Fight Club (1999)

Nou, vooruit, omdat je zo aandringt. In eerste instantie zit het qua camerawerk en muziek wel goed. Met het acteerwerk zit het ook wel goed, ik mag Brad Pitt en Edward Norton graag zien acteren. De humor die jij niet kunt waarderen vind ik juist geweldig (beetje zwarte humor, vind ik altijd leuk). Verder kon jij de moraal niet waarderen, ik juist wel:

1) Jack is voor het hele verhaal begint niet zichzelf. Eigenlijk wil hij iemand anders zijn. Jack wil helemaal geen saaie baan hebben, Jack wil niet allemaal wehkampspulletjes kopen en Jack wil uit de sleur komen waar hij in zit. Hij geeft er echter niet aan toe. Jack is niet eerlijk tegenzichzelf. Daar ga je aan onderdoor als je dat vol blijft houden, of niet, maar volgens mij heb je een saai leven als je altijd maar doet wat iedereen van je verwacht.

2) De hele kritiek op de consumptie maatschappij spreekt mij wel aan. Iedereen kan zo ontzettend veel spulletjes, soorten eten, whatever kopen, die allemaal compleet overbodig zijn, zonder dat ze er echt wat voor hoeven te doen en zonder dat ze er bij stil staan dat andere zaken veel belangrijker zijn dan wat je allemaal bezit. "back to zero" iedereen is dan wel een interessante gedachte vind je niet?

Aha. De film heeft genoeg te zeggen hoor, alleen zul jij jezelf wel niet herkennen in de kritiek. Dat maakt de film nog niet leeg.

De grote misvatting mbt deze film: Fincher spoort aan tot een gewelddadige revolutie in Fight Club.

Ik herken de kritieken die Fincher levert in Fight Club. De consumptiegerichte maatschappij, werkdruk, een maatschappij waarin mensen slecht met elkaar kunnen communiceren ..... alles kan leiden tot een besef van een bepaalde leegte in het bestaan, of eenzaamheid, misschien zelfs woede. Sommige mensen bezwijken onder de druk. Fight Club toont een aantal van deze mensen die zich gaan verenigen in groepen. En deze mensen denken dat ze de maatschappij kunnen veranderen via geweld. Voor mij is Fight Club slechts een schets van een extreme (is het wel zo extreem? Er zijn terroristen genoeg) situatie, die ontstaan is uit een herkenbaar gevoel van onvrede mbt de maatschappij. Ik zie niet in waar deze film leeg is, ik zie niet in waar deze film pseudo-intellectueel is en ik zie niet in waarom de filosofie in deze film verwerpelijk is.

Wat mij betreft een hokus-pokus-dokus uitspraak.

Zeker geen topacteur, maar heb je 'm al gezien in 12 Monkeys? Fenomenaal!

Ja. je kan deze gezellige film compleet afkraken of de grond in boren. Maar ik denk niet dat fincher de film heeft gemaakt om mensen kwaad te maken (of zo geil als boter)! Gewoon lekker zien en er lol aan beleven. Of juist niet. De maatschappij bla bla is hierin inderdaad moeilijk serieus te nemen. misschien heeft de film wel een cynisch ondertoontje (over zichzelf). Omdat het allemaal nogal over the top gaat. 3,5

Voor alle duidelijkheid; Fight Club is de verfilming van het gelijknamige (cult)boek van Chuck Palahniuk.

Alle maatschappijkritiek is dus toe te schrijven aan de inhoud van dat boek. Het boek werd tot filmscenario bewerkt door Jim Uhls.

Waarom toch? Om dat je veilig en geborgen ongestoord je luxe Westerse leventje leidt en je niet kan en wil inleven in de mensen die niet gelukkig zijn onder de dingen die als vanzelfsprekend lijken? Ik vind het niet erg dat het JOU niks interesseert (je goed recht), maar ontken bepaalde uitwassen van de maatschappij niet enkel omdat JIJ ze niet ervaart. Wat mij betreft beledigend voor de mensen die WEL gebukt gaan onder het leven in deze maatschappij.

Niks mis met maatschappijkritiek, het probleem is meer dat die hele kritiek in de film nogal vreemd (en vooral enorm vergezocht) wordt uitgewerkt.

