Bonnie and Clyde (1967)

Bonnie and Clyde blijft na 40 jaar nog steeds één van de beste misdaadfilms. Het is het verhaal dat ervoor en erna al vaker in films is voorgekomen, maar nergens is de impact zo groot als bij deze film.

Vooral interessant is de mix van stijlen in deze film en ook een aantal verwijzingen naar andere films. Deze verwijzingen wisselen van een film van John Ford tot films van Godard. Verder is de slotscène nog steeds ongelooflijk krachtig en om nooit te vergeten.

Of Natural Born Killers... Verder mee eens dus.

De film is geschoten op prachtige locaties, de actie is goed uitgevoerd en Faye is "sexy as hell" als vrouwelijke helft van het illustere duo. Cinematografisch steekt de film prima in elkaar, Bonnie en Clyde zijn geloofwaardig en ook de bijrollen worden meer dan voldoende vertolkt.

Toch vind ik de film wat te verhalend, het blijft net iets te veel hangen in het opsommen van gebeurtenissen en beklijft daarom te weinig. Het legendarische misdaad duo wordt ook wel iets te makkelijk afgeschilderd als een soort van Robin Hood om zo sympathie bij de kijker te winnen. Echt ongemakkelijk wordt het nooit of het moet het confronterende einde zijn, wat ik wel erg sterk vind in deze film.

Dan vind ik de psychologisch diepgraverij als in Badlands toch interessanter maar een mooie film blijft het hoe dan ook.

3.5*

Yeah, lekker stijlvol gewelddadig. Ik kan daar wel van genieten, van zulke stijlvolle peper-in-de-reet-films. Niet te lafjes, niet te overdreven aangezet, gewoon recht voor de raap. Dat zijn Bonnie and Clyde. Een klassieker die zijn tijd ver vooruit was

Dat deze film een inspiratiebron voor velen is geweest moge duidelijk zijn, al is Pierrot le Fou overduidelijk weer een wat minder bekende inspiratiebron voor Bonnie & Clyde geweest. Al zo vaak van Bonnie & Clyde gehoord dat het mij op een gegeven moment stak dat ik nog niet kennis had gemaakt met dit eminente duo.

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen, Bonnie & Clyde begon tergend slecht. Vooraf had ik gedacht dat Bonnie & Clyde veel meedogenlozer en gewetenslozer zouden zijn, de verhalen waren blijkbaar wat vooruit gesneld. Niets bleek minder waar, in het begin stonden ze gezellig even met een gezin hun frustratie op de bank af te reageren, slechts de draaimolen ontbrak nog.

Om nog maar te zwijgen over de slapstick achtige momenten die moeiteloos in het verhaal worden opgenomen. Ik zat mij echt even te knijpen of ik niet droomde dat de door hun geadoreerde chauffeur als in een Chaplin film leek te fungeren door knulligheid ten toon te spreiden door in te parkeren tijdens een bankoverval? Of even later, nadat Hackman en Parsons op hun pad kwamen en het huis al snel belegerd werd door de politiewaarna Parsons als een gillende meid liep te bleren en in paniek wegrende en vervolgens weer in de auto getild werd. Het leek zowaar op een parodie van het criminele duo, waarin ze belachelijk gemaakt werden.

Ik kon ook relatief weinig met de verheerlijking van Bonnie & Clyde onder het gewone volk. Alsof het normaal en oke is dat criminelen het alleen maar op het gezag voorzien hebben? Neem nou die gast bij de bank die zijn geld mocht houden omdat het van hem zelf was. Hij bedankte hen daarop vrij hartelijk, terwijl hij toch ook niet zo onnozel geweest zal zijn om te beseffen dat als je een bank beroofd dat daar vrijwel alleen maar geld van burgers, zoals hem opstaan?!

Penn heeft zoals eerder gezegd goed gekeken naar Pierrot le Fou en de nouvelle vague in zijn algemeenheid. Bonnie & Clyde ontbeert geen enkele vaart en kent ondanks bovenstaande gebreken toch veel leuke scenes. Zo waren de ontwikkelingen rondom het clubje waar ze uiteindelijk mee op roverspad trokken langzamerhand steeds leuker om te volgen. Noemenswaardig is bv. die scene waarin Bonnie & Clyde met die cop op de foto gaan. Parsons blijft teveel hangen in haar rol van huisvrouw die toevallig mee is met wat bandieten, uiteindelijk vond ik dat wel mooi contrasteren met de rol van Dunaway, die haar rol met verve neerzet. Beatty vond ik wat impotent, al werd hij daarin zeker niet door de scenarioschrijver geholpen. Al met al had ik liever iemand als James Cagney op zijn plaats gezien.

