The Searchers (1956)

Ook ik begrijp de kritiek niet, ik vind het een van de beste westerns ooit met een uitstekende rol van John Wayne, een goed verhaal en een geweldige score van Max Steiner. Iedere echte filmliefhebber die ik ken vindt deze film wel redelijk tot zeer goed, maar nooit niks.

5*

Ik moet wel zeggen dat ik blij ben dat ik deze op dvd aangeschafd heb na een rampzalige eerste kijkbeurt; ik heb nu een hele andere kijk op de film. Verder moet iedereen natuurlijk zelf uitmaken wat ie van de film vindt en als je het niks vindt maakt je dat niet minder filmliefhebber.

Dit is wat mijn gevoel ten aanzien van The Searchers oa deed kantelen na een herziening een tijd terug. Bovendien kan ik me eerder over een twijfelachtige inhoud heen zetten (zo stoor ik me nog steeds aan het afschilderen van Indianen als 'wilden' in vele westerns) wanneer een film oa cinematografisch zo veel moois te bieden heeft.

Kijk dan eens films als Broken Arrow, I will fight no more forever en Cheyenne Autum.

De nieuwe special edition is zeker een aanrader!

Ik heb enkele scenes gezien en elk chapter doorgespoeld, en geen schoonheidsfoutjes kunnen merken, een grote verbetering.

De John Wayne/John Ford film collection is dan ook een aanrader, deze bevat de Ultimate Edition van the Searchers met boekjes en allerlei foto's.

Het grootste probleem met The Searchers is dat ie zo hopeloos gedateerd is, waar andere western klassiekers juist glorieus oud zijn geworden.

Onder de begintitels van The Searchers horen we de regels:

What makes a man to wander?
What makes a man to roam?
What makes a man leave bed and board
And turn his back on home?
Ride away, ride away, ride away.

Na de titels en de song verschijnt een zwart beeld waarin een deur open gaat met de contour van een vrouw en achter haar zien we in het landschap met prachtige kleuren iemand te paard komen aanrijden.
Het is niet alleen een magnifiek beginshot om te zien door het extra kader dat weliswaar door een camerabeweging verdwijnt, het is ook een zeer functioneel shot. Het is een beeld dat gelijk zeer sterk de opmaat neerzet voor een van de thema’s in de film namelijk de veilige thuishaven en de harde onveilige wereld daarbuiten die ook bedreigend kan zijn voor het kleine geluk in de huiskamer.

Het begin roept direct allerlei associaties op met verschillende verhalen uit de literatuur. Gelijk proef je in de gegeven informatie al een overeenkomst met de Odyssee van Homerus. In het klassieke gedicht moet een man eerst zijn vrouw, kind en haardvuur verlaten om via een zwerftocht door de boze buitenwereld te leren zijn eigen emoties de baas te worden. Pas dan mag hij terugkeren om te gaan genieten van het geluk op een schommelstoel in de kleine huiselijke kring.
Een variant op de Odyssee-rol is weggelegd voor Martin met zijn onverbiddelijke liefde voor zijn halfzusje Debbie en een nog onhandige jongensachtige verliefdheid op Laurie. Martin wordt in zijn rijpingstocht begeleid door Ethan (John Wayne) een soort vervloekte Vliegende Hollander die als het personage Kapitein Ahob uit een roman van Melville vol zit met een niet te onderdrukken haat. Dwangmatig moet deze zeeman jacht blijven maken op zijn opgeklopte illusie die bestaat uit de grote witte walvis Moby Dick.

Het is het conflict tussen de haat van Ethan en de liefde van Martin dat van The Searchers een zeer boeiend en intelligent epos maakt.
In het filmverhaal overwint de liefde uiteindelijk de wraakgevoelens. Ook Ethan accepteert Debbie toch na een mogelijke vervreemding (racisme?) van haar eigen familie tijdens een ontvoering door indianen. Hij brengt haar weer thuis!
De film eindigt weer met een shot van een huisdeur waardoor iedereen naar binnengaat uitgezonderd Ethan. Hij loopt weg waarna de deur sluit en het beeld weer zwart wordt. Tijdens het weglopen van Wayne worden de volgende regels gezongen:

