Apocalypse Now (1979)

Werner Herzog is niet geïnteresseerd in hoe mensen acteren, hij is vooral geïnteresseerd in doen en laten van mensen in bepaalde situaties en de reacties van anderen (buitenstaanders). En dat mis ik hier.

Apocalypse Now is een massaproduct. Films van Herzog zijn uniek!

Formule film? Nou, dan wil ik graag nog een rijtje filmtips die deze formule volgt: Gearriveerd en getalenteerd filmmaker trekt met een grote filmcrew de jungle in om een film te maken over de machtigste natie ter wereld die de jungle in trekt om niet de initiële vijand te bevechten maar een door geslagen generaal van hun eigen kamp te laten liquideren. NIet alleen de generaal is door geslagen, maar gedurende het proces van film maken draait ook gearriveerd filmmaker volledig door. Waar in Vietnam het Amerikaanse leger zware schade werd toegebracht gingen ook de belangrijkste sets van deze productie in storm op. Al met al een film over een persoonlijke nachtmerrie, de nachtmerrie van de USA opgenomen in de nachtmerrie van de regisseur producent.

Dat is nog eens een formule waar ik er meer van wil zien.:)

En kom nu niet aan met de set rampen van Herzog, want die hebben lang niet zo'n goede film op geleverd. Leuke films, maar gemankeerd in elkaar gezet door een middelmatig filmmaker met een bovenmiddelmatige visie.

Ja tuurlijk. Binnenkort de boxset met deel 1 t/m 6.

Dat een film een grote massa weet aan te spreken wil niet zeggen dat het een massaproduct is, Koop eens een woordenboek.

Formule? Welke formule? Noem mij een andere film met dezelfde formule en hart en ik ga 'm direct bestellen....... Je ben echt volledig blind geweest toen je de film zag, anders heb ik nog nooit zulke onzin gelezen.

Als jij zegt dat de gebeurtenissen de overhand hebben heb je de film echt volledig gemist. De geweldige scenes vertellen slechts het verhaal van een mens en natie die compleet het spoor bijster zijn....

Nogmaals, niet de visie van Coppola, maar het verhaal, acteurs en gebeurtenissen (actiescènes) hebben hier de overhand. Apocalypse Now is geen compromisloze film, maar een standaard Hollywood werkje. Een massaproduct!

Wat een volslagen kwatsch spreek je hier uit! Niet alleen was Coppola kompleet de draad kwijt, als hij al een formulefilm in gedachten had (nogmaals welke formule dan? Typische runofthemill we gaan een oorlog aan met een stel primitieven, verliezen die, maar krijgen de opdracht een kompleet primitief gegane kolonel in elk geval de mond te snoeren om het drama niet nog meer te accentueren.. lijkt me een redelijk complexe formule, die ook weinig navolging heeft gekend eigenlijk) is dat tijdens het proces wel vervlogen. Sheen kreeg een hartaanval, Brando was 50 kilo te zwaar op de set en niet aanspreekbaar en Coppola is meerdere keren opgenomen. Het eindproduct kan eenvoudigweg niet voldoen aan een formule, want alle ingredienten voor een formule waren helemaal weggeslagen!

Ik snap werkelijk waar niet waarover je het hebt, als je zelf nog enig idee hebt waarover je het hebt. Misschien is je punt dat de film niet Europees is.. awel, dit is een van de meest Europese amerikaanse films die ik ken. Een oncompromisloze psychotrip through hell.. er wordt weinig gedaan iets meer opgeschmukt te doen voorkomen dan het is. Zelfs die slachting van die buffel was gewoon 100% echt. Herzog had mogen willen ooit zo'n epos en masterpiece afgeleverd te hebben, die man is bij wat loze beloftes blijven steken. Too bad, boewoeboehoe.

En zo'n inslaand succes was de film verder ook niet.. hij moest wel gemarked worden omdat er nu eenmaal enorm veel geld in was gestoken. Maar de producers hadden hier liever hun handen niet aan gebrand destijds.