Het einde is geweldig. Het kwam best wel aan dat het duo ijskoud geliquideerd werd. Natuurlijk geheel voor de hand liggend en voorspelbaar tot en met, maar gedurende de film had ik ondanks hun daden toch wel wat sympathie voor het criminele duo gekregen.

In zijn totaliteit wist de film mij absoluut te amuseren, vooral het feit dat de film op locatie werd opgenomen maakt dat het met de sfeerschepping wel goed zit, verder ook een fijne en knappe Dunaway aan het werk gezien! Anno 2009 is Bonnie & Clyde nog steeds het bekijken waard al heeft het misdaadduo ondertussen vele misdadigers zien passeren. Dikke 3*

In het boek Easy Riders, Raging Bulls (aanrader) staat een interessant stuk over Bonnie and Clyde. De film heeft destijds flink wat stof doen opwaaien. De voornaamste reden is omdat het een aantal van de destijds heersende taboes behandelde. De hoofdrolspeler is impotent (en compenseert dat met z'n pistool). Symbolen van autoriteit (ouders, sherrifs) worden als "bad guys" neergezet, en de film is erg gewelddadig voor die periode (de eindscène is hier een goed voorbeeld van).

Prima film verder, vooral dankzij de sterke rollen van Beatty en Dunnaway en het sterke script. Al is het anno 2010 wat minder shockerend allemaal. 3,5*

Over Bonnie & Clyde heb ik diverse verhalen gehoord, maar nog nooit heb ik er iets van gezien, tot gisteravond toen ik deze klassieker ging bekijken. Wat me gelijk opviel aan de film is, dat ik er vooraf vanuit ging dat ze alle overvallen met zijn tweeën hebben gepleegd, maar dat er al snel een mannetje bijkomt en later ook nog Clyde’s broer en vrouw. Dat is op zich niet erg want de film wordt er wel wat leuker door, al maakt het de legende van Bonnie & Clyde wel wat kleiner, omdat de overvallen immers door meer mensen dan alleen zij gepleegd worden. Hoewel de film vanaf het moment dat ze met zijn vijven zijn wel leuk wordt, blijft het wel raar dat bijna niemand er problemen mee lijkt te hebben dat ze banken overvallen.

Verder is de film niet altijd even goed in balans. Op hete ene moment is de film keihard, vooral bij de memorabele eindscène en aan de andere kant had ik tijdens een achtervolging af en toe het idee naar een aflevering van de Dukes of Hazzard te kijken. Toch bleef het allemaal wel leuk. Beatty en Dunaway zijn een leuk koppel en Hackman is gewoon een sterke aanvulling. Enige echt irritante personage is de vrouw van Hackman, die een zeer irritante stem heeft en constant maar liep te schreeuwen en gillen.

Wat mij betreft is het zeker niet de klassieker die velen er wel in zien, maar een leuke vermakelijke film is het uiteindelijk wel en persoonlijk vind ik het wel fijn nu eindelijk echt eens wat Bonnie & Clyde gezien te hebben.

3,0*

Toch wel een aardige film , je kijkt de hele film wat met een opgejaagd gevoel , Omdat je het idee hebt dat er elk moment weer polities aan kunnen komen

Wel goed gedaan

en trouwens , hoe zat het met auto's vroeger?

Konden die vroeger niet op slot ofzo..

Helemaal mijn smaak, een vette gangster film met tommy guns ect.

Vond het acteerwerk wel goed en verhaal was ook leuk.

4 sterren

Stijl- en sfeervol gangsterdrama, met een schitterend tijdsbeeld van de Grote Depressie (die auto's!), passende muziek, grandioze shootouts, uitstekende acteerprestaties (Faye Dunaway ten top! Wat een wijf ) en een legendarisch, erg tragisch einde, alles prima geregisseerd.
Af en toe miste ik wel iets. Zo begint het allemaal veel te snel, Bonnie gaat veel te rap met Clyde in zee. Anders was dit een 4,5* geweest. Nu dus 4*, terechte klassieker.

Ja, sterke film. En er zaten best wel wat effecten in de film die voor die tijd best goed waren. Ik was qua acteerwerk wat meer onder de indruk van Faye Dunaway dan van Warren Beatty maar ik vond ze allebei wel geloofwaardig overkomen.

