The Searchers (1956)

Ik ben geen al te grote liefhebber van coyboy-films, maar er zijn uitzonderingen. John Ford portretteerde John Wayne in zijn rol van Ethan Edwards als een nogal psychopathisch en bijzonder onsympathiek type. Hoewel daar in de jaren vijftig waarschijnlijk anders tegen aan werd gekeken is de rabiaat racistische hoofdfiguur eerder tragisch dan heldhaftig. Zijn donkere gestalte tegen de overweldigende achtergrond van de natuur in Arizona leek misschien destijds imposant maar is nu vooral de aankondiging van het verval van de dubieuze blanke normen en waarden. Met andere woorden: de film is er in de loop van de tijd alleen maar beter van geworden.

Prima western met goede John Wayne, met prachtige beelden en een interessante plot. Jammer wel dat het opperhoofd Scar gespeeld wordt door een westerling, terwijl de rollen van de overige indianen wel door native Americans worden ingevuld.

De film is soms wat rommelig, met onduidelijke tijdsprongen, en heeft een paar onnodige zijplots (zoals die met Laurie en Charlie), maar over het algemeen vond ik het wel vlot verteld. Een herziening leidt in veel gevallen tot een betere beoordeling zo kan ik uit commentaren opmaken, dus misschien heb ik niet alles in één keer goed geïnterpreteerd- ik vond het eerlijk gezegd vrij rechttoe rechtaan, ik dacht wel dat Marty de niet-erkende zoon van Ethan was maar dat wordt niet helemaal duidelijk.

Gebaseerd op ware gebeurtenissen, en ik heb me na de film nog eens ingelezen over de Comanches en die waren toch wel behoorlijk bruut. De vraag is natuurlijk of hun brute gedrag (gruwelijke martelingen en verkrachtingen) een antwoord was op gewelddadigheden van de settlers, Mexicanen of andere indianenstammen, of dat het iets eigens was, iets cultureels. Maar het beeld van de nobele wilde die in harmonie met de natuur leeft die sommige latere westerns oproepen, is eigenlijk net zo karikaturaal als dat van de savage die blanken terroriseren en meisjes roven.

Schoolvoorbeeld van hoe een goede western gemaakt moet worden. Prachtige landschappen, goede dialogen en karakterstudie van de personages. .

Ultieme western-klassieker en ik moet zeggen, nog steeds goed te genieten. Het akteerwerk oogt sporadisch wat gedateerd (evenals bepaalde nogal knullig in beeld gebrachte aktiescenes) en niet alle plotelementen werken even goed, maar dit is en blijft toch wel een sterke film. Visueel ziet alles er piekfijn uit (Monument Valley op zijn mooist!) en de hoofdrollen van John Wayne en Jeffrey Hunter zijn zeer memorabel. Daarnaast interessant qua thematiek en de subtiele uitwerking van de gelaagde personages.

spijtig voor de knullige indianen-'actie'.

Voorts vind ik dit een van de beste westerns ooit gemaakt.

Dit is ook de beste vertolking van John Wayne.

Omdat de film in mijn persoonlijke top tien staat en gezien mijn avatar moet ik ook wel iets over deze film op dit medium posten, daarom de film vandaag nog maar eens bekeken. Nu na een keer of 30 de film te hebben gezien, mag ik mij zelf wel een kenner noemen. Wat maakt nu dat ik een film, ik heb dat trouwens met meerdere films, zo vaak wil zien. Misschien dat iemand anders een antwoord weet, ikzelf niet, wat ik wel weet is dat zodra de film start met die prachtige openingsscène en de muziek van Max Steiner die daarna overvloeit in het nummer What makes a man to wander van de Sons of the Pioneers pakt de film mij weer helemaal, ik heb er geen verklaring voor, misschien omdat Wayne hier zijn, naar mijn mening, beste rol speelt, hij kreeg een Oscar voor True Grit, maar had die ook met deze rol verdiend. Misschien ook wel vanwege de schitterende natuuropnames van Monument Valley, of vanwege de diepgang die de film kenmerkt. Het zal waarschijnlijk wel een combinatie van alles zijn die maakt dat ik deze film hoog heb zitten.