So what? Problemen op de set en tegenslagen hebben niet zo veel met algemene doeleinden en standaardprocedures te maken. En zijn eigenlijk niet zo belangrijk. Uiteindelijk gaat het om het eindproduct.

Het feit is dat Apocalypse Now een sentimentele (tegen het melodrama aan), saaie, onrealistische en overgeromantiseerde "Hollywood" film is geworden. Bovendien is het een onrealistische, simplistische en weinig subtiele kijk / studie naar de menselijke ziel.

En dat heeft helemaal niets met productietegenslagen te maken...

Ik vind het buitengewoon subtiel.. nergens wordt een hapklaar antwoord of voorgekauwde boodschap op je losgelaten. Als kijker zwabber je een beetje door deze helletocht heen. Ook de einddialoog wordt toch redelijk aan je eigen deductievermogen overgelaten. De redux probeert m.i. teveel te verklaren, vandaar dat ik die versie boycot. Maar het origineel geeft je precies genoeg/weinig aanknopingspunten je eigen apocalypse te vormen. Zoals het hoort.

Herzog geeft gewoon wat primaire noodzaken en kwaden aan bij de mens en hoopt dat dat genoeg is in zijn kanotocht over de amazone.. een overkoepelend geheel is hierbij uit puur gemakzucht maar even achterwege gelaten. Het is alsof je naar een persoon zit te kijken die zijn best doet een bolus in de pleepot te draaien.. naturel ongetwijfeld, boeiend? Allerminst. Film is wel iets meer dan gemaakt registreren. Want gemaakt is ook Herzog, dat is evident. Maar dat is het punt niet denk ik.

Juist door al die gekte op de set heb ik het idee dat Coppola behoorlijk de touwtjes van de regie is kwijtgeraakt en dat de film daardoor nog veel fascinerender is geworden, en in ieder geval weinig formule of hollywood. Dat is dan ook in lijn van de meeste serieuze recensies en noteringen op talloze filmsites die deze film tot de creme de la creme rekenen.. een redelijk anarchistische en ludieke kijk op een zaak die anderzijds onopgemerkt voorbij zou zijn gegaan.

Films van Herzog zijn minimalistisch en intellectueel ontoegankelijk, maar niet incompleet. Waarom moet je al die onnodige uitbundige actiescènes erin zetten, alleen maar om het publiek ermee te plezieren. Heeft dus niets met de gemakzucht te maken, eerder met de artistieke integriteit..

Deze film krijgt van mij 4*. En ik kijk graag naar Hollywood films. Daar gaat het niet om. Volgens velen is dit de beste film van de laatste 30 jaar, vandaar dat ik met een stelling kom dat dit een overgewaardeerde film is. Deze film is te langdradig en het middenstuk is te saai.

Omdat mensen deze hoog waarderen vind jij het nodig dat te temperen? Beetje rare motivatie vind je niet? Ik kan ook wel tegen elke euforische gedachtengang ingaan of daarentegen juist proberen te begrijpen waarom die tot stand komt.. als ik het dan nog steeds niets vind, zal ik dat laten blijken. Jij lijkt je eerder tegen het hele idee van een hoge waardering te verzetten. Dat is kritiek leveren om de kritiek, iets waar ik niets van snap en ook het nut niet van inzie.

Herzog heeft natuurlijk geen zak meer bereikt, aangezien dit een alltime klassieker is geworden en Aguirre een prima film om mee te worden gezien, maar een film die ook grotendeels in de vergetelheid is geraakt in vergelijking met Apocalypse. Kan je best steken, maar facts are facts. Je kan misschien beter proberen te snappen waar deze film zijn onsterfelijke status vandaan haalt, dan je blijven vastbijten in het feit dat Herzog dit beter heeft gedaan. Herzog heeft nog niet in de verste verte iets proberen te vertellen als deze film. Daarvoor zijn zijn films veels te primair en niet diepgaand. Hij heeft niets gezegd over het mechanisme van oorlog of de drijfveren van geweld. Hij heeft slechts geconstanteerd.. mager hoor.

