Apocalypse Now (1979)

Na herziening moet ik toch toegeven dat dit voor mij (op dit moment) de beste van de Vietnam oorlogsfilms is. Voorgaande twee keer heb ik de kortere versie gezien, ditmaal de Redux, en ik vind de extra scenes zeker wat aan het geheel toevoegen.

Tot voor kort had ik AN net onder FMJ, en net boven Platoon en The Deer Hunter staan. Nu staat hij fier aan kop en verdient hij ook een plek in mijn top 10.

Ik heb zelf een zeer flinke collectie Vietnam films, maar Apocalypse Now steekt ook voor mij met kop en schouders boven de rest uit. Het is zelfs de nummer 1 in mijn top 10.

” I was going to the worst place in the world and I didn't even know it yet.”

Ik heb een drietal weken geleden de documentaire Hearts of Darkness: A Filmmaker’s Apocalypse gezien. Deze documentaire vertelt de totstandkoming van Apocalypse Now, en alle problemen, die regisseur Francis Ford Coppola te verwerken kreeg bij de totstandkoming ervan. Dat was een interessante documentaire en bovendien kreeg ik erna ook wel weer zin om Apocalypse Now weer eens een keertje te herzien. Voor een film van 200 minuten is het even nodig om een goed moment uit te kiezen. Gisteravond was het goede moment, en had ik de tijd en zin, om de Redux versie weer eens een keer te herzien.

Het is in ieder geval mooi om te zien dat Apocalypse Now na al die jaren nog niets aan kracht heeft ingeboet. Het is een behoorlijk beklemmende oorlogsfilm, die een sterke broeierige sfeer uitademt. Daarnaast is het ook een surrealistische trip, die eigenlijk iedereen wel een keertje zou moeten ondergaan. Martin Sheen speelt de hoofdrol als Captain Willard, die hier voor een missie de gek geworden kolonel Kurz moet vinden en uitschakelen, gespeeld door Marlon Brando. De zoektocht van Martin Sheen naar Kolonel Kurz is al een visuele belevenis op zich. Op dat moment zat ik ook weer helemaal in het verhaal en daarbij onderga je net als Willard langzaam maar zeker de waanzin van deze oorlog.

De mooiste scène van Apocalypse Now speelt zich echter al iets daarvoor af. Bij een daarvoor geplande helikopteraanval op de Vietcong, wordt alles rustig in beeld gebracht door Coppola. De ondersteunende muziek, die op een gegeven moment op komt zetten bij deze scène, is wel zo krachtig en mooi, dat het de scène iets ongelofelijk krachtigs meegeeft, waardoor deze scène ook voor de bij de zoveelste kijkbeurt weer een enorme indruk maakt. De “Ride of the Valkyries” van Wagner klinken zo indrukwekkend dat er als tegenstander bij wijze van spreken wel bang van moet worden. Qua muziek valt er sowieso niets te klagen over deze film, want dat is allemaal erg goed.

Ook het acteerwerk mag er zijn. Sheen is erg goed en de diverse bijrollen zijn ook meer dan in orde. Van Robert Duvall en Dennis Hopper tot Laurens Fishburne, allemaal doen ze het vrij goed. Brando weet vooral de gekte enorm goed over te brengen. Dat doet hij sterk, maar toch vind ik het een klein beetje een vervelend mannetje, omdat uit de documentaire bleek dat hij wel erg vervelend deed tijdens de opnames. Dat doet onbewust toch een klein beetje afbreuk aan zijn rol, ook al is die dan wel goed gespeeld.

Apocalypse Now is een erg goede oorlogsfilm, die vooral een heel andere insteek geeft van het beeld van de oorlog. Toch vind ik het net geen meesterwerk, omdat er soms net wat teveel scènes inzitten, die overbodig aanvoelen en mij daarnaast een beetje uit de trip zelf haalden. Die scène met de playboybunnies sloeg bijvoorbeeld echt nergens op als je het mij vraagt. Toch was het desondanks weer een leuke sterk surrealistische trip. Erg goed, maar net geen meesterwerk dus.

4,0* blijven staan

heel mooie film maar iets te langdradig voor mij voor de rest was het super.

De Vietnamoorlog vind ik erg interessant, dus vandaag eindelijk deze film maar eens gekeken. Ik moet zeggen dat ze het heel mooi in beeld gebracht hebben. Vooral het begin was overweldigend. De combinatie tussen de muziek en beelden klopte helemaal.