Laten we kijken naar het verhaal, eigenlijk heel simpel, het aloude zoek en wraak motief zoals zo vaak in westerns, maar hierbij komt ook nog heel erg het racisme om de hoek kijken, gedurende de film is de haat welke Ethan koestert jegens indianen te merken, zo verbergt hij zijn afkeer van indianen maar met moeite wanneer hij Martin ontmoet, de adoptief zoon van zijn broer die indiaans bloed in de aderen heeft. Ook heeft hij er geen moeite mee om een lijk van en indiaan te verminken, of buffels te doden onder het mom dan hebben de indianen niets te eten.
Wayne speelt die rol op een verbluffende wijze, zo af en toe zie je een blik in zijn ogen die aan duidelijkheid niets te wensen over laat.
Zelfs op het laatst is zijn haat zo groot dat hij Scar scalpeert.
Pas op het einde van de film heeft hij de gedachte los gelaten dat zijn nichtje een van de indianen is geworden en neemt hij haar weer mee naar huis.
Het is het vraagstuk waar niet alleen Ethan maar ook Martin de hele film mee worstelt, Martin spreekt op een gegeven moment ook zijn vrees uit wat er gaat gebeuren als Ethan zijn nichtje zal vinden. Er is zelfs een moment waarin Ethan en Martin tegenover elkaar staan om Debbie en komt het bijna tot een duel tussen die twee.

De vraag rijst dan waarom haat Ethan de indianen, dat blijft een mysterie, wel heeft hij veel kennis van indianen hij kent hun taal, hun gebruiken en zeden. Dat duidt er op dat hij veel tijd met hen moet hebben doorgebracht, maar nergens geeft de film antwoord waar die haat vandaan komt.
De film is van halfweg de jaren 50 en Ford geeft met deze rolprent een aanzet tot een meer menselijk portretteren van de indianen, voor hem had alleen Delmer Daves met Broken Arrow het aangedurfd om indianen niet neer te zetten als simpele woeste wilden maar als mensen met al hun emoties en zwakheden. Zeer gedurfd, omdat dit als zeer links werd beschouwd en de koude oorlog aan het opstarten was, daarnaast had Hollywood heel veel last van de naweeën van de McCarthy periode.
Ford zou trouwens later nogmaals het thema hanteren in Sergeant Rutledge en Cheyenne Autum.
Veel critici hebben de film op het racisme thema afgekraakt, ik denk dat juist deze film een veranderende houding laat zien, Ethan blijft tot het einde toe een hater, toch laat hij op een gegeven moment ook zien dat dingen hem wel persoonlijk raken. Toen ze Look, de vrouw die Martin per ongeluk aan zijn zijde kreeg, in een indianenkamp vonden welke door het leger was uitgemoord. Ethan bedekt haar dan met een deken en Martin vraagt zich openlijk af waar dat nu voor nodig was, ze had niemand maar iets gedaan en Ethan blijft het antwoord schuldig, ook na het treffen bij de rivier wil de commandant dat er niet meer geschoten word zodat de indianen hun gewonden en doden kunnen bergen, Ethan blijft dan vuren en raakt in conflict hierover met de anderen en besluit alleen verder te gaan. Eerder heeft Misses Jorgenson al aan hem gevraagd om op de beide jongens te passen en zijn haat niet die van hen te laten worden.

Blijft over de vraag, waarom haat Ethan de indianen zo erg, Scar, de indiaanse chief is duidelijk in zijn haat, dat kwam doordat blanken zijn zoons doden en hij nam daarom veel scalps. Ethan echter licht nergens een tipje van de sluier op. Terwijl zijn familie en hun buren niet zo zijn. Ethan is sowieso een mysterieuze figuur, zo wordt ook niet duidelijk waar hij in de jaren na de burgeroorlog is geweest of wat hij heeft gedaan, hij daagt anderen wel uit om dat uit te zoeken, zo zegt hij tegen zijn broer dat hij voor de kosten zal betalen en geeft hem vers geslagen dollarmunten wat bij zijn broer de onuitgesproken vraag doet reizen, hoe komt hij er aan. Hij daagt de kapitein van de Rangers uit om uit te zoeken of hij misschien een misdaad heeft begaan en ook die krijgt geen antwoord op gestelde vragen. Maar het grootste mysterie is misschien wel de gevoelens van Ethan voor zijn schoonzus Martha en andersom. Enkele malen komt zeer duidelijk naar voren dat er tussen die twee meer is dan een familie relatie. Zelfs de kapitein is getuige van een zeer intiem moment als ze afscheid nemen, weet die kapitein meer van hun geschiedenis want hij kijkt niet verbaasd over de wijze waarop afscheid wordt genomen. Ook dat blijft een mysterie, misschien is dat ook wel de kracht van de film dat er veel vragen open blijven.

