Deprisa, Deprisa (1981)

Won de gouden beer tijdens de Berlinale 1981, nu blijkbaar vergeten. Film van het type dat we onderhand wel tig keer hebben gezien en ook toen eigenlijk verre van nieuw was. Knoopte aan bij het zgn. cine quinqui subgenre dat toendertijd erg populair was ter plaatse en waarvan buffs beweren dat we het moeten verstaan uit de tijdgeest van post-tio Franco ( Francisco, niet JESUS ) Spanje. Saura zelf noemde het echter een liefdesdrama en een romantische film, te vergelijken qua Idee met badlands van Malick. Hoe dan ook, behalve een succes bij de pundits werd het tevens een kaskraker.

Dat zou hij nu waarschijnlijk niet meer zijn, want liefhebbers van wat old ultra violence zal dit tegenvallen, meer dan een urban gangster flic is dit een soort existentiële vertelling over jonge dolende zielen met cinema vérité trekjes, waarbij er genreconform op locatie is geschoten en de acteurs allen van de straat geplukte amateurs zijn, afkomstig uit de ghetto Villaverde, zuidelijke suburb van de hoofdstad.

Meer bepaald Valdelomar-Pablo, een puistige, tamelijk onverstaanbare en charismaloze knaap met ook irl een indrukwekkend strafblad die zoals het hoort jong stierf, en zijn love interest hier Socuellamos-Angela , de poster geeft het niet echt weer maar dat was een behoorlijk lekker wijf van wie we sinsdien nooit meer wat hebben gehoord helaas. Voor gays vermomt ze zich hier af en toe met een...snor. De suggestie dat ze reeds in het begin schietvaardig zou zijn die hierboven toch wordt gewekt, slaat verder nergens op.

Zoals ik zei zal het liefhebbers van urban crime drama wat tegenvallen qua geweld, al zit er tegen het eind een vrij uitgebreide heist sequentie in die zeker niet slecht is. We zien echter vooral slices of life van vervreemde jongmensen die doelloos ronddolen, vaak met metaforische betekenis e.g. bij het Franco monument, aan het strand of het bezoekje aan oma met de nieuwe teevee..

De fotografie werd geleverd door Esmamilla wederom, wat dit visueel tot een typische Saura film maakt. Voor de muziek werden los chinguitos ingeschakeld, met een soort flamenco light score.

Een bijzondere film van Saura, van deze ouwe rot in het vak heb nog slechts Cría Cuervos (1976) gezien, en die film mag er wezen. Het perfecte acteerwerk uit die film staat in schril contrast met de amateurvertoning die Saura hier laat zien. Amateur is eigenlijk een te groot woord dat niet eens van toepassing is, want de personages uit deze film worden vertolkt door mensen die nooit voor een camera of op het toneel hadden gestaan, en dat ook nooit meer zouden doen.

Saura heeft durf om dit te doen, al pakt het niet even goed uit. Wie deze film wil zien moet het slechte acteerwerk voor lief nemen. Tegen het einde van de film zie je dat de spelers het vak onder de knie beginnen te krijgen. Alleen Berta Socuéllamos lijkt hier wel een natuurtalentje te zijn geweest, want ze steekt er met kop en schouders bovenuit, en niet alleen vanwege haar schoonheid, wat ook heel makkelijk is tegenover de uitgeleefde gelaten en puistkoppen van de rest van deze plusminus 17-jarige crew.

De film stamt uit een tijd dat het in Madrid niet verstandig was om 's nachts rond te lopen. De abrupte overgang van dictatoriaal bewind naar het alles mag van de verse democratie leverde nogal wat jeugdcriminaliteit op, en deze film weet die tijdsgeest goed vast te leggen. Ook legt het de groei vast die de stad daarvoor meemaakte, met allerei uit de grond gestampte wijken zonder geasfalteerde straten om de vele immigranten uit andere delen van Spanje op te vangen, een immigratie waarmee ook de hoofdrolspelers, afkomstig uit Extremadura en Andalusië, in Madrid terecht zijn gekomen.

Uitzichtloze jeugd, criminaliteit, drugs, puppy love en flamenco. Ruim 3,5* voor deze vastlegging van het Madrid van na de dictatuur, zonder aftrek voor het slechte acteerwerk.

Op zich aansprekende film over jeugscriminaliteit in Spanje. De stijl sprak me ook aan. Wel irritant vond ik de overheersende flamencomuziek die vaak de gesproken woord onverstaanbaar maakte. En ik had het gevoel dat het verhaal vooral ging om 'mooi meisje met wapen'. Verder Ok

Deprisa, deprisa moet het vooral hebben van de knappe cinematografie en de locaties, en de leuke soundtrack. Verder weinig nieuws onder de Spaanse zon- als liefdesverhaal vond ik het niet zo bijzonder, een typische kalverliefde waarbij de geliefden elkaar niets-zeggende platitudes over eeuwige trouw en dergelijke influisteren. Het misdaadverhaal is vaker gedaan maar was goed en geloofwaardig uitgevoerd. Dat en ook wel het fijne tempo maken dat ik gedurende de hele speelduur geboeid bleef.