The Searchers (1956)

Ultieme western-klassieker en ik moet zeggen, nog steeds goed te genieten. Het akteerwerk oogt sporadisch wat gedateerd (evenals bepaalde nogal knullig in beeld gebrachte aktiescenes) en niet alle plotelementen werken even goed, maar dit is en blijft toch wel een sterke film. Visueel ziet alles er piekfijn uit (Monument Valley op zijn mooist!) en de hoofdrollen van John Wayne en Jeffrey Hunter zijn zeer memorabel. Daarnaast interessant qua thematiek en de subtiele uitwerking van de gelaagde personages.

Aangestoken door het enthousiasme van W.V. heb ik de film gisteren weer eens opnieuw bekeken (via de oogverblindende schitterende Blu-ray)

Waardering weer wat verhoogd, want het blijft een pakkende western en een topper in het genre.

Ook voor mij een film die, zoals W.V. al zei, telkens opnieuw bekeken kan worden zonder aan kracht in te boeten.

Wayne's beste acteerprestatie, ongetwijfeld, maar ook Hunter mag een pluim opstrijken.

De landschappen zijn ongeëvenaard gefilmd door Ford.

Daar kan niks tegenop.

Het zal wat mij betreft niet bij deze zoveelste kijkbeurt blijven (bij leven en welzijn natuurlijk )

Ik dacht gisteravond ik ga er eens lekker voor zitten, maar al met al viel ie me toch wat tegen. Een klassieker ga ik hem dan ook zeker niet noemen. Het begint wel heel aardig met een hoog Lassie gehalte (dat wel), maar al met al ziet dat er nog alleraardigst uit. Er is ook goed gelet op details zoals het aankleden van de tafel. Dat geweren niet bij de tijd zijn vond ik niet zo'n probleem. Daar hebben de meesten geen kijk op. Wel vond ik het gek dat Big John zijn soldatenpakkie na drie jaar en nog eens 7 jaar regelmatig aanhad. Maar goed dit valt allemaal wel te pruimen. Hij is goed tot het moment van de

. Daarna verwacht je wat steviger serieuzer werk (het ultieme wraakmoment). Dit blijft echter uit. We gaan door met soms slecht uitwerkte grappen en grollen. De meegebrachte indiaan komt met een vreugdedansje waar Big John even lekker tegenaan kickt. (Braak). Of de ogenschijnlijke dode indiaan onder het rotsblok met bewegende buik. Dat doet de film geen goed. Probleem is ook dat de zoektocht maar liefst 7 jaar duurt. Dat hoeft geen probleem te zijn en is misschien ook wel geloofwaardig, maar het doet de film geen goed qua spanning, want dat mist The Searchers. Een goede spanningsopbouw tot het eind. Maar we zien regelmatig wat flauwekul ongein en die vreselijke bruiloft. Het gekibbel onderling vond ik ook een minpunt. Je hebt een doel voor ogen, maar ze bleven maar bezig met elkaar. Alsof dat het niveau van de film moest opkrikken.

Valt er dan nog wat positiefs te melden aan deze bijna 2 uur durende film? Ja! De nu 61 jaar oude film ziet er geweldig goed uit op BD. Niet alleen zijn alle oneffenheden weg, de kleurenpallet wolken details zien er subliem uit. Ik heb zelden zo'n mooie film van deze leeftijd op tv mogen zien. Ook de vergezichten de grand Canyon zijn een lust voor het oog. Geluid is voor deze tijd goed.

Het plot en vooral de spanning en de uitwerking zijn helaas een stuk minder en kom ik tot een krappe voldoende.

Een prima western met een zeer behoorlijk plot, uitstekende locaties en behoorlijk acteerwerk. Het verhaal is zeer de moeite waard en verveelt geen moment. Dat er zo af en toe behoorlijke tijdsprongen worden gemaakt is op het eerste gezicht niet zo duidelijk, maar dat wordt verder wel goed uitgewerkt. Het acteerwerk van John Wayne is uitstekend, hij is duidelijk in vorm en zet een interessant personage neer. Het overige acteerwerk is naar behoren, met een enkele negatieve uitschieter. De locaties en landschappen zijn zeer de moeite waard en worden door Ford uitstekend in beeld gebracht.

