Amityville: A New Generation (1993)

Onboeiend.

Meer een drama dan een horrorfilm dit. Vent die op nogal onnozele manier met z'n verleden geconfronteerd wordt en daar erg gewichtig over tracht te doen. Tracht, want acteren is hem niet geleerd.

Toch echt een serie die geen absoluut geen vaste grond kent. Elke keer gaat het weer een andere richting uit. Ironisch genoeg wordt de hele curse deze keer in gang gezet door een dakloze. Tot zover de vloek van het huis.

Je ziet het huisje af en toe nog in de spiegel verschijnen. Dat en wat brak aangeplakte achtergrondinfo, daar moet je het mee doen in deze Amityville.

Verder dus zwak drama en een aantal redelijk povere horror scenes. Visueel wou het er nog wel eens een verdwaald aardig shot inzitten, maar die zijn echt zeldzaam.

Onzinning vervolg dat als losse film ook absoluut niet veel te bieden heeft. Snel vergeten.

1.0*

Helaas weer een matig deel. Na het constante begin, begint de Amityville-reeks nu toch wel erg onsamenhangend aan te voelen. Ik had helemaal niets met de setting en het wereldje van de stadse kunstenaars. Ook bevat de film veel te veel drama en wordt horror naar de achtergrond geschoven. Hopelijk wordt het laatste deel weer wat beter.

2*

Karig klad.

Na een enigszins aardig begin zit de klad er al snel in. Ook een nieuwe generatie, een flat en wat onsamenhangend geneuzel - wat moet refereren aan het originele verhaal - weet niet te vermaken. Zelfs niet als pulp. Ook blaxploitation-ster Roundtree voegt bar weinig toe aan dit zoveelste belachelijke deel uit de ellenlange horrorreeks, waarin de gore karig gezaaid is.

Matig.

Regelmatig wijken langgerekte horrorreeksen steeds meer van de basisformule af en A New Generation vormt daar als zevende deel geen uitzondering op. Ondertussen zijn we op het niveau belandt waarin het oorspronkelijke spookhuis enkel in visioenen en spiegelbeelden verschijnt, dus veel gegriezel zal de liefhebber op dat vlak niet beleven. Het eerste halfuur van deze film is niettemin best vermakelijk, vooral omdat Julia Nickson best degelijk acteert. Spijtig dat ze na een halfuur alweer om zeep wordt geholpen en dan krijgt Ross Partridge vervolgens de voorkeur. Al snel daarna verzandt de film in een soort psychologische karakterstudie, maar niet eentje die ergens boeiend wordt. De flashbacks rekken de tijd op en de horror blijft opvallend beperkt, pas helemaal in de laatste 10 minuten komen de noemenswaardige momenten weer voorzichtig om de hoek kijken. Je roept natuurlijk moeilijkheden over jezelf af wanneer je een horrorfilm sterk laat leunen op acteurs/actrices die niet zo best staan te acteren.