Lolita (1962)

Absoluut geen slechte film; voor een volgens velen matige Kubrickfilm, vind ik Lolita toch een zeer geslaagde matige film!

Wat een heerlijke driehoeksverhouding Winters-Mason-Lyon wordt hier gecreëerd! De psychologie van de karakters wordt nauwkeurig uitgewerkt en dat leidt tot herkenbare, maar niet stereotype figuren. Dat komt natuurlijk ook door de mooie prestatie van een Mason, die je niet vaker beter zal zien, en een Winters die tot in detail en geloofwaardig de plattelandse, kunst(on)zinnige dame vertolkt! Enkel Sue Lyon, waar het om gaat, vond ik in de schaduw staan van de bovengenoemde acteurs, zowel qua karakters als acteerprestatie. Peter Sellers is een genot om naar te kijken, hij is de man die stokken tussen de benen gooit, de Reinaert die de zeepbel wil doorprikken... Anders dan bij zijn generatiegenoten is zijn speelstijl veel losser, minder houterig... Ik zou zeggen: moderner!

Op fotografisch gebied misschien een beetje gewoontjes, ook al zal het eerste beeld dat we van Lolita krijgen voor altijd in het filmgeheugen van menig mens gegrift staan.

Ik heb gelezen dat het boek en de film zeer verschillen wat betreft humor, maar ik vind dat een goede zet. De film blijft daardoor de hele tijd luchtig, neemt nooit een moraliserende toon aan, wijst niemand met de vinger. Het zorgt ervoor dat wij, anno 2009, de film kunnen uitkijken en ervan kunnen genieten zonder ons te moeten storen aan de zwaarwichtigheid die gemakkelijk aan zulke onderwerpen verbonden werd in 1962 en die een andere, willekeurige regisseur er aan verbonden zou hebben. Veel lawaai voor niks trouwens, want in de film wordt er enkel gesuggereerd naar een liefdesverhouding: het gaat niet verder dan "Hou je van mij ?!", "Je hebt hem toch niets verteld!". Het is aan de kijker om een oordeel te vellen over Humberts gedrag. Ikzelf was helemaal niet gedegouteerd en vond Humbert zelfs sympathiek overkomen!

Ik had hier echt totaal niks van verwacht. Het sprak me niet aan (vooral die poster). Maar toch wel een goede film van Kubrick.

Ik vond de film best lekker wegkijken. Goed acteerwerk van James Mason, Sue Lyon, Shelley Winters etc. En ook best mooie muziek. 3,5 samen met A Clockwork Orange de twee beste Kubrick films naar mijn mening.

God wat valt deze film Kubrick me tegen, lang naar uitgekeken om hem eens te zien. Maar door de lengte er niet eerder toe gekomen. En terecht, want veels te langdradig, kluchterig bovendien (de extra bed scene in het hotel bv, dat leuk wel Laurel en Hardy!), Peter Sellers totaal misplaatst "een romantische komedie"staat op de flap. Het wordt niet grappig en niet romantisch.

Erotische spanning tussen Lolita en Humbert is er nauwelijks op een enkele scene na. Dan kan het wel 1961/62 wezen, er had toch minimaal wel een (suggestie van een) tongzoen afgekund ! Ze hadden daadwerkelijk een seksuele relatie in het boek, daar is hier niks van te merken, behalve dat er tussen neus en lippen door naar wordt verwezen. De film doet geen recht aan de roman van Nabokov, het verbaast me dat hij zelf de screenplay heeft geschreven.

Toch wordt er heel behoorlijk geacteerd vooral Shelley Winters als behoeftige, dweperige weduwe, maar daar gaat de film/het boek natuurlijk niet over. Hier gaat veel tijd aan verloren, het eerste uur, had prima in een kwartiertje gekund,

Sue Lyon doet het ook goed, maar erg verleidelijk wordt ze niet.

James Mason levert het beste werk, maar kan de film niet redden.

Peter Sellers is in de verkeerde film beland, en is ronduit irritant aanwezig.

Een lichte tegenvaller, deze Lolita, maar dat is dan vooral omdat ik dacht dat dit één van Kubrick's beste films was en omdat ik Kubrick als regisseur bijzonder hoog inschat. Het werd een goede film, maar wat mij betreft misschien wel één van de mindere films van Stanley Kubrick.

Het begon nochtans allemaal erg mooi, met bijzonder sierlijke openingcredits gevolgd door een heerlijk sfeervol shot van de auto die doorheen het mistig landschap rijdt. Ook de scène die erna volgt, met Quilty, was een mooie warmmaker voor wat komen zou, het maakte je erg benieuwd naar het vervolg van de film.
Het eerste uur van Lolita vond ik erg interessant om te bekijken, misschien vooral dankzij de behoeftige weduwe (Shelley Winters), een bijzonder tragisch personage waar je veel compassie en een beetje begrip voor hebt. Ook vond ik tijdens dit eerste uur de "driehoeksspanning" tussen Humbert - Charlotte - Lolita mooi uitgewerkt, vooral dan de scène waarin Humbert en Charlotte in bed liggen terwijl Humbert's aandacht zich uitsluitend richt op de foto van Lolita. Het tragische einde van dit deel de liefdesverklaring van Charlotte en hoe Humbert hiermee spot terwijl hij de brief luidop leest, de dood van Charlotte en de vrij aparte scène met Humbert in de badkuip vormt een mooi overgangspunt dat je zin doet krijgen in het tweede deel.