Dan hebben we nog de prachtige opnames, Ford was een van de eerste regisseurs die monument valley naar de western bracht, ook in deze film worden we verwend met geweldige opnames van monument valley, dat Texas nog wel een eindje uit de buurt is mag de pret niet drukken. Deze landschappen horen gewoon bij een dergelijke epische film.

Het camerawerk, Ford gebruikt een aantal keren een shot door een openstaande deur, deze shots versterken de drama, in combinatie met de muziek, van dat moment, de terugkeer van Ethan, het moment dat hij het lichaam van Martha vindt en het moment dat Debbie weer veilig is. Fantastisch camerawerk, ook de aanval in het indianendorp wordt snel en heftig in beeld gebracht. Het hoogtepunt op het gebied van camerawerk vind ik de close up van Ethan wanneer hij in het onderkomen zich omdraait naar blanke vrouwen die uit handen van indianen zijn gehaald, door de schaduwwerking en het acteren van Wayne is dat een geweldige scene.

Ik las in sommige commentaren dat het acteren maar matig gewaardeerd kon worden, kan ik me iets bij voor stellen, maar aan de andere kant bij een film van John Wayne verwacht ik veelal de zelfde bijrol acteurs, van Wayne was bekend dat hij zijn vrienden altijd probeerde in een film van hem te krijgen, in deze film waren dat er nogal wat. Soms is inderdaad het acteren van sommigen irritant, maar die momenten zijn zo kort dat het niet echt stoort.

Dan is er natuurlijk nog het contrast tussen toekomst en verleden, gedurende de film wordt duidelijk dat de tijden van het echte wilde westen naar hun eind gaan, Misses Jorgenson refereert daar aan in haar monoloog, zij geloofd dat Texas eens een prachtige plek wordt om te wonen, niet binnenkort, misschien over verschillende generaties. Maar nergens wordt het duidelijker in beeld gebracht dan aan het einde van de film, Ethan loopt niet mee naar binnen, hij blijft op de veranda staan als Debbie naar binnen loopt, hij stapt opzij als Laurie en Martin naar binnen lopen en blijft zelf staan, groet nog even de familie Carey door naar zijn elleboog te grijpen, draait zich om en loopt in die typische Wayne slentergang weg. Zijn tijd ligt in het verleden en hij moet de toekomst overlaten aan de jongeren of aan diegenen die kunnen veranderen, want dat veranderen is iets waar Ethan moeite mee heeft.

Dat Searchers impact heeft gehad op heel veel mensen door de afgelopen 50 jaar mag wel blijken uit diverse feiten, Buddy Holly schreef een nummer over de uitspraak van Ethan, that’l be the day, ook Wayne heeft aangegeven dat hij dit een van zijn beste films vond, zo is een zoon van Wayne die werd geboren na de productie Ethan genoemd, Wayne imiteerde zelfs de slot scene in Rio Bravo.
Het mooiste eerbetoon aan de film is naar mijn mening die van Sergio Leone, ik zag Once upon a time in the west voordat ik de Searchers zag, de scene in het begin van de Searchers waarin Aaron probeert wat woestijnhoenders te schieten herkende ik toen gelijk uit Once upon a time , je hoeft alleen maar Indianen door schurken te vervangen.

Niet iedereen is een liefhebber van deze film, dat is prima zou anders heel saai worden op dit forum
Je kunt geloof ik wel stellen dat ik een fan ben van deze film.

W.V.

Wow!

Dat is nog eens een review tot op het bot !

Misschien kan ik hierbij menigeen die met het raadsel van Ethan's Indianen-haat opgezadeld zit van dienst zijn:

Er is een verklaring voor te vinden in de film, maar je zal er wel je DVD of Blu-ray speler voor op de pauze-stand moeten zetten om het te zien.

Tussen de 20e- en 21e minuut van de film verstopt de kleine Debbie zich voor de Comanches, naast een grafsteen.

