Lolita (1962)

Knappe film!

Goed verhaal, goed geacteerd, met name door hoofdrolspelers James Mason (deed me denken aan Sean Connery) en door de 13 jarige (!) Sue Lyon. Peter Sellers is als vanouds weer briljant!

Nu bijna onvoorstelbaar dat er ten tijde van het uitkomen van de film zo'n commotie over was.

Erg mooie film met schitterende rollen van Sellers, Mason, Lyon en Winters. Het plezier en de nonchalance spettert van het scherm. Ik had een redelijk zwaar drama verwacht, maar kreeg een onverwacht luchtige film (het einde uitgezonderd) die me af en toe deed denken aan de kolder van 'Dr. Strangelove' (die ik toch nog net een tikkeltje beter vond). Een ongelooflijk mooie scène vond ik die wanneer Humbert na het optreden met de pianolerares van Lolita spreekt, terwijl je vanuit de coulissen de acteurs in het toneelstuk applaus in ontvangst ziet nemen en buigingen ziet maken. En die dialogen in deze film, schitterend!

"Well, the bed collapsed. It's a... collapsable bed."

"Wow, did you see that? A squashed cat! God, that's terrible. I hate things like that. "

Goede film, absoluut, maar toch duidelijk de minst goede Kubrick die ik tot nu toe zag. daarvoor was het allemaal net wat te vrijblijvend. Het maakte allemaal net wat te weinig indruk. Visueel minder spectaculair dan ik van Kubrick gewend ben.

Maar wel geweldig geacteerd van de belangrijkste spelers Mason, Lyon en Sellers. Veel subtiele humor. Het plezier spat van het scherm. Maar die lichte toon zit de film hier en daar ook wat in de weg.

Als film zeer geslaagd. Als Kubrick-film een lichte tegenvaller. De lat ligt nu eenmaal hoog.

3.5*

ik maakte er al een opmerking over in het forum (sommige zaken zijn nu eenmaal de moeite om vaker te vermelden), maar de openingsscène is een van de beste scènes die ik ooit gezien heb. geniaal, ik kwam niet meer bij. Verder natuurlijk ook een goede film, met een uitstekende Mason en een briljante Sellers. 4 sterren.

Wat bij herziening vooral opvalt aan deze film (buiten dat het erg plezierig wegkijkt), is toch James Mason. Ook andere rollen die ik van de man ken zijn briljant (ander hoogtepunt: Odd Man Out), maar hier is hij toch wel uitzonderlijk goed. Hoe is het mogelijk dat hij hier geen Oscar voor kreeg.

Bovendien spreekt niemand zo prachtig perfect Engels als hij

Ook Sellers is weer heerlijk grappig.

Ik had eigenlijk geen idee wat ik van deze film moest verwachten. Wat ik tot nu toe gezien had, was vooral wat zwaarder werk en dus vond ik het wel spannend om te zien hoe Lolita mij zou bevallen. Heel goed dus. De film is inmiddels aardig oud, maar heeft toch geen verloop, vertelstructuur of personages die we anno 2007 ouderwets vinden.

Het beste van de film zijn de acteerprestaties. Vooral James Mason is geweldig, heerlijk Engels en ook een perfecte woordkeuze. Sue Lyon mag dan niet de beste actrice zijn, maar ze deed het toch redelijk en zette uiteindelijk het personage prima neer.

Uiteindelijk ontpopt weet de film zich in verschillende genres (romantiek, drama, komedie en zelfs een vleugje thriller) goed neer te zetten zodat het geheel 2,5 uur prima vermaakt.

4*

Absoluut geen teleurstellende film, maar ik had gehoopt dat de onderliggende spanning iets sterker zou zijn. Dat ligt overigens niet aan het uitstekende spel van James Mason en Sue Lyon. Wat mij vooral opviel was het karakter van Peter Sellers. Om eerlijk te zeggen viel het niet bij in de smaak, en dat is vooral de reden dat de film geen topwaardering van mij ontvangt. Ik vond het wat mij betreft een te excentriek karakter, wat een beetje buiten de toon van de rest van de film viel. Maar misschien bevalt de film bij een tweede kijkbeurt beter en snap ik het karakter van Quilty ook beter.

Het eerste deel van de film, een banaal gegeven, verloopt in een toneelstuk-progressie, maar Kubrick kent zijn zaken, want het begin van de film toont het einde zodat men nieuwsgierig blijft kijken.

Het tweede deel van de film krijgt zowat een thriller allure.

James Mason en ook Shelley Winters trekken het niveau de hoogte in.

Ook Peter Sellers is heel "speciaal", zoals heel de film trouwens maar die dan toch m.i. een gebrek aan contact met de "audience" vertoont. Zo kwam het toch bij mij over.

pff, flinke meevaller deze film.

Ik had vooraf niet zoveel zin, mede door de lengte en de laatste Kubrick die niet was bevallen. Toch al weer mijn 8e Kubrick trouwens.

Sfeer en settings waren voldoende interessant om de film constant boeiend te houden. Wel jammer dat Humbert soms wat geforceerd acteerde, maar desondanks kreeg ik wel een soort sympathie voor Humbert. Ik kreeg een beetje dezelfde verafschuwing voor Charlotte .

Gelukkig dat ik nooit de stukjes bij de film lees, want dan was het mij allemaal veel te vroeg duidelijk geworden. Ik vind dan ook dat er nog al veel word weggegeven hier boven "die een ongezonde interesse in Lolita lijkt te hebben"

Ik wist zonet toen de film net geeindigd was nog niet echt wat ik ging geven, nu ik het in woorden heb omgezet wel. Vermakelijke film

3,5*.

Erg controversieel in de tijd. Ik begrijp niet echt waarom: De vonken in de relatie tussen Lolita en Humbert is nu net echt iets waar de vonken van afspringen Het is allemaal nogal lucht begonnen met een brief en later wordt het gewoon 1 grote ruzie. Weing romantiek of erotiek aan dus.

Misschien is de film op andere vlakken ook wel iets te weinig Kubrick: Nogmaals zo controversieel vond ik het niet, visueel is er niet veel aan het is zeker niet slecht weergegeven en sommige scènes zoals de biechtte op de typmachine zijn wel leuk gevonden maar van Kubrick verwacht je eigenlijk ietsje meer. Maar kom geen slecht woord erover.