Weer een klassieker die mij toch wel is tegen gevallen, het acteer niveau van de hoofd personages zit dik in orde maar sommige bijrollen leken wel erg geforceerd.
De film had zeker 50 minuten nodig om echt op gang te komen maar weet met zijn 2de helft gelukkig een hoop goed te maken, de schiet scenes waren erg mooi geschoten en er zaten een paar erg mooie achtervolgingen in.
Wat ik wel weer heel erg jammer vind is dat de film niet het originele verhaal volgt maar sommige gebeurtenissen en personages gewoon helemaal heeft veranderd( kijk imdb voor uitleg)
Het echte einde van Bonnie & Clyde kon ik al en was daarom erg teleur gesteld om te zien dat het einde veranderd was, in werkelijkheid zat Clyde in zijn auto en werden er veel meer kogels afgevuurd.

Al met al toch een kleine tegenvaller voor mij, de film is zeker de moeite waard om te kijken maar zijn klassieke status gaat aan mij voorbij.

3 sterren.

Leuke en vermakelijke film. Het lijkt op het 1e gezicht niet altijd even logisch/voor de hand liggend wat er allemaal gebeurt, vooral in de eerste helft v/d film (gaat met Bonnie bijv. wel érg makkelijk hoe die in de misdaadwereld terecht komt), maar oké.

Het kijkt lekker weg. De (enthousiaste) cast speelt met veel plezier - jammer van die vervelende, schreeuwende vrouw van Hackman. Om alle eer naar Bonnie & Clyde toe te schrijven (wat de legende) betreft, is niet helemaal eerlijk, aangezien het eigenlijk gewoon een ''bende'' van vijf was. Dit is echter voor de film wel een pluspunt.

Leuke wisseling van grappige scénes (''don't sell that cow!''), met luchtige actie en best wel harde momenten, zoals de eindscéne of een aantal rake schoten tussendoor. Het werkt wel prima wat mij betreft. Leuke klassieker, echter niet zó bijzonder als gehoopt.

'Grondlegger' van de New Hollywood beweging en tevens een enorm dubbelzinnige film: het argeloze, goedlachse gedrag van de personages zorgt samen met de upbeat banjo soundtrack voor een zekere luchtigheid. Die illusie wordt dan weer doorprikt door plotse opflakkeringen van hard, realistisch geweld. Ondanks het gejaagde tempo wordt er ook voldoende tijd gespendeerd aan weinig nadrukkelijke, maar daarom eens zo interessante karakterontwikkeling. Het einde is meesterlijk: de overvliegende vogels (inspiratie voor Leone?) de vlotte editing van verbaasde en daarna betekenisvolle gelaatsuitdrukkingen, gevolgd door een nietsontziend salvo kogels.

Aardige film, maar vanwege haar status had ik wel meer van de film verwacht. Vooral het beetje klungelige actiewerk vond ik een beetje storend. Het had wat mij betreft wel wat serieuzer gemogen allemaal. Daarbij ben ik ook een tikkeltje verrast door de oscar van de supporting actress, want die vond ik vreselijk slecht. Daarentegen was de rest erg goed, ook leuk was de korte rol van Gene Wilder. Het verhaal is verder wel gewoon interessant, al is het begin veruit het sterkst. Tevens vond ik de muziek echt onwijs gaar. Er had nog veel meer in de film gezeten denk ik. De achtervolgingscenes vond ik wel weer mooi gegefilmd.

Ondanks de kritiek toch nog wel een 3.5* waard.

Oerdegelijk misdaaddrama.

Hoewel voorspelbaar heeft het verhaal een degelijke opbouw. In het begin is de kennismaking tussen Bonnie en Clyde wat te gemakkelijk, maar uiteindelijk is de aanloop naar de climax zorgvuldig opgebouwd.

Een paar momenten zijn wat aan de saaie kant of gewoon slecht (en dan bedoel ik de meeste scènes met Estelle Parsons).

Faye Dunaway doet het uitstekend. Tegenspeler van dienst Warren Beatty is dan weer een stuk minder. Hij schijnt ook niet te kunnen praten daar hij altijd z'n kiezen op elkaar houdt.

De bijrollen zijn bezet met wisselend succes. Gene Hackman en de hobbit-helper doen het redelijk, maar Estelle Parsons zet één van de slechtste acteerprestaties neer die ik ooit gezien heb. Wat een irritant schreeuwwijf.

Bonnie & Clyde ziet er over 't algemeen gedateerd uit. De autoscènes zijn gewoon heel slecht gedaan. Gelukkig zijn de schietpartijen wél van een redelijk niveau en draagt ook de soundtrack bij tot een goeie sfeer.

