Lolita (1962)

Lolita is een schoolvoorbeeld van een film, die stukken minder is dan het boek. Het boek van Nabokov is intrigerend, sensueel, een beetje ongemakkelijk zelfs. Om zijn film destijds überhaupt in de bioscopen te kunnen krijgen heeft Kubrick via zelfcensuur het venijn goeddeels uit het verhaal moeten verwijderen. Met als gevolg dat ná het “spelletje” dat Lolita op het zomerkamp geleerd heeft, het tweede deel van de film naar mijn smaak weinig meer is dan een herhaling van zetten. Enkel de confrontatie tussen Humbert en de zwangere Lolita op het eind vormt daarop een uitzondering.

Kubrick tracht het weglaten van essentiële onderdelen van het verhaal te compenseren door een flinke dosis humor in te bouwen. Ik vind dat een weinig gelukkige keuze, omdat dat voornamelijk vorm krijgt door het opblazen van de rol van Quilty. En dat wordt er niet beter op omdat Peter Sellers in die rol eigenlijk alleen maar een buitengewoon irritante Peter Sellers speelt; bepaald niet mijn soort humor.

De rest van de cast kan er zeker mee door en dan denk ik in de eerste plaats aan Shelley Winters, die in het eerste deel van de film wat mij betreft de show steelt. Ook Sue Lyon is niet slecht bezig, ondanks het feit dat ze eigenlijk een klein beetje te oud is voor deze rol.

Er zijn filmliefhebbers te over die helemaal idolaat zijn van Stanley Kubrick. Ik heb niet meer dan een handvol van zijn films gezien, maar ik hoor daar duidelijk niet bij. Als ik een lijstje zou moeten maken van topregisseurs dan komt hij bij mij zelfs niet in de buurt van de top 10. Die positie is door deze film niet verbeterd. Met uitzondering van het eerste uur heeft de film mij nauwelijks geraakt. Sterker nog, ik heb mij tijdens het tweede deel (vanaf de eerste overnachting in een motel) stierlijk zitten vervelen en was blij dat de film afgelopen was. En dat gevoel heb ik toch niet vaak.

Ik kan de reactie van BBarbie hierboven heel goed volgen. En wat Kubrick betreft, vaak lijken mij alleen de tijdsomstandigheden in zijn voordeel te kunnen worden ingeroepen. Maar de consideratie van de tijdsomstandigheden maakt een cineast volgens mij op zich nog niet goed...

Stanley Kubrick is op dit moment toch met uitstek mijn favoriete regisseur, maar dan moet ik helaas even andere grootheden even niet mee rekenen als Jean-Luc Godard, Andrey Tarkovskiy en Kiarostami , omdat ik daar helaas nog geen werk van heb gezien. De visie, filosofie en zijn inhoudelijke kant van het individu brengt Kubrick altijd stijlvol en artistiek naar voren waardoor zijn films niet altijd even toegankelijk worden vind ik dat in Lolita nog enigszins meevallen, ondanks dat het een Kubrick film blijft met zijn kenmerken.

Lolita was in zijn tijd een behoorlijke controversiële film (de mensen wisten toen natuurlijk nog niet wat Kubrick later ging maken ) doordat er een relatie tussen een 60+er en een minderjarige aan gezwengeld word in de film, maar in principe draait de film vooral om het geestelijke spel wat er gespeeld wordt tussen Lolita, Humbert een beetje Charlotte en Quilty in die vier hoeks verhouding word het een 142 minuten durende mentale game. Nergens zal de film ordinair of plat worden. De mensen in die tijd lieten zich iets te vlak uit om alleen maar naar de leeftijden te kijken en zich niet focusde op de mentale game die er in deze film gespeeld word met als hart Lolita. Gelukkig lijkt de film met zijn tijd mee toch de erkenning te krijgen die het verdient, want het is ''gewoon'' weer een fantastisch werk geworden van Kubrick. Wel braver en gepaster maar niet minder dan zijn andere werken.

Waar de film zich ook mee onderscheid is de subtiele humor die rijkelijk aanwezig is. De manier van wanhoop bij Humbert om bij Lolita te zien is sneu maar tegelijk zo grappig hoe hij in allerlei bochten wilt wringen. Charlotte die nooit jong lijkt geweest (of gewoon gek is). De arrogante maar tegelijk doordachte en doorgrondelijke Lolita. Het zijn allemaal karakters die om hun eigen redenen op een bepaalde manier empathie kunnen rekenen ondanks dat ze allemaal ook weer op hun eigen manier slecht zijn. Het levert veel mooie, treurige en grappige momenten op.

