The Searchers (1956)

Ik kan wel begrijpen dat mensen zich ergeren bij deze film. Bij sommige momenten heb ik mij eveneens met gefronst gezicht afgevraagd of het niet een beetje anders had gekund. O.a. zoals The One Ring op de vorige pagina terecht zei: de gil van de Debbie’s oudere zus als ze ontdekt dat er Indianen in de buurt zijn, en verder verschillende onduidelijke sprongen in de tijd, evenals het acteerwerk dat soms behoorlijk te wensen over laat.

Met andere kritiek die op de film wordt geuit ben ik het zeker níet eens. Het verhaal van de film heeft niets met rascisme te maken, maar dat is hierboven al door meerderen geprobeerd uit te leggen.

In mijn optiek gaat deze film over wraak. Welliswaar wraak die te ver doorslaat, maar het blijft ten eerste haat tegen een kleine groep, en ten tweede heeft die haat wel degelijk een oorzaak.

Nu had ik na het kijken wel nog wat vragen over Ethan, het personage van John Wayne. Want meerdere keren in de film wordt geduid op gebeurtenissen in het verleden die de oorzaak zijn van bovengenoemde haat. Enkele uitspraken in de film stemden mij tot nadenken: Ethan wil niet praten over het verleden. Ethan heeft Martin als baby bij zijn zus gebracht nadat diens familie werd vermoord, maar verder wil hij er niet over praten. Ethan heeft een onbedwingbare haat, specifiek tegenover Comanches. Nadat Scar de scalpen heeft laten zien, vertelt Ethan aan Martin dat die ene van Martins moeder was.

Na een nachtje erover te hebben geslapen, ben ik tot het volgende gekomen: De meest logische verklaring voor mij is dat Ethan de vader is van Martin. Nadat Ethans vrouw vermoord is door Scar, heeft hij Martin als kleine baby, waar hij zelf niet voor kon zorgen, bij zijn zus ondergebracht en is zelf verdwenen (misschien toen ook al op zoek naar de moordenaars van zijn vrouw). Hoe weet ie anders dat Martin deels Indiaans bloed heeft? Dat kon ie toch niet weten als hij Martin gewoon aan de kant van de weg gevonden had? En waarom zou Martin hem geen ‘oom’ of ‘sir’ mogen noemen? En hoe wist Ethan nou dat die ene scalp van Martins moeder was? Omdat het zijn eigen vrouw was natuurlijk! Ook zie je aan het begin hoe Ethan Martin opneemt aan tafel, alsof hij wil uitvinden wat er van hem geworden is. Dat Ethan op het einde in zijn testament Martin als erfgenaam aanwijst is dan ook niet meer dan logisch. Tevens zou deze veronderstelling het ongebruikelijke feit verklaren dat Ethan Scar scalpeert.

Ik ben benieuwd wat anderen van deze uitleg vinden. Al met al vond ik de film wel goed, maar ik heb toch betere van Ford gezien.

Trouwens, de meest foute opmerking die ik hierboven ben tegengekomen is deze:

Beviel me veel beter dan Stagecoach (de enige Ford die ik eerder zag), maar mijn film is het toch nog net niet. Maar wel een film die ik nog weleens ga herzien.

De moraal is in ieder geval stukken onduidelijker. Ethan is verre van een good-guy en hij èn Scar dragen een verleden met zich mee dat ze beinvloed in alles wat ze doen. Hoewel Ethan aan het einde wat heeft overwonnen geloof ik niet dat alles van hem af valt, hij zet maar een kleine stap in het overwinnen van zijn persoonlijke demonen.

Interessante film., dat zeker.

3.5*

Ik begin deze film eindelijk op waarde te schatten. Terecht een grote klassieker. De film is veel gelaagder dan men in een oppervlakkige kijkbeurt zou vermoeden. Wayne is eigenlijk verliefd op zijn schoonzus. De moord op haar zorgt er voor dat zijn haat voor Indianen groeit. Zijn ontvoerde nichtjes zijn dood voor hem, maar hij wil zijn liefde graag wreken door hun te bevrijden van een leven dat volgens Chance niet goed is. De film gaat eigenlijk over een verrotte en racistische held. Heel bijzonder. Want de film is niet racistisch, het hoofdpersonage is dat. Lijkt me allemaal niet zo moeilijk.

Over het landschap is al veel over gezegd en geschreven. Het grootse landschap maakt de personages in hun bijna onmogelijke zoektocht wel erg nietig. Leuk dat het er mooi uitziet, maar het is ook nog eens vreselijk functioneel. De hemelblauwe luchten tegenover het rode rotslandschap is al net zo mooi als de sneeuw tegenover diezelfde lucht. Verder mankeert er vast nog wel wat aan de film (al zou ik zo snel niet weten wat), maar de film is echt meer dan een racistisch werkje of een standaard achtervolgingsfilmpje. Heb een hoop onzin gelezen hier, erg jammer. Ik ben inmiddels wel om. Heel dikke 4 sterren.

Mooie western met adembenemend mooie beelden. Visueel is het af en toe echt genieten geblazen. Verder vond ik Wayne in deze film erg goed spelen. In feite is het natuurlijk af en toe een klootzak eerste klas, maar hij weet zijn rol zo neer te zetten dat je op het einde toch respect voor hem hebt. De eindscene was sowieso erg mooi trouwens.

Helaas vond ook ik het acteerwerk van de rest van de cast (op Hunter na) erg matig. Die gast die een beetje gek was en voor de komische noot moest zorgen was niet bepaald grappig. Ook het gegil van de vrouwen als er bijvoorbeeld Indianen aankwamen kwam totaal niet realistisch over.

Toch vond ik het verhaal, de beelden en de gehele film meer dan in orde en heb ik me uitstekend vermaakt met deze western.

4,0*

Erg klassieke western. Wanneer je een willekeurig persoon een associatie laat maken met de term 'western', dan zullen veelal beelden vanuit deze film voorbijschieten bij die persoon. Logisch ook, want de prachtige landschappen blijven voornamelijk hangen. Het verhaal zou ik ruim een half jaar na het zien van deze film met moeite kunnen vertellen en zo heel spetterend vond ik dat ook weer niet.