Ook over de rest van Apocalypse Now ben ik zeker te spreken. Martin Sheen zette zijn hoofdrol erg goed neer. Er zaten een aantal pijnlijke scènes tussen die je een goed beeld van deze oorlog geven. Het was goed te zien dat de soldaten soms gewoon niet meer wisten wat ze aan het doen waren. Ze draaien daar helemaal door.

Wel vond ik sommige dialogen wat langdradig, vooral die met Kurtz op het einde. Ik kan zeker begrijpen dat sommige mensen dat fantastisch vinden, maar voor mij duurde dat net wat te lang. Voor de rest is dit gewoon een hele mooie film die eigenlijk iedereen gezien moet hebben.

This is the End...

Apocalypse Now is geen oorlogsfilm, maar een zoektocht naar de donkerste plekken in het menselijk brein. Het is prachtig om te zien hoe Willard, steeds meer begint te lijken op de man die hij zo verafschuwd, Kolonel Kurz. Zou er ooit een betere film gemaakt worden? Ik betwijfel het.

Hoor nu net op ClassicFM de Walküren rit van Wagner. Doet me meteen denken aan deze film, ijzersterke scene. Eenmaal gezien, nooit meer uit je gedachten.

Kijk deze film altijd aan het begin van een nieuw begonnen jaar, wordt dus weer eens tijd!

Ik houd al niet van films met dit genre, dus ik zag er tegenop om deze film te bekijken.

Ooit had ik eens de Redux versie gekocht voor een euro of twee, en lang heb ik hem links laten liggen. Nu ik een hele stapel heb gemaakt met films uit m'n kast die ik nog moet zien, lag deze bovenaan. Apocalyps Now heeft een erg groot probleem. Hij duurt namelijk veel te lang. Drie uur en een kwartier lang zit je te kijken naar een groep soldaten die een kolonel moeten vermoorden. Het eerste anderhalf uur gaat nog, maar daarna wordt het echt niet meer te verdragen. Het eerste deel heeft een paar erg leuke scènes zoals de bunnies en het waterskiën. Het acteerwerk is ook best goed. Toch een kleine 2,5*.

Kijk hem over een paar jaar nog eens. Ik vond het op mijn 16de ook niets

Visueel prachtige beelden

en het was leuk hoe de confrontatie werd opgebouwd tussen willard en kurtz

maar uiteindelijk baarde dit maar een muis

ook veel te langdradig

eerst dacht ik, dat ik naar een meesterwerk aan het kijken was maar uiteindelijk bleek het maar een teleurstelling

Geheel mee eens: een zwaar overschatte film.

Beetje vervelende film eigenlijk.

Beetje gezocht diepzinnig product.

Menigeen loopt ermee weg... vreemd eigenlijk.

Misschien omdat zij de diepgang wel vatten en het alles behalve saai vinden. Beste film ooit gemaakt.

Met afstand de beste film ooit gemaakt zelfs!

Nouja, de beste film die ik ooit gezien heb dan...

202 minuten is behoorlijk lang, en toch heb ik me absoluut niet verveeld me deze film. Apocalypse Now wordt zeker in het eerste uur voornamelijk gekenmerkt door de mooie beelden. Het wolkendek in combinatie met het doorbreken van het zonlicht leveren soms prachtige plaatjes op. Wanneer dit vervolgens nog gecombineerd wordt met de muziek van Richard Wagner, kan ik spreken van een heel mooi geheel. Des te confronterender is de brute actie de erop volgt. De Vietnamese bevolking wordt in Apocalypse Now herhaaldelijk blootgesteld aan het brute geweld van het Amerikaanse leger, dat (soms letterlijk) uit de hemel komt neervallen.

De zoektocht naar de door de Amerikaanse legertop krankzinnig verklaarde Colonel Kurtz krijgt een nare bijsmaak wanneer hoofdpersonage Captain Willard geconfronteerd wordt met de mentale toestand van een groot deel van het in Vietnam gestationeerde Amerikaanse leger. De indruk wordt gewekt dat het juist zij zijn die hun grip op de realiteit verloren zijn. Diverse opmerkelijke scènes (waarvan het gebruiken van de bunnygirls als ruilwaar wellicht de meest schokkende is) getuigen hiervan.

Wanneer het dan uiteindelijk tot de confrontatie tussen Kurtz en Willard komt, heb je als kijker al zoveel bedenkelijke dingen gezien dat je begint af te vragen of Kurtz nu werkelijk moreel verwerpelijkere misdaden heeft gepleegd dan zijn collega's in de rest van het land.

