspard Noé kiest opzettelijk om iemands kop tot pulp te laten vermalen, nou dàt vind ik niet zo noodzakelijk binnen een film, het geweld binnen clockwork werkt op mij dan ook véél effectiever!

ps ach clockwork, eyes wide shut & blue velvet: als je het daar al over eens bent, ben je al een heel eind gevorderd

Ik wil me er niet meer mee bemoeien hoor. maar clockwork orange is cynisch. Het is een komedie. irreverible niet. Het geweld in de eerste film is niet serieus te noemen, die ervaar je dus anders dan irreversible.

Daar heb je groot gelijk in, daarom ook dar ik het geweld in clockwork helemààl anders ervaar als dat in irréversibe. Niettemin is het hard, maar niet zo afstotelijk als in irréversible. Vind de vraag of clockwork explotation cinema is dan een een héél vreemde vraag. Hoe dan ook, geef je volledig gelijk mikey.

meestal ben ik de vrolijkheid zelve, maar voor- en ook tijdens deze film zat ik in een behoorlijke dip. soms is het wel eens goed om lekker down te zijn. wat dat betreft is dit de ideale film. een film die je vastpakt en een ongelofelijke trap tegen je kloten geeft. af en toe wel eens goed. 4 sterren.

Altijd heerlijk als ik weer eens een film 5 sterren mag toekennen. En ditmaal is Happiness van Todd Solondz de gelukkige. Want wát een fantastische film. De personages zijn briljant, de sfeer is uitmuntend en het acteerwerk is bovengemiddeld. Hoffman bewijst opnieuw één van de beste acteurs op deze aardbol te zijn en ook Dylan Baker laat ongelofelijk sterk acteerwerk zien. De prachtige verhaallijnen weten geen minuut te vervelen.

Je weet soms niet of je moet lachen of moet huilen. Briljant!

5 sterren.

Roerend met je eens Chainsaw

ik heb een hekel aan mensen die shockerende films altijd meteen de schuld geven van hun eigen shockering. mensen zoals in deze film bestaan echt. het is net zo shockerend om een boom te filmen, alleen zit daar niet zo veel verhaal in. ik vond de film prachtig.

Ik heb hem nu helemaal gezien. Had em eerst op vier sterren staan, maar doe daar nog een halfje bij. Het drama raakt mij niet echt, omdat de film en vele geniale scenes meer humoristisch op mij overkomen dan dramatisch en/of emotioneel.

Ik barstte bij sommige toch wel serieus bedoelde dialogen in lachen uit. Of dat nu op z'n plaats is weet ik niet, maar dat maakte de film voor mij er een stuk beter op.

4,5* voor deze geniale, absurde en een beetje gestoorde film.

Vond alleen wel een ding ranzig: als het de hond het sperma van het jongetje oplikt en daarna 'doorgeeft' aan de moeder Ranzig...maar wel grappig.

Ik vind het toch een zeer dramatische scène wanneer de papa aan z'n kleine Billy vertelt over zijn verkrachtingen. Goed gespeeld ook.
Over het algemeen vind ik het einde van de film echt dramatisch, terwijl ik het begin als meer absurd en humoristisch ervaarde.
Klein minpuntje dat ervoor zorgt dat deze film niet op 5 sterren komt: het verhaal van de dikke mevrouw met een afkeer aan sex, vind ik echt niet passen. Het is heel onrealistisch terwijl men in de andere verhalen juist zeer realistisch wil zijn, en ook is.

op de humo- film website: geen sterren voor Happiness!!!!

Ze maken de film gewoon helemaal af!!!

Bij Humo zitten dan ook een hoop filmdebielen. Slaan wel vaker "op hun gat" met hun alternatief imago.

Oh jah. Dat bezorgde me net de kromme tenen. Volgens velen een humor film. Raar. Je zegt zelf al , dramatisch

Alternatief voor de Nederlandse Filmkrant zeker.

Eén van de beste scènes uit de film imo.