Na My Darling Clementine eigenlijk toch wel een tegenvaller. Ik vind het eigenlijk maar een bijzonder standaard werkje. Visueel helemaal niet zo bijzonder en ook qua plot bijzonder standaard. Verder vond ik de personages ook niet echt interessant. Wayne is wel goed op dreef als de racistische good guy en op zich is dat wel leuk bedacht maar veel meer dan dat halen ze er ook niet uit. Nergens wordt eigenlijk ingegaan op die gevoelens en de twist die hij aan het einde maakt komt eigenlijk volledig uit de lucht vallen. Ik vond zijn plotselinge 180 graden draai in ieder geval bijzonder ongeloofwaardig en matig uitgewerkt Verder is die Mose voornamelijk irritant. Martin Fawley is grotendeels nog wel pruimen maar op de momenten dat hij groter moet acteren vervalt hij enkel in theatraal geblaat.
Kortom eigenlijk een standaard western die niet verveelt maar wat mij betreft nergens zijn klassiekerstatus waar maakt.

3*

Deze film zou eigenlijk een betere cast gehad moeten hebben.

De beelden zijn prachtig en het verhaal is ook goed. John Wayne zit deze rol als ongelikte beer als gegoten.

Groot kritiekpunt van deze film is de matige cast die acteert alsof ze het voor het eerst doen. Soms gewoonweg slecht, soms verschrikkelijk "over the top".

Het hinderde mij behoorlijk.

Ook jammer dat er opeens een Mexicaanse met castagnetten begint te zwaaien. Dit lijkt er erg geforceerd doorheen gedrukt te zijn en verloopt niet echt soepel. Maar dat is eigenlijk te klein om over te zeuren. Maar het is wel een moment waarvan er meer zitten in deze film.

3*

Niet het meesterwerk waar ik op hoopte. De eerste film die ik zag van John Wayne, en het spijt me maar ik vind zijn acteerstijl niet echt goed, wat een houtenklaas.

Ook vond ik het erg onduidelijk dat de zoektocht zo lang had geduurd, later blijkt dit uit een zinnetje.

3.0*

Zo! Vergeleken bij John Wayne in deze film is Dirty Harry maar een mietje! Stoer tot de macht tien. Begrijp nu wel de man's legendarische status!

Mooie beelden zijn toch wel de trekpleister van deze nogal gedateerde film. De Indianen worden wel geportretteerd als enòrm dom (vooral strategisch) en barbaars. Dat lijkt me nu toch wel achterhaald. En inderdaad is het acteren van sommige acteurs wel van het 'goede tijden - slechte tijden'-niveau.

Toch blijft het geheel wel boeien en het eindshot is zelfs buitengewoon mooi. Wel vind ik de film sterk in serieusheid op en neer hinken. De ene keer bloedserieus en dan weer bijna komedie. Deed wat mij betreft de film geen goed.

John Wayne vind ik wel goed acteren. Zeker de scène waarin hij zonder jas terugkomt (nadat hij de vermoordde Lucy heeft gevonden) vind ik zeer sterk geacteerd.

Grappig dat de jonge Debbie wordt gespeeld door Lana Wood, de zus van oudere Debbie (wel een flutrolletje trouwens) Nathalie Wood!

Ik had vroeger een hekel aan westerns maar uit interesse voor de filmgeschiedenis en het feit dat ik wel van de films van Leone genoten heb, heb ik besloten toch maar eens wat meer klassiekers uit het genre te kijken. Dan kom je natuurljik meteen bij The Searchers uit. Mijn eerste film met John Wayne en alle vooroordelen worden helaas onmiddelijk bevestigd. Vreselijk macho-gedrag van begin tot eind.
Ik vind de karakters maar ééndimensionaal, alleen Ethan is een wat meer complex karakter, maar ik vind dat dat slecht wordt uitgespeeld door Wayne. De eindscene komt (ondanks de voorspelbaarheid ervan) over als karakterbreuk, er wordt niet naartoe gewerkt in het spel van Wayne.
Ik had vlak voor deze film High Noon gekeken, het verschil is schrijnend, waar in die film soms in één scene een karakter diepgang krijgt, blijft het in The Searchers allemaal heel erg op de vlakte.
De manier waarop de indianen worden neergezet vind ik ook ronduit racistisch. Als je wat leest over deze film wordt geschreven dat de hoofdpersoon racistisch is en niet de film. Maar waarom worden de indianen dan als complete idioten neergezet en wordt het afslachten van een hele groep indianen impliciet goedgekeurd?
Visueel gezien heeft de film natuurlijk wel wat te bieden, maar ja, iedereen met een klein beetje gevoel voor compositie kan op zo'n locatie mooie beelden filmen. Echt speciaal is het camerawerk niet, behoorlijk conventioneel vooral. De films van Leone zijn wat dat betreft toch veel mooier.
Nee, het spijt me, maar dit is precies het soort film waardoor ik een hekel had aan westerns. Ik weet inmiddels dat er ook goede westerns zijn gemaakt, maar The Searchers valt helaas in de categorie "stoere pief paf poef, lekker indiaantjes schieten".