Dit interessante vraagstuk heeft me de rest van de dag beziggehouden, zonder dat ik tot een definitief antwoord ben gekomen. Wanneer een film een dergelijk effect op me heeft, weet ik dat ik een werkelijk goede film heb gezien. Voorlopig geef ik Apocalypse Now 4 sterren. In het enthousiasme van het moment wil ik niet direct de volledige score uitdelen, al denk ik dat na een mogelijke herziening dit alsnog zou kunnen gebeuren.

* 5 sterren. In een zin een geweldige film die de wwanzin van de Vietnam oorlog perfect in beeld brengt. Dialogen van Robert Duvall zijn echt briljant: You smell that, Son? Napalm, i love the smell of napalm in the morning!

Marlon Brando perfect als doorgedraaide kolonel, Martin Sheen en alle anderen ook zeer goed.

En waanzinnige muziek, met the Doors als hoogtepunt.

Die 3-disc blu-ray collectors edition is absoluut de moeite waard. Bevat een schitterende 2.35.1 HD transfer met zowel de originele als de Now Redux release, met de documentaire Hearts of Darkness en vele toffe extra's.

Tijdloos dit!

Ik heb de Redux versie van deze film gezien.

Het is een mooie film met prachtige muziek.

Ik heb me alleen verkeken op het genre, het is zeker meer drama dan oorlog.

Van te voren wist ik dat deze film een hoge score had maar ik had er geen verwachtingen bij toen ik deze film eenmaal ging kijken.

Het laatste stuk van de film waarin Kurtz als god werd aanbeden vond ik tegenvallen.

Misschien dat ik na een herziening hier wel anders tegenaan kijk.

Apocalypse Now is één van die films die je 'moet' gezien hebben, omdat je anders als filmfanaat en liefhebber van 'oorlogfilms' niet 'serieus' genomen wordt. Het is zo'n klassieker waar telkens in superlatieven wordt over gesproken, dat het bijna grappig wordt. Maar ik heb wel zin om op beknopte wijze eens dit heilige huisje omver te schoppen.

Apocalyps Now kan je het best omschrijven als een overdreven lang uitgesponnen psychedelische videoclip op muziek van The Doors etc. De geest van de personages wordt aan zichzelf geopenbaard, de grenzen van de psyche worden verlegd, ze herontdekken zichzelf. In dit geval dus op destructieve wijze.

Dit psychologische proces wordt fysisch begeleid door de boattrip die ze maken naar Colonel Kurtz zijn kamp en de muziekjes die erop gedraaid worden. Hoe verder ze vorderen en hoe meer onder invloed van een aantal opgedane indrukken, hoe gedesillusioneerder ze worden.

Eenmaal aangekomen krijgt Willard, en wij als kijker, nog wat morele les van Kurtz, die naast kolonel overigens tot een gevierd dichter had kunnen uitgroeien als je hem hoort praten: moral, passion, heart, the horror the horror the horror.

Om dan uiteindelijk door Willard als een 'soldier' aan zijn eind gebracht te worden. Gedaan. Boodschap: Vietnamoorlog is slecht + we konden niet winnen + dubbele moraal + het is onze strijd niet?

Ik weet niet met welke drijfveer die film is gemaakt. Saigon is ontzet in 1973, AN is van 1979. Misschien was dit een artistiek en psychologisch doekje tegen het bloeden van de zinloosheid en wreedheid van de Vietnamoorlog en was dit in die tijdsgeest beter verteerbaar en soort van medicijn om het collectieve trauma te verwerken.

Maar ik vind dit een enorm overroepen film. Hij haalt de helft niet voor mij.

Coppola probeert een diepgang te etaleren die er voor mij niet is. Samen op de boot, rats in a cage, chaos, jaja. Uiteraard weer aangekleed met filosofisch, transcendent gereutel.

Het tempo ligt ook verschrikkelijk traag voor wat de inhoud maar dekt.

Ik durf Apocalypse Now qua insteek, de psychologie tijdens oorlogsvoering als rode draad, op dezelfde lijn te zetten met Jarhead. Of omgekeerd, Jarhead met Apocalypse Now.

Met dat verschil dat Jarhead veel meer down to earth is dan Apocalypse Now en om die reden veel meer indruk nalaat.

Maar Apocalypse is een mythe, daar wordt geen afbreuk aan gedaan.

De opnames begonnen al begin 1976.

Het oorspronkelijke verhaal is niet op maat gemaakt van de Vietnamoorlog, aangezien het een verfilming is van een boek uit 1899! Maar omdat niemand zat te wachten op een 'historische' film in Afrika, werd het verhaal herschreven naar het heden.