Op die grafsteen staat het volgende te lezen >

"HERE LIES MARY JANE EDWARDS KILLED BY COMANCHES MAY 12, 1852 A GOOD WIFE AND MOTHER IN HER 41st YEAR."

Dat maakt duidelijk dat Ethan's moeder 16 jaar voor de gebeurtenissen in het filmverhaal door de Comanches vermoord werd.

Vandaar zijn haat.

Mysterie opgelost.

Bedankt voor het compliment en de tip, kun je nagaan dat ik na meer dan dertig kijkbeurten dat nog had gemist, heb natuurlijk direct gekeken, 1 mysterie opgelost, nu nog een paar, ik houdt me voor antwoorden of suggesties aanbevolen.

W.V.

Als je goed hebt gekeken, dan heb je wellicht ook de grafsteen links in beeld nog voor een klein gedeelte gezien(?)

Het is duidelijk dat er in hetzelfde jaar nóg iemand van de familie Edwards door Comanches gedood werd.

Zoveel is er tenminste op te maken uit het opschrift van de tweede steen.

Ik ga ervan uit dat het de vader van Ethan was.

Ik plaats in het western topic een foto van de grafstenen, voor de geïnteresseerden.

Dat was me ook opgevallen, graag die foto's dank je.

Aangestoken door het enthousiasme van W.V. heb ik de film gisteren weer eens opnieuw bekeken (via de oogverblindende schitterende Blu-ray)

Waardering weer wat verhoogd, want het blijft een pakkende western en een topper in het genre.

Ook voor mij een film die, zoals W.V. al zei, telkens opnieuw bekeken kan worden zonder aan kracht in te boeten.

Wayne's beste acteerprestatie, ongetwijfeld, maar ook Hunter mag een pluim opstrijken.

De landschappen zijn ongeëvenaard gefilmd door Ford.

Daar kan niks tegenop.

Het zal wat mij betreft niet bij deze zoveelste kijkbeurt blijven (bij leven en welzijn natuurlijk )

Ik dacht gisteravond ik ga er eens lekker voor zitten, maar al met al viel ie me toch wat tegen. Een klassieker ga ik hem dan ook zeker niet noemen. Het begint wel heel aardig met een hoog Lassie gehalte (dat wel), maar al met al ziet dat er nog alleraardigst uit. Er is ook goed gelet op details zoals het aankleden van de tafel. Dat geweren niet bij de tijd zijn vond ik niet zo'n probleem. Daar hebben de meesten geen kijk op. Wel vond ik het gek dat Big John zijn soldatenpakkie na drie jaar en nog eens 7 jaar regelmatig aanhad. Maar goed dit valt allemaal wel te pruimen. Hij is goed tot het moment van de

. Daarna verwacht je wat steviger serieuzer werk (het ultieme wraakmoment). Dit blijft echter uit. We gaan door met soms slecht uitwerkte grappen en grollen. De meegebrachte indiaan komt met een vreugdedansje waar Big John even lekker tegenaan kickt. (Braak). Of de ogenschijnlijke dode indiaan onder het rotsblok met bewegende buik. Dat doet de film geen goed. Probleem is ook dat de zoektocht maar liefst 7 jaar duurt. Dat hoeft geen probleem te zijn en is misschien ook wel geloofwaardig, maar het doet de film geen goed qua spanning, want dat mist The Searchers. Een goede spanningsopbouw tot het eind. Maar we zien regelmatig wat flauwekul ongein en die vreselijke bruiloft. Het gekibbel onderling vond ik ook een minpunt. Je hebt een doel voor ogen, maar ze bleven maar bezig met elkaar. Alsof dat het niveau van de film moest opkrikken.

Valt er dan nog wat positiefs te melden aan deze bijna 2 uur durende film? Ja! De nu 61 jaar oude film ziet er geweldig goed uit op BD. Niet alleen zijn alle oneffenheden weg, de kleurenpallet wolken details zien er subliem uit. Ik heb zelden zo'n mooie film van deze leeftijd op tv mogen zien. Ook de vergezichten de grand Canyon zijn een lust voor het oog. Geluid is voor deze tijd goed.

Het plot en vooral de spanning en de uitwerking zijn helaas een stuk minder en kom ik tot een krappe voldoende.