Toen ik deze film ongeveer twaalf jaar geleden voor de tweede keer gezien had op de BBC was ik zeer onder de indruk van deze film. Dat is nu bij mijn derde kijkbeurt een stuk minder geworden. Film heeft nog steeds zeer sterke scènes, waarvan ik de scène waarin de Comanches 's-nachts de familie van Ethan vermoordden en zijn nicht ontvoerden verreweg het beste vond. Nergens in welke western dan ook werd de angst van een familie die aanvoelden wat hun stond te wachten zo beklemmend weergegeven. De film had echter ook veel overbodige scènes die, behalve dat ze een nogal komische ondertoon hadden, ook te veel inhoudsloze dialogen bevatten die bovendien veel te dik werden aangezet. Ze voegden imo inhoudelijk in ieder geval niets toe aan deze film. Sommige scènes schitterden door ongeloofwaardigheid. De indianen mogen destijds dan wel geen partij geweest zijn voor de Amerikaanse cavalerie, maar met het duo Ethan en Martin hadden ze toch echt wel korte metten gemaakt. De scènes echter waarin Ethan (John Wayne) Debbie achterna rende en in zijn armen sloot en het eindshot - we zien Ethan in de deuropening staan van de pioniershut - vond ik weer klasse. Ook het camerawerk, de beelden van het indrukwekkende Amerikaanse landschap, was schitterend.
Kort samengevat; "The Searchers" is nog steeds een zeer goede western, maar beslist niet het meesterwerk dat ik er het eerst in zag.

4,0*

Na vier jaar toch maar weer eens herkanst. Het blijft voor mij een ongelukkige film. Je hebt gemankeerde meesterwerken en je hebt The Searchers, waarbij iedere nieuwe scène het afwachten is of je iets afgrijselijks of iets briljants krijgt. Ik waardeer hem nu iets beter, maar een geweldige film kan ik het nog niet vinden.

In ieder geval is het visueel briljant. Fords beste werk op dit gebied en dat zegt een hoop. De dvd is ook geweldig gerestaureerd. Het Amerikaanse westernlandschap is eigenlijk nooit meer zo mooi gevangen als door Ford hier, zelfs niet in Shane of The Assassination of Jesse James.

Meesterlijk is ook alles wat om Ethan Edwards draait. John Wayne speelt erg goed en ik voelde me meer emotioneel betrokken bij wat er rond hem gebeurde. Ontroerend is zijn relatie met zijn schoonzus, beangstigend is hij als indianen een rol spelen in een scène en tegelijkertijd werkt hij ook als held. Het levert veel sterke scènes op.

Maar deze scènes vormen nog een kleiner deel van de film dan ik me herrinnerde. Wellicht slechts een derde. En de rest? Daarin krijgen de bijrollen de aandacht. Als de Golden Raspberrie al bestaan had in 1956 zou een speciale razzie voor Worst Supporting Team niet misplaatst zijn. Van Jeffrey Hunter, via Natalie Wood en Vera Miles tot aan de 'komische' Ken Curtis en Hank Worden (Lifetime Achievement Award Worst Actor voor deze man?): het is allemaal niet om aan te zien. Een uitzondering is Ward Bond, maar verder is niemand geloofwaardig en erger is nog dat ze praktisch allemaal irritant zijn. Persoonlijk vind ik een aantal hele lange stukken van de film bijna onkijkbaar dankzij hun. Fords gevoel voor humor ligt me in de meeste films niet en zijn portrettering van het Amerikaanse huishouden vind ik altijd wat kneuterig en veroudert, maar dit is toch wel het toppunt.

Wat mij nog het meest verbaast is dat praktisch geen enkele criticus die deze film zo prijst over dit grote deel van de film ooit spreekt. Ze keuren het niet goed of af, maar doen alsof Ethan Edwards de hele speelduur het beeldscherm domineert, wat simpelweg niet het geval is. Ik las vandaag echter Roger Eberts stuk over The Searchers en hij merkt over de komische scènes op:

This second strand is without interest, and those who value ''The Searchers'' filter it out, patiently waiting for a return to the main story line.

Ja, 'filter it out' is mooi gezegd als je slechts hier en daar een komische scène hebt, maar als er gehele passages van 15 minuten zo doorgaan is geduldig wachten allang niet meer aantrekkelijk. Zelfs al staat er een mooie beloning te wachten.

Ik geef de hoop wel een beetje op dat het ooit tussen mij en The Searchers gaat klikken. Het is toch jammer om te zien dat op zijn beste momenten The Searchers met gemak mijn favoriete Fordfilm, My Darling Clementine, evenaart.

3*

Westerns is absoluut een van mijn favoriete genres. Ik had tot nu toe in dat genre alleen nog maar de bekendere Leones en een paar Eastwoods gezien, nog nooit een western met legende John Wayne. Vandaag kwamen The Searchers en Rio Bravo binnen. En meteen The Searchers gekeken.

Zoals wel vaker het geval is met film waar je hoge verwachtingen van hebt, vallen ze wat tegen. Zo ook deze film. Het is geen slechte film, maar met de hoge rating dat hij heeft had ik wel iets meer verwacht. Zoals velen al zeggen is de film visueel geweldig. Erg mooie plaatjes van het uitgestrekte Westen, mooi allemaal. Ook John Wayne is een mannetje om te onthouden. Hij acteert erg sterk en zet een onwijs coole rol neer. Verder was de rest van de cast helaas erg slecht. Geen enkele rol kwam echt goed uit de verf (behalve die van John Wayne dan).

Ik zal binnenkort Rio Bravo eens in de dvdspeler stoppen. Ik ben erg benieuwd wat ik daar van vind.

3*

Hoewel ik al wat gelezen heb over John Wayne (o.a. zijn red-baiting is zeer interessant), was dit toch de eerste keer dat ik de man ook eens echt aan het werk zag. En het is een vrij aangename rit geworden.

De film is niets anders dan een fantasietje van vele lagere schoolkinderen die "cowboy & indiaantje" spelen. Dit hoeft geen punt van kritiek te zijn. Het werkt zelfs eerder nostalgisch. Alle beelden, scènes, elk cliché van het genre komt op een heerlijke wijze aan bod. Zelfs het stereotiepe krijgsgeroep van de indianen irriteert niet. De klassiekerstatus van deze film valt zeker te begrijpen wegens de werkelijke prachtige beelden die John Ford op het beeldscherm brengt. Die andere John doet dan weer wat van hem verwacht wordt: stoer doen en nors kijken. Een andere gelaatsuitdrukking heeft hij niet.