Een goede avontuur/drama/western film...

Prima verhaal...

Leuk ouderwetse opname...

Ouderwetse klassieke muziek

(geen Dolby Digital aanwezig)...

Prima acteerwerk...

Bekende acteur John Wayne...

Goed beeld (geen HD aanwezig)...

Leuk western, heerlijk genoten...

Zeer benieuwd naar ‘The searchers’, maar viel me wegens de vrijwel hoge verwachtingen enigszins wat tegen. Zeker geen slechte film, maar voor sommigen de beste western ooit? Neen, dat toch niet. Het verhaal vond ik redelijk al vond ik de acteerprestaties vrij theatraal. Acteren volgens the old school. Interessant om op te merken dat de zoektocht 7 jaar aansleept.

In dit type westerns heb je polariteit met ‘good cowboys’ versus ‘bad Indians’, voor mij alvast niet het ideale uitgangspunt en in westerns (zeker uit de jaren 50-60-70) vrij evident en frequent voorkomend. Op visueel vlak is de film erg mooi opgewerkt. Ook de montage zat goed. De vergezichten in de woestijn waren prachtig. Technisch dus best allemaal verzorgd, zeker voor die tijd.

Dit is misschien een voorbeeldfilm geweest voor vele regisseurs (en gezien de tijdsgeest ziet ie er bij momenten meer dan degelijk uit), maar een "topfilm" vind ik overdreven. Voor mij is de film niet meer dan een vermakelijke westernfilm.

Wel positief dat deze western (in tegenstelling tot de latere spaghettiwesterns) een aangename duurtijd heeft. Wat mij betreft ideale film om het genre te leren kennen.

Op visueel vlak is deze film een topper. Prachtige cinematografie !
De natuuropnames van Monument Valley zijn verbluffend.
Fantastisch camerawerk. Een staaltje van technisch vernuft is het gebruik van dezelfde shots door een openstaande deur die het drama versterken : bij de opening van de film (de terugkeer van Ethan), het moment dat Ethan het lichaam van Martha vindt en op het einde wanneer het nichtje terug veilig is. Prachtig shot overigens op het einde wanneer iedereen door die deur gaat en Ethan blijft staan en keert om. Een nieuwe generatie die hoop en geloof koestert voor betere tijden, maar voor hem ligt dit duidelijk moeilijker.
Het verhaal zelf lijkt simpel, maar er zit toch heel wat meer in de film dan alleen maar wraak.
Zo is het handelen en de haat tegenover de indianen van Ethan boeiend om te volgen. Ook de onderlinge relaties zijn complexer dan het lijkt. Ik denk dan aan Martha ( zijn schoonzus ), Martin een met Indiaanse roots adoptiekind van zijn broer en de dominee.
Wat acteerwerk betreft is het degelijk. Ik ben niet echt fan van Wayne, maar hij stoort me niet.
De kritiek wat je kunt geven is dat de film misschien wat meer durf mocht laten zien bij bepaalde scènes om het geheel wat spannender te maken. Zo vond ik de uitwerking naar het einde toch wat te gemakkelijk wanneer ze het indianendorp aanvallen. Hier en daar ook wat luchtige humor die ik wel kon smaken. Voor mij zeker een waardige klassieker in zijn genre, al ben ik meer fan van Leone. 8/10

John Wayne...

Eigenlijk had ik nog nooit (bewust) een film van deze man opgezet; de acteur die zichzelf beschouwde als de godfather van het genre. En ik begrijp nu ook waarom. Als kind vond ik dit soort indianen vs. cowboy verhaaltjes nog heel spannend, maar als volwassene maakt het op mij de indruk van een simpel jongensavontuurtje. Niet slecht of zo, maar zeker niet het briljante dat sommige mensen er in zien.