Maar in het tweede deel moest de film wat aan kracht inboeten, terwijl hier net voluit gefocust wordt op de interpersoonlijke relatie tussen Humbert en Lolita. In tegenstelling tot velen hier vond ik dat er wel degelijk erotische spanning in de lucht hing tussen beide personages en vind ik het hele idee van pedofilie/"incest" nog steeds bijzonder verontrustend, ook (zeker?) in deze tijden. Kubrick heeft dit aspect wat mij betreft mooi naar de kijker overgebracht, bij mij werkte het althans.
Waar het Lolita als film misschien vooral aan mankeerde, was vaart. Ik voelde dat ik het tweede deel van de film bij momenten behoorlijk saai vond, en o.a. de vermommingen van Quilty niet realistisch vond (waarom al die moeite doen? Gewoon om wat te spelen met Humbert?). De laatste scène tussen Humbert en Lolita is dan weer wel mooi: pijnlijk hoe Humbert zich realiseert dat hij praktisch niets heeft betekend voor Lolita, en dat er vooral van hem geprofiteerd werd. De laatste shots - die de kijker terug naar af stuurt - vond ik bijzonder overbodig, jammer genoeg.

Qua acteerwerk was het voor mij eigenlijk niet zo interessant. Hoe goed Mason misschien ook acteert, hij komt me te houterig en gemaakt over met dat stijf Brits accent van hem. Hij mist voor mij de flair, en alhoewel zijn personage dat niet per sé nodig had was het toch welkom geweest om hem iets beter uit de verf te laten komen. Peter Sellers doet wat hij goed kan, al ben ik daar geen groot liefhebber van en vind ik net zoals enkele andere leden hier dat de toon die hierdoor gezet wordt niet helemaal past bij het verhaal. Sowieso vond ik dat de comedy de tragiek nogal hinderde. Sue Lyon doet het wat mij betreft prima als "naïeve" en manipulerende Lolita, maar Shelley Winters was voor mij - dankzij haar tragisch personage - het interessantst om te volgen.

Qua regie had ik beter van Kubrick verwacht. Het oogt allemaal erg verzorgd en er zitten weer enkele fantastische shots tussen (zoals dus het shot van de wagen die door een mistig landschap rijdt), maar nergens wordt de kijker echt overdonderd. Ook de muziek vond ik niet al te bijzonder, terwijl deze bij de films van Stanley Kubrick vaak een ontzettend opvallend element is dat enorm veel bijdraagt aan de totaalbeleving.
Tot slot vond ik het tempo net iets te traag om de volle 160 minuten te kunnen boeien en had ik ook het gevoel dat er enkele totaal overbodige shots inzaten (wat ik niet echt van Kubrick gewoon ben).


Ik ben blij dat ik Lolita gezien heb - alleen Spartacus nog, en ik heb ze allemaal gezien -, maar ik had er meer van verwacht. Weliswaar blijft het nog steeds een goede film, ook al laat Kubrick enkele steken vallen.



3,5*

Nabokovs roman zal niet gauw een favoriet mijnerzijds worden, en dat geldt ook voor de verfilming. Kubrick heb ik hoog zitten en hij laat ook wel zien dat hij heus wel wat kan in deze film - het shot tijdens de toneeluitvoering is adembenemend mooi -, maar over het algemeen vond ik Lolita een vrij oninteressante film. Dat ligt vooral aan het verhaal, dat gedurende het eerste uur erg leuk is om te volgen - niet in de laatste plaats vanwege het egoïstische en spottende karakter van Humbert Humbert en de lichtvaardige toon -, maar daarna, net als het boek, behoorlijk in elkaar zakt. Er zitten nog wel wat sterke scènes in - Humbert die wordt opgebeld door Quilty, Humbert die naar het ziekenhuis gaat en hoort dat Lolita is opgehaald -, maar die redden het geheel niet. De film duurt ook veel te lang en het kost wel wat moeite de ogen open te houden. Lolita lijdt hier en daar ook wel een beetje aan het oudefilmsyndroom, vooral wat montage betreft: de overgang tussen de scènes is niet altijd even lekker en de fade outs komen hier en daar te vroeg of te laat. Het acteerwerk, vooral van Mason en Sellers, is daarentegen wel erg sterk en maakt de kijkervaring dan toch nog prettig. Net als het boek:

3,0*

Persoonlijk vind ik die van Lyne beter.

Misschien niet de beste Kubrick film, maar zeker wel vermakelijk. Aan de acteurs heeft het in ieder geval niet gelegen, Peter Sellers laat zich van zijn beste kant zien als de ietwat vreemde Clare Quilty, hij draait alvast warm voor Dr. Strangelove, lijkt het.

Ook Winters, als moeder van Lolita doet goed haar best, een in en in eenzame vrouw die alles doet om de man te winnen die haar eigenlijk niet ziet staan, maar haar dochter en dan toch maar met haar trouwt om dichter bij diezelfde dochter te zijn.

De verliefdheid van James Mason komt ook goed tot uitdrukking het lijkt haast een kalverliefde, hij gedraagt zich helemaal niet meer als een volwassen man, maar eerder als een klein kind dat koste wat kost zijn zin moet krijgen en niets is hem daarbij te gek. Frappant is echter dat uit niets gedurende de film blijkt dat er ook daadwerkelijk een romance tussen Humbert en Lolita aan de gang is, geen enkele vorm van wederzijdse genegenheid, alleen een soort obsessie van Humbert, hetgeen de film een beklemmend sfeertje neerzet.