A man will search his heart and soul
Go searchin' way out there
His peace of mind he knows he'll find
But where, O Lord, Lord where?
Ride away, ride away. ride away

De beschuldigingen over racisme in deze film komen bij mij nogal naïef over. Het komt er dan zeker ook op neer dat de Grote Boze Wolf uit de Donald Duck een racist zou zijn omdat hij alleen maar kleine biggetjes wil oppeuzelen.
In de zeer oprechte film van John Ford komen genoeg nuanceringen voor tegen deze weinig doorleefde clichébeschuldigingen. Waidman noemde ze grotendeels al in een eerdere reactie hier.
Discrimineren is een natuurlijke aandrang om te overleven. Door het heel zwart-wit botweg te verbieden wordt nooit met vallen en opstaan geleerd om deze normale gevoelens op een volwassen en sociaal gezonde manier te hanteren. Wat dat betreft vind ik The Searchers juist een zeer moedige film om deze problematiek niet stiekem onder een vloerkleed te vegen, maar ze gewoon heel open en bloot juist eens aan te kaarten en uit te werken.

De heldenuitstraling van John Wayne in westerns heb ik nooit begrepen. Hij komt bij mij altijd over als een zeer houterig doetje. Toch stoort zijn spel me niet in de film. Het geeft juist door zijn kunstmatig acteren iets lichtvoetigs aan de anders misschien wel zware en serieuze kost.

Bij het lezen van de verschillende reacties valt het me trouwens mee dat niemand begint te zeuren over het ontbreken van statistieken en tabelletjes in de film en dat dit nou net zo ontzettend de toon zet van een al lang achterhaald en niet meer interessant tijdsbeeld waarin niets gemeten werd zoals bijvoorbeeld de maat of het merk van een spijkerbroek.

Ben het helemaal met je eens. Zelden zo'n zielige kritiek gelezen als hier op MM. Mogen de zogenaamde filmliefhebbers hier het hemd van hun lijf afschamen

Ik lees zeer positieve en zeer negatieve berichten bij deze film. Zelf heb ik nogal dubbele gevoelens. Het is zonder meer een behoorlijke western, het geniale ervan zie ik dan weer niet. De personages nemen soms rare beslissingen en het acteerwerk van enkele bijrolspelers is soms nogal matig. Qua beelden en sfeer was het echter allemaal prima in orde.

Dat deze film racistisch is lijkt me een beetje overdreven. Het personage van Wayne is natuurlijk niet zo gesteld op de Indianen, maar de moraal van de film is verre van racistisch.

3,5*

DE John Wayne Western. Met als goede tweede de trilogie Fort Apache/She Wore A Yellow Ribbon/Rio Grande. Maar The Searchers steekt er bovenuit. Heb de meeste John Wayne Westerns in de kast staan, maar deze steelt de show. En de scene's in Monument Valley... Brr.. kippevel.

Alleen de beelden, locaties en camerawerk vind ik al genoeg om hem hoog te geven. Maar daarbij komt ook nog dat het een leuke en goede film is. Niet een hoogstaand verhaal maar wel leuk, maar de mooie beelden, scene's en het acteren van Wayne maken het een goede film die het waard is om te zien en te hebben. 4*

Ik kan wel begrijpen dat mensen zich ergeren bij deze film. Bij sommige momenten heb ik mij eveneens met gefronst gezicht afgevraagd of het niet een beetje anders had gekund. O.a. zoals The One Ring op de vorige pagina terecht zei: de gil van de Debbie’s oudere zus als ze ontdekt dat er Indianen in de buurt zijn, en verder verschillende onduidelijke sprongen in de tijd, evenals het acteerwerk dat soms behoorlijk te wensen over laat.

Met andere kritiek die op de film wordt geuit ben ik het zeker níet eens. Het verhaal van de film heeft niets met rascisme te maken, maar dat is hierboven al door meerderen geprobeerd uit te leggen.

In mijn optiek gaat deze film over wraak. Welliswaar wraak die te ver doorslaat, maar het blijft ten eerste haat tegen een kleine groep, en ten tweede heeft die haat wel degelijk een oorzaak.