Op alle vlakken doet het voor mij onder ten opzichte van de bekende Spaghetti Westerns en films als High Noon of High Plains Drifter. Die films weten een bepaalde dreigende sfeer op te roepen en geven diepgang mee aan hun personages. Hier is alles - soms letterlijk - van bordkarton. Kleurrijk en vrolijk, dat wel, maar niet hetgeen ik zoek in een western. Deed me in sommige opzichten denken aan The African Queen: ook een wat gedateerde avonturenfilm vol misplaatste humor.

Ironisch genoeg had John Wayne een hekel aan bovengenoemde westerns en noemde ze "on-Amerikaans". Het zijn inderdaad twee diametraal verschillende invalshoeken van het wilde westen: de geromantiseerde versie van John Wayne versus de rauwe, dreigende versies van Clint Eastwood en consorten.

Ikzelf denk toch dat die laatsten een stuk realistischer waren. In ieder geval zijn ze veel interessanter en bieden ze vandaag de dag nog stof tot discussie, terwijl de meeste geromantiseerde westerns inmiddels liggen te verstoffen op antiekmarkten. 3***

Ik wil toch even reageren op een paar van je stellingen, meestal doe ik dat niet omdat een ieder recht heeft op een eigen mening mits je in mijn ogen geen onzin verkoopt.

Je geeft aan dat jij Searchers een geromantiseerde film vind, dat is dus in mijn ogen niet zo, het geeft een keihard beeld van het wilde westen kort na de burgeroorlog, waarin pioniers constant in gevaar verkeerden en indianen terecht moesten vrezen om hun bestaan en zich daar tegen weerden. Deze film is, vergeleken met westerns die veelvuldig in die periode werden gemaakt, behoorlijk rauw en er worden onderwerpen aangesneden welke toentertijd heel gevoelig lagen.
Denk alleen maar aan de scene waarin Wayne een dode indiaan om een bepaalde reden verminkt, of waarin hij zonder moeite een aantal outlaws, die weliswaar een overval in gedachten hadden, in de rug schiet, of het scalperen van Scar als ultieme wraak. Je geeft ook aan dat Wayne geen diepgang aan de rol geeft, dat is dus totale onzin, als er ooit een rol is geweest waarin hij dat wel degelijk deed, dan is het de rol van Ethan Edwards, haal de scene waarin hij en Marty een fort bezoeken die een aantal blanke meisjes welke gered zijn hebben meegenomen om te kijken of Debbie er bij is, in je geheugen en dan vooral het moment waarop hij zich omdraait of de buffeljacht waarin hij maar blijft doorschieten, alleen omdat de indianen van dat voedsel afhankelijk zijn en wat denk je van het racisme welke hij aan de dag legt ten opzichte van alles wat maar een rood kleurtje heeft. Na de film blijf je zelfs met een aantal vragen zitten, wat zijn werkelijk de gevoelens voor zijn schoonzus, werd Ethan gezocht na de oorlog en waarom was hij zo racistisch?
Ook ligt in zijn spel opgesloten dat hij beseft dat de tijden van de harde mannen in het wilde westen voorbij zijn, aan het einde van de film wordt dat prachtig in beeld gebracht.
Je hebt gelijk wat betreft de soms kartonnen studio settings, maar nergens lees ik van je dat dit afgewisseld wordt met schitterende opnames van monument valley.

Dat je films al High Noon en High plains drifter beter vind dan Searchers, daar heb ik geen probleem mee ligt er aan waar je voorkeur naar uitgaat, maar noem Searchers geen geromantiseerde film want dan sla je de plank in mijn ogen mis.

Technicolor.

Overdreven veel, zelfs. En de setting van veel scenes in Monument Valley was toen misschien nog niet zo cliche als nu, en ja, het is mooi, maar ook wel wat bekend. Wel een mooi contrast met het rauwe, lelijke verhaal met de niet heel fraaie karakters die er in spelen. Zoals het bij een western wel wat hoort, weinig nuances tussen goed en slecht, al gaat dat niet helemaal zoals meestal. Nogal vernieuwend in dat opzicht indertijd, en al zeker met de - voor een western - vrij subtiele manier waarmee daar de moraal ingewreven wordt.