Een dan de betoverende Sue Lyon als Lolita, man, wat een verdomd mooi mokkel, en dat weet ze verdraaid goed, want ze wind Humbert met speels gemak om haar vinger. En niet alleen hem, zo blijkt later.

Ook grappig; de verwijzing naar Spartacus, als Sellers zegt 'I'm Spartacus' in de openingsscene. In A Clockwork Orange zou Kubrick een vergelijkbaar grapje uithalen, als Alex een platenzaak binnenloopt staat vooraan de bak een LP van '2001'.

Brandend Kaarslicht,

Op aanraden van David Lynch bekeken. Lolita Lolita Lolita, wat zal ik toch lekker dromen vannacht, dromen over jou, over je mooie blonde haren, over het maanlicht dat fonkelt als de nacht in jou ogen. Mijn moeder zij altijd: "Meisjes met een mooie lach zijn vaak niet te vertrouwen" maar wat zink ik toch graag weg in de schoonheid van jou lippen, je tanden, en je oren wat zijn ze mooi.
Je voeten zo teder dat zelfs de mooiste nagellak niet mooi genoeg is. Perfect...

Zou je denken, Lolita is een parel tussen diamanten van Kubrick, een fragiel meesterwerk van de meester hemzelf. Alhoewel de 'hand' van Kubrick niet te zien is op het scherm, ruikt de muziek naar Kubrickzweet. Lolita Lolita Lolita, een innig, preuts jasje maar net niet goed dichtgeritst.

152 minuten, waar minuten secondes lijken, zolang het meisje in kwestie maar in beeld is.
Ja natuurlijk bedoel ik Sue Lyon (Lolita), al het andere is bijzaak, Sue schijnt zo helder als de nacht op 11 september 2001, helder maar onheilspellend avontuurlijk, zo onschuldig.

James Mason is een aardige gluiperd, uitgesproken chaos. Een staaltje onperfectie in de film, de onperfectie die de film zo bijzonder maakt, toch miste ik een 'perfecte moord' , dat brengt mij tevens bij de minpunten van dit bont, soms iets te eenvoudig en weinig kont. Iets uitbundiger had het wel gemogen, een natte droom waar niets is gelogen. Uit.

En weer een geniale film van mijn grote vriend Kubrick. Lolita had ik al een tijdje hoog zitten, puur door de stempel van Stanley en het plot dat ik wel een interessant gegeven vond. Vandaag gekeken en het was weer puur genieten. Hoewel het even wennen is, om zonder te veel muziek, kleur en veel gebruik van slowmotion een Kubrick-film te kijken, heeft Lolita zich prima uitgekleed en mij betoverd.
Of het nu is dat ik de laatste tijd meer films uit deze tijd kijk, weet ik niet, maar het gegeven zwart/wit en wat theatraal acteren, is bij mij niet (meer) sowieso een pluspunt. Het heeft mij laten inzien dat ik meer dan een voorkeur geef aan zeker de jaren 80 + films. Dat geeft niet weg dat ik af en toe wel kan genieten van een oldy zoals deze. Het was alleen geen vanzelfsprekendheid dat het sfeertje en charme uit die tijd mij zou pakken, gelukkig stuurt Kubrick ons een andere kant op en kan ik genoeg elementen ontdekken die zijn films zo eigen maken.
De film begint een beetje spottend, en ik dacht dat het toontje gezet werd maar wanneer het ''echte'' verhaal begint, begon het ook een beetje af te remmen om een, zo ver mogelijk, normale setting neer te zetten. Hoe verder het verhaal gaat, vooral na de dood van Charlotte, krijgt de film een beetje een vijandig trekje en keert Humbert de rug naar de kijker toe, zodat het moeilijk is om met hem mee te leven. Echter steelt Lolita in zijn plaatst nu mijn hart en neemt mij mee tot aan het einde. De draai in het verhaal had wel zijn charme, maar wist niet goed door te dringen tijdens de film. Had af en toe een beetje het idee dat ik dan weer wel, en dan weer geen medeleven moest tonen aan de pedofiel. Ik ben wel veel gewend, maar ik kan begrijpen dat dit onderwerp enigszins wel een beetje aan de scherpe kant was destijds. Heerlijke grenzen verleggen, en zelfs in deze tijd is het nog steeds raar om dit onderwerp, zo heerlijk spottend te zien op het witte doek. Gelukkig maar.
Ja, een meer dan prima filmpje. Miste alleen een beetje de muziek, hoewel er genoeg muziek was in de film, vond ik de muziek stijl in de vorige films die ik van Kubrick heb gezien ietsje krachtiger. Deze soundtrack was iets te kalm voor mij, maar ik begreep dat dit nodig was om het juiste sfeertje neer te zetten. Wel tevreden maar zeker niet de beste Kubrick voor mij.
Toch nog 4 lekkere sterren van mij, puur genieten!

Had hem veel minder verwacht, maar dit is een geweldige film dat niet verveelde door de leuke sfeer (zwart-wit films hebben altijd iets anders) en mooi acteerwerk. Hier en daar wat geschud van de camera maar er zitten ook een paar mooie shots tussen.