Sorry hoor, maar je hebt echt geen idee waar je het over hebt. AN was de eerste film die een briljante visie op Vietnam neerlegde. Het oorspronkelijke plan was zelfs om het met 16 mm camera's in Vietnam te gaan filmen..... De film lijkt werkelijk in niets op standaard Hollywood producties. Voor zover je daar al over kon spreken in de jaren 70. Hollywood stond toen immers totaal op zijn kop. (Het studiosysteem van de jaren 20-60 maakte plaats voor de jonge garde die artistieke vrijheid afdwong. Pas in de jaren 80 leidde dat tot de vorming van het huidige systeem, waarin producers bepalen wat groen licht krijgt. Je kraamt onzin uit! Ga Hearts of Darkness en Easy Riders, Raging Bulls kijken!

Lol, je gelooft er echt in! Het maakt niet uit dat ze deze film in de eerste instantie voor $ 2.000.000,- in documentairestijl wilden draaien. En wie beweert er dat het echt zo was? Ik geloof niet in geruchten...

Dit is geen arthouse-film, laat staan een independent auteursfilm. Maar een grote Hollywood productie. Mede gefinancierd door United Artists, een Hollywood filmproductiemaatschappij!

Dit is een commerciële film met alle eigenschappen van een eind jaren '70 NEW Wave Hollywod film.

Het 'oldschool' Hollywood, New Wave Hollywood, postmodern Hollywood; Hollywood = Hollywood!

Hier is een lijstje van al die "New Wave" films...

New Hollywood - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Kan best zijn dat de film een groot budget had en is medegefinancierd door UA. HeT is gewoon een independant (zoetrope) productie en een hele persoonlijke film. Om dit als een formulefilm af te doen is onzining.

En bedankt voor je link die bevestigd wat ik zeg. Nieuw betekend dus dat het nieuw was en dus nog geen sprake van een formule. Bovendien is stellen dat hollywood hollywood is onzinnig. In hollywood heb je honderen productiebedrijven en ook per decennium verschilt de werkwijze.

Heb jij Youth without Youth of Tetro van Coppola gezien? Dat zijn pas persoonlijke, compromisloze en independent auteursfilms.

So what? Je kunt toch ook een auteursfilm maken binnen het studio/Hollywoodsysteem? Waarom moet dat per definitie minder zijn? Ik heb Fuller's The Big Red One hoog zitten maar Ik vind Apocalypse Now veel meestelijker. Ik vind Coppola's film vooral poetischer en in veel scenes wijkt AN af van de conventionele oorlogsfilms uit die tijd.

Kijk maar naar mijn nummer 1 en 2. Een goed voorbeeld van auteursfilms "binnen het studio/Hollywoodsysteem".

The Big Red One is een compromisloze auteursfilm. Bij The Big Red One weet je en voel je het aan dat je naar een Fuller-film kijkt. Bij Apocalypse Now heb ik dat niet.

Wat is er eigenlijk sentimenteel aan? Heb de film tig keer gezien, maar sentimenteel?

Jij mag aquirre persoonlijker. Vinden prima. Ik vind dat geen goede film, hooguot interessante poging tot. Maar ik blijf me verzetten tegen de opmerking dat dit een vooropgezette formulefilm zou zijn. Dat is het simpelweg niet.

Ik wel. Ik zou niet weten waar Coppola in die film een compromis sluit. In Fuller's The Steel Helmet (die ik beter vind dan TBRO) zitten ook actiescenes. Dat duidt niet meteen op crowdpleasing of een minder artistieke visie. Ik vind het te kort door de bocht.

Bijv. deze scene. Geniale scene dat wel, maar wel erg dramatisch en sentimenteel van toon. Krijg je geen brok in je keel van deze scene? Krijg je uiteindelijk geen medelijden met Kurtz?

Nee geheel niet. Kurz is ook niet het type dat meedelijden opwekt of wil. Hij aanvaart zijn lot juist in berusting. Zoals een groot man betaamd.

De voice-over en muziek zijn hier echt over de top, te 'aanwezig', te uitleggerig, te gestileerd, te 'Hollywood'...