Ben het wat dat betreft (alweer) erg eens met olivier.

Maar wat is er vreemd dan (en dat had olivier ook al lang kunnen aangeven in zijn post)? Ben eens wat specifieker..

Dan nogmaals de vraag: misschien is het ook wel cynisch bedoeld. Oftewel een film dat zichzelf niet serieus neemt. Althans zo bekeek ik hem en beleefde er een hoop lol aan.

Ik zie ook niet zo wat er vergezocht aan deze film is. De film begint gewoon met een personage waar er miljoenen van in de westerse maatschappij rondlopen: Hij consumeert, hij voelt zich goed bij het leed van anderen en hij wou dat hij iemand anders was. Vervolgens wordt er een leuk verhaaltje omheen bedacht waarbij jack dat ideaal figuur (Tyler Durden) wordt.

Op onder meer pagina 12,13 en 19 (ongetwijfeld op wel meer paginas) heb ik al uitgebreid mijn visie op deze film gegeven.

Weet je dat wel zeker? Ik bedoel: dat lijkt me een beetje overdrevenof vergezocht.

Neen, maar wel omdat het helemaal niet moeilijk is een 'shoquerende' film te maken wanneer je een aantal extreme situaties bijeen zoekt. Uiteindelijk maakt het een film pas schokkend wanneer je werkelijk zaken uit het leven grijpt. Nu mag jij wel doen alsof je je perfect kan herkennen binnen de onderwerpen van "fight club" volgens mij zijn ze eerder gemààkt om een verhaal te vertellen dan omgekeerd: men is niet uitgegaan van de realiteit maar heeft een eigen wereldje gecreëerd en dan gepretendeerd dat het 'waarheid' is en dat het 'ook jou kan overkomen' Yeah Right!
Doen alsof "Fight Club" de waarheid in zich heeft, is even stom als beweren dat james bond een waarheidsgetrouwe kijk geeft op de spionagewereld. Je KAN "fight club" onmogelijk au sérieux nemen, en dat doet de film veel van zijn bijtendheid verliezen.
Neem bijvoorbeeld de scène waarin pitt en norton voor het eerst een glas (zeg maar een bak) bier drinken en dan op elkaars tronie beginnen te slaan. Elke vorm van maatschappijkritiek, humor of bijtendheid is hierin zoek: wat is de utilitaire waarde van die scène? Waar ligt het gevoel voor realiteit?
In "raging bull" is er een soortgelijke scène tussen deniro en pesci maar daar voél je tenminste de zelfhaat van jake la motta, hoe hij aan zelfdestructie lijdt en boete wil doen voor zijn zonden en agressie. Die motionele geladenheid is niet te vinden in "fight club" en daarom maakt het de scène compleet overbodig, terwijl hetzelfde in "raging bull" uiterst pijnlijk en emotioneel was.
Bovendien lijkt de veelgeloofde "maatschappijkritiek" mij uiteindelijk niet verder te gaan dan wat "zeuren op ikea" en that's it. Dit soort zaken tilt een film niet op een sociaal bewogen niveau, hoewel "fight club" dat wél beweert te doen: foei! foei!
Uiteindelijk is "fight club" een doodgewone entertainende spektakelfilm met een dikke knipoog naar de macho's onder ons.

Maar waarom vind je a clockwork orange dan wel zo goed, olivier? En waarom zou deze film uberhaupt iets pretenderen? ik zag gewoon een fantasiefilm net als die van kubrick (die inderdaad wel wat beter was) met ook een boodschap.

Voor mij stelt clockwork wél een zinnig vraag: wat zouden we doen als we mensen wetenschappelijk konden 'genezen' van hun criminele aard, en wat voor gevolg zou dat hebben op ten eerste het slachtoffer, de maatsschappij én de genezers. Dit lijkt mij een utilitaire vraag. Ik vind alleen de vraag in "fight club" niet. Bovendien vind ik de visuele complexiteit van clockwork toch nog werkelijk catégorieën boven die van "fight club"

Zoals flipsen al zei: de film handelt over menselijk gedrag(/vrije wil voor mijn part) en stelt daar vragen over. Net als clockwork. Niets mis mee toch? en de film is ook nog eens cool . Ik geef toe dat de film nogal bizar is en dat er een moralistsch toontje in zit. Maar de overdreven vorm overschrijft dat. toch maar een 4tje

Daar kan ik me eventueel nog in vinden en wat je hierboven zei over 'weinig boodschap maar veel fun', ik begrijp dat dat op veel mensen werkt. Ja, alles ziet er grappig en netjes gefilmd uit, maar dit is géén Grote Film, en noch veel minder een modern meesterwerk. Ook Se7en is een tikkeltje over het paard getild, maar dat was teniminste nog grensverleggend én uitermate spannend en boeiend. Maar in een top20 hoort dicht écht niet thuis.