Op gebied van artistiek, cinematografie ziet de film er weer fantastisch uit en is ieder shot overgoten met details wat je eigenlijk wel gewend raakt bij Kubrick.

Ik begrijp dat de film ondanks in mijn ogen een van de toegankelijkere is van Kubrick door velen als ''saai'' wordt bestempelt, want in wezen gebeurt er niet heel veel. Maar als je verder kijkt dan het ''beeld'' zie je een fantastische mind game over liefde, wanhoop en obsessie.

4**

Nogal een tegenvaller, deze versie van een het boek dat onverfilmbaar werd geacht.

Achterop mijn versie van het boek staat: Lolita is comedy, subversive yet divine. En die komedie maakt Kubrick er wel van, of althans, dat probeert hij, want maar al te vaak is deze film niet overtuigend. Hoewel Sellers een fantastische rol speelt en wel degelijk grappig is als halve neuroot is dat ook het enige om te lachen. Veel andere scènes, ook slappe slap-stick pogingen daartoe, zijn dat niet. En dat is jammer, want als je ergens voor kiest, werk dat goed uit. Want het drama dat er verder had kunnen zijn wordt nu ook maar matig uitgewerkt.

Daarnaast vind ik de keuze deze Lolita als verleider neer te zetten nogal een verkeerde. Het boek had zijn kracht in de voorname slachtofferrol die zij had, maar ook de slachtofferrol van H.H. en de sympathie die je voor hem voelde, mede door het schrijftalent van Nabokov. Al die nuances zijn hier weg, net als Lolita zelf en haar onschuld, door het spel en door de hoge leeftijd van de actrice. Daar zullen wel redenen voor zijn als censuur, maar als iets niet goed kan, doen het dan niet. Maakt niet zo een halfbakken film.

En natuurlijk, sommige scènes werken en meestentijds vermaakte ik me wel. Ook de beeldcomposities zijn mooi en de sfeer is prima. Maar het is maar zo'n doorsneeproduct geworden. En verder vind ik de film op punten wel verouderd, zeker in het acteerwerk.

Nee, tot nu toe wel het minste werk van de grootmeester. Ook de andere versie van Lolita kon mij niet bekoren. Is deze dan toch onverfilmbaar?

Ik vrees het, mjk87... En het "klimaat" is er sindsdien niet op verbeterd...

Dat zou best eens kunnen.

Dat gevoel van onverfilmbaar had ik onlangs ook bij de Nederlandse Lolita-film Het Debuut (1977) naar het boek van Hester Albach. Ik denk dat bij het lezen van zo'n boek je fantasie een dominante rol gaat spelen. En het beeld dat daarbij ontstaat blijkt dan later niet te kloppen met de filmbeelden, zeker voor wat betreft de leeftijd van het meisje. Maar ja, een nog jongere actrice casten komt al gauw in de buurt van kinderporno.

Maar ik weet het ook niet, hoor. Iedereen ervaart dat waarschijnlijk toch weer anders.

In een deuk gelegen om Sellers, de film is zo erotisch als een deurknop.

Klopt, maar de film is gemaakt in 1962, dus...

Ruim 10 jaar later, in 1973, maakte Arthur Penn de film Night Moves, waarin een glimp van de borsten van de pas 16-jarige Melanie Griffith te zien is. De producer wachtte twee jaar tot Griffith 18 was alvorens de film op de markt te brengen. Zo ging dat toen.

Is dat nu anders, BBarbie?

In Diep ging Klaver naakt en was pas 15. Geloof ook niet dat het een stand-in was. En in Moonrise Kingdom tongen twee pubers. Maar verder heb je wel gelijk dat naakte minderjarigen nog altijd niet vaak voorkomen.

@ BBarbie. En vooral alle nuances uit het boek en sympathie voor H.H. kan je maar lastig naar het witte doek vertalen.

Ik heb sowieso over het algemeen matige ervaringen met films, waarvan ik eerst het boek gelezen heb. Vaak jammer, maar helaas.