3,5

Sterke film, die Bonnie and Clyde. Niet zo indrukwekkend als ik verwacht had, maar uitstekend uit te zitten. Prima acteerwerk van Dunaway en Beatty en ook de rest kon er mee door. De film heeft een uitstekend tempo en een aantal bijzonder mooie scenes. 3,5*

Sof.

Wat mij nog het meest stoorde was de compleet idiote soundtrack. Een afzichtelijke selectie aan local yokel banjodeuntjes waardoor het net lijkt alsof je in een oude Bobbejaanlandattractie bent beland. Wie verzint het ook.

Verder kende ik het verhaal van B&C helemaal niet, toch was het allemaal erg voorspelbaar. Deed me uiteindelijk nog het meest denken aan Mann's Public Enemies (oog geen cent waard), van wat ik daarvan kan herinneren kent die film een gelijkaardig verloop. B&C zal verder wel de template zijn voor dit soort verhaaltjes, zonder een boeiende uitwerking is het niet veel waard.

Acteerwerk is ook al om te huilen. Erg theatraal allemaal, uitgezonderd Blanche die volgens mij model heeft gestaan voor dat moedermens uit That 70s Show. Hilarisch personage dat compleet niet in deze film past. Verder Gene Hackman compleet niet herkend, ben na de film zelfs nog even gaan terugkijken en met die extra kennis herkende ik wel een aantal trekken. Goed acteren was er in die tijd jammer genoeg nog niet bij voor Hackman.

Visueel ook helemaal niks, met als absolute dieptepunt het bezoek aan de moeder van Bonnie. Leek wel een oud stuk ongerestaureerde film die ze er tussen gemonteerd hadden. Verder lauwe montage en zielloos camera werk, ik zou de film zo 10 jaar ouder geschat hebben.

Dan is er gelukkig enkel nog het einde. Zo over-the-top "beter goed dood" dan het nog best grappig was. De enige reden om deze onooglijke ramp van de film nog een extra half sterretje te geven. Verder is het een relikwie die niet snel genoeg verloren kan gaan.

1.0*

Destijds blijkbaar een frisse film, maar ik kan er maar weinig mee. Wat aanvankelijk nog als een soort bravado overkomt, wordt al snel een te jolig sfeertje met typetjes die conform de tokkelende banjo's in een vermoeiende overdrive staan te acteren. Niet te harden bijrollen met Estelle Parsons voorop. Heb me ook nog eens suf gepiekerd over waar ik dat irritante mens van ken.

Met Bonnie en Clyde wil het ook niet zo vlotten. Faye Dunaway gaat nog wel, maar als duo allesbehalve onweerstaanbaar. Het gedoe in het maïsveld komt gevoelsmatig al uit de lucht vallen, het segment daarna voelt zelfs verdwaald. Gelukkig wordt er nog wel eens wat afgeknald en geracet, maar slapstick en grof geweld zullen mijn kop thee niet zijn. Enkel de slotscène baart opzien.

Bij deze sequentie dacht ik dat ik gewoon een slechte dvd-uitgave had, alle beelden zijn inderdaad alsof de lens gecondenseerd was. Blijkbaar niet dus.



Bij de start van de film, dacht ik ook dat er iets met mijn dvd was. De introductie van de 2 personages vond ik nu écht heel vreemd. Een vingerknip en we zijn weg, dat werkte voor mij langs geen meter. Niet dat ik een lange aanloop verwacht, maar dit voelde gewoon onuitgewerkt.

Ik heb de film met een vrije blik bekeken, in het achterhoofd misschien ook het historisch belang dat deze prent met zich meedraagt (verschillende boeken refereren, net zoals gebruikers hier, naar het pionierswerk dat de film leverde). Over B&C en hun geschiedenis wist ik niets, eveneens welk genre deze film zou zijn. Daarom vond ik de banjo en bijhorende soundtrack niet echt storend, het hielp wel bij het comedy-element. Iets wat deze film voor mij, toch in het (trage) eerste deel van de film zeker bevat. En opzich nog goed werkte, waardoor er een no-nonsense sfeertje hing over de prent.

Het personage van Blanche kon ik in zekere zin nog vatten, als humoristische insteek. Alleen gaat het toch wel paar keer uit de bocht en werkt het écht irritatie op. De hele verhouding tussen het vijftal en sommige 'spanningen' die er dan zouden moeten zijn, worden eigenlijk ook maar matig uitgewerkt. Halverwege de film had ik het gevoel dat deze film toch op een teleurstelling zou uitdraaien.