U grapt ongetwijfeld. Over doorsnee Hollywood zooi met nietszeggend moraaltje gesproken.

Blijf erbij dat je je laat leiden door wat fanatiekelingen in de film zien ipv de film zelf te beoordelen.

Deze film is juist een en al boodschap. Hoeveel mensen lopen er hier wel niet op deze wereld rond met een kantoorbaan van 9 tot 5 en een mooi ingericht huisje waarin je kunt thuiskomen en die iedere dag maar weer hetzelfde doen. De film gaat er over dat iedereen eigenlijk met een masker op loopt en niet durft te zijn wie hij eigenlijk wil zijn.

En ik denk dat deze film juist maar een selecte groep aanspreekt, de titel van deze film doet vermoeden dat je met een hersenloze vecht film te maken hebt maar die mensen komen toch voor een verassing te staan. De gevechten zijn mooi en stoer maar dit is toch echt niet waar de film om draait. Weinig boodschap en veel fun klinkt meer als Die Hard ofzo, ook een erg goede film maar totaal onvergelijkbaar met deze topfilm.

Een hoop. Maar de uitwerking vond ik vrij triest. Ben het volkomen met Olivier en Kos eens.

Brad Pitt weet geeneens wat ie in deze film aan het doen is. En dat is te merken.

Hmmm, Ik dacht juist dat Edward Norton het allemaal niet meer zo goed wist in deze film

Persoonlijk zie ik de boodschap wel in deze film ik neem hem alleen niet al te serieus. Had ook niet zo de indruk dat het de bedoeling was dat dit een op en top maatschappij kritische film a la "Clockwork Orange" zou moeten zijn. Ik vind het geheel nogal met een vette knipoog gebracht. Een knipoog die ik wel kan waarderen want ik heb me prima vermaakt met deze verassende en visueel zeer sterke film. Maar goed een film hoeft voor mij ook niet altijd een scherpe boodschap te hebben of maatschappij kritisch te zijn. Een film kan ook gewoon leuk en mooi zijn om naar te kijken.

Voor de eindscene met die instortende flatgebouwen op de muziek van de Pixies heeft Fight Club bij mij al zeker een halve* extra verdient

Is de film ook niet. Maar dat maakt niet zoveel uit. Dankzij 'de boodschap' een coole film. En neem hem aub niet te serieus. Tenzij je dat wel doet natuurlijk.

Wie heeft 't over shoquerend? Ik vind Fight Club eigenlijk helemaal niet shoquerend. De kracht van Fight Club zit 'm in zijn constateringen mbt de maatschappij, plus de deels fictieve en originele, cynische uitwerking van eventuele gevolgen.

Bullshit trouwens. Pasolini's Salo creeert ook een fictieve wereld om bepaalde vernietigende kritieken te uiten. Die film is toch shoquerend voor velen. Vergeet niet dat Fight Club een cynische uitwerking is van bepaalde kritieken mbt de maatschappij. In jouw opvatting heeft alleen het Italiaanse neo-realisme bestaansrecht. Dat is de enige cinema-stroming die je veelal realistisch kunt noemen. Ik zie geen film uit die stroming in je top 10 staan. Fight Club doet realistische constateringen en werkt die constateringen fictief uit. Dat is alles. Ik herken me in de constateringen en ik vermaak me uitstekend met de uitwerkingen.

Waarom zou ik 'alsof' doen?

Wat zeg ik? Realistische constateringen (WEL uitgaan van de werkelijkheid dus) die fictief uitgewerkt worden verder. Daar is toch niks mis mee?