@ThomasVV: ik denk niet dat er in de VS sindsdien veel veranderd is, waar de moraalridders nog steeds een dikke vinger in de pap hebben. In Europa gaan we daar toch 'n stuk soepeler mee om, maar we moeten ook niet doorschieten.

Soepeler? Daar denk ik toch het mijne van... Ik vrees dat een goede verfilming van Lolita vandaag zo mogelijk nog moeilijker is geworden dan vroeger. (Ook Nabokov zelf zou vandaag de dag volgens mij trouwens niet minder weerstand ondervinden dan zestig jaar terug, en met name in Europa!)

No, I'm... Spartacus. You come to free the slaves or sumpn?

Gisteren kocht de vriendin van mijn broer het boek Lolita op een rommelmarkt. Of het ging om het bronmateriaal van deze film, dat weet ik niet (ik vermoed van wel) maar het zorgde er wel voor dat ik me herinnerde dat ik nog ergens een opgenomen versie van Lolita had liggen. Ik was er nog niet eerder aan begonnen vanwege de langere speelduur (ik kijk meestal mijn films 's avonds in mijn bed) maar gisteren was toch al zo'n heerlijke luie dag dat er na de 3 uur van Magnolia er nog wel een film bij kon. Het werd dus deze Lolita, een film waar ik best wel wat verwachtingen van had.

Maar die werden getemperd toen ik de naam Peter Sellers zag verschijnen op de openingscredits. Een acteur waar ik niet warm of koud van loop en zijn rol in de Pink Panther reeks vond ik nu niet echt geslaagd. Daar kwam dan ook nog eens bij dat hij de hoofdrol speelt in Dr. Strangelove en dat is meteen de zwakste Kubrick die ik heb gezien. Soit, gelukkig weet Sellers me hier vanaf de eerste seconde weg te blazen want de openingsscène (Roman pingpong!) is werkelijk geniaal. Het zet meteen de toon van de film en zorgt voor een zekere spanningsboog want je vraagt je natuurlijk af wat het lot is van de mooie Lolita en waarom Humbert schijnbaar is doorgedraaid. En dan begint de film pas echt en krijgen we een interessante relatie tussen Humbert en Lolita te zien. Interessant in de vorm dat Lolita eigenlijk een zekere evolutie doorgaat en het juist Humbert is die de relatie wilt verder zetten, ik had het eerlijk gezegd anders verwacht. Kubrick weet beide personages dan ook perfect in beeld te brengen maar vooral de subtiliteit die doorheen heel de film is verweven is heerlijk om te volgen. Lolita lijkt op het eerste zicht een koele en afstandelijke film maar er zit zoveel meer achter, kan al niet wachten om een herziening te doen. Lekker controversieel ook in zijn tijd dus kudos voor Kubrick om zo'n hekel thema aan te pakken, al mag Vladimir Nabokov natuurlijk niet vergeten worden vanwege zijn boek waarop de film is gebaseerd.

Ik zei het daarjuist al maar Sellers balanceert hier op het randje van pure genialiteit. Let wel, ik zeg balanceert want af en toe gaat hij iets te ver en duren zijn scènes iets te lang waardoor ze voor mij hun kracht wat verloren. Maar die openingsscène, jezus ik heb zelden zo'n pakkende 10 minuten gehad. En dat is natuurlijk ook dankzij James Mason die hier de rol van Humbert Humbert op zich neemt. De scènes tussen Humbert en Quilty zijn erg geslaagd te noemen maar Sellers is niet de enige waar Mason een goede wisselwerking mee had want Sue Lyon mag als titelpersonage sowieso niet vergeten worden. Amper 16 jaar oud indertijd maar een dijk van een rol. Charmant, onschuldig maar toch een zekere erotiek uitstralen.. Het zijn er maar weinig gegund. Maar ook Shelley Winters mag als Lolita's moeder zeker en vast niet vergeten worden. Kubrick mist een beetje met de manier waarop hij haar uit de film schrijft maar voor de rest is ze uitmuntend. Zeker de scène waarin ze het dagboek vind is fenomenaal.

Ben ondertussen wel benieuwd geworden naar het boek van Nabokov. Toch maar eens aan de vriendin van mijn broer gaan horen of ze dit boek heeft gekocht of iets anders met de naam Lolita in. In ieder geval is dit een Kubrick die zich mag meten met het beste van zijn werk. Het is dat ik alleen nog maar 2001 & Dr. Strangelove heb herzien maar dit eindigt zonder twijfel vrij hoog in een top xx. Een uitstekende cast en een boeiend verhaal, meer heb je niet nodig.