2,5 uur vind ik veel te lang voor deze film soms is het ietsje te doelloos en te traag. Meteen ook het grootste probleem van deze film.

De acteerprestaties liggen dan wel weer zeer hoog, noem maar eens een slechte rol in de film. Echt prachtig geacteerd met Sue Lyon en Peter Sellers op kop.

Niet echt een typische Kubrick film dus en de controverse mis ik, maar wel een goede film met ook een mooi begin én einde .

3,5*

Vermakelijke film van Stanley Kubrick, die vooral gedragen wordt door het prima script en het goede acteerwerk. Vooral Shelley Winters is erg op dreef als de verliefde moeder. Ze zet echt een personage neer om op den duur helemaal gek van te worden, wat hier natuurlijk ook precies de bedoeling is. Ook Sue Lyon en James Mason zetten degelijke acteerprestaties neer. Ik ben en blijf echter geen fan van Peter Sellers, die ik ook in deze film weer niet vind overtuigen en vooral een storende factor is.

De muziek zorgt i.c.m. met het verhaal en de setting voor een prima sfeer, die eigenlijk wel de hele film aanhoudt. Toch had ik de film op sommige punten misschien nog wat scherper verwacht, al komt dat misschien ook door Kubrick's andere films, die dat element vaak wel bezitten. Desondanks is het een leuke, vermakelijke film en Kubrick blijft een topper.

3,5*

Lang niet zo'n 'smerige' film als ik vooraf had verwacht! Al te veel expliciteit kon ook niet in die tijd, al zijn er wel wat 'viezige' dingen en woordspelingen uit deze film zo op te pikken. Niet Kubricks beste werk is dit. Soms had ik het gevoel dat het verhaal onwillekeurige tijdsprongen maakte. Desalniettemin een aangename film met prima acteerwerk van James Mason en Sue Lyon.

Heb betere Kubrick films gezien tot nu toe.

Het is natuurlijk een zwart/wit film, dus het is wel een andere kijkervaring dan films van tegenwoordig. Maar ik vond het totaal niet storend of zo.

Lolita begint met wat actie, daarna kibbelt het verhaal rustig verder.
De rol van Humbert wordt vooral de 1e helft van de film goed vertolkt door Mason, de 2e helft begint hij me steeds meer te irriteren. Hij is wel heel erg "blind" verliefd in de film en ontzettend jaloers, weet niet of het normaal was voor die tijd maar slim is het zeker niet. Het begint op een gegeven moment zelfs vervelend te worden, heeft die man helemaal geen zelfkritiek o.i.d.? Hij komt echt zo ouderwets, jaloers en bezitterig over.

De rol van Lolita wordt wel zeer goed gespeeld door Sue Lyon, ze mag dan wel jong zijn, maar Lolita weet dondersgoed wat ze wilt en komt (veel)volwassen(er) over (dan Humbert).

Hun relatie wordt een beetje wisselvallig uitgewerkt, ik snap de chemie wel, alleen komt die zeer weinig echt goed uit de verf.
Ik weet niet hoe het precies is, maar ik snap wel dat het onderwerp controversieel is, alleen de film laat 0,0 schokkende dingen zien.
(Dus voor de pedo's onder ons, verwacht geen liefde scenes tussen Lyon en Mason ).

De rol van Peter Sellers vind ik ook zeer wisselvallig, vooral die scene in het hotel vond ik verschrikkelijk irritant en lang duren. Voor de rest wel ok.

Het verhaal verder was wel interessant, maar niet klassiek o.i.d.
Het einde zag ik al van mijlenver aankomen en voelde totaal niet aan als een verassing.
Daarbij komt ook nog dat het wel een beetje raar is dat Humbert na 3 jaar nog zoveel emoties heeft dat hij Quilty doodschiet, wat je dus aan het begin van de film ziet. Beetje ongeloofwaardig allemaal!

Al met al is Lolita een leuke film, alleen wel de minste van Kubrick tot nu toe.
Dit komt mede door alle rare handelingen in het laatste uur van de film en de steeds meer irritant wordende rol van Mason haalde soms wel het bloed onder mijn nagels vandaan.

3*

Ik had hier echt totaal niks van verwacht. Het sprak me niet aan (vooral die poster). Maar toch wel een goede film van Kubrick.

Ik vond de film best lekker wegkijken. Goed acteerwerk van James Mason, Sue Lyon, Shelley Winters etc. En ook best mooie muziek. 3,5 samen met A Clockwork Orange de twee beste Kubrick films naar mijn mening.

God wat valt deze film Kubrick me tegen, lang naar uitgekeken om hem eens te zien. Maar door de lengte er niet eerder toe gekomen. En terecht, want veels te langdradig, kluchterig bovendien (de extra bed scene in het hotel bv, dat leuk wel Laurel en Hardy!), Peter Sellers totaal misplaatst "een romantische komedie"staat op de flap. Het wordt niet grappig en niet romantisch.

Erotische spanning tussen Lolita en Humbert is er nauwelijks op een enkele scene na. Dan kan het wel 1961/62 wezen, er had toch minimaal wel een (suggestie van een) tongzoen afgekund ! Ze hadden daadwerkelijk een seksuele relatie in het boek, daar is hier niks van te merken, behalve dat er tussen neus en lippen door naar wordt verwezen. De film doet geen recht aan de roman van Nabokov, het verbaast me dat hij zelf de screenplay heeft geschreven.

Toch wordt er heel behoorlijk geacteerd vooral Shelley Winters als behoeftige, dweperige weduwe, maar daar gaat de film/het boek natuurlijk niet over. Hier gaat veel tijd aan verloren, het eerste uur, had prima in een kwartiertje gekund,

Sue Lyon doet het ook goed, maar erg verleidelijk wordt ze niet.

James Mason levert het beste werk, maar kan de film niet redden.

Peter Sellers is in de verkeerde film beland, en is ronduit irritant aanwezig.