Ik heb Jarhead ooit wel gezien maar kan me er eigenlijk niets meer van herinneren. Heeft dus totaal geen indruk op mij gemaakt. Het kan ermee te maken hebben dat ik AN op vrij jonge leeftijd al gezien heb maar bij vrij recente herziening blijft AN nog steeds een indrukwekkende film.

Een andere meer recente oorlogsfilm, Lebanon vond ik wel indrukwekkend (kan meespelen dat ik die in de bios heb gezien, het geluid van de tank was echt machtig over de geluidsinstallatie van de bioscoop).

Jarhead daarentegen vond ik alles behalve "down-to-earth"! De hoofdpersoon was nou niet bepaald een psychisch stabiel persoon. Niet in het daadwerkelijke oorlogsgebied, maar daar voor in de opleiding ook al niet!

Een vergelijking met Jarhead vind ik te kort door de bocht. Zoals AGE-411 al aangeeft is de setting inwisselbaar. Dit is voor mij geen pure oorlogsfilm, als je het al wilt vergelijken qua structuur dan kies ik eerder voor Alice in Wonderland. AN is een zoektocht in een absurde wereld van een westers verlicht mens die in aanraking komt met de bruutheid van de mens en diens natuur en het belangrijkste element: de omgeving waarin moraal zijn waarde verliest! Jarhead draait om een menselijke soldaat, AN over de mens.

Dat heb je correct. Overigens is The Doors (van Stone) ook zo een film vol kleuren, muziek en licht. Misschien een aanrader als de look van de film je nog beviel.

Tijd deze eens te herzien, laatst enkele scènes gezien en die waren toch wel heel goed. Te lang geleden, wellicht een te lage score van mijn kant.

Het oorspronkelijk plan was om AN nog tijdens de oorlog met 16 mm in Vietnam op te nemen, om zo de waanzin van de oorlog van dichtbij te tonen. Dus met een boodschap achteraf of een doekje voor het bloeden heeft het niks van doen.

Je zit er met je uitgangspunt compleet naast. Daarbij is het juist een goede keuze om de film een surrealistische setting te geven, waanzin is immers alles behalve down to earth.

Correct. En dat was ik uit het oog verloren, hoewel ik hiervan op de hoogte ben. Daarom +0,5.

Maar van opiaten is geen sprake in de film, en van joints alleen ga je geen psychedelische trips maken en als je film daar op rust mag dat dan wel gerust zeer expliciet in beeld gebracht worden. Maar u hebt uw punt.

Het oorspronkelijke plan van raw footage on the field kan dus niet verder uit elkaar liggen van het uiteindelijke artistieke eindproduct in de vorm van AN.

Dat bedoel ik dus met dat doekje tegen het bloeden. De wreedheden van Vietnam worden niet blootgelegd, het is pure introspectie van het Amerikaans geweten. En dat op een zeer abstracte manier, ik citeer me zelf, 'filosofisch, transcendent gereutel.' Op die manier wordt het natuurlijk aanvaardbaar in de tijdsgeest --> collectief trauma.

Bovendien kan ik me nergens betrappen op het gebruik van het woord 'waanzin'?

Wreedheid daarentegen wel, en wreedheid en een surrealistische setting werken niet. De naam zegt het zelf al, je voelt het niet aan als echt. Ik weet niet of u fan bent van surrealistische kunst, maar ik voel er alvast niets voor en het heeft iets pedants in mijn ogen. Zo ook AN.

Met down-to-earth bedoel ik dus die realistische insteek on the field waar bij een hardere en minder zweverige weergave van de feiten wordt weergegeven. Jarhead slaagt hier vele malen beter in. The Hurt Locker eveneens. Maar zulke films zullen dan naar uw smaak misschien niet kitscherig genoeg zijn.

Niet akkoord.

Jarhead is ook geen pure oorlogsfilm en draait evenzeer als AN over de psyche van de mens in een situatie van oorlogsvoering. Btw, er vallen heel wat minder doden in Jarhead dan in AN, niet?

Net zoals in AN wordt in Jarhead gebruik gemaakt van een persoon om het verhaal te vertellen.

En net als in AN verliezen de troepen in Jarhead ook gaandeweg een deel moreel besef die zich veruiterlijken in wreedheden of neurotisch gedrag.

Om af te sluiten, helemaal op het eind als ze op die bus terugkeren naar huis, stapt er tijdens die parade een Vietnamveteraan op, en het is alsof ze in de spiegel kijken 20jaar later. Toch even die referentie maken.

Jarhead is geen oorlogsfilm in de klassieke betekenis van de term, maar een kijk achter de facade van een oorlog en toont evenzeer 'de mens' als AN.