Niet Kurtz of zijn ideeën en psyche, maar het verhaal, muziek, de voice-over en gebeurtenissen hebben hier de overhand. En dat is precies wat ik bedoel met de toegankelijkheid van cinema. Coppola geeft hier te veel weg. En hij laat hier verkeerde dingen zien. Het boeit me echt niet hoe hij sterft. Waar het om draait is dat Willard een besluit heeft genomen Kurtz te doden.

Persoonlijk heb ik heel veel moeite met dit soort overdreven scènes.

Ik niet, maar ik raak er dan ook niet door ontroerd. Of krijg ergens de indruk dat dat zo moeten. Vind het juist samen komen tot een mooi aptheose. Niet eentje op een standaard klassiek muziekje maar op een broeierige chaotische en bovenal poetische manier. Juist vanwege die poetische benadering kijken wij er heel anders tegen aan.

Willard: Everyone gets everything he wants. I wanted a mission, and for my sins, they gave me one. Brought it up to me like room service. It was a real choice mission, and when it was over, I never wanted another.

Ondertussen is dit weeral mijn derde herziening van Apocalypse Now, de eerste twee keer had ik de Redux-versie gezien, nu was het tijd om eindelijk ook eens de originele bioscoopversie te zien. Aangezien ik hier nog geen mening bijgeplaatst heb vond ik dat het wel eens tijd werd om ook hier een woordje uitleg te geven bij mijn stem en top 10 positie.

De sfeer in deze film is adembenemend, een perfectie die moeilijk onder woorden te brengen is. De film begint met een camerashot waarbij je een oerwoud te zien krijgt dat gebombardeerd wordt terwijl er nog wat helikopters over vliegen. Die sfeervolle beelden worden ondersteund met een rustige, alternatieve plaat; The End van The Doors. Beelden en klank gaan daarbij perfect hand in hand, alsof de muziek voor die beelden gemaakt is. Een slimme zet van Coppola om de kijker hier ruim twee minuten naar te laten kijken want het brengt je helemaal in de juiste sfeer voordat het verhaal werkelijk aanvangt. De soundtrack blijft overigens de hele film uitstekend, zo krijg je ook nog Satisfaction van The Rolling Stones te horen.

Wanneer Captain Williard aan de start van zijn missie staat ontmoet hij ook nog Colonel Bill Killgore, gespeeld door Robert Duvall die duidelijk de sterren van de hemel speelt als de nonchalante, zelfverzekerde kolonel. Zijn obsessie voor surfen (is trouwens waar gebeurd!) en zijn bekende one-liner : 'I love the smell of napalm in the morning.' maken hem één van de meest legendarische personages uit de filmgeschiedenis. Wat bij mij ook nog steeds een enorm sterke indruk achterlaat zijn de sfeervolle helikopter scènes met op de achtergrond de zon die opkomt waardoor de lucht oranje gekleurd is. De muziek tijdens die scène dat klinkt als een soort van luchtalarm dat heel traag aan het afgaan is, klinkt heel sfeervol. Wat daarna volgt is de bekende helikopteraanval met die Walkürenrit (Ride of the Valkyries) van Wagner op de achtergrond. De muziek tilt niet alleen het geheel op naar een hoger niveau maar heeft hier ook iets symbolisch, de helikopters stellen daarbij de Valkyries uit Wagner's muziek voor.

Het mag ook duidelijk zijn dat Coppola door middel van surrealistische gebeurtenissen en toevalligheden de waanzin van de Vietnamoorlog zo perfect mogelijk in beeld wilt brengen. Zo zie je Clean naar een tape luisteren van het thuisfront, op die tape hoor je de stem van zijn moeder die duidelijk, samen met de rest van de familie, trots is op haar zoon. Tijdens het luisteren naar die boodschap wordt Clean genadeloos doodgeschoten terwijl de cassettespeler nog aan het draaien is.