Waar loopt de film dan mis? Zoals vele hier al hebben aangehaald: dat acteerwerk en de excentrieke vorm van humor van John Ford. Dan is toch vooral de briefscene memorabel in de negatieve zin. Ook Mose gaat al snel vervelen en irriteren. Een ander hekelpunt, en dit zal eerder liggen aan mijn Engelse studies, is het gebrek aan grammatica bij de cowboys. Aan zo'n idiote fouten, kan ik me alleen maar doodergeren. Ook bij het veelvuldig gebruik van "mighty" voor een bijvoeglijk naamwoord, verkrampt mijn gezicht. Maar bon...Cowboys met grammatica: het zou hen alleen nog cooler maken. 3*

Visueel prachtige film met barslecht acteerwerk.

Boeiend verhaal, dat zich pas op het einde helemaal ontvouwd. Echte karakterontwikkeling zit er niet bij, maar Ethan Edwards is toch niet dezelfde als aan het begin van de film.
Een groot minpunt van het verhaal (en iets wat mogelijk in meerdere klassiek-Amerikaanse westerns voorkomt) is dat Indianen als moordlustige, emotieloze wezens worden voorgesteld.

Het acteerwerk is hét grote minpunt van deze film. John Wayne lijkt mee te vallen, maar dat komt m.i. namelijk door de irritante over-acting van zowat alle andere acteurs. Vooral Jeffrey Hunter en Vera Miles zijn van het slechtste wat ik ooit gezien heb. Hun "emoties" veranderen van de hak op de tak. Hun tekst kwam er heel gemaakt en zodus geforceerd uit. De scène waarin Martin Pawley boos wordt op Ethan omdat die Debbie zou willen afknallen is lachwekkend, hetzelfde geldt voor de scène waarin Laurie de brief van Martin voorleest.

Dan ga maar eventjes over naar het grote plúspunt van de film, nl de subliem geschoten natuurbeelden. Als het eventjes kan, moet je de film op Blu Ray zien. Genieten.
Ook de aanval op de Indianen was mooi geschoten, maar nogal simpel voorgesteld.
De muziek viel goed mee.

Ik snap heel goed waarom The Searchers een klassieker is. Het verhaal is interessant en de beelden heel mooi. Had deze film met fatsoenlijke acteurs gewerkt, had ik vermoedelijk een 4 (of meer) gegeven. Nu doet het acteerwerk het niveau van de film wel erg hard dalen.

Nipte 2,5

Figure a man's only good for one oath at a time

Het is eigenlijk pas het afgelopen jaar dat ik me echt ben beginnen interesseren in John Wayne. Vroeger had ik al wel kennis gemaakt met een handvol van zijn Lone Star westerns (die ik nu opnieuw terug ben aan het bekijken van tijd tot tijd) maar ik heb ooit eens een collectie op de kop kunnen tikken met zijn meer bekendere films. The Searchers zat daar echter niet bij maar toen bleek dat ze dit op het grote scherm speelden in Cinema Roma voor maar 3 euro, dan moest ik daar gewoon naar toe.

Alleen jammer van de wel erg krappe zitplaatsen. Met mijn 186 centimeter ben ik nu niet zo uitzonderlijk groot maar ik geraakte gewoon niet met gesloten benen tussen de stoelen. Deed dat enige afbreuk aan de film? Helemaal niet want The Searchers is samen met Rio Bravo het beste wat ik tot nu toe van Wayne/Ford heb gezien. Voornamelijk ook omdat er zoveel lagen in de film zit. Op het eerste zicht lijkt het een simpel wraakverhaal te zijn maar The Searchers is zoveel meer en dat is voornamelijk te wijten aan het geweldige personage Ethan. Er zijn eigenlijk verschillende theorieën die je zou kunnen bedenken over de haat van Ethan ten opzichte van de Comanches maar mijn voorkeur gaat uit naar de volgende: juist voordat de Comanches beginnen met hun aanval gaat Debbie aan de grafsteen van haar grootmoeder schuilen. Die grootmoeder blijkt de moeder van Ethan te zijn geweest vanwege het grafschrift dat als volgt luidt: Here lies Mary Jane Edwards killed by Commanches May 12, 1852. A good wife and mother in her 41st year. Hieruit kun je dus concluderen dat het toen allemaal is begonnen. Sowieso interessant om de verschillende subtiele hints doorheen de film te ontdekken want zo vertelde John Wayne in een interview in 1974 dat Ford hem had verteld dat zijn personage Ethan een relatie had gehad met de vrouw van zijn broer en dat Lucy en Debbie misschien wel eens zijn kinderen zouden kunnen zijn. Dit wordt echter zo subtiel gebracht dat ik het eerst zelf ook niet doorhad maar dat mijn frank later is gevallen. Voor de rest is het wat zonde dat er een aantal geforceerde humoristische scènes in de film zijn gestoken want zo vond ik heel het personage van Mose (trouwens wel gebaseerd op een echt bestaand figuur) niet echt geslaagd.

John Wayne, wat valt er nog verder over te zeggen? Een acteur die een icoon is geworden met zijn western rollen en als je bekijkt hoe heerlijk hij deze rol vertolkt, dan snap je perfect waarom. De rol van Ethan past Wayne als gegoten (het gaat hem zelfs nog beter af dan als Rooster Cogburn) en hij is dan ook een waar genot om naar te kijken. Leuk ook om zijn zoon, Patrick Wayne, nog in een kleine bijrol te zien. Maar dat is niet de enige familieband die de film rijk is want ook de zusjes Wood spelen nog een kleine bijrol. De jongste zus, Lana, als de jonge Debbie en de oudste zus, Natalie, als de volwassen Debbie. Op zich een vrij kleine rol maar het is leuk om haar zo jong bezig te zien. Ten tijde van het opnemen zat Natalie dan ook nog op het middelbaar waardoor ze vaak vroeger van school gehaald moest worden om op de set te verschijnen. Dit gebeurde vaak door Wayne en Hunter zelf en het schijnt dat dat toch voor serieus wat commotie bij de vrouwelijke klasgenoten gezorgd moet hebben. Die Hunter doet het op zich ook nog niet zo slecht. Bij vlagen een tikkeltje overdreven maar over het algemeen vrij degelijk. Het zit hem echter in de bijrollen waardoor ik de film niet de volle pot kan geven want daar zit soms wel echt slecht acteerwerk tussen zoals onder andere de gil van Lucy (Pippa Scott) wanneer de Comanches aanvallen. Langs de andere kant weet Ford de film wel erg mooi te regisseren en krijgen we een aantal prachtige western beelden te zien.