Subliem gefilmd, gespeeld en in scenes vertaald, zonder meer. En met een prettig klassiekig filmmuziekje erbij. Fijn voor een mooie avond klassieke film. Met alle kans om daar rustig en ietwat verbaasd te kijken naar hoe het personage van John Wayne van lelijk tot lelijker gaat. En hoe dat vervolgens nog steeds zover langs het gros van de westernliefhebbers heen gaat dat het geen enkel deukje, geen krasje in zijn status als de onbesproken held van Amerika geeft. Ik weet eigenlijk niet of ik dat knap en bewonderenswaardig of angstaanjagend moet vinden.

Goede, solide Amerikaanse western! Het verhaal stelt verder eigenlijk maar weinig voor maar doordat het subtiel het nogal ongebruikelijke Indiase racisme aanpakt, is het toch een zeer goede film. Het geeft de film net een bepaalde subtiliteit, niet het nodig had. De wreedheden die de indianen verrichten brengt regisseur John Ford nooit in beeld. Echter de misdaden die door Ethan maar ook anderen jegens de indianen plegen komen wel in beeld. Indianen worden wel voor een groot deel neergezet als de schurken, maar uiteindelijk wordt ook duidelijk waarom opperhoofd Scar de blanken heeft aangevallen: ze hebben zijn zonen vermoord. Ondanks dat de film ook het voor de western film bekende romantische subplot omvat en er zelfs sommige personages zorgen voor een komische noot, zijn deze elementen ook nooit heel storend en passen goed bij de film. John Wayne was de perfecte keuze voor de rol van Ethan en hij doet dit op zijn eigen kenmerkende wijze. In deze film speelt hij een karakter met een wat duistere zijde, een rol waarin hij het best tot zijn recht lijkt te komen. De allereerste scene van de film, is van een deuropening die uitkijkt op de wereld, en zo eindig de film ook weer met de allerlaatste opname. De film is een mooie klassieke western die kijkers bijna het leven zelfs wil laten zien; het is geen goede tegen slechteriken en zelfs de held en de westerse mythe worden in twijfel te getrokken.

Best prima.

Eerste aanraking met bekend regisseur Ford. Ook wel "de enige man die John Wayne aan het huilen kon maken". Die status doet de nodige verwachtingen oproepen, maar in zijn filmcarrière was ik voor de rest niet heel geïnteresseerd. Gelukkig is The Searchers best oké.

Zowat de eerste film ook die ik van Wayne zie, ik ben niet zo van de oude westerns en keek deze film alleen vanwege een toplijst. Na het zien van de film ga ik nog steeds niet actief zoeken naar Wayne-westerns, maar toevallig staat er wel eentje op de band waarin Wayne ook zit.

Om het nu over de film te hebben, het is allemaal zo slecht nog niet, ik had vooraf best lage verwachtingen. Visueel kent het enkele mooie beelden, de natuur is schitterend. Toch vind ik dat het maximale er niet is uitgehaald, ik mis nog echt een unieke push. Nu lijkt het nog iets teveel alsof het visuele aspect een duwtje in de rug krijgt door de mooie locaties.

Acteerwerk is best slecht. Wayne doet het nog wel oké, maar Hunter is best slecht en de bijrollen zijn allemaal ook niet veel beter. Veel theatraal acteerwerk, veel grote gebaren maar bij een hoop karakters past dat niet echt. Ik kreeg ook pas later door dat de zoektocht jaren duurde. De karakers werden qua gedrag namelijk nergens ouder. Ik vond ook het uiterlijk van de personages niet echt veranderen.

Verhaaltje is leuk bedacht en weet best te boeien. Rondom het midden van de film zwakt het tempo wat af waardoor het allemaal iets langdradiger is maar het eerste en derde deel kent best een lekker tempo. Vooral de slotfase kent sterke stukken, bijvoorbeeld het snelle camerawerk als een paard galoppeert blijf ik echt geweldig vinden.

De film duurt niet te lang en niet te kort. Tempo is voor een groot deel best gezond en de natuur is wonderschoon. Als geheel is het best oké. Het is niet echt mijn genre, het acteerwerk is best slecht en ik mis wat unieks, maar juist omdat het mijn genre niet is en ik het heel makkelijk af kon kijken is het een complimentje waard dat ik het nog met een voldoende beoordeel. Ik deel namelijk geen voldoendes uit puur omdat het een klassieker is.