Dikke 4*

Als ontzettende fan van Kubrick heb ik jarenlang deze film als enige van zijn werk weten te ontwijken. Gisteren had ik de tijd genomen om hiervoor eens echt te gaan zitten en ik moet zeggen dat ik het toch de minste vind van Kubrick. Absoluut geen slechte film, maar qua camerawerk e.d. is deze voor mij, onder het gemiddelde. In sommige scenes zie je echt de hand van de meester langs komen, maar die momenten waren relatief spaarzaam en veelal had ik meer het idee dat ik meer naar een imitatie hitchcock zat te kijken dan naar een echte gestileerde Kubrick.

Maar desalniettemin, moet ik zeggen dat ondanks een aantal saaie stukken in de film, dit verhaal toch wel bijzonder goed uitgewerkt is. Al had het ook in 2 uur gekund ipv 2,5.

Het is een schitterend assortiment van gefrustreerde gekken die elkaar in een wurggreep van lust en angst houden. Peter Sellers is werkelijk fenomenaal om naar te kijken en is eigenlijk nog leuker als in Dr. Strangelove.

Ik kan me niet heel goed inbeelden hoe controversieel de film in de jaren 60 was, maar het onderwerp is nu nog omstreden. Al is het, voor mij persoonlijk, niet zo erg als bij 'Morte a Venezia'.

Ik geef voor nu 3,5*. Vanwege de saaie stukken geen 4*.... voorlopig

Kun je dat laatste zinnetje wat toelichten, Dennis?

Lolita.

Dat Kubrick een genie is is absoluut waar, maar ook genieën hebben hun mindere waarden. Kubrick probeert het plaatje er met name heel erg mooi uit te laten zien in combinatie met goede spelers, maar je moet toch wel met iets meer komen dan dat. Maar in ieder geval is de visuele kant van de film meer dan oké. Jammer dat alleen het verhaal zo saai is. De film heeft zijn mooie kanten maar sommige stukjes denk ik van: wat is hier nou zo briljant of interessant aan? Het is zekers wel gedurfd voor die tijd, maar nu zit je toch ook soms te kijken van: oké, laten we verder gaan.

Ik zal hem geen onvoldoende geven, maar geweldig vond ik 't echt niet hoor.

3,0

Ik heb daar zelf nog wat over nagedacht, maar ik moet dat toch terug nemen, want het slaat nergens op.

Het ging over mijn persoonlijke gevoel, beiden films behandelen hetzelfde onderwerp, alleen werd ik er bij een herziening van Morte a Venezia toch een stuk ongemakkelijker van dan voorheen. Het gaat daar over een jongetje waar de hoofdrolspeler door geobsedeerd raakt. Ik heb zelf 2 zoontjes, dus zodoende.

Bij een meisje kan ik het iets meer voorstellen, maar dat is, zoals ik al zei, puur persoonlijk en als ik er over nadenk is het vergelijkbaar.

Ik zou nog wat verder willen gaan, Dennis: in Morte a Venezia blijft alles geestelijk, imaginair, maar in Lolita wordt het werkelijkheid! Dus eigenlijk zelfs niét echt vergelijkbaar!

Vorige week las ik het boek, en dat vond ik absoluut geweldig. Ik was dan ook benieuwd naar de film van Kubrick. Maar ik vreesde toch ook een beetje dat het me zou tegenvallen, het is sowieso een andere kijkervaring(vrijwel altijd in negatieve zin) wanneer je van een verfilming eerst het boek hebt gelezen. In het boek is de komische, quasinonchalante stijl(behalve bij de beschrijving van Lolita) waarmee Humbert alles beschrijft één van de belangrijkste elementen van het boek. Ik was nieuwsgierig hoe Stanley Kubrick dit zou aanpakken. Uit de films die ik van Kubrick al had gezien, bleek immers dat hij vele kwaliteiten had als filmmaker, maar zelfrelativering leek er daar geen van te zijn.