4*

Lolita, een wat mindere film in de reeks toppers van de regisseur. Het plot gaat over Humbert die trouwt met een vrouw om zo dichter bij haar 14 jarige dochter te komen. Op zich leek me dat vooraf goed voor een enorm shockerende en controversiele film, maar het wordt gebracht alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Er is in mijn ogen ook te weinig sprake van echte erotische spanning tussen Humbert en de (mooie) Lolita. De duur van de film is net te lang met 152 minuten. De acteerprestaties zijn volgens mij degelijk, al vind ik Lolita zelf soms een beetje door de mand vallen, wat jammer is. Ook weet ik niet precies wat ik van Peter Sellers moet denken. In Dr. Strangelove paste zijn typetjes perfect. In Lolita vond ik het wat storender. Niettemin is het gewoon een aardige film zonder teveel poespas die goed wegkijkt.

Na tweede herziening een halve ster minder. Je weet wat er al gaat komen en het verhaaltje duurt net iets te lang om te blijven boeien.

Maar dit is zeker geen slechte film. Het thema is uitdagend (voor die tijd), en ondanks de ongelukken en tegenslagen in de film, is dit een leuke feel good film. Op sommige momenten zeer mooi geschoten, en leuk acteerwerk van James Mason, Peter Sellers en veel meer.

Goede film , maar haalt het niet bij de topper Paths Of Glory. Ik vind hem wel beter als Spartacus.

3.5

Moet dat?

Wederom een goede en vermakelijke Kubrick.

Wellicht een van zijn betere films, en dat ligt vooral aan het thema. Ik vind deze film veel 'ruimdenkender', wetende dat hij dateert van 1962. En nergens gaat het seksuele aspect te expliciet in beeld komen zodat de film vulgair wordt. Het is allemaal zeer suggestief.

Naarmate de film vordert gaat Humbert zich wel obsessiever gaan gedragen, en glijdt men langzaam in de seksuele obsceniteit van Humbert voor Lolita.

Heerlijk hoe 'seks' en obscuriteit toch zo stijlvol blijven in deze film

Eerlijk gezegd kwam Humbert me ook niet over als een vulgaire pedofiel. Nergens in de film werd gezegd dat Lolita 14 was, en ik dacht de hele tijd dat ze al 18 was. Als haar jeugdige leeftijd nadrukkelijker in beeld zou gekomen zijn zou ik het nog een tikkeltje obscuurder gevonden hebben.

James Mason is een heerlijke acteur. Die warme stem past er ook helemaal bij. Lyon en Winters vind ik ook in orde.

Hier en daar laten ze wel eens een steekje vallen en zijn ze toch iet of wat geforceerd ....

Uitzondering is Peter Sellers. Beste acteur in de film. Vooral die openingsscéne is heilig en buitengewoon sterk.

En toch heb ik mijn bedenkingen bij die scéne. Ik vond ze niet echt passen bij het begin van de film. Het verraadde namelijk veel te veel over hoe obsessief Humbert ging worden, en dat Quilty er wel wat met te maken zou hebben. Men had de kijker beter in het ongewisse gelaten en die scéne tot helemaal achteraan gelaten.

De dialogen vind ik ook behoorlijk sterk, al krijg ik het gevoel dat men niet genoeg goede dialogen kon bedenken om de 150 minuten te vullen. Maar veel inbreuk doet dat niet op het verhaal. De lengte vond ik ook niet onoverkommelijk. Zo lang was ie ook weer niet. :

Een welverdiende 4,0*

Het eerste uur is tamelijk briljant, maar daarna gaat het hard achteruit. Ik begrijp niet precies waarom de film per se wil beginnen met het einde, ik denk nl. dat deze climax beter had gewerkt aan het echte eind. Het begint is als gezegd bijzonder goed, met een geweldige Peter Sellers en de komische doch spannende eerste kennismaking met Lolita en de andere personages. Tot aan de dood van Winters' personage is de film erg leuk, daarna wordt het allemaal wat saai, langdradig en met de nodige misplaatste humor.

Goed om gezien te hebben. Begint erg goed, maar stijgt uiteindelijk maar net boven de middelmaat uit.

Met de smaak van Vladimir Nabokov's roman nog in mijn mond ging ik eens een goed avondje zitten voor de laatste Kubrick die ik nog moest zien (Fear and Desire niet meegerekend). Lolita is een verdacht lastig boek om te verfilmen, zeker in 1962. De film heeft twee enorme barrières te overkomen:

1. Lolita is een zinnenboek. De lyrische beschrijving is minstens zo belangrijk als het verhaal, iets wat lastig is om in de film te verwerken. Hij lost dit slim op door zich niet vast te klampen aan het boek, en weet met veel speling zijn verhaal te vertellen, waardoor je niet het gevoel krijgt dat het slechts een oppervlakkige vertelling is van een boek. Leuk is dat Nabokov ook meewerkte aan de screenplay, al schijnt Kubrick en de producent het helemaal te hebben omgegooid. Ik ben benieuwd wat Nabokov uiteindelijk vond van het resultaat.

2. Censuur. Bij een controversieel onderwerp als deze laat Hollywood nauwelijks iets toe. Kubrick schijnt achteraf gezegd te hebben dat hij de film niet nog een keer zou maken als hij had geweten dat de censuur zo streng was. Dit weet hij prachtig te omzeilen, door hele subtiele dialogen en beelden die veel aan de fantastie over laten maar toch wel duidelijk zijn. Zeker in het begin is het genieten van zijn briljante vondsten, zoals de bioscoopscène of dat wanneer hij "the Haze woman" in zijn armen heeft stiekem even gluurt naar een foto van zijn Lolita. Helaas werkt dit niet zo goed in het tweede gedeelte van de film, waar eigenlijk helemaal niets gezegd of gedaan mag worden waar het uiteindelijk om draait. De censuur weet Kubrick flink in te perken (stel eens voor dat Kubrick deze film pakweg tien jaar later had gemaakt!), en maakt de film een stuk oninteressanter.