Nabokovs roman zal niet gauw een favoriet mijnerzijds worden, en dat geldt ook voor de verfilming. Kubrick heb ik hoog zitten en hij laat ook wel zien dat hij heus wel wat kan in deze film - het shot tijdens de toneeluitvoering is adembenemend mooi -, maar over het algemeen vond ik Lolita een vrij oninteressante film. Dat ligt vooral aan het verhaal, dat gedurende het eerste uur erg leuk is om te volgen - niet in de laatste plaats vanwege het egoïstische en spottende karakter van Humbert Humbert en de lichtvaardige toon -, maar daarna, net als het boek, behoorlijk in elkaar zakt. Er zitten nog wel wat sterke scènes in - Humbert die wordt opgebeld door Quilty, Humbert die naar het ziekenhuis gaat en hoort dat Lolita is opgehaald -, maar die redden het geheel niet. De film duurt ook veel te lang en het kost wel wat moeite de ogen open te houden. Lolita lijdt hier en daar ook wel een beetje aan het oudefilmsyndroom, vooral wat montage betreft: de overgang tussen de scènes is niet altijd even lekker en de fade outs komen hier en daar te vroeg of te laat. Het acteerwerk, vooral van Mason en Sellers, is daarentegen wel erg sterk en maakt de kijkervaring dan toch nog prettig. Net als het boek:

3,0*

Brandend Kaarslicht,

Op aanraden van David Lynch bekeken. Lolita Lolita Lolita, wat zal ik toch lekker dromen vannacht, dromen over jou, over je mooie blonde haren, over het maanlicht dat fonkelt als de nacht in jou ogen. Mijn moeder zij altijd: "Meisjes met een mooie lach zijn vaak niet te vertrouwen" maar wat zink ik toch graag weg in de schoonheid van jou lippen, je tanden, en je oren wat zijn ze mooi.
Je voeten zo teder dat zelfs de mooiste nagellak niet mooi genoeg is. Perfect...

Zou je denken, Lolita is een parel tussen diamanten van Kubrick, een fragiel meesterwerk van de meester hemzelf. Alhoewel de 'hand' van Kubrick niet te zien is op het scherm, ruikt de muziek naar Kubrickzweet. Lolita Lolita Lolita, een innig, preuts jasje maar net niet goed dichtgeritst.

152 minuten, waar minuten secondes lijken, zolang het meisje in kwestie maar in beeld is.
Ja natuurlijk bedoel ik Sue Lyon (Lolita), al het andere is bijzaak, Sue schijnt zo helder als de nacht op 11 september 2001, helder maar onheilspellend avontuurlijk, zo onschuldig.

James Mason is een aardige gluiperd, uitgesproken chaos. Een staaltje onperfectie in de film, de onperfectie die de film zo bijzonder maakt, toch miste ik een 'perfecte moord' , dat brengt mij tevens bij de minpunten van dit bont, soms iets te eenvoudig en weinig kont. Iets uitbundiger had het wel gemogen, een natte droom waar niets is gelogen. Uit.

En weer een geniale film van mijn grote vriend Kubrick. Lolita had ik al een tijdje hoog zitten, puur door de stempel van Stanley en het plot dat ik wel een interessant gegeven vond. Vandaag gekeken en het was weer puur genieten. Hoewel het even wennen is, om zonder te veel muziek, kleur en veel gebruik van slowmotion een Kubrick-film te kijken, heeft Lolita zich prima uitgekleed en mij betoverd.
Of het nu is dat ik de laatste tijd meer films uit deze tijd kijk, weet ik niet, maar het gegeven zwart/wit en wat theatraal acteren, is bij mij niet (meer) sowieso een pluspunt. Het heeft mij laten inzien dat ik meer dan een voorkeur geef aan zeker de jaren 80 + films. Dat geeft niet weg dat ik af en toe wel kan genieten van een oldy zoals deze. Het was alleen geen vanzelfsprekendheid dat het sfeertje en charme uit die tijd mij zou pakken, gelukkig stuurt Kubrick ons een andere kant op en kan ik genoeg elementen ontdekken die zijn films zo eigen maken.
De film begint een beetje spottend, en ik dacht dat het toontje gezet werd maar wanneer het ''echte'' verhaal begint, begon het ook een beetje af te remmen om een, zo ver mogelijk, normale setting neer te zetten. Hoe verder het verhaal gaat, vooral na de dood van Charlotte, krijgt de film een beetje een vijandig trekje en keert Humbert de rug naar de kijker toe, zodat het moeilijk is om met hem mee te leven. Echter steelt Lolita in zijn plaatst nu mijn hart en neemt mij mee tot aan het einde. De draai in het verhaal had wel zijn charme, maar wist niet goed door te dringen tijdens de film. Had af en toe een beetje het idee dat ik dan weer wel, en dan weer geen medeleven moest tonen aan de pedofiel. Ik ben wel veel gewend, maar ik kan begrijpen dat dit onderwerp enigszins wel een beetje aan de scherpe kant was destijds. Heerlijke grenzen verleggen, en zelfs in deze tijd is het nog steeds raar om dit onderwerp, zo heerlijk spottend te zien op het witte doek. Gelukkig maar.
Ja, een meer dan prima filmpje. Miste alleen een beetje de muziek, hoewel er genoeg muziek was in de film, vond ik de muziek stijl in de vorige films die ik van Kubrick heb gezien ietsje krachtiger. Deze soundtrack was iets te kalm voor mij, maar ik begreep dat dit nodig was om het juiste sfeertje neer te zetten. Wel tevreden maar zeker niet de beste Kubrick voor mij.
Toch nog 4 lekkere sterren van mij, puur genieten!

Wederom een goede en vermakelijke Kubrick.

Wellicht een van zijn betere films, en dat ligt vooral aan het thema. Ik vind deze film veel 'ruimdenkender', wetende dat hij dateert van 1962. En nergens gaat het seksuele aspect te expliciet in beeld komen zodat de film vulgair wordt. Het is allemaal zeer suggestief.

Naarmate de film vordert gaat Humbert zich wel obsessiever gaan gedragen, en glijdt men langzaam in de seksuele obsceniteit van Humbert voor Lolita.

Heerlijk hoe 'seks' en obscuriteit toch zo stijlvol blijven in deze film

Eerlijk gezegd kwam Humbert me ook niet over als een vulgaire pedofiel. Nergens in de film werd gezegd dat Lolita 14 was, en ik dacht de hele tijd dat ze al 18 was. Als haar jeugdige leeftijd nadrukkelijker in beeld zou gekomen zijn zou ik het nog een tikkeltje obscuurder gevonden hebben.

James Mason is een heerlijke acteur. Die warme stem past er ook helemaal bij. Lyon en Winters vind ik ook in orde.

Hier en daar laten ze wel eens een steekje vallen en zijn ze toch iet of wat geforceerd ....

Uitzondering is Peter Sellers. Beste acteur in de film. Vooral die openingsscéne is heilig en buitengewoon sterk.