Lichtpunten zitten wel later, als de film op dreef komt. Hoogtepunten uit deze film zijn toch wel de scène waarbij de Sheriff mee op de foto mag en ook nog de achtervolging waarbij de rollen worden omgedraaid, en B&C het koppel wiens auto ze net hebben gestolen zelf op de hielen zit. Hoewel: scenarieel vind ik het sterk, de uitwerking ervan toch wat 'mager'.
De gekende eindscène is ook sterk, en wél goed uitgewerkt.

Al bij al moeilijk te 'beoordelen' - in hoeverre dat ook eigenlijk nodig is. De film is voor mij geen hoogvlieger, als ik de parellel trek naar vb. Psycho vind ik die ondanks het gedateerde nog een grote kracht hebben, iets wat bij deze film minder het geval is. Sympathie voor beide personages komen er gaandeweg wel, de scènes waarbij het volk deze ook deelde werkten niet, na een sputterend begin loopt de film wel vlot maar ik ben er niet wild van. Om het dan in sterren uit te drukken, toch geen voldoende voor deze klassieker.

Deze eens geprobeerd en 'k vond het begin vooral erg goed, maar eenmaal de broer van Clyde er bij komt, vond 'k het eigenlijk een pak minder.

Bonnie en Clyde vond 'k wel goed gebracht.

De film is visueel wel al wat gedateerd, maar echt storend was het niet.

Al bij al wel eens de moeite om gezien te hebben.

gezien de geladenheid van deze film wou ik Bonnie and Clyde absoluut eens zien, en dat is intussen gebeurd. De actie wordt voortdurend hoog gehouden, maar toch kan ik me niet van de indruk ontdoen dat de film - in tegenstelling tot vele andere films uit die periode - moeite heeft om op filmvlak (door de tijd heen) overeind te blijven.

Desalniettemin een leuk wegkijkertje, maar ook niet (veel) meer dan dat

Aardige verfilming van het levensverhaal van het gangsterduo Bonnie en Clyde, overtuigend neergezet door Beatty en Dunaway. Ook de bijrollen van Gene Hackman en Gene Wilder waren best aardig. De schoonzus van Clyde had wel achterwege mogen blijven, een buitengewoon irritant personage, dat Parsons voor deze rol een Oscar heeft gekregen is opmerkelijk. Het plot is onderhoudend genoeg. Wel doet de film wat gedateerd aan, visueel niet al te best.

Ondanks een overdosis aan geweld een vermakelijke film. Dat komt grotendeels omdat het verhaal —vrij losjes gebaseerd op de wederwaardigheden van het befaamde misdaadduo Clyde Barrow en Bonnie Parker tijdens de beginjaren van de Grote Depressie—rijkelijk overgoten is met droge humor.

Cinematografisch dik in orde, een passende soundtrack met een voor die tijd populair muziekgenre en ook op het acteerwerk valt weinig aan te merken.

De film wordt door historici algemeen erkend als een mijlpaal in de ontwikkeling van Hollywood, omdat hij een tijdperk inluidde waarin filmmakers niet langer aan de leiband van de grote studiobazen wilden lopen en zich meer en meer begonnen te richten op een jonger publiek. Naar de maatstaven van nu wordt het door liefhebbers van overmatig, zinloos geweld allicht ervaren als tamelijk tam, maar meer hoeft dat van mij niet te zijn.

Sterk, maar vooral erg leuk om naar te kijken. Ongetwijfeld zal dit 40 jaar terug helemaal revolutionair zijn geweest en daar blijft nu weinig van over (net als een À Bout de Souffle) dus dat meesterwerk wat de critici ervan maken zie ik niet, maar het blijft wel een uiterst fris filmpje dat plezierig is om te zien.

Het verhaal is erg simpel, maar hoewel de film wel vrij plotgedreven lijkt is het vooral sfeerschepping. Het is ook niet zozeer een doorlopend verhaal als wel vele losse scènes waarin we kennis maken met Bonnie, Clyde, hun vrienden en hun daden. De film valt nooit stil hierdoor en hoewel niet alles even bijzonder is, kijkt het lekker weg zo. Het acteerwerk is ook wisselend. Beatty is prima maar niet speciaal, Dunaway (vond het soms net een lookalike van Taylor Swift van nu met dat kapsel) weet met haar gezicht heel duidelijk te maken dat ze wel in is voor een avontuurtje en haar saaie (en waarschijnlijk kansloze leven) leven opzij wil zetten, Hackman is te doen, Gene Wilder wel geinig en Parsons als Blanche is vooral hondsirritant.

