Bonnie and Clyde (1967)

Herziening van deze klassieker. Het pijnpunt dat ik vorige keer al vermelde (Estelle Parsons als Blanche) was nog altijd blijven hangen. Maar toch benieuwd of de rest nog zo goed is.

Je ziet dat de film wat extra kruiden wil brengen in Hollywood. Harder geweld, seks ipv romantiek en het verheerlijken van enkele slechterikken. Niet de eerste film, maar toch wel revolutionair voor een Hollywoodfilm. Tegelijk is dit nog wel een film uit Hollywood natuurlijk. Het eerste script werd aangepast en de figuren en muziek zijn vrij luchtig. Daardoor krijg je enkele geforceerde acteerprestaties, zelfs voor Hollywoodnormen. De enige die echt goed is, is Faye Dunaway. Ze trekt dan wel niet op de echte Bonnie Parker, maar dat doet er eigenlijk niet toe. Ik wil op de eerste plaats een goeie film. De grote lijnen en het einde zijn alvast wat het verhaal van Bonnie & Clyde is.

Ik kan me voorstellen dat dit toen wat stof deed opschudden, maar je merkt duidelijk dat Hollywood zelf nog niet helemaal klaar was voor dit soort films en dat zie je wel aan de film. Een klassieker dus, maar helaas door de tijd ingehaald.

Nog eens opnieuw bekeken, en blijf bij m'n eerste mening.

Goede film, zonde van het geluid....

“This here's Miss Bonnie Parker. I'm Clyde Barrow. We rob banks.”

Geweldige misdaadklassieker. Iedereen kent Bonnie en Clyde wel, en regisseur Arthur Penn heeft een harde en expliciete, maar soms ook screwball-achtige film gemaakt. De film heeft een opvallend luchtige toon, en Beatty en Dunaway weten het allemaal ook goed te spelen. En met Hackman, Pollard en Pyle in de bijrollen kan je ook weinig fout doen. De actiescènes zien er goed uit, en de cinematografie en production design stralen klasse en vakmanschap uit. Alleen al door de oude auto's waan je jezelf even in een andere tijd. Met het gruwelijke en tragische einde als kers op de taart.

De rooftocht van Bonnie en Clyde duurde van 1932 tot '34, ten tijde van de Grote Depressie. Hier en daar wordt een loopje genomen met de feiten, maar het resultaat is een meeslepend avontuur met vaart. Tijdens hun autoritten door het Texaanse landschap klinkt bluegrassmuziek op de achtergrond. Er ontstaat een sfeertje van alles kan en alles mag. Als kijker ga je gemakkelijk meedenken met het gangsterduo, bijvoorbeeld hoe ze uit de greep van de politie kunnen blijven.

In 1967 werd de censuur wat minder streng en werden voormalige taboes doorbroken. Clyde wordt voorgesteld als een charmeur die vuurwapens gebruikt om z'n impotentie te compenseren. Bonnie wordt voorgesteld als iemand die wil ontsnappen aan de dagelijkse sleur, die avontuur en romantiek wil beleven. Buck Barrow (Gene Hackman) is een ex-gedetineerde die steeds dezelfde grap verteld in z'n zuiderse accent. Hun eerste pogingen zijn geklungel. Zodra echter de eerste dode valt, wordt het serieus, en lijkt een tragische afloop onafwendbaar. Het op waarheid gebaseerde intermezzo met Gene Wilder zorgt voor comic relief net voor de climax. De scènes met Bonnies familie zijn door gaas geschoten, om de wazige indruk van een oude familievideo te creëren. Het einde is behoorlijk expliciet en realistisch, maar wel erg abrupt, zonder nabeschouwingen.

Knappe film die uiteindelijk als een voorloper van de latere misdaadfilm mag worden aanzien.

De speelse toon doorheen de terreur maakt dat het publiek zich instinctiefmatig achter het misdaadkoppel schaart. Zoek zelf maar uit in welke toppers dit fenomeen nog zal opduiken...

Werkelijk uitstekend acteerwerk en vakvol regiewerk van Arthur Penn.

Tegenvallende herziening.