En toch heb ik mijn bedenkingen bij die scéne. Ik vond ze niet echt passen bij het begin van de film. Het verraadde namelijk veel te veel over hoe obsessief Humbert ging worden, en dat Quilty er wel wat met te maken zou hebben. Men had de kijker beter in het ongewisse gelaten en die scéne tot helemaal achteraan gelaten.

De dialogen vind ik ook behoorlijk sterk, al krijg ik het gevoel dat men niet genoeg goede dialogen kon bedenken om de 150 minuten te vullen. Maar veel inbreuk doet dat niet op het verhaal. De lengte vond ik ook niet onoverkommelijk. Zo lang was ie ook weer niet. :

Een welverdiende 4,0*

Een van de laatste films van Kubrick die nog op mijn lijstje stond om gezien te worden (nu alleen Spartacus nog).

Lolita behoort imo niet tot de meesterwerken van deze kunstenaar maar blijft uiteindelijk wel een aangenaam filmpje (van meer dan 2 uur). Eerste wat me opviel is dat het allemaal nogal gewoontjes oogt. Niet dat de film lelijk of slecht gefilmd is en er zitten enkele mooie scènes in hoor maar gewoon niet wat ik van Kubrick gewend ben. Paths of Glory van een paar jaar eerder heeft dat weer wel, het is dus ook niet dat Kubrick nog zoekende was naar zijn stijl denk ik.

Nog wel het meest bijzondere van deze film is dat hij begin jaren '60 is gemaakt onder het juk van de preutse en strenge filmkeuring toentertijd. Toch is Kubrick er in geslaagd om met een venijnig en (erotisch) suggestief komisch drama op de proppen te komen. Misschien wel het beste zo, dat Kubrick deze film heeft gemaakt op de drempel van de strenge jaren '50 moraal en de vrije jaren '60 moraal die er aan zat te komen. Een ongemakkelijke positie maar wel een die de film iets bijzonders meegeeft.

Goed acteerwerk ook. Vooral het meisje zelf steelt toch wel de show. Sue Lyon als Lolita is erg naturel, erg charmant en is perfect voor deze rol als eigenlijk toch niet zo naïef en onschuldig schoolmeisje van 14. Shelley Winters is ook erg leuk als gefrustreerde huisvrouw met jeuk op bepaalde plekken waarvan ze van haar eigen opgelegde moraal en die van God niet mag toegegeven dat ze er last van heeft ... Wat mij betreft zijn het vooral de dames die de show stelen maar het improviseerwerk van Peter Sellers mag er natuurlijk ook wezen. Mason is wat houterig maar dat past wel bij zijn rol als stijve Britse literatuur prof.

Typische Kubrick thema's zie ik ook hier weer terug. Zo lijkt de combi Humbert Humbert/Clare Quilty 2 kanten van dezelfde medaille. Waar Humbert nog vast lijkt te houden aan zijn laagje vernis wat beschaving heet lijkt Quilty daar totaal geen last van te hebben en wordt die vooral gedreven door zijn innerlijke dierlijke lusten. Humbert uiteindelijk ook natuurlijk maar die geeft het niet toe... Alhoewel het einde wellicht suggereert dat Humbert toch wel echt hield van Lolita. Hij wil haar helpen ook als ze arm, zwanger en er een stuk minder appetijtelijk bij zit. Ook de wraakexercitie tegen Quilty aan het begin duidt daar op (of wil Humbert zijn ware aard gewoonweg niet onder ogen zien?)

Sowieso kent de film erg leuke stukjes waarbij in en ubertuttige omgeving subtiele voorstellen worden gedaan die tot rode oortjes leidden. Een minder verdorven geest zou er zo over heen kijken waarschijnlijk Vooral dat bevriende stel van Charlotte Haze is geweldig in dat opzicht. Deed me wel wat denken aan Kubrick's Barry Lyndon waarin etiquette en beschaving ook vooral iets cosmetisch is.

Alhoewel de film vrij lang is, wat gewoontjes oogt is het Kubrick wel gelukt een interessante (zwarte)komedie met geloofwaardig drama te brengen. Met een tot op de dag van vandaag controversieel thema en een onderhuidse erotische spanning in een tijd dat preutsheid troef was.
Veel suggestie maar de American Beauty's en Happinessen van deze tijd zijn duidelijk schatplichtig aan deze film...

3.5*

Weer een lange tijd geleden dat ik een Kubrick heb gezien. Maar eens Lolita gekeken, een van zijn vroegste films. We krijgen hierin een buitengewone relatie voorgeschoteld. Een 40er met een meisje van 14. En op een een of andere manier zorgt de film er toch voor dat je niet gelijk die Humpert uitmaakt voor een pervert omdat je verliefdheid en charisma niet kan onderdrukken. En of het nou 12 is of 50, of man en man of vrouw en vrouw. Het begin lijkt nog wel onschuldig. Lolita is een typische rebelse puber dat gewoon naar school gaat en gewoonlijk ruzie maakt met moeders als ze het er weer eens niet mee eens is. Humpert is smoorverliefd op Lolita en trekt zich, via der moeder, steeds meer naar der toe, wat uiteindelijk toch nog uitmond op een relatie tussen die 2 met het erg grote leeftijdsverschil. Het lijkt ook wel alsof de remmen steeds losser gaan en dat blijkt dat zo'n relatie alleen maar destructief kan zijn. De onzekerheid van Humpert zorgt er natuurlijk alleen maar voor dat ze Lolita steeds meer dingen verbied, ze mag geen enkel contact met andere jongens enz enz. De film pakt ook steeds psychologischer uit na de breuk. Het thema Schyzofrenie komt er uiteindelijk ook in voor.

Het begin/einde is ook bijzonder.

Prima film van Kubrick, dat ook overgens grotendeels werd overgedaan in Het Debuut uit 1977.

3,5*

De Kubrick-Herzieningen #5: Lolita. Ja, ik ben er hier nog mee bezig, ondanks dat nummer 4, Spartacus, alweer in december langs kwam.

Bij Lolita komen we weer aan bij een persoonlijke favoriet van mij uit Kubricks oeuvre. Hij prijkt niet bovenaan de lijst van veel mensen als het gaat om verkiezen van de beste film van deze regisseur, ondanks dat bijna iedereen Lolita wel respecteert en het een klassieker geworden is. Voor mij is het echter een vaste waarde in mijn jaarlijkse top 100; nummer 65 in de nieuwste editie. Herziening wijst uit dat hij niet bepaald snel zal verdwijnen, want hij was precies zo goed als ik me herinnerde van de vorige twee kijkbeurten.