Nu had ik na het kijken wel nog wat vragen over Ethan, het personage van John Wayne. Want meerdere keren in de film wordt geduid op gebeurtenissen in het verleden die de oorzaak zijn van bovengenoemde haat. Enkele uitspraken in de film stemden mij tot nadenken: Ethan wil niet praten over het verleden. Ethan heeft Martin als baby bij zijn zus gebracht nadat diens familie werd vermoord, maar verder wil hij er niet over praten. Ethan heeft een onbedwingbare haat, specifiek tegenover Comanches. Nadat Scar de scalpen heeft laten zien, vertelt Ethan aan Martin dat die ene van Martins moeder was.

Na een nachtje erover te hebben geslapen, ben ik tot het volgende gekomen: De meest logische verklaring voor mij is dat Ethan de vader is van Martin. Nadat Ethans vrouw vermoord is door Scar, heeft hij Martin als kleine baby, waar hij zelf niet voor kon zorgen, bij zijn zus ondergebracht en is zelf verdwenen (misschien toen ook al op zoek naar de moordenaars van zijn vrouw). Hoe weet ie anders dat Martin deels Indiaans bloed heeft? Dat kon ie toch niet weten als hij Martin gewoon aan de kant van de weg gevonden had? En waarom zou Martin hem geen ‘oom’ of ‘sir’ mogen noemen? En hoe wist Ethan nou dat die ene scalp van Martins moeder was? Omdat het zijn eigen vrouw was natuurlijk! Ook zie je aan het begin hoe Ethan Martin opneemt aan tafel, alsof hij wil uitvinden wat er van hem geworden is. Dat Ethan op het einde in zijn testament Martin als erfgenaam aanwijst is dan ook niet meer dan logisch. Tevens zou deze veronderstelling het ongebruikelijke feit verklaren dat Ethan Scar scalpeert.

Ik ben benieuwd wat anderen van deze uitleg vinden. Al met al vond ik de film wel goed, maar ik heb toch betere van Ford gezien.

Trouwens, de meest foute opmerking die ik hierboven ben tegengekomen is deze:

Deze scène heeft nu niets, maar dan ook niets met rascisme te maken. Onbegrijpelijk dat iemand daarover valt.

Je interpretatie lijkt me zeker niet verkeerd. Als het ook de achterliggende gedachte van Ford was weet ik niet, maar het is wel een interessante verklaring.

Ik ben hier trouwens nu al meerdere keren over gevallen, dus wil ik het toch eens vragen. Waar is het voor jullie onduidelijk in welke tijd het zich afspeelt? Ik dacht dat dit ten alle tijden duidelijk was.

o.a. Wayne gebruikt de Winchester 1873, dus na 1875, toen ie op de markt kwam...

Hmm, zo nu en dan zeiden ze dat het een jaar geleden of zo gebeurt was en dat kwam voor mij dan telkens uit de lucht vallen. Pas op het einde, als we zien dat at meisje ouder geworden is merken we iets van de tijdsprong. Ik vond het niet overtuigend gedaan, maar ik kan niet goed uitleggen waar het probleem ligt.

Je redenatie zit wel wat in en dat was ook al eens bij mij opgekomen, maar dan blijft nog het feit dat wanneer Marty, Ethan oom noemt, Ethan dat onmiddelijk tegenspreekt en zelfs zegt dat hij helemaal geen familie van hem is. Daar maak ik uit op dat Marty waarschijnlijk familie is van de schoonzuster van Ethan en hij Marty tolereert vanwege zijn heimelijke liefde voor zijn schoonzus. Later tijdens het testament wat hij aan Marty vermaakt is Ethan tot de conclusie gekomen dat hij Debbie niet meer kan redden en dat Marty de enige is die hem nog rest van de familie van zijn broer en dat hij daarom Marty tot zijn erfgenaam maakt.
Maar het blijft allemaal speculatie, wel bevat de film veel verwijzingen naar het uitstervende wilde westen, denk maar aan de uitspraken van Mrs Jorgenson en aan dat beroemde laatste shot wanneer Ethan buiten blijft staan.

Ik vindt deze Wayne western zijn allerbeste en alhoewel hij later een Oscar kreeg voor True Grit, had hij er hier eentje verdiend

De achternaam van Ethan is Edwards, die van Marty is Pawley, van een direct bloedverwantschap tussen de twee lijkt mij dus niet echt sprake. Toch vind ik je uitleg aardig!