Indien Bonnie en Clyde elkaar nooit hadden ontmoet, dan wachtte hen misschien een lang en normaal burgerleven. Hun koppel was een explosieve cocktail van liefde en gevaar ... de verfilming begint als een romantische onderneming van ongebreidelde vrijheid, maar die stilaan omslaat in grimmigheid wanneer ze alsmaar strakker in de greep raken van de ordediensten. Echter valt de film meermaals stil met dialogen tussen hen waarvoor ik weinig interesse had en waarbij ik me begon te vervelen. Ik vond B&C soms een tempo-probleem hebben. De broer (Hackman) en vooral de schreeuwerige schoonzus van Clyde maakten de film er niet beter op. Wat een onuitstaanbare figuur en onrealistische weergave.

Het is nog steeds een klassieker die een kijkbeurt verdient, maar de tand des tijds begint toch serieus te knagen.

Klassiekertje nog even voor het sluiten van de markt, en hoewel ik weinig voorkennis had wat de film betrof, verwachtte ik hier toch wel het één en ander van al was het alleen maar vanwege het acteurs duo en het nog bekendere duo dat ze spelen.

Veel introductie komt er niet, want zo abrupt je in de karakters valt die ongrijpbaar overkomen, zo plotseling hebben de twee elkaar ook gevonden met een vreemd soort aantrekkingskracht tot gevolg. Waar de twee in werkelijkheid begin twintig waren komt vooral Beatty over als ouder en voor het gemak wordt een fase waarin ze elkaar al kenden en beide afwisselend in de bak zaten overgeslagen. Het is begrijpelijk en het moet gezegd dat Dunnaway en Beatty een aparte chemie voor de dag leggen. Vooral Dunnaway valt daarna op als wispelturig en mogelijk labiel in omgang en situaties.

Fraai is toch het tijdperk van hun bestaan. Namelijk een land in rep en roer vanwege de grote depressie. Het beeld zoals we dat zagen in de The Grapes Of Wrath komt hier ook voorbij, en de aanklacht tegen het systeem is er en mag er zijn. Daarnaast heeft de film toch een aantal erg sterke scènes zoals de ruzie in de bioscoop, de eerder genoemde chemie tussen het stel levert een aantal interessante situaties op en de schietscenes, door sommigen als overdreven bevonden, vind ik nog niet zo erg.

Het is na het benoemen van al die aardige punten toch jammer te noemen dat de film ook heel wat minpuntjes levert. Zo is film regelmatig te betrappen op een erg matige slapstick achtige sfeer qua achtervolging en muziek. Sowieso dat getokkel op die banjo is op een gegeven erg vervelend. Dan de wisselwerking met broer Buck die rond uit vervelend is om nog maar te zwijgen van zijn hysterische vrouw, bah. Dan het gedeelte met Frank Hamer, de man die ze uiteindelijk pakte, toch wat we hier zien met gevangenname, een foto en bespotten is nergens iets van terug te vinden. Is dat echt gebeurt?

Dit alles maakt van Bonnie And Clyde een lastig te beoordelen film met voors en tegens die waarschijnlijk heel erg vanuit het perspectief van '67 gezien moet worden. En eigenlijk is de film dan nog niet zo gek te noemen met veel iconische momenten die nagekopieerd worden en de spanningen tussen het stel. De film voelt desondanks gedateerd maar is uiteindelijk best te doen.

Iedereen kent zowat Bonnie and Clyde, maar de film zelf misschien niet. Dit was in ieder geval de eerste en misschien wel de beste film over Bonnie and Clyde. Ik had 'm zelf ook nog nooit gezien, dus werd het onderhand wel eens tijd voor een goede kijkbeurt. De extra's op deze mooie steelbook zijn legio dus ik heb me goed kunnen verdiepen in de echte Bonnie and Clyde. Een miniserie was misschien beter geweest, want de twee kende elkaar al veel langer, dan de film laat zien. Maar wegens tijdgebrek of geldgebrek werden het slechts 111 minuten terwijl hij wel uitgerekt had kunnen worden tot 2.5 uur. Vooral het begin is te snel in elkaar geflanst. Goed voor het tempo, maar feitelijk onjuist. De film kijkt verder prettig en ziet er vooral luchtig uit. Muziek pas perfect uit die tijd. Minpuntje is misschien wel dat hij hier en daar iets te luchtig is gemaakt. Waarbij plezier belangrijker was dan hun doel. Al moet gezegd worden dat ook in werkelijkheid nooit een echt plan was bij die twee. Opvallend is dat ze in maar liefst 5 staten hun daden konden doen. Zover ik kan beoordelen is de film redelijk goed neergezet al miste ik nog wel wat belangrijke facetten. Het doodschieten van 2 agenten op hun motor werd niet verfilmd terwijl dat hun ondergang was geweest. Nu lijkt het alsof de ontmoeting van C.W. Moss en vooral zijn vader de ondergang lijden. Maar misschien is het wel beiden zo gegaan. Opvallend was trouwens dat ze mateloos populair waren bij het gewone volk omdat ze net als bij Robin Hood geen onschuldige burgers neerschoten. Hun begrafenis was abnormaal druk. Sensatie alom!