De reden waarom Lolita niet de reputatie heeft als het meerendeel van Kubricks werk is wellicht doordat het een minder groots project is. Dit is eigenlijk de enige film van Kubrick die op de eerste plaats draait om de personages en pas op de tweede plaats om ideeën. Dat is eigenlijk altijd andersom bij hem. Daarbij verkiest hij vaak een grotere schaal of grotere thema's. Dit is immers de regisseur die de evolutie van de mensheid centraal durfde te zetten in een van zijn films. Dit gaat echter slechts om de obsessie van een man voor een meisje. Vergis je echter niet. Lolita is nauwelijks een minder ambitieuze film dan de rest van Kubricks oeuvre. Volwassenen die vallen voor een minderjarigen zijn natuurlijk nog steeds taboe en worden in films doorgaans alleen gebruikt om schurken nog schurkachtiger te maken. Voeg daaraan toe dat je in 1962 zelfs moest oppassen met het tonen van seksueel geladen relaties van twee volwassenen en dat weet je hoe gevoelig Lolita in zijn tijd lag. Nergens heeft Kubrick zo tegen de autoriteiten moeten vechten om een film gemaakt te krijgen als hier.

Met uitzondering van Spartacus is dit de enige film waarin Kubrick zijn neiging onderdrukt om zoveel stijlvolle shots als mogelijk is te schieten, wat misschien ook een reden is waarom Lolita altijd wat relatief ondergewaardeerd is. Zijn stijl is echter nog altijd gewoon herkenbaar wat mij betreft, in de relatief lange takes waarin vaak zoveel mogelijk vastgelegd wordt, de afstand die de camera neemt en de algehele koele uitstraling. Het ziet er mooi uit, maar ontegenzeggelijk minder flitsend en virtuoos als in zijn andere werk. Dat is hier echter een pluspunt. Zoals gezegd is dit een film over mensen en om dit verhaal te laten werken moeten de acteurs wat meer centraal staan. Daardoor krijg je veel meer genuanceerdere optredens dan gewoonlijk bij Kubrick (dit is geen kritiek op het acteerwerk in zijn andere werk overigens). Kubrick staat de acteurs vooral niet in de weg en zijn lange takes helpen ze om langer in hun rol te blijven. Kubrick stimuleerde hier ook veel meer improvisatie dan hij in andere films deed, vooral bij Sellers. Ik heb het boek niet gelezen (ga ik nog wel doen; schijnt flink af te wijken van de verfilming), maar kennelijk is het personage dat Sellers speelt, Quilty, daar nauwelijks aanwezig en zijn veel van zijn scènes verzonnen voor de film en heeft Sellers grotendeels alles bij elkaar geïmproviseerd. Ik wist dat zijn acteerwerk hier komisch was, maar ik was vergeten wat een bizar figuur hij werkelijk speelde. Zijn scènes duren zo nu en dan wat te lang, maar ze zijn vaak wel hilarisch en zijn personage vormt een mooi contrast met die van Humbert. De bijna virtuoze gluiperigheid ontmaskerd min of meer de smerigheid die Humbert verbergt achter zijn nobele uitstraling en gedrag (iets wat hij eigenlijk ook letterlijk probeert te doen). Op de een of andere manier vind ik Sellers en Mason ook heel vreemd om bij elkaar in een scène te zien. Het is bijna onmogelijk om in ieder opzicht twee meer verschillende acteurs te vinden.

Ik zeg er ook maar meteen bij dat ik wel fan ben van Mason, die ik als misschien wel een van de tien beste acteurs ooit zie. Hij is in veel films fantastisch, maar dit is zijn beste rol. Hij is hooghartig en vrij onsympathiek, maar zien obsessie voor Lolita is zo totaal en zijn wanhoop zo groot dat ik toch elke keer weer medelijden met hem krijg zodra de film vordert. De latere scènes, zoals die in het ziekenhuis en vooral zijn laatste ontmoeting met Lolita als hij merkt dat hij maar een korte tussenstop was in haar leven, terwijl hij haar na drie jaar totaal niet vergeten is. En dat is waar de film over gaat, over hoe een blinde obsessie voor iemand kan verhullen hoe hij of zij werkelijk in elkaar zit. Dat zorgt voor de koude douche die Humbert krijgt aan het einde, iets waar hij zich geen raad mee weet en wat hij afreageert op Quilty. Het is enigszins fijn dat Kubrick de moord op Quilty aan het begin plaatste. De laatste ontmoeting met Lolita moet de climax zijn. Lolita's reactie op het einde is trouwens ook interessant. Ze behandelt hem in die scène vooral als een oude bekende van wie ze misschien geld kan lenen. Ze ziet hem hoogstens als een viespeuk die geen bedreiging meer voor haar vormt. Pas als hij al haar geld geeft lijkt ze te beseffen hoeveel zij voor hem betekend heeft. Sue Lyons acteerwerk is wat onderschat. Ze is misschien geen Mason, Sellers of Winters (wiens acteerprestatie voor mij ook steeds groeit; ik zie haar steeds minder als komisch en steeds meer als tragisch), maar ze is toch gewoon zeer overtuigend.

ik vroeg me na het zien van Lolita nogmaals af waarom juist deze film zo'n indruk op me maakt, buiten de acteerprestaties en Kubricks passend ingetogen aanpak na. Bij andere films van hem is de waardering op de één of andere manier wat meer voor-de-hand-liggend. Ik denk dat het 'm zit in de toon. De obsessie van Humbert voor Lolita wordt niet goedgekeurd, maar ook niet simpelweg verworpen op een moralistische manier (dat Lolita niet onschuldig is en Humbert verleid draagt hier aan bij, ook al doet ze dat op een naïeve manier die erg typisch is voor pubers). De keuze om voor een pedofiele obsessie te gaan lijkt zelfs meer gekozen te worden om de obsessie wat meer vervreemdend te maken. Het zorgt voor spanning. Maar de blik van Kubrick (en wellicht Nabokov) op Humbert komt eerlijk op me over. Hij wordt wat belachelijk gemaakt met zwarte humor, maar tevens lijken Kubrick (en natuurlijk) maar al te goed te weten wat het is om obsessief te zijn. Dat maakt de film pijnlijk. De keuze om daar veel humor aan toe te voegen (kennelijk veel meer dan in het boek zat) vormt een mooi contrast. De lijn die humor en tragedie scheidt heb ik eigenlijk altijd al boeiend gevonden. Eigenlijk is het gewoon een van mijn favoriete elementen in films. De lijn is bijzonder dun in Lolita, wat nog eens extra mijn liefde voor de film kan verklaren.