The Searchers is een prachtig verfilmd verhaal over vaders en 'zonen' die met risico’s op leven en dood voor zichzelf en hun vrouwen een land proberen op te bouwen.

Of zou die opbouw eigenlijk landjepik genoemd moeten worden? De indianen, zoals bijvoorbeeld Scar, zitten soms ook vol met een nauwelijks te overwinnen haat naar blanken toe vanwege het verlies van o.a. zonen tijdens het verdedigen van hun natuurlijke rechten. Deze laatste kant wordt niet nadrukkelijk in The Searchers getoond, maar Ford verdoezelt dit achterliggend motief voor wraakgevoelens bij Scar in deze film beslist ook niet.

Vorige week Two Rode Together (’61) van Ford bekeken. In deze wat minder sterke film van hem schetst hij ook een negatief beeld van het bekakte gedrag van sommige blanken in het minder wild wordende westen. Trouwens, ik ben wel nieuwsgierig welke films van Ford je beter vindt dan The Searcher.

De gil van Lucy (zusje van Debbie) stoorde mij trouwens niet, net zo min als het hondje dat soms gaat keffen. De hysterische schreeuw kan ik me goed voorstellen van iemand die niet cool bekakt is en nog in een zeer hevige schrik schiet door de komst van indianen vol bloedige wraaklust. Als contrast met het gedrag van haar ouders die op dat moment juist net voor de kinderen willen doen alsof er geen enkel gevaar dreigt, vind ik de schreeuw op die plek zeer perfect en natuurlijk werken bij een meisje dat plots in een enorme angst schiet omdat ze zich bewust wordt van een levensbedreigend gevaar.

Over de hele herkomst van Martin wordt geheimzinnig gedaan, dan is een andere achternaam m.i. ook snel verzonnen.

Als western zou ik bijv. zeggen 'The Man Who Shot Liberty Valance' en daarnaast 'How Green Was My Valley' en 'The Grapes of Wrath'.

Ik denk juist dat kinderen die in die omgeving opgroeiden niet bij de eerste de beste Indiaan hysterisch begonnen te gillen. Maar ja, ik weet het natuurlijk ook niet zeker, want ik was er niet bij.

Als je wilt kun je natuurlijk alles herleiden zodat er helemaal niets geheimzinnigs meer overblijft. Recht is recht, krom is krom en is dat gaan geloven nou net niet oliedom?
De relatie tussen Etan en Marty is natuurlijk steeds op verschillende kromme manieren in het bekende hoeksteenkader van de familierelatie te plaatsen. Bij mij komt dan de vraag op waarom Ford die eventuele bloedband in de film niet veel duidelijker neergezet heeft. Zelf vind ik in het verhaal niet echt belangrijk of ze nu wel of geen familierelatie hebben. Dat Etan wel een soort vader/zoon verantwoordelijkheid voor Marty voelt is voor mij voldoende.


Ik heb nu negen films van John Ford gezien, waaronder de drie door jou genoemde. Zelf blijf ik The Searchers toch zijn meest indrukwekkende film vinden.


Ford probeert met die schreeuw van Lucy een emotie van angst bij de kijker van toen over te brengen. Dat we tegenwoordig ontzettend verwend zijn met allerlei gruwelijke enge zaken op visueel vlak was natuurlijk niet zijn probleem. Ik vind het daarom een beetje te simpel overkomen dat een schreeuw in een film uit 1956 irriteert.

Och, die screeuw was gewoon vreselijk slecht hoor. Dat heeft niets met de leeftijd van de film te maken; die screeuw zag er echt te gepland uit. Zeer slecht geacteerd (dat gedeelte dan, niet de film an sich).

In vergelijk met een schreeuw in The Birds van Hitchcock uit 1963 kan de gil in The Searchers misschien een beetje plat geacteerd of aanstellerig overkomen, mij stoorde het niet in de film van Ford.

Hitchcock gebruikte heel gepland zeven jaar later in zijn film zowel beeld als geluid om de emotionele ervaring van een schreeuw door de kijker met allerlei extra’s te versterken zonder alleen afhankelijk te zijn van een acteerprestatie.