Kubrick slaagt erin om een onmogelijk verfilmbaar boek in een verstikkend klimaat te maken, ook al mis je wel enkele mooie subplotten, de belangrijkste de jeugdvlam van Humbert Humbert. Maar je krijgt er ook best wat voor terug. Mooie beelden, een groot portie cynisme (wat op een andere manier ook veel in het boek was) en meerdere memorabele hoofdrollen. De introductie van Lolita is schitterend: eerst de openingcredits, dan later in de tuin. Fantastisch. Verder weet Kubrick meer fraaie plaatjes te schieten met name op de weg. Ook de openingsscène tussen H. H. en Quilty is hilarisch. James Mason speelt een mooie rol als de stiekeme smeerlap met zijn beschaafde uiterlijk. Onvergetelijk is zijn reactie op de liefdesverklaring van Charlotte Haze, of de tweemaal dat hij afscheid moet nemen van zijn Lo. Bij die laatstgenoemde scènes draagt de muziek ook zijn steentje bij.Ook Peter Sellers speelt waanzinnig. Hij krijgt veel ruimte om zijn komische talent te laten zien en dat doet hij uitgebreid. Sue Lyon is best een geslaagde Lolita, alleen nét iets te groot helaas. Moeder Shelley Winters doet het ook erg leuk.

Stanley Kubrick weet wederom zijn eigen film te maken van iemand anders verhaal, al heeft hij daarvoor wel erg veel uit zijn hoge hoed moeten toveren. Gelukkig is zijn tovenaarshoed groot genoeg om er eindeloos nieuwe vondsten uit te halen. Helaas is het tweede gedeelte net wat te pikant voor 1962, en weet niet heel erg te overtuigen. Ondanks dat grote struikelblok is het absoluut de moeite waard voor de acteurs, de zwarte humor, de puike cinematografie en ook de eindscène is het vermelden waard. Kubrick heeft een heftige strijd geleverd met de censuur, en daarom heeft de film ook enige historische waarde. Mooi om te zien hoe de wereld van de kunstenaar en die van de maatschappij samen komen, en dan is het aan de kijker om de hints op te speuren.

Nogal verouderde film van Kubrick. Net als Eyes Wide Shut beviel deze me niet. Er wordt goed in geacteerd en het onderwerp van een man van gemiddelde leeftijd die verliefd raakt op een minderjarig meisje veroorzaakt nu nog steeds controversie. Maar de film is veels te langdradig en zonder een of andere bezienswaardige stijl. Het Kubrick-gevoel is aanwezig, ja, maar dat draagt nog niet een hele film van 152 minuten. Al helemaal niet als het een -na het controversiële thema- gewoon drama is.

Wat wel weer leuk is, is de soms zwarte humor die subtiel aanwezig was. Zoals met die scène toen Humbert zat te relaxen in zijn bad en twee ouders binnenkwamen die medelijden met hem hadden en vervolgens een minuut later dat er een man binnenkomt die zegt dat het de schuld van Humbert's vrouw is dat ze overgereden werd, en niet zijn zoon. En de kalme reactie van Humbert ook dan nog

Visueel en cameratechnisch gezien was het ook flauw. Niet dat ik zulke hoge standaard eis van een oude film ,maar wat Kubrick deed in een paar scènes in Paths of Glory was wel prettig om te zien. Bij Lolita had ik geen één van die momenten. Ook vond ik het karakter van Humbert een beetje vervelend. Ben snel emotioneel betrokken bij drama's, en dan heb ik het over mezelf meeslepen en verplaatsen in hun situatie's, maar bij zo'n gefrustreerde oude man (ook al heeft hij wel een cool Engels accentje ) kan ik niet echt veel sympathie opwekken. Waarom hij verliefd werd op Lolita snap ik dan wel weer Mooi meisje

Matig en tegenvallend. Met een goed begin , maar het midden van de film en het laatste uur maken het niet tot een leuke, spannende of vlotte kijkervaring.

**

de hartjesbril op de poster zie ik helemaal niet in de film

Ik zie hem thans al veel in de trailer...

Hartjesbril komt erin voor in de beste scène van de film. Toch wel samen met Spartacus de minste Kubrick in mijn opinie. De rest van zijn films (buiten de kortfilms en The Killing) geef ik 4* of hoger.

Een van de laatste films van Kubrick die nog op mijn lijstje stond om gezien te worden (nu alleen Spartacus nog).

Lolita behoort imo niet tot de meesterwerken van deze kunstenaar maar blijft uiteindelijk wel een aangenaam filmpje (van meer dan 2 uur). Eerste wat me opviel is dat het allemaal nogal gewoontjes oogt. Niet dat de film lelijk of slecht gefilmd is en er zitten enkele mooie scènes in hoor maar gewoon niet wat ik van Kubrick gewend ben. Paths of Glory van een paar jaar eerder heeft dat weer wel, het is dus ook niet dat Kubrick nog zoekende was naar zijn stijl denk ik.