Lolita bewandelt nog een scheidslijn, die van de 5* en 4,5* in mijn beoordeling. Ik lijk er nooit echt uit te komen. Echte kritiek heb ik niet op de film, maar ik weet niet of het wel een vijf-sterrenfilm is gevoelsmatig. Ik hou het maar op 4,5*. Daar zit immers geen schande in.

Deze een tijdje geleden voor een prikje gekocht, maar 'k wist niet direct wat te verwachten. 'k had al een aantal films van Stanley gezien, maar deze dus nog niet. 'k vind z'n andere films toch beter. Het begint nochtans goed, vooral het eerste uur was erg goed, maar het tweede uur vond 'k toch minder.

De film is seksueel geladen, maar het komt nooit expliciet in beeld.

De cast zat grotendeels wel goed, vooral Humbert Humbert en Lolita waren overtuigend. Peter Sellers vond 'k maar matig.

Tja, het is wel een lange film, maar langdradig vond 'k het nu ook niet. Niet waw, maar ook niet slecht.

Lolita is een schoolvoorbeeld van een film, die stukken minder is dan het boek. Het boek van Nabokov is intrigerend, sensueel, een beetje ongemakkelijk zelfs. Om zijn film destijds überhaupt in de bioscopen te kunnen krijgen heeft Kubrick via zelfcensuur het venijn goeddeels uit het verhaal moeten verwijderen. Met als gevolg dat ná het “spelletje” dat Lolita op het zomerkamp geleerd heeft, het tweede deel van de film naar mijn smaak weinig meer is dan een herhaling van zetten. Enkel de confrontatie tussen Humbert en de zwangere Lolita op het eind vormt daarop een uitzondering.

Kubrick tracht het weglaten van essentiële onderdelen van het verhaal te compenseren door een flinke dosis humor in te bouwen. Ik vind dat een weinig gelukkige keuze, omdat dat voornamelijk vorm krijgt door het opblazen van de rol van Quilty. En dat wordt er niet beter op omdat Peter Sellers in die rol eigenlijk alleen maar een buitengewoon irritante Peter Sellers speelt; bepaald niet mijn soort humor.

De rest van de cast kan er zeker mee door en dan denk ik in de eerste plaats aan Shelley Winters, die in het eerste deel van de film wat mij betreft de show steelt. Ook Sue Lyon is niet slecht bezig, ondanks het feit dat ze eigenlijk een klein beetje te oud is voor deze rol.

Er zijn filmliefhebbers te over die helemaal idolaat zijn van Stanley Kubrick. Ik heb niet meer dan een handvol van zijn films gezien, maar ik hoor daar duidelijk niet bij. Als ik een lijstje zou moeten maken van topregisseurs dan komt hij bij mij zelfs niet in de buurt van de top 10. Die positie is door deze film niet verbeterd. Met uitzondering van het eerste uur heeft de film mij nauwelijks geraakt. Sterker nog, ik heb mij tijdens het tweede deel (vanaf de eerste overnachting in een motel) stierlijk zitten vervelen en was blij dat de film afgelopen was. En dat gevoel heb ik toch niet vaak.

Stanley Kubrick is op dit moment toch met uitstek mijn favoriete regisseur, maar dan moet ik helaas even andere grootheden even niet mee rekenen als Jean-Luc Godard, Andrey Tarkovskiy en Kiarostami , omdat ik daar helaas nog geen werk van heb gezien. De visie, filosofie en zijn inhoudelijke kant van het individu brengt Kubrick altijd stijlvol en artistiek naar voren waardoor zijn films niet altijd even toegankelijk worden vind ik dat in Lolita nog enigszins meevallen, ondanks dat het een Kubrick film blijft met zijn kenmerken.

Lolita was in zijn tijd een behoorlijke controversiële film (de mensen wisten toen natuurlijk nog niet wat Kubrick later ging maken ) doordat er een relatie tussen een 60+er en een minderjarige aan gezwengeld word in de film, maar in principe draait de film vooral om het geestelijke spel wat er gespeeld wordt tussen Lolita, Humbert een beetje Charlotte en Quilty in die vier hoeks verhouding word het een 142 minuten durende mentale game. Nergens zal de film ordinair of plat worden. De mensen in die tijd lieten zich iets te vlak uit om alleen maar naar de leeftijden te kijken en zich niet focusde op de mentale game die er in deze film gespeeld word met als hart Lolita. Gelukkig lijkt de film met zijn tijd mee toch de erkenning te krijgen die het verdient, want het is ''gewoon'' weer een fantastisch werk geworden van Kubrick. Wel braver en gepaster maar niet minder dan zijn andere werken.

Waar de film zich ook mee onderscheid is de subtiele humor die rijkelijk aanwezig is. De manier van wanhoop bij Humbert om bij Lolita te zien is sneu maar tegelijk zo grappig hoe hij in allerlei bochten wilt wringen. Charlotte die nooit jong lijkt geweest (of gewoon gek is). De arrogante maar tegelijk doordachte en doorgrondelijke Lolita. Het zijn allemaal karakters die om hun eigen redenen op een bepaalde manier empathie kunnen rekenen ondanks dat ze allemaal ook weer op hun eigen manier slecht zijn. Het levert veel mooie, treurige en grappige momenten op.

Op gebied van artistiek, cinematografie ziet de film er weer fantastisch uit en is ieder shot overgoten met details wat je eigenlijk wel gewend raakt bij Kubrick.

Ik begrijp dat de film ondanks in mijn ogen een van de toegankelijkere is van Kubrick door velen als ''saai'' wordt bestempelt, want in wezen gebeurt er niet heel veel. Maar als je verder kijkt dan het ''beeld'' zie je een fantastische mind game over liefde, wanhoop en obsessie.

4**

Nogal een tegenvaller, deze versie van een het boek dat onverfilmbaar werd geacht.