De meegebrachte indiaan komt met een vreugdedansje waar Big John even lekker tegenaan kickt. (Braak).

Hier moet ik je verbeteren, dit was geen indiaan, maar Mose Harper, zeg maar de dorpsidioot.

Een prima western met een zeer behoorlijk plot, uitstekende locaties en behoorlijk acteerwerk. Het verhaal is zeer de moeite waard en verveelt geen moment. Dat er zo af en toe behoorlijke tijdsprongen worden gemaakt is op het eerste gezicht niet zo duidelijk, maar dat wordt verder wel goed uitgewerkt. Het acteerwerk van John Wayne is uitstekend, hij is duidelijk in vorm en zet een interessant personage neer. Het overige acteerwerk is naar behoren, met een enkele negatieve uitschieter. De locaties en landschappen zijn zeer de moeite waard en worden door Ford uitstekend in beeld gebracht.

Hé kijk, op een verloren zomeravond zomaar een western-klassieker op TV.

The Searchers | canvas.be

Jeetje wat een prachtige film!.

4 1/2 ster

Ik ben halfweg gewoon gestopt hoor. Oude films kijken lijkt zo zinloos, je krijgt er nooit wat voor terug. Het is cliché maar op elk vlak een zwaar gedateerde film.

Inderdaad cliché.

Ja, misschien moet ik meer oude films kijken zodat ik ze beter kan situeren en er leren naar kijken met de juiste ingesteldheid. Ik had wel door gekeken normaal gezien, maar ik voelde me echt enorm opgejaagd en onrustig, dus het leek me zinloos.

[/quote]

Ja, misschien moet ik meer oude films kijken zodat ik ze beter kan situeren en er leren naar kijken met de juiste ingesteldheid. Ik had wel door gekeken normaal gezien, maar ik voelde me echt enorm opgejaagd en onrustig, dus het leek me zinloos. [/quote]

Dat kan, heb ik wel eens met sommige films uit deze tijd, ook al krijgen die zeer lovende kritieken op dit medium. Ik denk dan vaak had ik deze maar aan mij voorbij laten gaan, soms moet je de film wel uitzitten om een mening te geven en ik geef toe dat zulks niet altijd makkelijk is. En ieder heeft een eigen mening en voorkeur, dat houdt dit medium lekker levendig en je leert dan ook nog eens wat.

Toch nog uitgekeken vandaag, maar ik hou het op 2.0

Film viel mij eigenlijk ook tegen. Voor dat het zo'n klassieker zou zijn.

Als ik dan toch westerns uit die tijd zou moeten noemen, kom ik eerder op een Ford Apache, Red River. Shane. The Big Country. The Treasure of the Sierra Madre.

Die vond ik beter.

Had er ook wat meer van verwacht.....heb het zelf in 4 x keer uitgekeken ( on demand) . Af én toe wat Little House on the Prairie gevoel.

Wel prachtig in beeld gebracht , ook qua locatie : een grote reclame voor dat gebied ( ben de naam even kwijt ).....

The Searchers moet het vooral hebben van de mooie plaatjes en John Wayne. Het verhaal is net te luchtig en is soms bijna aandoenlijk simpel. Uitkijken was echter geen probleem en gelukkig zat er ook de nodige humor in. Voor het jaar 1956 zal dit zeker een mijlpaal zijn geweest, maar in dit genre zijn er betere alternatieven.

Een goede avontuur/drama/western film...

Prima verhaal...

Leuk ouderwetse opname...

Ouderwetse klassieke muziek

(geen Dolby Digital aanwezig)...

Prima acteerwerk...

Bekende acteur John Wayne...

Goed beeld (geen HD aanwezig)...

Leuk western, heerlijk genoten...

Mooie beelden en het verhaal is ook prima. Ik houd wel van oude westerns, maar in deze film vond ik het slechte c.q. ouderwetse acteren soms wat hinderlijk. Het was allerminst overtuigend, zoals wel vaker in films uit die tijd. Daardoor niet 4*, maar 3*.

Zeer benieuwd naar ‘The searchers’, maar viel me wegens de vrijwel hoge verwachtingen enigszins wat tegen. Zeker geen slechte film, maar voor sommigen de beste western ooit? Neen, dat toch niet. Het verhaal vond ik redelijk al vond ik de acteerprestaties vrij theatraal. Acteren volgens the old school. Interessant om op te merken dat de zoektocht 7 jaar aansleept.