Nog wel het meest bijzondere van deze film is dat hij begin jaren '60 is gemaakt onder het juk van de preutse en strenge filmkeuring toentertijd. Toch is Kubrick er in geslaagd om met een venijnig en (erotisch) suggestief komisch drama op de proppen te komen. Misschien wel het beste zo, dat Kubrick deze film heeft gemaakt op de drempel van de strenge jaren '50 moraal en de vrije jaren '60 moraal die er aan zat te komen. Een ongemakkelijke positie maar wel een die de film iets bijzonders meegeeft.

Goed acteerwerk ook. Vooral het meisje zelf steelt toch wel de show. Sue Lyon als Lolita is erg naturel, erg charmant en is perfect voor deze rol als eigenlijk toch niet zo naïef en onschuldig schoolmeisje van 14. Shelley Winters is ook erg leuk als gefrustreerde huisvrouw met jeuk op bepaalde plekken waarvan ze van haar eigen opgelegde moraal en die van God niet mag toegegeven dat ze er last van heeft ... Wat mij betreft zijn het vooral de dames die de show stelen maar het improviseerwerk van Peter Sellers mag er natuurlijk ook wezen. Mason is wat houterig maar dat past wel bij zijn rol als stijve Britse literatuur prof.

Typische Kubrick thema's zie ik ook hier weer terug. Zo lijkt de combi Humbert Humbert/Clare Quilty 2 kanten van dezelfde medaille. Waar Humbert nog vast lijkt te houden aan zijn laagje vernis wat beschaving heet lijkt Quilty daar totaal geen last van te hebben en wordt die vooral gedreven door zijn innerlijke dierlijke lusten. Humbert uiteindelijk ook natuurlijk maar die geeft het niet toe... Alhoewel het einde wellicht suggereert dat Humbert toch wel echt hield van Lolita. Hij wil haar helpen ook als ze arm, zwanger en er een stuk minder appetijtelijk bij zit. Ook de wraakexercitie tegen Quilty aan het begin duidt daar op (of wil Humbert zijn ware aard gewoonweg niet onder ogen zien?)

Sowieso kent de film erg leuke stukjes waarbij in en ubertuttige omgeving subtiele voorstellen worden gedaan die tot rode oortjes leidden. Een minder verdorven geest zou er zo over heen kijken waarschijnlijk Vooral dat bevriende stel van Charlotte Haze is geweldig in dat opzicht. Deed me wel wat denken aan Kubrick's Barry Lyndon waarin etiquette en beschaving ook vooral iets cosmetisch is.

Alhoewel de film vrij lang is, wat gewoontjes oogt is het Kubrick wel gelukt een interessante (zwarte)komedie met geloofwaardig drama te brengen. Met een tot op de dag van vandaag controversieel thema en een onderhuidse erotische spanning in een tijd dat preutsheid troef was.
Veel suggestie maar de American Beauty's en Happinessen van deze tijd zijn duidelijk schatplichtig aan deze film...

3.5*

Lang geleden dat ik mijn laatste Stanley Kubrick heb gezien. Lolita stond mij eigenlijk behoorlijk tegen. Het genre en de lange speelduur zijn niet helemaal aan mij besteed, maar ik moest en zou hem toch een keer bekijken.

Het eerste half uur ging me toch echt wat te traag. Er gebeurde te weinig maar naast de wonderschone Lolita (Sue) viel het fantastische camera werk wel direct op.
Toch bleef het verhaal wat chaotisch en voor mij niet interessant genoeg. Ik kon soms de aandacht er moeilijk bij houden. Ik miste ook wat spektakel. Het verhaal kabbelde traag voor zonder veel schokkends of verrassingen.

Sue Lyon speelt wel bijzonder goed. Een genot om naar haar te kijken. James Mason doet het leuk, maar niet meer dan dat.

Ik vraag me na het zien van de film nog steeds af of de persoon die Lolita en Humbert volgt een denkbeeldig personage is van een (vermoedelijk) schizofrene Humbert. De film geeft daar niet genoeg bewijs voor, al lijkt het gezien de situatie wel waarschijnlijk.

Al met al grappig deze film een keer gezien te hebben, maar verwacht geen herziening.

2,5*

Aardige film, die helaas niet eens in de buurt komt van het boek.

Deze film wordt gekenmerkt door de typische sentimentaliteit die je in vrijwel alle klassieke zwartwitfilms tegenkomt, inclusief dramatische muziek op de achtergrond. Daarom is dit echt zo'n film waar je van moet houden; ik denk dat het gemiddelde hedendaagse publiek hier nog weinig mee heeft.

Wat mijn grootste teleurstelling was, is dat Nabokov in het boek nota bene schrijft dat wanneer Humbert Humbert naar foto's van criminelen of iets dergelijks kijkt, dit zeker in de film voor moest komen en hij beschreef zelfs hoe dit gefilmd moest worden. Nabokov heeft nota bene meegewerkt aan deze film, maar dit stukje komt er gewoon helemaal niet in voor.

Al met al een prima vermakelijk filmpje, maar waar ik het boek keer op keer opnieuw lees, zal dat met deze film niet gebeuren.

Deze film vind ik erg lastig om te beoordelen: enerzijds brengen de context en de tijd waarin K. het deed (mooi verwoord door Addictedtomovies) mij tot grote waardering, anderzijds vind ik het resultaat op zichzelf beschouwd absoluut aan de magere kant. Het acteerwerk van Mason bijvoorbeeld vond ik niet overtuigend, en vooral de keuze van de veel te "grote' Sue als Lolita was gewoon storend, en Nabokov onrecht aandoend. Maar er was natuurlijk de censuur...