Al van in het begin van de film is het duidelijk, dat Kubrick (en Nabokov) niet geprobeerd heeft om dezelfde sfeer als in het boek neer te zetten. Van de obsessie van Humbert voor Lolita die in het boek zo duidelijk en alom aanwezig is, is eigenlijk erg weinig te merken in de film. Ook van de geestelijke aftakeling die hij doormaakt zie je vrijwel niets in de film. Bovendien is het volgens Humbert belangrijke gedeelte over zijn jeugdliefde volledig weggelaten in de film. De dynamiek van de relatie tussen Humbert en Lolita is volledig verschillend. Waar Lolita in het boek een weliswaar nieuwsgierig maar toch onschuldig en broos jong meisje is dat wordt gemanipuleerd en misbruikt door Humbert, is de relatie tussen hen in de film veel evenwichtiger. Lolita lijkt emotioneel tamelijk volwassen. Het verschil tussen het kind en de oudere komt veel minder naar voren. Daarom leek mij de relatie tussen hen twee ook een stuk minder fout dan in het boek. Ik zie de film dan ook als een verhaal op zich dat weinig met het boek te maken heeft en probeer daar ook rekening mee te houden in mijn beoordeling. Bovendien zal Kubrick ook wel weinig bewegingsvrijheid hebben gekregen door de censuur, nog veel minder dan Nabokov bij het schrijven van zijn boek.

Het voornaamste probleem is toch dat het verhaal(van de film)eigenlijk weinig meer voorstelt. Weinig dynamiek tussen Lolita en Humbert. Hoewel Mason hier een fantastische prestatie neerzet. Sue Lyon houdt zich erg goed staande in de eerste paar scènes en laat Lolita charmant overkomen. Maar wanneer haar scènes dramatischer en zwaarder worden valt ze toch te licht uit. Shelley Winters is ook in erg goede doen. De eerste helft van de film waarin zij een belangrijke rol heeft, is voor mij dan ook een stuk sterker dan het tweede deel waarbij de nadruk op de relatie Humbert-Lolita ligt.

De eerste scène is meteen de leukste van de film(hoewel die eigenlijk nog steeds in het niets valt vergeleken met de werkelijk sublieme sterfscène uit het boek). Sellers doet het erg goed als de bizar briljante Clare Quilty. De keuze om Quilty zijn rol duidelijker in beeld te brengen is een goede, Quilty is een grappig en boeiend personage. Het verplaatsen van deze scène naar het begin vind ik niet geslaagd, deze scène aan het einde was net de anticlimax die perfect bij het verhaal paste. Nu werd de nadruk gelegd op de gift van Humbert aan Lolita. Daardoor werd dit een veel dramatischer gebaar, terwijl het in het boek als een fait divers wordt afgedaan. Nog even dit: als je één van de allermooiste openingszinnen uit de moderne literatuur ter beschikking hebt, is het toch een beetje zonde om hier niets mee te doen, zeker als je dan toch gebruik maakt van een voice-over.

De film is natuurlijk wel erg stijlvol geschoten, zoals te verwachten is bij een Kubrick. Werkelijk elke scène bleek het enorme oog voor detail dat men had bij het maken van de film. Bijvoorbeeld de boerse manier waarop Charlotte wijn drinkt(zonder pink), terwijl ze over intellectuele en chique dingen praat tegen Humbert, terwijl we Lolita wel op de ‘juiste’ manier zien drinken later in de film. De muziek leek soms wat misplaatst. Het stoorde mij voornamelijk bij de scène waar Lolita terug naar binnenloopt om hem te kussen wanneer ze op kamp vertrekt. De muziek was daar volgens mij veel te dramatisch. Voor H.H. was dat dan ook een dramatisch moment, maar omdat de film verder een veel objectievere versie van het verhaal is vergeleken met het boek paste dit niet echt vond ik. Daarnaast had ik met zo'n speelduur verwacht dat Kubrick vrijwel alle elementen van het boek rustig zou kunnen uitzetten, maar dat valt toch enigszins tegen. Zoals eerder gezegd is het belagnrijke motief van het meisje in het 'vorstendom aan zee' volledig weggelaten. Net als de toespelingen op de oorzaak van de dood van Charlotte. Op zich deed dat niets af aan de film zelf, maar het doet wel enigszins afbreuk aan het verhaal.

De eindscène was volgens mij het zwakste moment van de film. Lolita kwam hard en gemeen uit de hoek, wat volgens mij enigszins out-of-character is voor haar. Zoals ik al eerder vermeldde vond ik het fout dat de nadruk werd gelegd op het geven van het geld, compleet met zwaar beladen muziek. Dat is misschien wel het minste stukje Kubrick dat ik al gezien heb.