Sowieso één van de beste rollen die ik tot nu toe van Wayne heb mogen aanschouwen. Van Ford ben ik ook nooit enorm kapot geweest maar dit weet hij toch uitstekend te doen. Voor de rest is dit een film die praktisch op elk vak tijdloos is gebleken. Blij dat ik dit op groot scherm heb kunnen zien.

Kleine 4.5*

Tijd om deze The Searchers weer eens te zien. De film is me een stuk beter bevallen op veel punten, maar als het gaat om het acteren? Tja.

Visueel is de film schitterend. Alleen al dat eerste shot (en de laatste ook), alsof een wereld wordt geopend die niet meer bestaat. En zo begint het verhaal. Een groots episch verhaal over een zoektocht die enkele jaren duurt. Af en toe een shot met het ‘thuisfront’ om aan te geven dat de wereld doorgaat en duidelijk te maken hoe lang men al aan het zoeken is. Ook de verschillende jaargetijden die worden getoond helpen hieraan mee. Pakweg een Leone zou geen sneeuw in zijn film stoppen. En we krijgen een hoofdpersoon dat vol zit met een grootse haat (let op die blik in zijn ogen als hij een halfbloedje ziet of als hij schiet op indianen) op zoek naar zijn nichtje, om haar te redden, al dan niet middels de dood.

Wat wil Ford eigenlijk met dit alles? Is het een aanklacht tegen de jacht op indianen (en ook bizons en de natuur)? Dat denk ik wel. Edwards is een anti-held en zo is duidelijk waar Fords sympathie ligt. Edwards staat voor hele bevolkingsgroepen. Wat wel mooi om te zien is, is dat Edwards weliswaar indianen haat maar wel verdomd goed weet hoe hen te behandelen. Hij kent hun tradities, hun taal, leeft ook jarenlang als de indiaan. In hoeverre is hij dat zelf niet. En is dit niet ook een symbool voor de mens, die zich altijd kan aanpassen en veel grijzer is onder de oppervlakte dan het zwart-witbeeld doet vermoeden. Zijn wij niet allemaal gelijk ergens?

Tevens is de film een ode aan de helden van weleer en aan het land waar de Verenigde Staten op is gebouwd. Want zij waren het wel die de Frontier richting het westen schoven. Zo krijg je toch wat spanning. Enerzijds walgt Ford van enkelingen, maar is wel verliefd op het geheel. En dat is te zien. Enkele scènes zijn schitterend geënsceneerd, zoals de aanval van de indianen van twee kanten, de aanval op het kamp en enkele heerlijk subtiele shots. Ford toont ons een prachtig landschap (Monumentvalley ligt wel niet in Texas, maar leent zich uitstekend) waarin de mens maar heel klein is.

Maar dan het acteren. Slecht kan ik het niet noemen, wel een vervelende en mij totaal niet aansprekende vorm. Zeer theatraal die weliswaar consequent wordt doorgevoerd (dus is dat dan slecht te noemen?) maar mij irriteert het vooral. Elk stukje emotie, elke persoonlijkheid, elke geloofwaardigheid wordt zo eigenlijk om zeep geholpen. Enkel Wayne zelf met zijn eindeloze charisma weet zich hieruit te onttrekken en maakt het zo als hoofdfiguur nog draaglijk de film te zien. Maar ondanks al het positieve kan ik dan ook geen volle vijf punten geven. 4,5* derhalve.

Duke's duo.

Beroemde western van het duo Ford en Wayne, waarbij je desondanks rustig mag stellen dat niet alles even goed wekt. Ondanks de legendarische status van de film en het tweetal moet gezegd dat de acteerprestaties geen schoonheidsprijs verdienen en de film allesbehalve een meesterwerk is. De Duke weet ondanks zijn lompe karakter de aandacht vast te houden.

Redelijk.

Klassieke western met ruim voldoende actie en avontuur (wat een fuzz om mooie Natalie Wood), een vleugje humor, de onvermijdelijke romance en (hier toch) enige slordigheden in het plot.

John Wayne overtuigt zeker in zijn typische rol van harde, onverzettelijk stijfhoofdige en zelfverzekerde boy uit de Far West.

Niet te harden.

Ford is dé Western-regisseur, Wayne dé Western-acteur. Alleen zijn Westerns absoluut m'n ding niet (misschien wel m'n minst favoriete genre, beetje afhankelijk welke genre indelingen je hanteert), en dat blijkt maar weer.

De hele setting kan mij gestolen worden. Lelijkheid troef, zowel binnen als buiten. Doe mij maar groen in plaats van stoffig oranje en bruin. Maar naast de kleuren zelf (daar ontkom je niet aan bij de meeste Westerns) is het kleurgebruik ook niet om aan te zien. Erg hard belicht en vaak schreeuwlelijke combinaties.

Met de personages kon ik ook helemaal niks. Overacting lijkt de norm, elk beetje drama wordt theatraal vormgegeven, elk beetje subtiliteit mist. Als Martin zich bij het vuurtje iets voor het einde (de scene met Ethan's testament) tegen een rots gooit lijkt het wel zo'n romantisch vrouwmens die je vaak in jaren '40 films tegenkomt. Eén en al prinsessendrama. Verder is Wayne onuitstaanbaar met z'n lompe gedrag, al acteert hij dan wel het best van de hele hoop.

Veel "foute" scenes voor schermen, hilarische indiaantjes en een wraakverhaaltje dat mij vanaf minuut één gestolen kon worden. Het is een marteling van twee uur die ik snel achter mij zal laten.