In dit type westerns heb je polariteit met ‘good cowboys’ versus ‘bad Indians’, voor mij alvast niet het ideale uitgangspunt en in westerns (zeker uit de jaren 50-60-70) vrij evident en frequent voorkomend. Op visueel vlak is de film erg mooi opgewerkt. Ook de montage zat goed. De vergezichten in de woestijn waren prachtig. Technisch dus best allemaal verzorgd, zeker voor die tijd.

Dit is misschien een voorbeeldfilm geweest voor vele regisseurs (en gezien de tijdsgeest ziet ie er bij momenten meer dan degelijk uit), maar een "topfilm" vind ik overdreven. Voor mij is de film niet meer dan een vermakelijke westernfilm.

Wel positief dat deze western (in tegenstelling tot de latere spaghettiwesterns) een aangename duurtijd heeft. Wat mij betreft ideale film om het genre te leren kennen.

Op visueel vlak is deze film een topper. Prachtige cinematografie !
De natuuropnames van Monument Valley zijn verbluffend.
Fantastisch camerawerk. Een staaltje van technisch vernuft is het gebruik van dezelfde shots door een openstaande deur die het drama versterken : bij de opening van de film (de terugkeer van Ethan), het moment dat Ethan het lichaam van Martha vindt en op het einde wanneer het nichtje terug veilig is. Prachtig shot overigens op het einde wanneer iedereen door die deur gaat en Ethan blijft staan en keert om. Een nieuwe generatie die hoop en geloof koestert voor betere tijden, maar voor hem ligt dit duidelijk moeilijker.
Het verhaal zelf lijkt simpel, maar er zit toch heel wat meer in de film dan alleen maar wraak.
Zo is het handelen en de haat tegenover de indianen van Ethan boeiend om te volgen. Ook de onderlinge relaties zijn complexer dan het lijkt. Ik denk dan aan Martha ( zijn schoonzus ), Martin een met Indiaanse roots adoptiekind van zijn broer en de dominee.
Wat acteerwerk betreft is het degelijk. Ik ben niet echt fan van Wayne, maar hij stoort me niet.
De kritiek wat je kunt geven is dat de film misschien wat meer durf mocht laten zien bij bepaalde scènes om het geheel wat spannender te maken. Zo vond ik de uitwerking naar het einde toch wat te gemakkelijk wanneer ze het indianendorp aanvallen. Hier en daar ook wat luchtige humor die ik wel kon smaken. Voor mij zeker een waardige klassieker in zijn genre, al ben ik meer fan van Leone. 8/10

John Wayne...

Eigenlijk had ik nog nooit (bewust) een film van deze man opgezet; de acteur die zichzelf beschouwde als de godfather van het genre. En ik begrijp nu ook waarom. Als kind vond ik dit soort indianen vs. cowboy verhaaltjes nog heel spannend, maar als volwassene maakt het op mij de indruk van een simpel jongensavontuurtje. Niet slecht of zo, maar zeker niet het briljante dat sommige mensen er in zien.

Op alle vlakken doet het voor mij onder ten opzichte van de bekende Spaghetti Westerns en films als High Noon of High Plains Drifter. Die films weten een bepaalde dreigende sfeer op te roepen en geven diepgang mee aan hun personages. Hier is alles - soms letterlijk - van bordkarton. Kleurrijk en vrolijk, dat wel, maar niet hetgeen ik zoek in een western. Deed me in sommige opzichten denken aan The African Queen: ook een wat gedateerde avonturenfilm vol misplaatste humor.

Ironisch genoeg had John Wayne een hekel aan bovengenoemde westerns en noemde ze "on-Amerikaans". Het zijn inderdaad twee diametraal verschillende invalshoeken van het wilde westen: de geromantiseerde versie van John Wayne versus de rauwe, dreigende versies van Clint Eastwood en consorten.

Ikzelf denk toch dat die laatsten een stuk realistischer waren. In ieder geval zijn ze veel interessanter en bieden ze vandaag de dag nog stof tot discussie, terwijl de meeste geromantiseerde westerns inmiddels liggen te verstoffen op antiekmarkten. 3***