De constateringen zijn waarheid, die hele uitwerkingen van de reacties daarop (mensen die zich verenigen in vechtclubs) zijn puur fictief. Nergens pretendeert de film dat de mensen die niet tevreden zijn met de maatschappij in real life een geweldadige revolutie gaan of willen ontketenen hier in het Westen. Nergens beweert de film 'dat het jou ook kan overkomen'... Je snapt absoluut helemaal niks van de toon die de film zet.

Vergelijking van niks. Nogmaals. Fight Club doet serieuze constateringen en werkt die 'extreem' en fictief uit. De film raakt me op zijn realistische niveau en vermaakt me met zijn fictieve uitwerking.

De oorzaak is bijtend, niet het uiteindelijke gevecht tussen Norton en Pitt. Die is origineel en vermakelijk. Fight Club is geen neo-realisme. Raging Bull neigt juist mee naar het neo-realisme. Die film mikt grotendeels op de realistische emotie, Fight Club doet dat slechts deels.

Spreek aub voor jezelf. Ik heb al uitgelegd dat het niet alleen om onze consumptiedriften gaat, maar ook over gebrek aan communicatie, eenzaamheid, woede, werkdruk, sociale onvrede etc. Als je er niet meer dan een beetje Ikea-kritiek in WILT zien dan zie je het niet. Je goed recht maar verklaar me niet voor gek aub. A Clockwork Orange doet trouwens hetzelfde als Fight Club en bouwt ook een fictief cool, extreem wereldje om een prangende maatschappelijke vraag. Dus ik begrijp werkelijk niets van je kritieken. Tegenstrijdigheid den top wat mij betreft.

Een erg domme constatering weer. Ik ben geen jongetje meer en zeker ook geen macho. Je bent denigrerend bezig en zelfs te lui om even mijn top 10 uit te pluizen. Misschien kom je dan tot andere conclusies.

1. Ramon K, ik probeer op een beschaafde, constructieve manier over deze film de spreken, en u bent een en al agressie, opvliegendheid en aanvallendheid. Dat siert niet en dat geeft je argumenten niet meer kracht, in tegendeel, is eerder een teken intellectuele armoede.

2. niet alleen het italiaanse neo-realisme heeft bestaansrecht, maar er is een kloof van jewelste tussen een zeker gevoel voor realisme (wat naar mijn mening toch een vereiste is voor emoties en inlevingsmogelijkheden) en DIT. Het spijt me ik vind in "fight club" niets terug waaruit ik zou kunnen concluderen dat dat betrekking heeft op de wereld.

3. Vanzelfsprekend kan ik het appreciëren wanneer mensen een eigen universum opbouwen om iets te vertellen (2046! clockwork! ...) maar uiteindelijk moet de film wel te herleiden zijn tot een 'aardse' filosofie. Geen betrekking op het leven maakt een film die iets méént te willen zeggen compleet overbodig. Niet in elke film is dat van toepassing, versta me wel, in sommige films zijn emoties en emotionele ko's eerder ongewenst of kan surrealisme perfect werken (jeunet/tim burton/the godfather in een realistisch kader: om te gruwelen gewoonweg!), maar niét in een maatschappijpamflet, wat "fight club" toch wel is. DAt zeg je zelf ook de hele tijd.

4. Dus het gevecht tussen Norton en Pitt is om te amuseren? En wie durft er dan beweren dat dit geen machofilm is met een belachelijke spektakelwaarde?

5. Ik volg je oprecht niet: eerst beweer je 'dat dit soort dingen jou natuurlijk niét kan overkomen en dat de film dat ook niet pretendeert' maar toch beweer je dat dit realiteit moet voorstellen? Ik denk dat jou dubbele mening exàct de zwakte van de film blootlegt. "Fight Club" heeft een half-uitgewerkte boodschap maar weet dan niet goed wat ermee aan te vangen; zouden we het nu vollédig uit onze wereld trekken, of toch binnen het herkenbare. Dààr faalt de film compléét: dit is vis noch vlees.

6. Je doet kubrick gigàntische oneer aan door clockwork hiermee te vergelijken. Het is toch niet omdat ze beiden een pessimistische visie hebben en beiden kaderen in een wereld die niet de mijne is dat ik ze daarom alletwéé goed moet vinden? Trouwens, laten we een kat een kat noemen: het visuele van "fight club" is toch nog héél klein bier tegenover het technisch vernuft van de kubrick-films. Fincher heeft gewoon erg veel naar reclamespotjes en videoclips gekeken.

