Deprisa, Deprisa (1981)

Een bijzondere film van Saura, van deze ouwe rot in het vak heb nog slechts Cría Cuervos (1976) gezien, en die film mag er wezen. Het perfecte acteerwerk uit die film staat in schril contrast met de amateurvertoning die Saura hier laat zien. Amateur is eigenlijk een te groot woord dat niet eens van toepassing is, want de personages uit deze film worden vertolkt door mensen die nooit voor een camera of op het toneel hadden gestaan, en dat ook nooit meer zouden doen.

Saura heeft durf om dit te doen, al pakt het niet even goed uit. Wie deze film wil zien moet het slechte acteerwerk voor lief nemen. Tegen het einde van de film zie je dat de spelers het vak onder de knie beginnen te krijgen. Alleen Berta Socuéllamos lijkt hier wel een natuurtalentje te zijn geweest, want ze steekt er met kop en schouders bovenuit, en niet alleen vanwege haar schoonheid, wat ook heel makkelijk is tegenover de uitgeleefde gelaten en puistkoppen van de rest van deze plusminus 17-jarige crew.

De film stamt uit een tijd dat het in Madrid niet verstandig was om 's nachts rond te lopen. De abrupte overgang van dictatoriaal bewind naar het alles mag van de verse democratie leverde nogal wat jeugdcriminaliteit op, en deze film weet die tijdsgeest goed vast te leggen. Ook legt het de groei vast die de stad daarvoor meemaakte, met allerei uit de grond gestampte wijken zonder geasfalteerde straten om de vele immigranten uit andere delen van Spanje op te vangen, een immigratie waarmee ook de hoofdrolspelers, afkomstig uit Extremadura en Andalusië, in Madrid terecht zijn gekomen.

Uitzichtloze jeugd, criminaliteit, drugs, puppy love en flamenco. Ruim 3,5* voor deze vastlegging van het Madrid van na de dictatuur, zonder aftrek voor het slechte acteerwerk.

Deprisa, deprisa moet het vooral hebben van de knappe cinematografie en de locaties, en de leuke soundtrack. Verder weinig nieuws onder de Spaanse zon- als liefdesverhaal vond ik het niet zo bijzonder, een typische kalverliefde waarbij de geliefden elkaar niets-zeggende platitudes over eeuwige trouw en dergelijke influisteren. Het misdaadverhaal is vaker gedaan maar was goed en geloofwaardig uitgevoerd. Dat en ook wel het fijne tempo maken dat ik gedurende de hele speelduur geboeid bleef.