0.5*

Vreemde western, denk ik, het is de eerste die ik zie (die niet stiekem Italiaans is of nieuw). Hoewel de landschappen en het plot ergens classic zijn, is het toch een flinke lading racisme en seksisme dat je over je heen krijgt. Nou lees ik dat de film niet racistisch is maar de hoofdpersoon, maar dat vind gewoon een lame excuus om een racistische film leuk te vinden. Be my guest hoor, ik hou zelf ook van Eisenstein, dus wie ben ik om te zeggen dat het niet goed is ofzo.
Reden dat niet alleen de hoofpersoon racistisch is, is bijvoorbeeld Martin's "huwelijk" met de indiaan die hij vervolgens schopt (gelach van wayne), commandeerd, die zwakzinnige die als een volslagen debiel indianen nadoet, indianen die wel errug stereotype neergezet worden, en het feit dat eigenlijk niemand het erg vind dat Wayne zich schietend op indianen zijn weg baant (of in ieder geval niet handeld). Toch geen zaken die ik zelf zou accepteren. En zo zit de film vol met nogal vreemde boodschappen, zoals de grappige/tragische dubbelbaan van priester/ranger. Over gescheiden kerk en staat gesproken (grappig/tragisch genoeg vandaag de dag nog steeds een issue, aangezien getuigen op een bijbel moeten zweren bij rechtzaken). Ergens ligt het er ook bovenop dat de film over vooroordelen gaat zoals de vechtpartij bij het huwelijk, die gewoon geaccepteerd wordt, maar waar dan wel weer allerlei kinderlijke spelregels aan verbonden zijn. De film hangt van dit soort dubieuze zaken aan elkaar en ik vind het maar moeilijk te geloven dat dit allemaal bewust de message is. Want het is natuurlijk ook erg Amerikaans, kijk maar naar Avatar (ben benieuwd of die over een x aantal jaren ook als bewust-racistisch-en-dus-niet-helemaal-racistisch wordt gezien)

Cameratechnisch allemaal erg conventioneel ook, veel statische shots en de meest voor de hand liggende keuzes qua scene opbouw. klassiek, maar ik kan me niet voorstellen dat dit ooit iets vernieuwends is geweest ofzo. Sure, landschappen, technicolor en decors zijn mooi, maar zoals eerder gezegd door mede MM'ers, is het ook redelijk simpel om van mooie landschappen mooie beelden te schieten. Ik had van een naam als Ford toch wel iets spectaculairders verwacht. Een ok film die stemt tot nadenken, dat staat vast, verder vreemd dat deze film zich zo binnen het canon van de film heeft weten te werken...

Met stomme verbazing de reacties op dit forum gelezen. Opvallend dat de negatieve reacties in de meerderheid zijn van 2001 tot en met 2006 en dat daarna positiever wordt gereageerd op deze Western.

Waarom verbaasd? Omdat sommige mensen dus echt geen hout hebben begrepen van deze film noch de moeite hebben genomen om kennis te nemen van de achtergronden van het maken van de film en de gedachtengang van met name John Ford.

Als ze nou eerst eens bijvoorbeeld het boek The Searchers van Edward Buscombe (geen roman maar een docu over the Making off) zouden lezen, dan slikten sommigen hun prietpraat over racisme snel in.

Buscombe onthult via interviews met direct betrokkenen en aan de hand van een profielschets van John Ford, dat deze regisseur helemaal niks met racisme te maken wilde hebben. Hij wilde met The Searchers aantonen hoe diepgewortelde haat (Ethan Edwards tegenover Scar) kan omslaan in racisme. Want Scar is verantwoordelijk voor de dood van Ethans moeder en een hele rij familieleden. Aan het begin van de film voegt de door een Duitser gespeelde Comanchehoofdman daar nog het gezin van Ethans broer aan toe. Ethan groeit daardoor uit tot een racist van het zuiverste water en Ford laat niet na om Ethan volledig te villen tijdens de film. Zijn daden worden niet verheerlijkt, maar aan de kaak gesteld.

En wat het stereotype van de Indianen betreft. Met uitzondering van Chief Chicatrize (Scar) zijn alle Indianen ook echte Indianen, aangestuurd door Indiaanse Chiefs, die de soms wat dom ogende strategie van de Indianen overnamen van die uit de 19e eeuw. Een van de figuranten zegt ook dat 'save face' (geen gezichtsverlies lijden) voor de Chiefs belangrijker was dan mensenlevens sparen. Volgens het boek en de er in opgevoerde Indiaanse kenners zijn de confrontaties tussen de Settlers en de Indianen in de film een getrouwe weergave van de werkelijkheid.

Een andere bron om de roep 'Racistische film' te weerleggen is de werkelijk fabelachtige mooie BD van de film. Daarin zijn prachtige nog nooit geziene extra's opgenomen, zoals de rol van de Indiaanse figuranten achter de schermen en hoe met name John Wayne en John Ford met deze mensen omgaan. Prachtig en hartverwamend. Aan tafel met een biertje en een sigaretje. Denk je nu werkelijk dat echte Indianen zouden meewerken aan een film waarin ze zomaar minderwaardig worden neergezet? Dat laatste vind ik overigens nogal meevallen.

Ford en Wayne worden door de 'racisme-schreeuwers' vreselijk tekort gedaan. Wayne stond ondanks zijn wat rechtse reputatie bekend om zijn tolerantie en vrije opvattingen t.o.v. andere rassen. Zowel Ford als Wayne zouden het bovendien nooit hebben durven bedenken om een puur racistische rolprent te maken. Ook in de VS waren ze daar in de jaren vijftig niet mee klaar gekomen. De meeste Amerikanen kijken overigens totaal anders tegen deze film aan dan wij in Nederland. Als iemand als Steven Spielberg, die als jood zijn portie racisme ook wel heeft meegekregen, deze film zijn grote favoriet noemt en de racistische status van The Searchers in Europa hekelt, zegt mij dat al heel veel.