Het beeld op blu ray is geen topper helaas en dat geldt ook voor het geluid. Het geluid is sowieso maar magertjes maar krijgt nog net een voldoende. Het beeld is acceptabel met een gekke jump ergens midden in de film. Er is lichte ruis maar niet storend. Meest slechte beeld is de eerste picknick ontmoeting. Nu heb ik begrepen op een andere site dat dit expres is gedaan door de filmmakers. Met een soort gaasje wilde ze zo een bepaalde sfeer creëren. Niet echt geslaagd vind ik. Had dan een sepia lens genomen. Even later komen ze daar weer terug en hebben ze het maar weggelaten.

Concluderend vind ik Bonnie and Clyde zeer geslaagd en is het leuk om naar al die extra's te kijken.

Film 4,0

Beeld 3.5

Geluid 3.0

Extra's 5.0

Het verbaast me enigszins wel een beetje dat er niet meerdere films over het beruchte duo bestaan. Je hebt er nog eentje uit 2013 en er is ook een recente serie, maar dat is het zowat? Een mythisch en tot de verbeelding sprekend koppel alvast, eentje met vele halve en hele waarheden en veronderstellingen die al dan niet hun eigen leven zijn beginnen leiden. Een koppel wiens namen vrijwel door iedereen gekend zijn.

Een misdaadfilm, dat zeker. Er passeren zo toch wel wat achtervolgingen en geweersalvo's. En toch heeft de film ook een luchtere kant. Zoals hier al vermeld met een erg speels deuntje tijdens de car chases die je dan eerder bij Herbie of één of andere (mute) slapstick zou verwachten. Het duo zelf - niet dat ze sympathiek overkwamen - worden ook niet meteen als volbloed gangsters neergezet. Ze krijgen iets menselijks, misschien vandaar ook de mythe rondom hen als moderne Robin Hood, al slaat dat wel volledig door...

Ik vond het al bij al wel goed gedaan. Prima sfeer- en decorsetting daar in de jaren 30 in de VS. Hackman is een leuke toevoeging, het personage dat zijn vrouw speelt was dat misschien wat minder. Prima actiegebeuren door de goede cinematografie waarbij het vakmanschap van de regie onderstreept wordt.

Nog nooit een Bonny and clyde film gezien maar deze was toch echt een tegenvaller, ik heb niks tegen de acteurs waren behoorlijke figuren die hierin meededen maar dat zegt niet altijd alles. Wat me verraste waren dat er andere mensen met hun meededen terwijl het enige wat ik ooit gehoord heb was dat ze het met de 2en deden?

Ik kan niet eens iets zeggen over het acteerwerk omdat de film er zo tergelijk slecht uit ziet, het springt zeer vaak hak op de tak op scenes of er geknip/geplakt is, wat het moeilijk maakt om te volgen. Hele rare lange poses worden aangenomen waren alsof ze moeten stralen op het scherm in plaats van iets te zeggen. ik kon er sinds het begin niet in komen en er van genieten dus ik haakte vaak snel weer af.

En ik kan niet geloven dat ze zo dom waren letterlijk tegen iedereen te zeggen dat ze banken overvallen?