7. ik vond salo een draak van een film binnen pasolini's verder indrukwekkende oeuvre.

Ik ben absoluut niet opvliegend. Hoe kom je daar nu bij? Intellectuele armoede? Serieus, was het maar waar! Ik irriteer me aan juist aan jouw kortzichtigheid en schijnbare intellectuele armoede. Jij ziet er geen maatschappijkritiek in, je ziet er geen realistische constateringen in DUS is het een lege film die uitsluitend bestemd is voor de nederige jongetjes en macho's. Ik irriteer me juist aan jouw domheid. Sorry.



Ik snap niet dat jij de uitgangspunten in Fight Club ook maar als onzin kan afdoen. De film gaat uit van herkenbare realitische onvrede mbt maatschappij en werkt de reacties vanuit die onvrede daarna op cynische humoristische wijze uit oa dmv creeeren van originele extreme situaties. Het zal niet de eerste film zijn geweest die fictie en realiteit combineert en toch een kijker mee kan slepen. Voor jou werkt 't niet, je goed recht, maar dat maakt ons verder geen dom publiek. En mijn ergernissen zijn puur ontstaan door die denigrerende uithalen van jou naar het publiek die de film wel weet te waarderen. Dat jij de film verder niks vindt, dat kan me worst wezen verder.



Onzin, simpelweg omdat A Clockwork Orange met zijn rare decors en aankleding en zijn esthetisch in beeld brengen van geweld precies hetzelfde doet. Je meet met twee maten. Fight Club is geen uitgesproken pamflet verder, maar bevat zeker bepaalde punten van kritiek die 't (misschien zelfs stellig) aan de man wil brengen. Maar de film creeert genoeg situaties waarin het cynisme en de zelfspot alhaast van het scherm druipt. Nogmaals, ik herken de realistische uitgangswaarden en vermaak me opperbest bij de creatie van een fictieve cynisch en tevens triest geweldadige situatie waarin ontevreden mensen met force veranderingen aan willen brengen in de maatschappij. Maar geen enkel personage in Fight Club weet me verder te ontroeren hoor... Moet dat dan?



Weer erg zwak. Nee, McDowell die op Beethoven een paar van zijn drools te pakken neemt is veel anders!? Waar hebben we het toch over. Hey, ik zal verder echt niet ontkennen dat Fight Club ook een portie cool bevat hoor, maar dat maakt de maatschappijkritiek niet minder pakkend hoor.



Leg me even geen woorden in de mond wil je? Irritant zeg. Ik heb steeds beweerd dat de uitgangspunten en de kritiek zeer realistisch zijn. Maar ik heb nergens beweert dat het realisme afdruipt van een Norton die zichzelf op kantoor in elkaar mept of een groep extremisten die het financieel centrum opblazen vanwege onvrede met de maatschappij
Wel heb ik een kanttekening geplaatst bij dat laatste. Terrorisme bestaat nog steeds, veelal bestaand uit onvrede met de tegenwoordige wereld. Maar ik krijg de indruk dat je niet eens leest wat ik neerpen. Realisme en fictie hand in hand en zo....



Ik heb 't enkel over de inhoud gehad. Ik ben verder een groot Kubrickfan, dat heeft er niets mee te maken. Veel argumenten die je gebruikt voor de inhoudelijke 'onjuistheid' van Fight Club kun je net zo goed gebruiken voor A Clockwork Orange. De visuals zijn nog niet eens aan de orde geweest.



Mededeling waar ik geen bal aan heb. Salo verketter je dan om dezelfde redenen als Fight Club?

Olvier begrijp me niet verkeerd, deze film is cool en er zit mooie actie in. Maar dat is helemaal niet waar deze film over gaat, de fight club staat eigenlijk voor allemaal mannen die anders willen leven dan ze nu doen. Overdag een gewoon baan, s`avonds kunnen ze zijn wie ze eigenlijk willen zijn.

Je argumenten over waarom deze film niet in de top 20 thuishoort vind ik echt te zwak. Waarom zou je bijvoorbeeld niet de gevechten cool mogen vinden en de boodschap die er achter zit.