Wat de kwaliteit van de film betreft, iedereen kent zijn eigen waarheid. Critici die zwakke momenten aanstippen, hebben zeker geen ongelijk. Zo vind ik Ken Curtis (hulpsherrif Festus uit Gunsmoke) als postbode een irritante figuur, die de film zeker geweld aan doet. Ik heb dat overigens minder met Mose (Hank Worden - de bejaarde ober uit Twin Peaks), die mij een authentiek gevoel geeft dat bij een dorpsgek in het Wilde Westen past.

The Searchers kent meerdere zwakke momenten. Maar de sterke punten maken het meer dan goed. John Wayne speelt zijn beste rol ooit. Zijn mimiek is angstaanjagend goed en er zijn niet veel acteurs die dat op deze manier kunnen. Zijn ogen priemen soms dwars door je heen. Wayne maakt in deze film duidelijk dat hij veel meer in huis heeft dan the good guy in de standaard Western. Want een standaard Western is The Searchers zeker niet. Filmisch gezien, is het ongekend goed. Het verhaal, gebaseerd op ware gebeurtenissen, is niet dunnetjes zoals hier soms nu en dan wordt beweerd. Je moet alleen wel de subtiele hints begrijpen, waar de film barstenvol van zit. Filmische easter-eggs waar Ford deze film mee heeft volgepropt. Het is ook een van de aspecten die Steven Spielberg ertoe heeft aangezet ieder jaar een voorstelling te organiseren voor vrienden om weer te zoeken naar nieuwe verborgen hints.

Veel details zijn perfect. Daarom is het wel jammer dat men met sommige wapens dik de fout is ingegaan. Jammer, maar dat doet niets af aan het feit dat die een echte klassieker is. Ik heb hem intussen elf keer (!!) gezien en hij verveelt nooit. De film niet, de beelden niet, John Wayne niet en ook de geweldige Soundtrack niet. Maar nogmaals, dit is mijn persoonlijke mening.

Tot slot. Kijk eens op de BD in het begin van de film naar het servies dat schoonzus Martha (zijn minnares?) van Ethan Edwards (Wayne) midden op de prarie uit de kast haalt. Peperduur echt Delfts Blauw. Dat zie je alleen op BD, met alle details bovendien. Prachtig.

''That'll be the day''

Monument Valley geeft natuurlijk een garantie voor mooie beelden. Ook in deze 'Searchers' is dat het geval. Prachtige cinematografie - direct het grootste pluspunt uit deze klassieker. Verder vond ik het niet echt bijzonder allemaal, al blijft het constant vermakelijk. John Wayne is een coole gast natuurlijk, maar qua vertelstructuur zat ik soms echt te kijken.. dan weer dorre landschappen, dan sneeuw, een jaar later, dan weer een dag. Het ziet er prachtig uit, maar toch.. beetje ''bijzonder''. Ook het moment wanneer Ethan Debbie ineens neer wil schieten snap ik niet. Daar tegenover staat weer een hilarisch moment; de scene dat Martin z'n Indiaanse ''vrouw'' naar beneden trapt. Prachtig. 'The Searchers' is een prima film, waar ik met plezier naar heb gekeken. Stiekem had ik echter wel wat meer verwacht van deze klassieker.

Wellicht de bekendste klassieker van regisseur John Ford, maar zeker niet zijn beste. Daarvoor mist het verhaal te veel geloofwaardigheid. Dat begint al bij de opening met de aankondiging “Texas 1868” om vervolgens beelden van Monument Valley te tonen, dat toch meer dan 1.000 km verwijderd ligt van Texas. Daarnaast doet de secundaire verhaallijn over de romantische relatie tussen Jeffrey Hunter en Vera Miles nogal geforceerd aan. Ondanks allerlei tekortkomingen is het in zijn soort niettemin een best een onderhoudende film. Goed idee trouwens om de jongere versie van Debbie (Natalie Wood) te laten spelen door haar jongere zusje Lana Wood.

Het was alweer even geleden dat ik deze westernklassieker zag en in mijn sterrenbeoordeling was ie al gedaald zonder dat ik hem opnieuw had gezien, maar vandaag gaat ie naar herziening net zo makkelijk weer omhoog. Het is namelijk duidelijk waarom The Searchers zo'n geweldige status gekregen heeft en met gemak maakt de film deze status waar: werkelijk elke scène van de film is prachtig geschoten, John Wayne speelt de rol van zijn leven en het verhaal dat in de film verteld wordt was nog nooit zo mooi en tegelijkertijd confronterend in beeld gebracht. Er valt verder weinig toe te voegen aan wat er al is gezegd en geschreven over dit meesterwerk, maar dat het thuishoort tussen de beste en meest grootse westerns aller tijden kan niet vaak genoeg gezegd worden.