U laat zich misschien misleiden door AN omdat het een veel pretentieuzere film is dan Jarhead en het daardoor lijkt alsof hij een grotere lading dekt.

Het gaat ook helemaal niet om het blootleggen van de wreedheden, noch is het pure introspectie van het Amerikaans geweten. Het gaat over de waanzin (gebruikte je dat woord maar) van oorlog en de menselijke psyche in veel bredere zin. Het boek Heart of Darkness waar de film op gebaseerd is, speelt zich notabene in het Afrika van 100 jaar eerder af... En wat doen die Fransen daar?

De vergelijkingen met Jarhead en Hurt locker slaan dan ook helemaal nergens op, die vertellen het verhaal van een individu, AN, dat van de mens. En abstract is het al helemaal niet. Poetisch, dat wel.

Kortom, je uitgangspunt is volkomen verkeerd en er klopt dus ook geen snars van. Als jij hier een doekje voor het bloeden, realisme in zoekt zul je dat logischerwijs niet vinden.

Er is wel degelijk sprake van opiaten, dat het niet expliciet in beeld komt zegt sowieso niet dat het niet gebeurd. Er word meerdere malen gesuggereerd dat de personen compleet de weg kwijt zijn en ook een overduidelijke keer dat een persoon zegt "I dropped that Acid I have been saving". Acid is een andere naam voor LSD, naar mijn weten toch écht een opiaat! Van een joint kun je ook absoluut wél een "psychedelische" trip krijgen, afhankelijk van wat er in zit. Het is ook een algemeen bekend feit dat bijzonder veel Amerikaanse soldaten regelmatig onder invloed van soft- én harddrugs waren in de Vietnam oorlog, dat hoeft niet nog eens benadrukt te worden om hier ook meer dan duidelijk te zijn.

De kernboodschap van dat boek is tijdloos. De context waarin het gebruikt werd, is zeer concreet: de Vietnamoorlog.

Dus het feit dat het net binnen die concrete context en binnen die tijdsgeest wordt aangewend toont voor mij net wel aan dat het om zelfloutering gaat.

Er is geen AN-film gemaakt over WOI, WOII, de Korea-oorlog, de Panama-crisis... terwijl het boekje toen ook al bestond.

Vietnam was de eerste oorlog die VS als eengemaakt land verloor, kwam hard aan en de publieke opinie was kwaad op haar politieke leiders en het beleid.

Dus reken er maar op dat er zeker zoiets heeft meegespeeld als een zelflouterend aspect.

En waar u zichzelf zo 'breeddenkend' opstelt ten opzichte van AN, zo bekrompen laat u zich uit over Jarhead en The Hurt Locker. Een echte AN-fan zowaar.

Uw verheven argument als zijnde dat AN een soort van filantropische boodschap voor de mensheid in zich meedraagt naar waar de wereld moet luisteren en Jarhead een individu-schets is is onjuist. Maar dat zal ik niet meer opnieuw uitschrijven.

Afsluitend, Amerikanen zijn ook mensen, evenals het ook individuen zijn, dus een zelflouterende film voor Amerikanen is er tegelijkertijd ook één voor de (Amerikaanse) mens.

- LSD is voor zover ik weet geen opiaat

- De legerleiding deelde drugs uit, ik zei reeds dat ik daarvan op de hoogte was en heb reeds mijn score aangepast nav uw post.

- Ik maan u ook niet aan, naar analogie met uw smakeloze opmerking dat ik mijn score maar moet verwijderen, al uw geposte teksten van dit forum te verwijderen omdat u in uw eerste commentaarstuk op mijn oorspronkelijke tekst twee knoerten van dt-fouten hebt laten optekenen. Terwijl toch ook "algemeen" bekend is dat het foutloos toepassen van de dt-regels iets is wat je je reeds in de lagere school moet meester hebben gemaakt.

Medestander in taal

U heeft wat mij betreft gelijk over Jarhead dat ook dat gaat om de psyche, net zozeer als in AN. Overigens is die Jarhead net zo een oorlogsfilm als andere, alleen was de betreffende oorlog zelf anders. Ik denk wel dat Jarhead meer oorlogsgebonden (dus aan de bewuste oorlog behandeld in de film) dan AN. Dat lange wachten en pure verveling zijn in veel andere oorlogen daarvoor niet zodanig aan de orde geweest. Hoogstens kan het gaan gelden als een standaard voor latere oorlogen. Overigens vond ik Jarhead daarbij wel af en toe wat saai.