By golly!

Oudje die ik onlangs in een lijstje van beste westerns voorbij zag komen, en zowaar bood de BBC uitkomst met een mooie opgepoetste en ingekleurde versie die niet de indruk geeft dat de film van '57 is. En hoeveel het begin wat stroef was heeft The Searchers toch een uitermate goede indruk achter gelaten.

Als tiener las ik verscheidende keren het boek De Mississippi Express van J.W. Klei. Een boek dat mijn vader in de jaren '50 kreeg op zijn verjaardag, en hoewel een braaf en avontuurlijk beeld passend bij die tijd, gaf het boek toch een spannend beeld van de strijd van boeren en arbeiders wiens land aangevallen werd door indianen en men zich met hand en tand moest verdedigen. Een beeld hier niet anders met het enigszins gezapige begin, en de oudbolige introductie van de knorrige Uncle Ethan. Heel goed staat The Searchers er dan nog niet op, iets dat met grote sprongen verbeterd tijdens de stijgende spanning rond het huis. De spanning en stress komt daar goed naar voren zelfs zonder schokkende beelden. De zoektocht begint en het duo Ethan en Martin maakt heel wat mee op zoek naar de vermisten. Onderlinge spanning, verraadt, het weer, kilometers lang en jarenlang onderweg opzoek naar een sprankje hoop. Het lijkt lange tijd op niets uit te draaien vooral ook door de verdeeldheid tussen het duo.

The Searchers valt vooral op vanwege zijn subtiele beeld die niet gruwelijk is, maar wel de hardheid van die tijd en het bestaan laat zien. Vooral de gekgeworden vrouw is tragisch en aangrijpend. Iets dat de angst en strijd met de indianen extra benadrukt. Tevens komt er een aardig beeld van de oorlog/genocide die woede naar voren met het uitgemoordde dorpje en de voortdaverende cavalerie als kenmerk. De prachtige landschappen mogen ook niet vergeten wordt en vooral het shot waar Ethan's groep in het nauw gedreven wordt door een partij indianen met Monument Valley op de achtergrond is er een van grote schoonheid. Het beeld valt op, en is goed ingekleurd, zo zijn de sneeuw landschappen ook prachtig. Minder maar niet overkomelijk is het karakter Ethan Edwards die weliswaar als veteraan en spoorzoeker ervaringsdeskundige is maar soms wel erg stuitend is in zijn methodes, gebrek aan empathie en overtuiging van zijn gelijk. Aardig is nog de aanwezigheid van de zusjes Wood, iets minder het klef aandoende einde, iets dat eigenlijk weer in het tijdsbeeld gezien moet wordt.

Veel pijn geeft dat laatste niet aan The Searchers die meer dan slaagt als uitstekende western. Een fraai beeld, mooi gemaakt, subtiel maar toch aangrijpend zonder gruwelijk te worden. Ja, deze film is zeer genietbaar.

Herziening die best wel mee gevallen is. Er zijn betere westerns, Wayne is (in mijn ogen) dan ook eerder een acteur uit de meestal traditionele western. Misschien wat de tegenpool van Eastwood. Maar hij doet zijn dingen wel goed en kan de film best dragen. Er zit wel wat slijt op deze film, maar ik heb me best vermaakt.