Achterop mijn versie van het boek staat: Lolita is comedy, subversive yet divine. En die komedie maakt Kubrick er wel van, of althans, dat probeert hij, want maar al te vaak is deze film niet overtuigend. Hoewel Sellers een fantastische rol speelt en wel degelijk grappig is als halve neuroot is dat ook het enige om te lachen. Veel andere scènes, ook slappe slap-stick pogingen daartoe, zijn dat niet. En dat is jammer, want als je ergens voor kiest, werk dat goed uit. Want het drama dat er verder had kunnen zijn wordt nu ook maar matig uitgewerkt.

Daarnaast vind ik de keuze deze Lolita als verleider neer te zetten nogal een verkeerde. Het boek had zijn kracht in de voorname slachtofferrol die zij had, maar ook de slachtofferrol van H.H. en de sympathie die je voor hem voelde, mede door het schrijftalent van Nabokov. Al die nuances zijn hier weg, net als Lolita zelf en haar onschuld, door het spel en door de hoge leeftijd van de actrice. Daar zullen wel redenen voor zijn als censuur, maar als iets niet goed kan, doen het dan niet. Maakt niet zo een halfbakken film.

En natuurlijk, sommige scènes werken en meestentijds vermaakte ik me wel. Ook de beeldcomposities zijn mooi en de sfeer is prima. Maar het is maar zo'n doorsneeproduct geworden. En verder vind ik de film op punten wel verouderd, zeker in het acteerwerk.

Nee, tot nu toe wel het minste werk van de grootmeester. Ook de andere versie van Lolita kon mij niet bekoren. Is deze dan toch onverfilmbaar?

No, I'm... Spartacus. You come to free the slaves or sumpn?

Gisteren kocht de vriendin van mijn broer het boek Lolita op een rommelmarkt. Of het ging om het bronmateriaal van deze film, dat weet ik niet (ik vermoed van wel) maar het zorgde er wel voor dat ik me herinnerde dat ik nog ergens een opgenomen versie van Lolita had liggen. Ik was er nog niet eerder aan begonnen vanwege de langere speelduur (ik kijk meestal mijn films 's avonds in mijn bed) maar gisteren was toch al zo'n heerlijke luie dag dat er na de 3 uur van Magnolia er nog wel een film bij kon. Het werd dus deze Lolita, een film waar ik best wel wat verwachtingen van had.

Maar die werden getemperd toen ik de naam Peter Sellers zag verschijnen op de openingscredits. Een acteur waar ik niet warm of koud van loop en zijn rol in de Pink Panther reeks vond ik nu niet echt geslaagd. Daar kwam dan ook nog eens bij dat hij de hoofdrol speelt in Dr. Strangelove en dat is meteen de zwakste Kubrick die ik heb gezien. Soit, gelukkig weet Sellers me hier vanaf de eerste seconde weg te blazen want de openingsscène (Roman pingpong!) is werkelijk geniaal. Het zet meteen de toon van de film en zorgt voor een zekere spanningsboog want je vraagt je natuurlijk af wat het lot is van de mooie Lolita en waarom Humbert schijnbaar is doorgedraaid. En dan begint de film pas echt en krijgen we een interessante relatie tussen Humbert en Lolita te zien. Interessant in de vorm dat Lolita eigenlijk een zekere evolutie doorgaat en het juist Humbert is die de relatie wilt verder zetten, ik had het eerlijk gezegd anders verwacht. Kubrick weet beide personages dan ook perfect in beeld te brengen maar vooral de subtiliteit die doorheen heel de film is verweven is heerlijk om te volgen. Lolita lijkt op het eerste zicht een koele en afstandelijke film maar er zit zoveel meer achter, kan al niet wachten om een herziening te doen. Lekker controversieel ook in zijn tijd dus kudos voor Kubrick om zo'n hekel thema aan te pakken, al mag Vladimir Nabokov natuurlijk niet vergeten worden vanwege zijn boek waarop de film is gebaseerd.

Ik zei het daarjuist al maar Sellers balanceert hier op het randje van pure genialiteit. Let wel, ik zeg balanceert want af en toe gaat hij iets te ver en duren zijn scènes iets te lang waardoor ze voor mij hun kracht wat verloren. Maar die openingsscène, jezus ik heb zelden zo'n pakkende 10 minuten gehad. En dat is natuurlijk ook dankzij James Mason die hier de rol van Humbert Humbert op zich neemt. De scènes tussen Humbert en Quilty zijn erg geslaagd te noemen maar Sellers is niet de enige waar Mason een goede wisselwerking mee had want Sue Lyon mag als titelpersonage sowieso niet vergeten worden. Amper 16 jaar oud indertijd maar een dijk van een rol. Charmant, onschuldig maar toch een zekere erotiek uitstralen.. Het zijn er maar weinig gegund. Maar ook Shelley Winters mag als Lolita's moeder zeker en vast niet vergeten worden. Kubrick mist een beetje met de manier waarop hij haar uit de film schrijft maar voor de rest is ze uitmuntend. Zeker de scène waarin ze het dagboek vind is fenomenaal.

Ben ondertussen wel benieuwd geworden naar het boek van Nabokov. Toch maar eens aan de vriendin van mijn broer gaan horen of ze dit boek heeft gekocht of iets anders met de naam Lolita in. In ieder geval is dit een Kubrick die zich mag meten met het beste van zijn werk. Het is dat ik alleen nog maar 2001 & Dr. Strangelove heb herzien maar dit eindigt zonder twijfel vrij hoog in een top xx. Een uitstekende cast en een boeiend verhaal, meer heb je niet nodig.

Dikke 4*

Ik heb daar zelf nog wat over nagedacht, maar ik moet dat toch terug nemen, want het slaat nergens op.

Het ging over mijn persoonlijke gevoel, beiden films behandelen hetzelfde onderwerp, alleen werd ik er bij een herziening van Morte a Venezia toch een stuk ongemakkelijker van dan voorheen. Het gaat daar over een jongetje waar de hoofdrolspeler door geobsedeerd raakt. Ik heb zelf 2 zoontjes, dus zodoende.

Bij een meisje kan ik het iets meer voorstellen, maar dat is, zoals ik al zei, puur persoonlijk en als ik er over nadenk is het vergelijkbaar.