Als je geïnteresseerd bent in filmgeschiedenis, dan moet je deze film zien, maar als het je gaat om de geweldige en unieke kracht van Lolita, lees dan Nabokov...

Weer een lange tijd geleden dat ik een Kubrick heb gezien. Maar eens Lolita gekeken, een van zijn vroegste films. We krijgen hierin een buitengewone relatie voorgeschoteld. Een 40er met een meisje van 14. En op een een of andere manier zorgt de film er toch voor dat je niet gelijk die Humpert uitmaakt voor een pervert omdat je verliefdheid en charisma niet kan onderdrukken. En of het nou 12 is of 50, of man en man of vrouw en vrouw. Het begin lijkt nog wel onschuldig. Lolita is een typische rebelse puber dat gewoon naar school gaat en gewoonlijk ruzie maakt met moeders als ze het er weer eens niet mee eens is. Humpert is smoorverliefd op Lolita en trekt zich, via der moeder, steeds meer naar der toe, wat uiteindelijk toch nog uitmond op een relatie tussen die 2 met het erg grote leeftijdsverschil. Het lijkt ook wel alsof de remmen steeds losser gaan en dat blijkt dat zo'n relatie alleen maar destructief kan zijn. De onzekerheid van Humpert zorgt er natuurlijk alleen maar voor dat ze Lolita steeds meer dingen verbied, ze mag geen enkel contact met andere jongens enz enz. De film pakt ook steeds psychologischer uit na de breuk. Het thema Schyzofrenie komt er uiteindelijk ook in voor.

Het begin/einde is ook bijzonder.

Prima film van Kubrick, dat ook overgens grotendeels werd overgedaan in Het Debuut uit 1977.

3,5*

Recovering Lolita ? Imprint-The Online Community for Graphic Designers - imprint.printmag.com

Die laatste

Kubrick laat ook hier zien dat hij een filmgenie is. Er staat een geweldige cast, een goede cinematografie en sterke dialogen, maar het verhaal heeft me nooit echt helemaal kunnen boeien. Dit is voor mij één van de mindere Kubricks, waar ik Killer's Kiss, Spartacus en Barry Lyndon nog moet aanschouwen. Begrijp me niet verkeerd, ik heb niet vol verveling deze film door gezeten, ik heb me vermaakt, maar hij pakte me veel minder dan de andere films uit Kubricks archief waardoor hij mijn favoriete regisseur is geworden. Toch nog een sterke 3,5* omdat Stanley hier wel weer zijn geweldige skills laat zien, apart van het genre en verhaal die mij gewoon niet lagen.

De Kubrick-Herzieningen #5: Lolita. Ja, ik ben er hier nog mee bezig, ondanks dat nummer 4, Spartacus, alweer in december langs kwam.

Bij Lolita komen we weer aan bij een persoonlijke favoriet van mij uit Kubricks oeuvre. Hij prijkt niet bovenaan de lijst van veel mensen als het gaat om verkiezen van de beste film van deze regisseur, ondanks dat bijna iedereen Lolita wel respecteert en het een klassieker geworden is. Voor mij is het echter een vaste waarde in mijn jaarlijkse top 100; nummer 65 in de nieuwste editie. Herziening wijst uit dat hij niet bepaald snel zal verdwijnen, want hij was precies zo goed als ik me herinnerde van de vorige twee kijkbeurten.

De reden waarom Lolita niet de reputatie heeft als het meerendeel van Kubricks werk is wellicht doordat het een minder groots project is. Dit is eigenlijk de enige film van Kubrick die op de eerste plaats draait om de personages en pas op de tweede plaats om ideeën. Dat is eigenlijk altijd andersom bij hem. Daarbij verkiest hij vaak een grotere schaal of grotere thema's. Dit is immers de regisseur die de evolutie van de mensheid centraal durfde te zetten in een van zijn films. Dit gaat echter slechts om de obsessie van een man voor een meisje. Vergis je echter niet. Lolita is nauwelijks een minder ambitieuze film dan de rest van Kubricks oeuvre. Volwassenen die vallen voor een minderjarigen zijn natuurlijk nog steeds taboe en worden in films doorgaans alleen gebruikt om schurken nog schurkachtiger te maken. Voeg daaraan toe dat je in 1962 zelfs moest oppassen met het tonen van seksueel geladen relaties van twee volwassenen en dat weet je hoe gevoelig Lolita in zijn tijd lag. Nergens heeft Kubrick zo tegen de autoriteiten moeten vechten om een film gemaakt te krijgen als hier.