Drie jaren na de beëindiging van de Amerikaanse burgeroorlog keert Ethan Edwards (John Wayne) terug naar zijn familie. Wat er in die drie jaar is gebeurd, blijft in het ongewisse. Dat geldt ook voor zijn oorlogsjaren. Zijn terugkeer is de opening van de film. Een sterke opening. Een sterk beeld. We zien de buitendeur langzaam opengaan en vanuit de deuropening wordt de kijker een betoverende blik gegund op Monument Valley. Het is wel duidelijk dat John Ford de regisseur is.
In The Searchers wordt gepoogd het onwrikbare heldenimago dat van John Wayne bestaat, te ontkrachten. Het centrale thema in de film is vergelding gecombineerd met racisme. Ethan is een racist. Hij veracht de Comanches. Hij veracht zelfs de geadopteerde zoon van zijn broer, die een minieme hoeveelheid comanchenbloed door zijn aderen heeft lopen. De reden van Ethan‘s verachting is onduidelijk. Wel is duidelijk dat Ethan de taal van de Comanches beheerst en dat hij goede kennis heeft van hun gebruiken. Zijn haat heeft manische trekjes. Als Ethan in een scène als een gek op een kudde bizons vuurt, opdat de dode bizons ter plekke wegrotten en de Indiaan het vlees van de bizon niet meer kan nuttigen, blijkt wel hoe intens zijn extremistische houding deel uitmaakt van zijn wezen. John Wayne, de nobele held. Dat valt dus wel mee.
The Searchers is geen film van eenzijdig racisme. Vergelding speelt in dat opzicht een grote rol. Vergelding voor Ethan die het Comanche opperhoofd Scar vervolgt voor het doden en kidnappen van leden van zijn familie. Vergelding voor Scar, die handelt vanuit de motivering dat de blanke man hem zijn land heeft afgepakt, zijn zonen heeft vermoord en totaal geen respect heeft voor de inheemse cultuur. Zo gruwelijk en koudbloedig Ethan in zijn acties tegen de Comanches is, zo gruwelijk en koudbloedig zijn ook de acties van de Comanches tegen de blanke vijand. Het opperhoofd Scar en zijn opponent Ethan zijn tegengesteld maar eigenlijk ook weer niet.
John Wayne is in deze film niet de gloriërende revolverheld die een toonbeeld van rechtschapenheid is. Hij is veel complexer. Hij is iemand die zich in het schemergebied tussen goed en slecht bevindt. Een verrassende rol van Wayne die buiten zijn gebaande paden treedt en dat uitstekend doet. Hij is een tragische figuur die niet meer in staat is om zich te voegen. Hij begrijpt de wegen van de indiaan maar accepteert die wegen niet. Een plaats in zijn eigen blanke cultuur is ook niet voor hem weggelegd. Het is hem onmogelijk om de tradities van zijn eigen cultuur na te leven. Aan het eind van de film trekt Ethan weer de wildernis in. De deur die in het begin nog open stond, sluit zich langzaam maar onherroepelijk achter hem.

That’ll be the day

Na “The man who shot Liberty Valance” was deze aan de beurt. Gezien op de nieuwe en tevens eerste 4K uitgave van Warner Archive met DolbyVision. Het beeld is letterlijk perfectie, kan niet anders zeggen.

Verhaal speelt zich af in 1868 en begint met veteraan Ethan Edwards (Wayne) die na de burgeroorlog terugkeert naar het huis van zijn broer Aaron. Kort na zijn terugkomst gaat hij alweer op pad om gestolen vee van de buren terug te vinden. Dit was echter een list van de Comanches om hun van huis weg te lokken. Bij terugkomst is het huis afgebrand, zijn familie afgeslacht, en twee nichtjes Debbie en Lucy ontvoerd door de Comanches onder leiding van opperhoofd Scar. Ethan en Debby’s geadopteerde broer Martin Pawley (Jeffrey Hunter) zetten een zoektocht in.

Wederom een steengoede film en de 12e samenwerking tussen Ford en Wayne. Wayne die duidelijk met zijn gevoelens struggled, en dit op magnifieke wijze speelt. Dat eindshot voor de deur! De cinematografie van Monument Valley in Arizona, Utah is adembenemend. Maar ook dat shot in het huis als dat oranje licht binnenvalt, schitterend! De avond- en nacht scenes werden ook gewoon overdag opgenomen, maar met een donkere filter over de camera. Moest wel lachen toen Martin per ongeluk een vrouw kocht in plaats van een kleed bij de indianen, zattie opeens met een squaw opgescheept

Vera Miles herkende ik van Psycho 1960.

Een indringend stukje geschiedenis van de 19e eeuw en een mijlpaal in film history.