Alles bij elkaar waren er teveel storende factoren bij deze film om echt hoog te scoren.


3*

Ook al vind ik niet dat je een film mag beoordelen op basis van het boek waarop hij is gebaseerd, toch kan ik het betoog van kosmo hierboven heel goed volgen. Misschien gewoon omwille van wat kosmo zelf ook opmerkt:

Ik ben het met je eens. Ik wou met het refereren naar het boek enkel aangeven dat er potentieel nog een veel straffere film in dat boek zit. Vooral doordat Kubrick enorm werd beperkt door de censuur.

De hele film lang is duidelijk wat Kubrick heeft willen proberen, alleen slaagt hij daar constant nét niet in. De censuur heeft spijtig genoeg de bovenhand gehad in deze productie. Sensueel is Sue Lyon zeker, maar er wordt gewoon teveel aan de verbeelding van de kijker overgelaten: ik had nooit het idee dat Lolita en Humbert nu echt een relatie hadden, waardoor het hele punt dat de film probeert te maken net wat meer naar de achtergrond verdwijnt dan had moeten gebeuren. Mason heeft te veel een vaderrol op zich gekregen.

Dat Kubrick zich hier wel profileert als een acteursregisseur pleit dan wel weer voor de film. James Mason is een heerlijke droogkloot die zijn ongemak op hilarisch ingetogen wijze weet te etaleren, Peter Sellers is natuurlijk briljant in zijn rol als gedaantewisselaar en Sue Lyon is fenomenaal als veertienjarige verleidster.

Toch bovengemiddeld, zeker voor die tijd.

Dat bedoel ik: we kunnen gissen wat we willen, maar door de censurering wordt alleen uit één of twee scènes tegen het einde aan meer dan impliciet duidelijk dat het hier níet om een overbeschermende vader gaat. Een beetje meer sturing was welkom geweest, nu was het ongemak minimaal. Zonde.

Het eerste deel vond ik echt geweldig. Het klopte allemaal. Shelley Winters zette een prachtprestatie neer als Charlotte Haze. Zo grappig en zo pijnlijk tegelijk. De scènes met haar en James Mason waren een genot om naar te kijken.
Helaas zakt het tempo na het eerste deel, en speciek na de dood van Charlotte, nogal in en werd het wat mij betreft wat langdradig. Ik raakte mijn "feeling" met de personages wat kwijt en begreep niet goed wat er in de hoofden van deze personages omging.

Deze film vind ik echter ook wel één van de meer toegankelijke Kubrick-films, die ondanks de wat (te) lange speelduur je tijd meer dan waard is.

Om te eindigen met een positief punt: Peter Sellers is gedurende de hele film briljant en hillarisch. Ik krijg meer en meer respect voor deze acteur. Wat een gevoel voor timing en comedy had die man zeg. Zoiets valt echt niet aan te leren.

Ik heb met mijn opmerking "Lolita is een schoolvoorbeeld van een film, die stukken minder is dan het boek" enkel bedoeld dat ik het boek van Nabokov mooier vind dan de film van Kubrick. Literatuur en film zijn twee op zichzelf staande kunstvormen. Van mij hoeft de verfilming van een stuk literatuur (boek, toneelstuk e.d.) niet een getrouwe beeldweergave te zijn van de bron.

Zo ongeveer vanaf het moment dat Shelley Winters uit het verhaal verdwijnt wordt de film van Kubrick naar mijn smaak vervelend. Dat had ik niet bij het boek van Nabokov. Dat heb ik bij wijze van spreken in één adem uitgelezen.

Het overkomt mij trouwens wel vaker dat ik het boek mooier vind dan de verfilming ervan. Zal wel aan mij liggen.

P.S. Ook de latere film van Adrian Lyne met Jeremy Irons kon mij niet bekoren.

Zoals eerder bij kosmo, sluit ik me nu aan bij BBarbie: los van de op zich terechte opmerking van Ik Doe Moeilijk kan de film voor mij niet tippen aan het boek van Nabokov (zie ook de post van kosmo en mijn reactie daarop).

Het boek is niet veel aan. De film is wel sexy.

Trailer HD @ youtube