Helaas had mijn opname het begin niet meegepakt, desalniettemin bleef er genoeg munitie over om deze Bonnie And Clyde te waarderen. Vooral de gemankeerde liefde tussen de twee kwam goed uit de verf; zij wilde hem in volle omvang consumeren, maar hij leek niet in staat om de fysieke intimiteit met haar te kunnen delen. Ze leefden van dag tot dag, bijna net zo naïef als de moderne autonomen van nu. Zo werden ze ook een symbool als vrijgevochten helden tegen de soms onrechtvaardige gevestigde orde. Voor mij stal Fay Dunaway de show door de manier waarop ze enige diepgang in het personage Bonnie wist te brengen. Kortom, een heerlijke film, die net even wat meer toont dan pief paf poef.

Overtuigende misdaadfilm met een aantal dramatische inslagen, waartussen ook ruimte is voor de nodige vorm van humor. Zeker de excentrieke invulling van zowel de hoofdpersonages als de bijpersonages laten dat zien, specifiek Estelle Parsons speelt een opvallend hysterisch figuur voor de relatief verdorde wereld die hier wordt neergezet. Warren Beatty en Faye Dunaway vormen verder dragende factoren en regisseur Arthur Penn wisselt de situaties fijn met elkaar af. Het einde is natuurlijk terecht bekend, maar de weg ernaartoe doet er gelukkig niet al te veel aan onder. De humor is soms misplaatst en de dramatische inslagen zijn niet al te sterk, maar uiteindelijk blijft een film als Bonnie and Clyde zonder moeite boeiend.

«Je vous parle de cinéma, vous me parlez de météo. Au revoir.»

Ondanks deze toch jaloersmakend geniale quote van Godard is Bonnie and Clyde uiteindelijk een nogal Franse film geworden. Een soort Nouvelle Vague, maar dan in Amerika - overduidelijk meegelift op de indruk die Truffaud en Godard op Beatty hadden achtergelaten. Dat komt terug in het einde, in de lompe en achteloze manier waarmee de gebeurtenissen doorheen de film worden uitgebeeld. Maar vooral ook in het nihilisme van de karakters, die ondergeschikt worden gemaakt aan de vertelling net als de historische feiten dat worden. Een goed verhaal heeft tenslotte geen feiten nodig. Of in de woorden van Blanche Barrow That film made me look like a screaming horse's ass! De film doet dan ook nergens een beroep op feitelijkheid - wie er een paar tellen bij nadenkt snapt dat al. Net zoals sprookjes als Roodkapje en Moeder de Gans dat niet doen. De film is een parabel, een spel met de werkelijkheid zoals Shakespeare dat al deed, zoals de schrijvers in de oudheid dat deden van Homerus tot Herodotus. Daarmee ook direct de weerlegging van elke vergelijking met het postfactualisme van nu - een parabel hoeft zich niet aan feiten te houden, en is duidelijk iets anders dan het verdraaien daarvan.

Wellicht het meest noemenswaard is de rol van Beatty in de wordingsgeschiedenis van de film. Het lef om de Nouvelle Vague naar de VS te halen is toch als een trap in de edele delen van Hollywood, en om daar vervolgens een succes van te maken pas echt onvergefelijk. Dat hij daar uiteindelijk toch mee weggekomen is is op zich al een ongekende overwinning op de Amerikaanse truttigheid, en behalve dat lanceerde het ook nog eens de carrieres van Faye Dunaway en Gene Hackman - die beiden erg, erg indrukwekkende scenes hebben in de film. Als acteur, bedoel ik dan. En ook Gene Wilder, al moet ik zeggen dat ik dat dan eerder een afgrijselijke vergissing vind, want hier is hij al grotendeels teveel en te irritant.

Beeld en geluid zijn ook wel zo ongeveer ongeevenaard voor die tijd, en nog steeds indrukwekkend. Kom er eens om, zo'n scene als Beatty en Dunaway in het maisveld, of direct daarna, de scene met Bonnie's moeder en de vervreemdende beelden in de zonsondergang. Had de film gewerkt met een andere actrice dan Dunaway, met haar verblindend mooie smoeltje? Had de film gewerkt met andere bijrollen dan die van Hackman, van Parsons, van Evans?

Een antwoord daarop is niet nodig, maar ook niet mogelijk. Soms staan de sterren bij elkaar, en of dat een kwestie van talent, geluk, hard werk of toeval is lijkt daar maar weinig voor uit te maken.