Wat je ook merkt zijn de vele tegenstellingen, die ook heel duidelijk door de regie naar voren worden gehaald. Het is enerzijds natuurlijk de speelse toon van de hele film tegenover het gewelddadige karakter van de daden van de gang dat al met al een geinig effect geeft. Maar vooral het tijdsbeeld dat wordt geschapen met alle tegenstellingen is fraai. Het speelt zich af in het Oude Zuiden waar men nu en dan nog met paard en wagen rijdt en de huizen doen denken aan de westerns, maar ondertussen bestaan er al wel vakantiebungalows en fastfoodburgers (ik dacht echt dat dit pas uit de jaren 50 kwam). Dat hele verhaal van Bonnie en Clyde past daar mooi in. Ergens een ouderwets avonturenverhaal maar ondertussen wel verslagen door de media als de nieuwste hype. Dit is wat deze speelse film inhoud geeft en daarmee voor mij absoluut een meerwaarde. Omgekeerd wordt met de crisis uit die jaren veel minder gedaan. We zien wel beelden van de vele ontheemden, maar daar blijft het bij. Daar had meer mee gedaan kunnen worden (want dit speelde voor Bonnie ongetwijfeld mee het avontuur aan te gaan), maar misschien past dat hele diepgravende ook niet bij het karakter van deze film. Niettemin 4,0*.

Het legendarische duo Bonnie & Clyde kende ik absoluut en volgens mij heb ik deze film ook eens heel lang geleden gezien, maar ieder geval nu eens opgezet. De film zit op heel wat vlakken erg goed in elkaar, maar een aantal zaken verpest toch die topscore. De setting van de jaren 30 werkt erg goed, inclusief de krakkemikkige voertuigen, de klassieke banken en en de wapens van destijds.

Al binnen enkele minuten hebben Bonnie & Clyde elkaar ontmoet en kort daarna ook een bank overvallen. Het ging wat mij betreft wel erg snel, maar ach. De film houdt de vaart er ieder geval goed in. Voor mijn gevoel zijn het vooral een hoop losse scenes die aan elkaar zijn geplakt, liefst vol geweld. Want de film is nogal gewelddadig met flink wat dode agenten. Zeker voor een film uit de jaren 60, waar ze voor mijn gevoel het geweld wat uit beeld lieten, zie je toch flink wat doden vallen. Zo'n scene waar een bankmedewerker aan de auto hangt en door zijn hoofd wordt geknald is toch best hard. Ik mag zo'n stijltje wel. Des te gekker is het dat de film regelmatig switcht tussen serieus geweld en slapstick-komedie waarbij ik toch wel aan The A-Team en dat soort series moest denken als ik weer eens een autoachtervolging zag ondersteund met een redneck-melodietje en waarbij niemand geraakt werd. Zeker Bonnie had een paar domme momenten dat ze eigenlijk kansloos was maar toch weer een auto in werd getrokken. Wat mij betreft hadden ze de film gewoon volledig serieus gehouden, dit was storend. Het einde is gelukkig wel weer een memorabele scene waarmee de film spectaculair eindigt.

Het duo Bonnie & Clyde overtuigt. Faye Dunaway is erg mooi en haar rol als twijfelende overvaller wordt leuk opgebouwd. Uiteindelijk is ze wel een keiharde en maakt ze iedereen af waar ze last van heeft. Sowieso was het acteerwerk in de film wel oké, al ergerde ik me bij bepaalde scenes wel aan overacting. Dat gekrijs van die vrouwen is best vervelend.

Twijfel een beetje tussen 3,5* en 4*, maar schoonheidsfoutjes weerhouden me toch van dat laatste.

3,5*

Dit is waarschijnlijk één van de laatste films waar ik een bericht over overschrijf, voordat ik morgen op vakantie ga naar Italië. Opzicht is dat ook best een bijzondere film, want ik kan me nog goed herinneren dat deze film veel indruk op mij maakte als kind in de jaren 70. Zo vond ik het verhaal destijds boeiend en spannend en het einde eigenlijk best treurig en dat omdat ik toen een bepaalde klik had met de hoofdrolspelers Bonnie en Clyde (niet verwarren met deze Clyde ).

