Avatar (2009)

Ik was 15 of 16 (release was in 1993, maar ik weet niet of dat ook het jaar van de Belgische release was) toen ik hem in de bioscoop zag. Je mag het belang van jeugdherinneringen inderdaad niet onderschatten, maar ik heb hem nadien verschillende keren teruggezien en mijn mening is tot nog toe niet veranderd. Ik blijf erbij dat de film vele malen spannender is en een veel hoger "op het puntje van je stoel"-gehalte heeft (het is met andere woorden een veel opwindendere achtbaanrit). Visueel hoeft hij nauwelijks onder te doen voor Avatar en, zoals reeds gezegd, de film heeft een veel betere cast. Ik vraag me nog altijd af uit welk hol ze Sam Worthington gehaald hebben. Die man heeft de uitstraling van een natte dweil en het acteertalent van een gemiddelde soapacteur (zie ook Clash of the Titans, de horror...). Alleen al Jeff Goldblum heeft meer charisma en Sam Neill meer acteertalent dan de hele cast van Avatar samen.

In het ene geval (MP) maakte de humor veel goed: inhoudelijk werd de film gered. In het andere film (Avatar) blijft het inhoudelijk erg vlak om op gebied van vorm dan weer uit te blinken.

Juist, wat is het verschil dan ? Waarom wordt er bij Avatar dan zoveel ( negatieve ) aandacht geschonken aan het plot en bij andere films ( Monty Python, voor filmliefhebber92 ) niet ?

Omdat veel mensen, waaronder ik, heel veel waarde hechten aan inhoud. De humor in Life of Brian red de film van het simpele plotje, de special effects in Avatar niet.

Ten eerste moet ik zeggen dat de MP-films enigszins overroepen zijn. Ik heb ze zeker niet allemaal gezien, maar Life of Brian zou bij mij zeker niet verder geraken dan 3 sterren. Er zitten geniale humoristische vondsten in, maar het geheel is en blijft onevenwichtig, en het zou me niet verbazen mocht dit voor alle MP-films gelden.

Voorts is het denk ik een kwestie van evenwicht. Waarom bv. Jurassic Park wel en Avatar niet? Omdat het geheel van die eerste evenwichtiger is, of om het met een Vlaams gezegde te zeggen: de mayonaise pakt beter. Natuurlijk blijft dit in grote mate een subjectief gegeven, maar voor mij althans (en blijkbaar ook voor veel anderen) is het plot té vergezocht (dat hele Avatar-gedoe, man man man, ik kon er enkel hoofdschuddend naar kijken. Wat een onnozel idee...) en het acteerniveau te matig. De visuele pracht maakt dat deels goed, maar niet genoeg om van een kanjer van een film te spreken. Daarvoor moet hij het namelijk te eenzijdig van het visuele aspect hebben en worden de andere filmaspecten te sterk verwaarloosd.

Grappig, het is just Jeff Goldblum die ik in JP erg zwak vond. Speelt daar immmers voor de zoveelste keer hetzelfde neurotische wetenschappertypetje. (Gewoon net als in The Fly, waar ik m overigens wel erg sterk vond, maar heb hem het trucje sindsdien te vaak zien herhalen.)

Worthington is idd ook weinig soeps.

Ik heb The Fly helaas nog niet gezien (gat in mijn cultuur, I know), dus ik kan niet echt vergelijken. Feit blijft dat hij er "staat", of het nu om het herkauwen van een typetje gaat of niet. Meer moet je eigenlijk niet verwachten, want het blijft een blockbuster met weinig tot geen uitdieping van de karakters. Het probleem is dat Worthington er niet "staat". Ik vroeg mij bijwijlen af hoe die kerel in godsnaam aan de hoofdrol is geraakt.

Ach, vond Worthington eigenlijk wel passen. Vergeet niet dat hij het 'domme broertje' is en er ook maar bij is gehaald vanwege zijn DNA. Dus zijn gebrek aan charisma is juist wel goed..... Verder gaat het ook totaal niet om hem, maar om het spektakel.

Tja, als je die redenering doortrekt, zou je net zo goed de eerste de beste talentloze amateurtoneelspeler in zijn plaats kunnen zetten en die vlieger gaat natuurlijk niet op. Zelfs bij spektakelfilms is de casting belangrijk en op dat punt gaat Avatar behoorlijk de mist in.

Haha wat een tijdloze & vertakte discussies hier zeg

Je zegt nota bene zelf :

Ik kan me ook hier weer niet aan de indruk onttrekken dat het 'plotargument' of de zwaarte daarvan, nogal selectief wordt toegepast.

Ja.

Ok, dat kan. Maar dan reken je Avatar dus af op het ( matige ? ) visuele aspect en niet zo zeer op dat eenvoudige plot.

Ik vind het echter wel wat ongeloofwaardig, maar ja.....wie ben ik.

Het verschil is dat ik me bij Avatar zeker het eerste uur zit te vervelen en gewoon weet waar het naar toe gaat en bij MP ik mij vermaak en ik geen idee heb hoe het af zal lopen.

Lijkt me toch vrij veel verschil qua vermakelijkheid.

Avatar is een hol vat, kunnen de special effects en graphics (en hoe de hele zooi ook mag heten) briljant zijn, het blijft een lege film, die ook nog eens veel en veel te lang duurt.

M.P. en trouwens ook J.P. hebben geen drie uur nodig om een simpel vehaaltje te vertellen, Avatar blijkbaar wel. Wanneer ie veel vlotter was verteld en we snel richting het spektakel van het laatste uurtje waren gegaan, was ie al een stuk beter geweest.