Iets wat deze film ook netjes in beeld bracht was het verlangen en de heimwee naar het thuisfront en het gebrek aan discipline en organisatie langs de kant van de Amerikanen. Twee factoren die er ook voor gezorgd hebben dat uiteindelijk uitgekomen is dat de Amerikanen de oorlog wel eens zouden kunnen verliezen. Voorbeelden van die waanzin is de laatste Amerikaanse post op de Nung-rivier waar het een totale chaos is. Ook zijn de soldaten meer prikkelbaar door de tropische warmte of slikken ze drugs om wat van de realiteit te ontsnappen.

Wat ik wel als positief ervaar bij deze originele bioscoopversie is dat er heel wat overbodige scènes niet inzitten zoals dat absurd dinertje met die Fransen of zoals dat onderonsje met die Playboy bunnies. Niet dat die scènes stoorden, maar het komt het tempo van de film wel ten goede. De eindscènes waarbij Capt. Williard aankomt op zijn bestemming vond ik al prachtig in de Redux-versie maar doordat er hier en daar nogal flink geknipt is, is ook hier het tempo van een beter niveau.

De personage Colonel Kurtz wordt trouwens uitstekend neergezet door Marlon Brando. Maar eigenlijk was de hele cast gewoon top: niemand had het hoofdpersonage beter kunnen neerzetten dan Martin Sheen, de man is echt gemaakt voor de rol van rustige, nuchtere "held" die zelf ook niet meer heel stabiel overkomt. Frederic Forrest en Sam Bottoms waren zeer genietbaar als resp. Chef en Lance. Verder gewoon goede bijrollen van o.a. Laurence Fishburn, Harrison Ford, Dennis hopper etc. etc.

Chef: Why do all you guys sit on your helmets?
Soldier: So we don't get our balls blown off.


5.0 sterren

Met hoge verwachtingen heb ik deze film gekeken. En hij is ENORM tegengevallen. Vreselijk. Ik houd zelf meer van actie in oorlogfilms. Deze film had dit totaal niet. Het begin was voor mij nog te doen. Nadat hij aankomt op dat een of andere eiland, of wat het ook is, gaat voor mij de film steil bergafwaarts. Ik snapte ook niks van de film, de film gaf de kijker ook niet de kans om het te laten snappen had ik het gevoel! Van the Godfather heb ik wel echter genoten.

Voor mij is deze film een 0,5 waard.

@ SanderX

Volgens mij is het verhaal niet zo moeilijk te begrijpen. Ik heb ook vaak moeite met bepaalde films (waaronder The Godfather), maar bij deze eigenlijk niet.

Het is 'gewoon' een tocht, een avontuur van een paar mannen waarbij ze steeds bij een ander bepaald punt komen op doorreis waar ze de meest weerzinwekkende dingen meemaken. En in the end zijn ze op zoek naar een deserteur.

Je hoeft er niet per sé een uitgebreid verhaal achter te denken.

Symboliek, diepere vraagstukken en psychologie, zoals (weliswaar terecht) verondersteld in de recensie van MNV2, hoeft je alleen op te vallen als je daar op let en het je opvalt en dat maakt het bijkans nog interessanter.

Echter, zonder die achterliggende gedachte is de film nog steeds geen 0,5 waard. Ik hoop dat ik je nog kan overtuigen

Eiland Heb je wel de goede film gezien. Ze zitten in Vietnam/Cambodja, nu niet echt een eiland... En wat valt er aan te snappen. Groepje mannen trekt de jungle in om op hol geslagen Kolonel uit de weg te ruimen.... (Er zit wel wat meer in en achter, maar het basic verhaaltje moet toch makkelijk te volgen te zijn.)

Mooi man, nu weten wij ook weer hoe slim jij bent

Het begin snap ik. Die gozer wordt gevraagd naar die kolonel te gaan. Mij is het nou niet duidelijk van welke partij hij is. Ze gaan vervolgens de jungle in, er sneuvelen een paar soldaten, oke. Maar dan komen ze bij die kolonel aan, en de film wordt gewoon zo onduidelijk. Waarom vermoordt die Captain Willard hem niet direct? Ook lijkt iedereen hersengespoeld te zijn door die kolonel. Jammer, ik had meer actie verwacht op het einde.