Nu ik deze op waarheid gebaseerde Misdaad / Drama film afgelopen nacht herzien heb (eerste keer na bijna 40 jaar), moet ik mijn mening toch bijstellen want nu maakte deze film juist geen indruk meer op mij en vond ik het vooral oubollig en gedateerd overkomen (heeft de tand des tijds niet goed doorstaan, maar goed deze film is inmiddels ook bijna 50 jaar oud) en bovendien vond ik het vooral een langdradige (duurt 110 minuten) en saaie (eigenlijk steeds een herhalend patroon) bedoeling die ik daarom mede ook soms wat vooruit heb zitten te spoelen. Boeiend en spannend vond ik het nu ook niet meer, maar gezien de tijd dat deze film is gemaakt, blijft hij wel nog steeds lekker hard (ook met bloed) met o.a. een politieagent die van dichtbij door zijn hoofd wordt doodgeschoten en natuurlijk het keiharde einde waarbij Bonnie en Clyde letterlijk en figuurlijk doorzeefd (nadat ze verraden zijn geworden door Ivan Moss, die de vader is van C.W. Moss, maar die niet bepaald trots is dat zijn zoon meedoet met Bonnie en Clyde) worden door kogels, afgevuurd door diverse machinegeweren. Na die scene is het verhaal ook gelijk afgelopen.

Het op waarheid gebaseerde verhaal over het jonge maar harde (m.b.t. het doden van politieagenten) bankroversduo Bonnie en Clyde, welke visueel fraai en sfeervol in beeld werd gebracht (de jaren 30 spatten van het scherm), weet nu wel nog enigszins te vermaken en dat komt mede door de cast die best verdienstelijk speelt en vooral natuurlijk beide hoofdrolspelers Warren Beatty (in de rol van Clyde Barrow) en de destijds zeer mooie Faye Dunaway (in de rol van Bonnie Parker), die op een mooie manier geïntroduceerd wordt in het verhaal en waarbij ze ook geen kleren aanheeft (helaas is daarbij wel geen bloot van haar te zien ). Hoewel hij maar een korte rol had in deze film, vond ik Gene Wilder (in de rol van Eugene Grizzard die samen met zijn vriendin Velma Davis worden meegenomen door Bonnie en Clyde en hun aanhang in hun auto en stukje, al dan niet gedwongen, mogen meerijden) een leuke toevoeging en je zag toen al (in zijn eerste rol in een film) dat hij komisch talent had.

Degene die ik overigens tenenkromend slecht en irritant vond spelen was Estelle Parsons (in de rol van Blanche, die samen met haar man Buck Barrow, oftewel de broer van Clyde, meereist met Bonnie en Clyde en op een gegeven moment opgepakt wordt door de politie waarbij ze informatie laat doorlekken met grote volgen voor Bonnie en Clyde), maar waarschijnlijk was het wel de bedoeling dat ze haar rol zo moest spelen. Michael J. Pollard (in de rol van de ietwat sullige C.W. Moss die meereist met Bonnie en Clyde omdat hij veel van auto's weet) kon me eerlijk gezegd ook niet echt bekoren. Gene Hackman in de rol van Buck Barrow (die op een gegeven moment komt te overlijden door zijn verwonding in zijn hoofd door de politie) is zeker ook noemenswaardig, maar hij heeft zeker al eens beter gespeeld en zijn filmcarrière moest toen eigenlijk nog beginnen, hoewel hij toen al 38 jaar oud was.

Omdat deze Misdaad / Drama film vroeger op mij veel indruk maakte, geef ik hem sowieso een voldoende. Maar kijk je deze film nu voor het eerst, dan ben ik bang dat velen (zeker de jongere generatie van een jaar of 20) hem toch behoorlijk oubollig, gedateerd, saai, traag en langdradig zullen vinden. En dat vond ik bij het herzien dus nu ook, terwijl ik zeker niet meer behoor tot de jongere generatie (misschien wel nog m.b.t. voelen en gedragen).

P.S. wel geinig dat Denver Pyle in deze film meespeelt als politierechercheur Frank Hamer (die Bonnie en Clyde wil inrekenen en mede omdat hij door hun voor lul is gezet in de krant) en hem kennen we natuurlijk als "Uncle Jesse" uit de legendarische jaren 80 televisieserie "The Dukes of Hazzard" en misschien ook wel als "Mad Jack" (geweldig hoe hij altijd mopperde op zijn koppige ezel) uit de kortlopende jaren 70 televisieserie "The Life and Times of Grizzly Adams".