Bij deze film moet je gewoon even verder denken dan bij de meeste films, maar wanneer je die dan door hebt dan begrijp je wat voor meesterwerk dit is.

Mijn advies: "Zet hem dit weekend nog maar eens op en probeer je eens in te leven in hoe wij de film zien".

Gôh omdanks jullie duizelingwekkend aantal pro's voor deze film, ben ik hem nu toch niet bepaald anders gaan bekijken. Natuurlijk zag ik wat jullie 'moraal' & 'filosofie' noemen OOK wel (ben dus bijgevolg niet bepaald dom of kortzichtig, we bedanken Ramon K nogmaals voor zijn fijnzinnigheden), alleen vind ik ze nogal banaal. Ben even op zoek gegaan in de archieven van mijn lievelingsrecensenten, en om een aantal onder jullie er even op te wijzen dat je deze film niet goed moét vinden om jezelf 'cinefiel', 'intelectueel', of 'slim' te vinden, heb ik een recensie gevonden die létterlijk aansluit bij de mijne. (Let vooral ook voor de interesse die Stockman toont in het macho-karakter van "fight club": iets wat dus ook aan een doorwinterd en filmminnend recensent niét voorbij is gegaan) Bij deze sluit ik mijn pleidooit tégen "Fight Club" met de boodschap dat over 20jaar (dan is ie nog niet eens zo oud als clockwork nu!) geen mens "fight club" nog het bekijken waard zal vinden.

Terwijl de millenniumwende traagjes dichterbij schuift (‘En wat gaat gij doen?!’), blijven cineasten pogingen wagen om de Zeitgeist op pellicule vast te leggen. Helaas: voor elke ‘2000 Seen By’, de ARTE-reeks waarin vooral Hal Hartley en Don McKellar oprecht iets trachtten te vatten van de millenniumkoorts, heb je wel een ‘Strange Days’ of een ‘Fight Club’ - films die zichzelf verkopen als de ultieme fin-de-siècle-prent, maar in feite zeer oppervlakkige, van testosteron druipende actie-flicks zijn. Edward Norton speelt Jack, een slapeloze, verveelde nineties-yup die maniakaal een reeks zelfhulpgroepen afdweilt om zich een beetje geliefd te voelen (‘Pas als ze denken dat je doodziek bent, luisteren ze naar je’). Met de mysterieuze Tyler Durden (gespeeld door Brad Pitt, die een snijtand liet verwijderen, een baardje van een week heeft staan, en zich constant in uitermate fotogenieke poses laat bewonderen) sticht hij Fight Club, een undergroundgroep waarvan de leden - allemaal verlopen zielen - elkaar in vochtige kelders tot pulp slaan om toch nog een sprankeltje emotie te kunnen voelen. Maar de gevaarlijke, destructieve Tyler ontpopt zich snel als de goeroe van een groepje anarchisten dat een eind wil maken aan the world as we know it.

‘Fight Club’ gaat van start als een zintuiglijke D-Day, met een camera die als een dolgedraaide wesp door de decors klieft, talloze jump shots en freeze frames, en (naar verluidt) een reeks subliminale beelden van Pitt; en dat allemaal ondersteund door een tegen de trommelvliezen beukende soundtrack van de Dust Brothers. Na een halfuur (net voor de rek er begint uit te gaan) ben je zowat murw gemept; zo murw dat de vage filosofietjes van Tyler (‘Self-improvement is masturbation. Self-destruction might be the answer’) erin gaan als zoete koek en je écht de indruk krijgt dat hier essentiële dingen worden verteld over l’air du temps. Die indruk wordt nog versterkt door de talloze verwijzingen naar allerlei trendy nineties-verschijnselen zoals liposuctie, DNA, grootmeubelwinkels, prozac en porno - een trucje dat we nog kennen van Brett Easton Ellis. Maar krab dat indrukwekkende visuele laagje en dat hippe damesblaadjesgefilosofeer eraf, en ‘Fight Club’ laat gauw zijn ware aard zien: dit is een film, vrienden, die de macho in al zijn glorie herstelt. Of hij nu als komische zedenschets is bedoeld of niet, over de hele film hangt een werkelijk ondraaglijk mucho macho-sfeertje: we hebben een sterk vermoeden dat de makers en de acteurs in Flair hebben gelezen dat de nineties-man zich radeloos en verward voelt en van de weeromstuit de aandrang voelden om hun piemel en hun spieren aan elkaar (en aan ons) te tonen om zich weer een beetje man te voelen. Erger nog: het enige vrouwelijke personage, gespeeld door Helena Bonham Carter, wordt door de extreem viriele Pitt, Norton en Fincher slechts gebezigd als sprekend opklapbed: dergelijk vrouwonvriendelijk macho-gedrag hebben we niet meer gezien sinds ‘Caged Heat 2: Stripped from Freedom’. En dan hebben we het nog niet eens gehad over die ene ridicule plotwending (u kunt hem echt niet missen) die het laatste schijntje credibility van ‘Fight Club’ helemáál uit elkaar doet spatten. ‘Fight Club’ pretendeert fundamentele dingen te zeggen over de Zeitgeist, maar verkoopt slechts banaal en ongevaarlijk Hollywoodnihilisme; het is twee uurtjes gezellig fin-de-siècle-doemdenken voor de www.-generatie.