Een beetje vreemde opmerking voor iemand die in ruime bewoordingen de zogenaamde overeenkomst van deze film met Odyssee van Homerus beschrijft. Wie is er nu aan het herleiden?

Ik heb overigens tot nu toe 8 films van Ford gezien, waarbij The Seachers zeker niet de slechtste is, maar ook niet de beste.

Volgens mij heb ik genoeg films gezien (ook van vóór 1956), om te kunnen beoordeelen of een schreeuw voor mij wel of niet nep klinkt. Dat heeft dus met het jaartal niets te maken.

Nieuwsgierigheid heeft mijn voorkeur boven stelligheid. Vandaar mijn behoefte aan wat relativerende opmerkingen over de bloedband en de schreeuw. Mijn gemaakte opmerking over recht, krom en oliedom gaat dus ook op voor mijn eigen visie met mogelijke overeenkomsten tussen The Searchers en de Odyssee.

Zonder twijfel...nou ja....heb ik de theorie dat John Ford schitterende introductie van John Wayne in de Monument Valley door de deur opening een filmcitaat is van jawel de.... "Wizard of Oz" uit 1939: als Dorothy in haar droom de deur open doet van haar weggewaaide huis: komen we in de kleurrijke toverwereld van Munchkinsland.....

The Searchers is alleen al door die prachtige introductie en "fotografie" van het landschap een film die de ware liefhebber gezien moet hebben. God wat een schoonheid!
Ik heb gisteren de film puur gezien. Op bepaalde aspekten, zoals hierboven gedaan is, kan je commentaar hebben. Maar de film is esthetisch en ook om de inhoud
(ethisch...) een must! Vooral de dubbele dvd uitgave is letterlijk en figuurlijk een eye-opener! Het commentaar van Bogdanvich, wat ik vanmiddag gehoord heb, is echt een aanrader! Ook de documentaires geven veel verheldering. De perfect geschoten film is niet zomaar totstand gekomen het had heel wat voeten in de aarde!

Ford heeft inderdaad een eerlijke film gemaakt met een clou die ook een knipoog lijkt naar de "Wizard of Oz": laten we naar huis gaan!

John Wayne speelt een fascinerende karakter en zijn compagnon is naief maar weet met emotinele vasthoudendheid Ethan net op tijd over de streep te trekken.

De vele personages "van" Ford doen me denken aan de
sfeer van Charles Dickens: stereotyp en vaak oubollig maar o zo menselijk! Maar wel op z'n Amerikaans natuurlijk! Hier steekt Ethan prachtig naturel tegenaf!

De clou van de film was toch dat Wayne uiteindelijk juist niet naar huis kon gaan, maar door zijn persoonlijkheid gewoon gedoemt is om altijd rond te zwerven? Hij loopt het huis dan ook niet binnen.

Hij gaat met het meisje naar "huis"! Ik zei ook lijkt. Maar het zal me niet verbazen dat Ford deze legendarische film in zijn achterhoofd had. Ford was zelf als "niet prater" een soort Oz! Ook hij vond veel dingen "humbug"! De clou van de "Searchers" is eigenlijk onverwacht: Ethan maakt een plotselinge draai van 180 graden.

Het meisje komt ook wel thuis, ja, maar hijzelf kan geen rust vinden. Thuiskomen is geen moraal in dit verhaal, wegblijven van huis wel. Dat laatste shot uit de film is juist zo bekend doordat iedereen het huis binnenloopt behalve Wayne, die niet gemaakt is voor een rustig leven in de beschaafde wereld.

Ja, je hebt natuurlijk gelijk! Maar die cruciale scéne met Wood blijft opvallend! Wat is haar thuis? En... hoe denk je over die prachtige open deur shot aan het begin?

Ik ken The Wizard of Oz niet. Maar Ford was niet het soort regisseur dat eerbetonen maakte aan andere films, dat weet ik wel, dus ik denk dat de overeenkomst toevallig was. Het is een mooi shot, dat zeker.

Ik raad je de Wizard ten zeerste aan! Het is een legendarische film die metaforisch over "de grote regisseur" gaat! Maar dit onderwerp is hélaas hier off topic! Lees mijn commentaar aldaar....en Ford was dus geen prater over zijn eigen kunst en zeker niet met Bogdanvich! Ford had natuurlijk stiekem voorbeelden....