Aardige film over Bonnie & Clyde, al had ik een betere verwacht, misschien wel vanwege het imago van die twee personen en ook omdat het overladen werd met nominaties en prijzen. De film maakte het voor mij niet echt waar. Het voelde aan als een film die op veilig speelt en daarmee nergens weet te verrassen. Het misdaadleven van de twee wordt geromantiseerd zonder dat we veel meer over ze te weten komen, motieven komen niet of nauwelijks aan de orde, en hun liefde voor elkaar lijkt ook meer op een zakelijke relatie. In die zin meldt IMDb het terecht als een actiefilm, er wordt weinig uitgediept. Daarmee voelt het wat afstandig aan, dan heb ik liever een film met veel meer emotie, zoals Deprisa, Deprisa (1981), welke ook over twee verliefde jonge criminelen gaat (een film die overigens niet door professionele acteurs wordt gespeeld maar door jongeren die dicht bij dat milieu zaten). Ik mis diepgang en emotie. 3*

Lichte tegenvaller. Niet dat de verwachtingen nou torenhoog waren, want ergens voel je het aankomen dat een cultklassieker cinematografisch eigenlijk helemaal niet zo goed is, maar naarmate de film vorderde raakte ik des te gedesillusioneerder. Texas, de Grote Depressie en de drooglegging. Zie hier de historicus verlekkerd vakmanschap tonen en laten zien dat hij zijn geschiedenis kent. Niets van dat alles. Enige wat qua tijdsgewricht opvalt zijn de auto's. Het is dat er ergens in het begin van de film een boer bij de haren wordt gesleept om meewarig zijn gelag uit de doeken te doen, anders was ik er behoudens de auto's in de waan gelaten dat de tijd van akte gewoon 1967 was. Ik vind het schaamteloos, smakeloos, ongegeneerd banaal en hoogstens degoutant hoe weinig kennisgevend er met deze toch tot de verbeelding sprekende, klassieke tijd wordt omgesprongen.

Voor de rest is de film ook maar een repetitief zooitje. Die eindeloze heiden en die rare inheemse klanken die klaarblijkelijk voor muziek mogen doorgaan, beh. 'Oke, Piet, onze film moet wel zo'n 110 minuten duren. Wat nu?' 'Nou Klaas, laten we anders maar gewoon weer een schietscène erin doen. Is dat niet wat?' Stilte. Klaas: '..jh... jh...' Alsof twee antropomorfe doeldelzakken aan de schrijftafel hebben gezeten. Komaan, verzin iets beters. Alle afzonderlijke scenes volgen ook helemaal niet logischerwijs op elkaar. Het middenstuk, eigenlijk vanaf het moment dat Gene Hackman zijn intrede doet tot diezelfde weer de bühne verlaat, is gewoon weggegooide tijd. De zoveelste schietpartij zo mogelijk van een nog groter prullariagehalte dan het zoveelste korenveld. Ga aardbeien plukken, Arthur Penn.

Is dan alles matig? Neen. Er zijn een aantal fracties waarvan het verlenen van bestaansrecht niet strijdig is met mijn consciëntie: in den beginnen is de camera veelal gepreoccupeerd met gelaat van Faye Dunaway. Zonder dat dit narratief gezien er iets toe doet, kun je de cameraman een weinig aflatend instinct voor esthetiek toeschrijven. Ook het onvermijdelijke slotstuk is er een dat het geheugen absorbeert. Plottechnisch mag het weinig verrassend heten, en daarom verwacht je ook wat. Dit heeft de regisseur goed begrepen en daarom met veel zorg voor spanningsopbouw naar de snijdende apotheose toegewerkt.

Beginscène (het ontwaken van Bonnie) en de befaamde eindscène konden mij wel bekoren. Beide -niet geheel toevallig- vanwege het montagewerk. Verder is het een strontvervelende aanéénrijging van soortgelijke scenes waarin het belabberde acteerwerk de boventoon voert. Met name Gene Wilder was verschrikkelijk (en overbodig). Ben nog wel benieuwd naar Penn's Dead of Winter (1987) (uitgebracht op BR door 88 Films, dus ligt klaar) en eventueel ooit nog Night Moves (1975) ... maar die kans is klein.

Bonnie and Clyde lijkt één groot excuus om de sterren Beatty en Dunaway en het romantische escapisme van beide hoofdpersonages in de kijker te zetten. De chemie tussen die twee lukt echter maar op enkele momenten. Daarnaast lopen Clydes broer en Blanche met haar hysterische gedrag vooral in de weg. C. W. Moss is een pijnlijke nietsnut. De historiciteit is van ondergeschikt belang, op één merkwaardig feitje na (de agenten staakten de achtervolging bij de staatsgrens omdat ook hun gezag daar eindigde). Die leegte wordt echter niet opgevuld met een pakkend verhaal. De jolige countrydeuntjes helpen evenmin als soundtrack. Bij deze klassieker is het vooral uitkijken naar de legendarische eindscène.