(Erik Stockman, HUMO, 1999)

Met alle respect olivier. Ik zie dat jij ook wel over de film nagedacht hebt en een mening hebt, maar volgens mij wil je je mening een beetje aan de rest opdringen en je gelijk halen. Ook heb ik het vermoeden dat je voordat je de discussie starte al van plan was om de hele filosofie/maatschappijkritiek van Fight Club tot de grond toe af te branden, ongeacht wat voor reacties de fans zouden posten. Ik heb op de vorige pagina mijn mening gegeven en die is niet veranderd.

Die recensie die je daar post hecht ik compleet geen waarde aan. Die man zet het er allemaal neer alsof hij absoluut de waarheid predikt, maar het is niet veel meer dan gewoon een mening van iemand die de film niet zo leuk vond. Niks meer en niks minder.

Misschien heb je wel gelijk, vind het gewoon heel vreemd dat ik me niet kan vinden in de mening van haast 1400 mensen. Ik zeg dit niet om tegenstrijdig te doen of om perse tegen de massa in te moeten gaan, maar ik vond deze film écht niet goed. Soms kan je hebben dat je een film ziet die je helemààl niet zo goed vond ofzo, maar dat je nog wel de grote waarde ervan kan inzien (wat mij overkwam met citizen kane). Ik zie in "fight club" de monumentale waarde, en daarom dat ik de mensen (waasrchijnlijk iets té enthousiast) probeer te overhalen dat dit géén classic is.

Denk dat dat ook je beroep is als criticus: als je begint met 'ik denk eigenlijk een beetje...' dan werkt het niet. Maar het beroep van criticus is inderdaad een beetje dubieus. Poste deze recensie omdat hij érg goed verwoordde hoe ik me voelde bij deze film. Ik beweer niet dat deze tekst door god himself is geschreven, vind gewoon dat ie blootlegt wat mij stoorde aan "fight club". EN nu zwijg ik er echt over

Je hebt 't absoluut nog niet gehad over een eventuele banaalheid mbt de maatschappijkritiek in Fight Club. Je hebt stellig beweerd dat de kritiek op de maatschappij onzin is hierboven. O ja, en 'ridicuul'. Daar heb ik dan ook op gereageerd.

Ik irriteer me dood aan je arrogante houding in deze discussie. 'Hey! Een andere professionele recensent is het met me eens, dus ik moet wel gelijk hebben!' Bovenal betitel je het aanhangende publiek dan ook nog eens als 'macho's' en 'jongetjes'. Oftewel mensen die er geen bal verstand van hebben en enkel verzot zijn op wat stoere matpartijtjes. Belachelijk!

Man o man, wie beweert dat dan? Jij doet juist net alsof de ware cinefiel deze film gewoon niet mooi KAN vinden. Je draait de rollen weer om.

Waar baseer je dat toch in hemelsnaam op? De film is inmiddels al weer 6 jaar oud en ik kijk er nog steeds graag naar. Waarom zou ik Fight Club over 20 jaar vergeten zijn? Omdat JIJ 'm niet goed vindt? Laat me niet lachen...

Ik vind de recensie van die gast hierboven trouwens ongelooflijk simplistisch, maar dat had je natuurlijk wel verwacht.

Je goed recht trouwens.