Een portret van een bezetene. John Ford zag Ethan Edwards (vermoedelijk) als een man die met zijn eigen racistische demonen in het reine moet komen, John Wayne beschouwde hem als een man van zijn tijd, en moderne (Native American) kijkers hebben soms nog steeds moeite met het onbedoelde en onbewuste racisme dat in Hollywoodfilms uit die periode gangbaar was en dat hen nu stoort (inclusief bijvoorbeeld het feit dat Ford de Comanches door Navajo's laat spelen en dat de "Comanche Death Song” eigenlijk "a social Navajo Squaw Dance Song” is).
        Afgezien van waar de "waarheid" en/of het morele gelijk liggen is dit een film waarin mij elke keer weer onwillekeurig de zwakke plekken opvallen: er zitten diverse scènes in waarin de "exteriors" evident in de studio zijn nagebouwd (inclusief vaak zeer kunstmatige belichting: de ranch vlak voordat hij wordt aangevallen, de rivier waar Ethan en Clayton ontdekken dat de Indianen zijn vertrokken, de open plek waar Ethan Futterman onderschept), van het taalgebruik merk je soms dat het werd geschreven om het opzettelijk "folksy" te laten overkomen (hetgeen een des te gekunstelder effect sorteert: "Man says he’s going one place, means to go t’other!”, "I didn't say that! Didn't say such!"), sommige gebaren komen al te theatraal en daardoor onecht over (Brad Jorgensen die tweemaal zogenaamd spontaan-geëmotioneerd langs zijn neus strijkt, Wayne's armgezwaai om de richting van "to go t'other" of van Looks pijl van stenen aan te geven), en er zitten een aantal tenenkrommend-kluchtige elementen en scènes in (Mose Harper als half Shakespearean fool half zwakzinnige, Charlie McCorry met z’n nasale Colorado-accent dat Ford naar het schijnt geweldig grappig vond: “So he married a Comanche squaw. Haw, haw, haw!”, en natuurlijk dat "lollige" gevecht tussen Martin en Charlie).
        Kortom, het is eigenlijk een klein wonder dat ik met al deze bezwaren The searchers eigenlijk nog zo goed vind – maar ik vind hem gewèldig. Misschien komt dat door de vele prachtige scènes, zoals die met het gezin Edwards van aan het begin, of het stille moment waarop Sam Clayton opeens begrijpt dat Martha en Ethan van elkaar houden, of de aandoenlijke verliefdheid van Laurie, of de klassieke “Let’s go home, Debbie”-scène; misschien door de sterke rollen van John Wayne als anti-held en Jeffrey Hunter wiens opgroeiende personage (voor één-achtste Indiaan!) steeds meer "the voice of reason" wordt (en die door Wayne ook zeker niet weggespeeld wordt); maar zeker ook door de regie van John Ford die de film een "epic sweep" meegeeft waar ik toch elke keer dat ik hem zie weer door word meegesleept, met dank aan al die fantastische landschappen natuurlijk. Hoe dan ook is deze film één van de absolute hoogtepunten van het genre voor mij. Grappig genoeg noch bij IMDb noch hier op MovieMeter in de top-250 (hoewel hij volgens Goodfella bij IMDb in 2002 nog op nummer 90 stond), maar bij een recente poll van de BBC onder internationale critici geëindigd op de vijfde plaats van de 100 beste Amerikaanse films aller tijden.
        Overigens komen er in de film twee scènes voor waarin Chief Scar zijn manschappen tot de aanval oproept, en ik heb de kreet die hij in beide scènes tot tweemaal toe slaakt vele malen beluisterd, maar ik kan er toch nog steeds niets anders in horen dan "Nazgûl!" Een grapje van Ford, de scriptschrijvers, de Indiaanse tolk of Henry Brandon? Het zou nèt kunnen, want ten tijde van de opnames van The searchers was The Lord of the Rings al een jaar uit...

Eindelijk gezien. Een typische western: met de prachtige kleuren, landschap, types en incl. kampvuur. Precies wat ik hoopte dat er in zou zitten. Niet de beste die ik gezien heb, maar zeker een aanrader. Leuk voor een western liefhebber.

Wisselvallig.

The Searchers komt veel terug in lijstjes, beste westerns en zelf in beste films aller tijden. Maar maakt dat naar mijn mening niet waar. Schitterende beelden van Monument Valley worden afgewisseld door lelijke studio opnames, en ook het theatrale acteerwerk gaat je tegenstaan. De intro en het laatste shot zijn fantastisch maar het meeste daartussen is wisselend.

John Wayne doet het nog wel redelijk maar heb ik zeker beter gezien. De dialogen zijn houterig en bieden ook weinig om uit te blinken. En hoewel het karakter Ethan veel verandering zou doormaken komt dit door deze punten slecht uit de verf.

Ook het verhaal komt te fragmentarisch over, want men springt zonder aankondiging in één keer een paar jaar vooruit wat niet snel op te merken valt. Echter weet de film nog wel te boeien in het midden en naar het einde toe. Wat verder nog overblijft zijn de mooie shots van een schitterend uitgestrekt landschap. Toch wel lichtelijk teleurgesteld na het zien van deze "klassieker".

Ik ben geen al te grote liefhebber van coyboy-films, maar er zijn uitzonderingen. John Ford portretteerde John Wayne in zijn rol van Ethan Edwards als een nogal psychopathisch en bijzonder onsympathiek type. Hoewel daar in de jaren vijftig waarschijnlijk anders tegen aan werd gekeken is de rabiaat racistische hoofdfiguur eerder tragisch dan heldhaftig. Zijn donkere gestalte tegen de overweldigende achtergrond van de natuur in Arizona leek misschien destijds imposant maar is nu vooral de aankondiging van het verval van de dubieuze blanke normen en waarden. Met andere woorden: de film is er in de loop van de tijd alleen maar beter van geworden.

Prima western met goede John Wayne, met prachtige beelden en een interessante plot. Jammer wel dat het opperhoofd Scar gespeeld wordt door een westerling, terwijl de rollen van de overige indianen wel door native Americans worden ingevuld.

De film is soms wat rommelig, met onduidelijke tijdsprongen, en heeft een paar onnodige zijplots (zoals die met Laurie en Charlie), maar over het algemeen vond ik het wel vlot verteld. Een herziening leidt in veel gevallen tot een betere beoordeling zo kan ik uit commentaren opmaken, dus misschien heb ik niet alles in één keer goed geïnterpreteerd- ik vond het eerlijk gezegd vrij rechttoe rechtaan, ik dacht wel dat Marty de niet-erkende zoon van Ethan was maar dat wordt niet helemaal duidelijk.

Gebaseerd op ware gebeurtenissen, en ik heb me na de film nog eens ingelezen over de Comanches en die waren toch wel behoorlijk bruut. De vraag is natuurlijk of hun brute gedrag (gruwelijke martelingen en verkrachtingen) een antwoord was op gewelddadigheden van de settlers, Mexicanen of andere indianenstammen, of dat het iets eigens was, iets cultureels. Maar het beeld van de nobele wilde die in harmonie met de natuur leeft die sommige latere westerns oproepen, is eigenlijk net zo karikaturaal als dat van de savage die blanken terroriseren en meisjes roven.