Met uitzondering van Spartacus is dit de enige film waarin Kubrick zijn neiging onderdrukt om zoveel stijlvolle shots als mogelijk is te schieten, wat misschien ook een reden is waarom Lolita altijd wat relatief ondergewaardeerd is. Zijn stijl is echter nog altijd gewoon herkenbaar wat mij betreft, in de relatief lange takes waarin vaak zoveel mogelijk vastgelegd wordt, de afstand die de camera neemt en de algehele koele uitstraling. Het ziet er mooi uit, maar ontegenzeggelijk minder flitsend en virtuoos als in zijn andere werk. Dat is hier echter een pluspunt. Zoals gezegd is dit een film over mensen en om dit verhaal te laten werken moeten de acteurs wat meer centraal staan. Daardoor krijg je veel meer genuanceerdere optredens dan gewoonlijk bij Kubrick (dit is geen kritiek op het acteerwerk in zijn andere werk overigens). Kubrick staat de acteurs vooral niet in de weg en zijn lange takes helpen ze om langer in hun rol te blijven. Kubrick stimuleerde hier ook veel meer improvisatie dan hij in andere films deed, vooral bij Sellers. Ik heb het boek niet gelezen (ga ik nog wel doen; schijnt flink af te wijken van de verfilming), maar kennelijk is het personage dat Sellers speelt, Quilty, daar nauwelijks aanwezig en zijn veel van zijn scènes verzonnen voor de film en heeft Sellers grotendeels alles bij elkaar geïmproviseerd. Ik wist dat zijn acteerwerk hier komisch was, maar ik was vergeten wat een bizar figuur hij werkelijk speelde. Zijn scènes duren zo nu en dan wat te lang, maar ze zijn vaak wel hilarisch en zijn personage vormt een mooi contrast met die van Humbert. De bijna virtuoze gluiperigheid ontmaskerd min of meer de smerigheid die Humbert verbergt achter zijn nobele uitstraling en gedrag (iets wat hij eigenlijk ook letterlijk probeert te doen). Op de een of andere manier vind ik Sellers en Mason ook heel vreemd om bij elkaar in een scène te zien. Het is bijna onmogelijk om in ieder opzicht twee meer verschillende acteurs te vinden.

Ik zeg er ook maar meteen bij dat ik wel fan ben van Mason, die ik als misschien wel een van de tien beste acteurs ooit zie. Hij is in veel films fantastisch, maar dit is zijn beste rol. Hij is hooghartig en vrij onsympathiek, maar zien obsessie voor Lolita is zo totaal en zijn wanhoop zo groot dat ik toch elke keer weer medelijden met hem krijg zodra de film vordert. De latere scènes, zoals die in het ziekenhuis en vooral zijn laatste ontmoeting met Lolita als hij merkt dat hij maar een korte tussenstop was in haar leven, terwijl hij haar na drie jaar totaal niet vergeten is. En dat is waar de film over gaat, over hoe een blinde obsessie voor iemand kan verhullen hoe hij of zij werkelijk in elkaar zit. Dat zorgt voor de koude douche die Humbert krijgt aan het einde, iets waar hij zich geen raad mee weet en wat hij afreageert op Quilty. Het is enigszins fijn dat Kubrick de moord op Quilty aan het begin plaatste. De laatste ontmoeting met Lolita moet de climax zijn. Lolita's reactie op het einde is trouwens ook interessant. Ze behandelt hem in die scène vooral als een oude bekende van wie ze misschien geld kan lenen. Ze ziet hem hoogstens als een viespeuk die geen bedreiging meer voor haar vormt. Pas als hij al haar geld geeft lijkt ze te beseffen hoeveel zij voor hem betekend heeft. Sue Lyons acteerwerk is wat onderschat. Ze is misschien geen Mason, Sellers of Winters (wiens acteerprestatie voor mij ook steeds groeit; ik zie haar steeds minder als komisch en steeds meer als tragisch), maar ze is toch gewoon zeer overtuigend.

ik vroeg me na het zien van Lolita nogmaals af waarom juist deze film zo'n indruk op me maakt, buiten de acteerprestaties en Kubricks passend ingetogen aanpak na. Bij andere films van hem is de waardering op de één of andere manier wat meer voor-de-hand-liggend. Ik denk dat het 'm zit in de toon. De obsessie van Humbert voor Lolita wordt niet goedgekeurd, maar ook niet simpelweg verworpen op een moralistische manier (dat Lolita niet onschuldig is en Humbert verleid draagt hier aan bij, ook al doet ze dat op een naïeve manier die erg typisch is voor pubers). De keuze om voor een pedofiele obsessie te gaan lijkt zelfs meer gekozen te worden om de obsessie wat meer vervreemdend te maken. Het zorgt voor spanning. Maar de blik van Kubrick (en wellicht Nabokov) op Humbert komt eerlijk op me over. Hij wordt wat belachelijk gemaakt met zwarte humor, maar tevens lijken Kubrick (en natuurlijk) maar al te goed te weten wat het is om obsessief te zijn. Dat maakt de film pijnlijk. De keuze om daar veel humor aan toe te voegen (kennelijk veel meer dan in het boek zat) vormt een mooi contrast. De lijn die humor en tragedie scheidt heb ik eigenlijk altijd al boeiend gevonden. Eigenlijk is het gewoon een van mijn favoriete elementen in films. De lijn is bijzonder dun in Lolita, wat nog eens extra mijn liefde voor de film kan verklaren.

Lolita bewandelt nog een scheidslijn, die van de 5* en 4,5* in mijn beoordeling. Ik lijk er nooit echt uit te komen. Echte kritiek heb ik niet op de film, maar ik weet niet of het wel een vijf-sterrenfilm is gevoelsmatig. Ik hou het maar op 4,5*. Daar zit immers geen schande in.

Deze een tijdje geleden voor een prikje gekocht, maar 'k wist niet direct wat te verwachten. 'k had al een aantal films van Stanley gezien, maar deze dus nog niet. 'k vind z'n andere films toch beter. Het begint nochtans goed, vooral het eerste uur was erg goed, maar het tweede uur vond 'k toch minder.

De film is seksueel geladen, maar het komt nooit expliciet in beeld.

De cast zat grotendeels wel goed, vooral Humbert Humbert en Lolita waren overtuigend. Peter Sellers vond 'k maar matig.

Tja, het is wel een lange film, maar langdradig vond 'k het nu ook niet. Niet waw, maar ook niet slecht.