Avatar neemt zich zelf ook veelte serieus.

Ik vind niet dat het mis gaat en denk inderdaad dat de film met een talentloze amateurtoneelspeler in de hoofdrol mij nog steeds van mij sokken zou blazen. Als ik iemand slecht vond was het Sigourney Weaver wel, maar ook zij kon de pret niet drukken. Verder heb een een aantal films met talentloze toneelspelers in de hoofdrol (Films van Troma) op 5* staan, dus goed acteerwerk vind ik lang niet altijd van belang. En laten we wel wezen, Sam heeft nog steeds een stuk meer uitstraling dan deze held

Dat is dan persoonlijk, ik ervaar net het omgekeerd, zit me bij MP stierlijk te vervelen en zie 90% van de grappen van mijlenver aankomen cq ze worden eindeloos uitgerekt. aar ik zal de films niet afbranden op het zwakke plot en dito acteerwerk. Bij MP gaat het om de humor, en die is gewoon niet mijn ding.

Nee, ik reken Avatar af op het feit dat het inhoudelijk wel heel makkelijk is en dat de visuals het niet kunnen compenseren.

Plus Avatar doet er wel heeeel lang (lees: ontzettend langzaam en langdradig) over een simpel verhaaltje te vertellen.

Monty Python doet er geen drie uur over. JP duurt ook geen drie uur om een gelijksoortig flutplotje te vertellen.

Tja, dat is dan wel een zeer eenzijdige benadering van het medium film. Je zegt hier dus letterlijk dat een schitterende maar lege verpakking (acteerprestaties en plot zijn immers volstrekt onbelangrijk) nog altijd een schitterend cadeau is. Beetje vreemd toch...

Ik ben gisteren aan Terra Nova begonnen, Stephen Lang speelt daarin weer exact dezelfde rol als in Avatar.

Ik vind trouwens een vergelijking tussen Avatar en Monthy Python belachelijk. Natuurlijk ze hebben beide een niet zo bijzonder plot, maar om dat als argument tegen MP te gebruiken. Kom op zeg, wat een non discussie.

Als ik Avatar kijk gaat de tijd een stuk sneller voorbij dat wanneer in MP kijk...... Maar bij beide films gaat het niet echt om het plot. Maar als jij Avatar langdradig vindt is dat toch reden genoeg om 'm slecht te beoordelen. Vind persoonlijk dat de film juist heel veel vaart heeft.

Ze viel inderdaad nogal tegen. Nu moet ik wel zeggen dat ik nooit een grote Weaver-fan geweest ben (van de actrice dan ). Ik vond haar OK in Alien, Ghostbusters, Gorillas in the Mist (misschien wel haar beste rol) en Copycat (de eerste films die bij me opkomen), maar ook niet echt meer dan dat.

Maar ik zie het niet als verpakking. Acteerprestaties en plot zijn niet volstrekt onbelangrijk (ook niet bij deze film), maar zijn lang niet voor elke film van even groot belang. Neem een muziekfilm als Purple Rain, Baby Snakes, Stop Making Sence of Woodstock. Maakt iemand zich daar druk om het plot. Zijn dat dan ook lege verpakkingen?

Voor mij is de vorm van de film veel belangrijker dan de inhoud. Je kan het Romeo en Julliet verhaal immers op vele manieren vertellen:

Tromeo and Juliet (1996)

Romeo + Juliet (1996)

Romeo and Juliet (1968)

Het is de vorm waarin de films zich onderscheiden.....

Het wordt ook niet als argument tegen MP gebruikt. Ik stel enkel de vraag waarom het wel als argument tegen Avatar wordt gebruikt.

Nou heb ik hem natuurlijk twee weken geleden voor het eerst op TV gekeken, omdat ik wel vermoede dat ik het in de bioscoop geen drie uur zou uithouden met het kijken naar blauwe uit de computer getoverde figuurtjes, dus de hele 3-D Imax ervaring mis ik,

maar ik vond echt het eerste uur, mss anderhalf uur, niet vooruit te branden. Ben ik daar nu de enige in, die dat echt saai vond?

Het is dat ik hem perce wilde zien en omdat velen er zo enthousiast over waren, bleef ik denken: het zal nog wel beter gaan worden.

Dat werd het ook wel, de tweede helft van de film vond ik ook wel vermakelijk en spektaculair,

maar dat neemt niet weg dat ik dan het eerste gedeelte zo maar vergeet.

De hele uitstraling, production design, effecten van de film zijn natuurlijk fantastisch en het was op een gegeven moment ook een spektakel, daarom heb ik hem ook 3,5 ster gegeven.

Het is natuurlijk geen flutfilm, maar echt heel goed vind ik hem in zijn totaliteit niet.

Waarom zeg je dan dat een talentloze amateurtoneelspeler die rol ook had kunnen spelen, zonder je kijkplezier te vergallen? Als dat al niet hetzelfde is als acteerprestaties volstrekt onbelangrijk te vinden, wat is het dan wel?

Geen levende ziel die dat ontkent. Punt is dat het altijd in bepaalde mate belangrijk blijft, ook voor Avatar.

Dit is de waarheid gewoon geweld aandoen. Ja, ze onderscheiden zich door de vorm, maar wat doet jou veronderstellen dat ze zich enkel en alleen door de vorm onderscheiden? Jij bekijkt films blijkbaar alleen door een visuele bril en negeert alle andere aspecten.

Ik kan enkel meepraten over Purple Rain, en dat was op de muziek na een tenenkrommend slechte film.