Vorige week las ik het boek, en dat vond ik absoluut geweldig. Ik was dan ook benieuwd naar de film van Kubrick. Maar ik vreesde toch ook een beetje dat het me zou tegenvallen, het is sowieso een andere kijkervaring(vrijwel altijd in negatieve zin) wanneer je van een verfilming eerst het boek hebt gelezen. In het boek is de komische, quasinonchalante stijl(behalve bij de beschrijving van Lolita) waarmee Humbert alles beschrijft één van de belangrijkste elementen van het boek. Ik was nieuwsgierig hoe Stanley Kubrick dit zou aanpakken. Uit de films die ik van Kubrick al had gezien, bleek immers dat hij vele kwaliteiten had als filmmaker, maar zelfrelativering leek er daar geen van te zijn.

Al van in het begin van de film is het duidelijk, dat Kubrick (en Nabokov) niet geprobeerd heeft om dezelfde sfeer als in het boek neer te zetten. Van de obsessie van Humbert voor Lolita die in het boek zo duidelijk en alom aanwezig is, is eigenlijk erg weinig te merken in de film. Ook van de geestelijke aftakeling die hij doormaakt zie je vrijwel niets in de film. Bovendien is het volgens Humbert belangrijke gedeelte over zijn jeugdliefde volledig weggelaten in de film. De dynamiek van de relatie tussen Humbert en Lolita is volledig verschillend. Waar Lolita in het boek een weliswaar nieuwsgierig maar toch onschuldig en broos jong meisje is dat wordt gemanipuleerd en misbruikt door Humbert, is de relatie tussen hen in de film veel evenwichtiger. Lolita lijkt emotioneel tamelijk volwassen. Het verschil tussen het kind en de oudere komt veel minder naar voren. Daarom leek mij de relatie tussen hen twee ook een stuk minder fout dan in het boek. Ik zie de film dan ook als een verhaal op zich dat weinig met het boek te maken heeft en probeer daar ook rekening mee te houden in mijn beoordeling. Bovendien zal Kubrick ook wel weinig bewegingsvrijheid hebben gekregen door de censuur, nog veel minder dan Nabokov bij het schrijven van zijn boek.

Het voornaamste probleem is toch dat het verhaal(van de film)eigenlijk weinig meer voorstelt. Weinig dynamiek tussen Lolita en Humbert. Hoewel Mason hier een fantastische prestatie neerzet. Sue Lyon houdt zich erg goed staande in de eerste paar scènes en laat Lolita charmant overkomen. Maar wanneer haar scènes dramatischer en zwaarder worden valt ze toch te licht uit. Shelley Winters is ook in erg goede doen. De eerste helft van de film waarin zij een belangrijke rol heeft, is voor mij dan ook een stuk sterker dan het tweede deel waarbij de nadruk op de relatie Humbert-Lolita ligt.

De eerste scène is meteen de leukste van de film(hoewel die eigenlijk nog steeds in het niets valt vergeleken met de werkelijk sublieme sterfscène uit het boek). Sellers doet het erg goed als de bizar briljante Clare Quilty. De keuze om Quilty zijn rol duidelijker in beeld te brengen is een goede, Quilty is een grappig en boeiend personage. Het verplaatsen van deze scène naar het begin vind ik niet geslaagd, deze scène aan het einde was net de anticlimax die perfect bij het verhaal paste. Nu werd de nadruk gelegd op de gift van Humbert aan Lolita. Daardoor werd dit een veel dramatischer gebaar, terwijl het in het boek als een fait divers wordt afgedaan. Nog even dit: als je één van de allermooiste openingszinnen uit de moderne literatuur ter beschikking hebt, is het toch een beetje zonde om hier niets mee te doen, zeker als je dan toch gebruik maakt van een voice-over.

De film is natuurlijk wel erg stijlvol geschoten, zoals te verwachten is bij een Kubrick. Werkelijk elke scène bleek het enorme oog voor detail dat men had bij het maken van de film. Bijvoorbeeld de boerse manier waarop Charlotte wijn drinkt(zonder pink), terwijl ze over intellectuele en chique dingen praat tegen Humbert, terwijl we Lolita wel op de ‘juiste’ manier zien drinken later in de film. De muziek leek soms wat misplaatst. Het stoorde mij voornamelijk bij de scène waar Lolita terug naar binnenloopt om hem te kussen wanneer ze op kamp vertrekt. De muziek was daar volgens mij veel te dramatisch. Voor H.H. was dat dan ook een dramatisch moment, maar omdat de film verder een veel objectievere versie van het verhaal is vergeleken met het boek paste dit niet echt vond ik. Daarnaast had ik met zo'n speelduur verwacht dat Kubrick vrijwel alle elementen van het boek rustig zou kunnen uitzetten, maar dat valt toch enigszins tegen. Zoals eerder gezegd is het belagnrijke motief van het meisje in het 'vorstendom aan zee' volledig weggelaten. Net als de toespelingen op de oorzaak van de dood van Charlotte. Op zich deed dat niets af aan de film zelf, maar het doet wel enigszins afbreuk aan het verhaal.

De eindscène was volgens mij het zwakste moment van de film. Lolita kwam hard en gemeen uit de hoek, wat volgens mij enigszins out-of-character is voor haar. Zoals ik al eerder vermeldde vond ik het fout dat de nadruk werd gelegd op het geven van het geld, compleet met zwaar beladen muziek. Dat is misschien wel het minste stukje Kubrick dat ik al gezien heb.

Alles bij elkaar waren er teveel storende factoren bij deze film om echt hoog te scoren.


3*

De hele film lang is duidelijk wat Kubrick heeft willen proberen, alleen slaagt hij daar constant nét niet in. De censuur heeft spijtig genoeg de bovenhand gehad in deze productie. Sensueel is Sue Lyon zeker, maar er wordt gewoon teveel aan de verbeelding van de kijker overgelaten: ik had nooit het idee dat Lolita en Humbert nu echt een relatie hadden, waardoor het hele punt dat de film probeert te maken net wat meer naar de achtergrond verdwijnt dan had moeten gebeuren. Mason heeft te veel een vaderrol op zich gekregen.

Dat Kubrick zich hier wel profileert als een acteursregisseur pleit dan wel weer voor de film. James Mason is een heerlijke droogkloot die zijn ongemak op hilarisch ingetogen wijze weet te etaleren, Peter Sellers is natuurlijk briljant in zijn rol als gedaantewisselaar en Sue Lyon is fenomenaal als veertienjarige verleidster.

Toch bovengemiddeld, zeker voor die tijd.