Requiem for a Dream (2000)

Ik hou best van tragedies maar niet als de tragedie me vanaf de eerste seconde door de strot geduwt word! Kijk naar films als Leaving Las Vegas die tragedie verpakt in alcoholproblemen of Lilja 4 Ever met armoede en prostitutie. Films die een persoonlijke tragedie laten zien zonder daarbij al te veel te oordelen over goed of slecht. Mijns inziens doet RFAD dat wel! Kijk alleen maar naar de comentaren op deze site. Er zijn zelfs mensen die hem als voorlichtings/waarschuwingsfilm zouden willen gebruiken.

Qua oordeel over goed of slecht zie eerlijk gezegd totaal geen verschil tussen Lilja 4-ever en Requiem for a Dream.

Ja, bah, een regisseur die bepaalt wat er in z'n film gebeurt. Ongehoord is het .

Kan leiden ... of hier toevallig leidt.

Alsof de maker daar wat aan kan doen. Er zijn mensen die in Lilja 4-Ever ook een waarschuwende film zien, zet em ook maar gauw op 1* dan.

Kan best dat je deze film kut vindt, geen probleem mee, maar zadel de maker dan niet op met een hoop onzin die hij zo niet bedoeld heeft. Man gehad zin om eens een geweldige depri film te maken, waar alles van kwaad naar erger spiraalt. Verder zie ik geen enkel verband met moraallessen of prekerigheid. Ik herhaal daarom m'n laatste quote

RFAD draait niet om de keuze wat mij betreft. Die zit maar zeer beperkt in de film. RFAD gaat over de ondergang. dat vind ik een vrij essentieel verschil. RFAD beweert al helemaal nergens dat dit het enige is dat kan gebeuren. Enkel dat het kan.

Ik benaderde het overigens anders. Lilja 4-ever en Requiem for a Dream zijn in zekere zin films met vrijwel een gelijk thema. Beiden gaan ze over de ondergang van personen. Beiden laten ze dat op een hopeloze, humorloze manier zien waarin nauwelijks licht aan het eind van de tunnel schijnt. Beiden hebben ze een vrij strenge scheiding tuussen mooi en lelijk, tussen goed en kwaad. En in beide films werkt het wat mij betreft. Verder vind ik het te verdedigen dat zowel Lilja als de hoofdpersonen in RFAD voor een deel slachtoffer zijn van hun omgeving. Ander mechanisme, andere omgeving, maar bij de een volledig wel en de ander volledig niet is wel heel erg zwart-wit. Nog zwart-witter dan de films.

Dat geld natuurlijk voor elke vorm van kunst.

Het zal wel aan mijn ogen liggen dan maar ik zie Balkenende best met deze film onder zijn arm door het land trekken voor het "normen en waarden" debat

En ik zie hem ook best naar het buitenland trekken met Lilja 4-ever om meisjes te waarschuwen voor boze buitenlanders die ze de prostitutie in willen lokken. Ik kan me zelfs voorstellen dat er mensen zijn die drinkers Leaving Las vegas willen vertonen als waarschuwing.

Ook de eerste keer dat ik hier NL's pispaal aangedragen zie worden als rechtvaardigend argument.

Dacht dat het meeste wat die man deed aan de lompe kant was, maar zo'n actie zou dus perfect in z'n kraam passen lijkt me.

Hoezo??? Kunst is toch geen dictatuur?

Ja, Tuurlijk , alleen heb ik alleen een heel andere mening dan deze zieke kunstenaar. Bovendien heb je als filmmaker verantwoordelijkheid vind ik.

Had dan boven de titel gezet van deze film. Documentaire over hoe IK drugs zie en over hoe IK vind dat IEDEREEN dood moet die dat gebruikt. En ik gebruik ALLE middelen om dat IEDEREEN in te peperen !!

Het is gewoon een manier van je eigen gevoelens uiten; mensen identificeren zich daarmee of niet. Niks met dictatuur te maken

Ja maar de maker kan ook RUIMTE geven iets wat ik hier ERG mis!

Madecineman: In kunst gebeurt altijd wat de maker wil. Ik zie niet hoe je het daar niet mee eens kan zijn.

Oei oei... de dramatische gevolgen van een drugsverslaving laten zien... dat kan natuurlijk niet, wat een moralisme!

Gelijk Christiane F, Man with the Golden Arm en al die films snel op een halve ster zetten .

Ja maar zoals ik al zei; de kunstenaar kan je ook ruimte geven tot eigen interpetatie zodat zijn of haar kunstwerk tot leven komt. Hier is dat absoluut niet het geval Aronofsky is compromieloos en laat geen keuze de boodschap van de film ligt er duimen dik bovenop! Niet dat dat geen legitieme uiting van kunst is maar persoonlijk houd ik daar niet zo van.

Ik kan me weinig film herinneren die ik meer tot leven vond komen en het verschil van mening over deze film kun je ook ruimte tot interpretatie noemen. Maar goed: eens zullen we het niet worden.

Toch blijf ik het verbazingwekkend vinden dat Lilja 4-ever dan blijkbaar wel bij je werkt. Maar dat had ik al gezegd.

Maar het gaat over de toon. En die toon van de film, die je dwingt, zonder enig compromis, kan in het verkeerde keelsgat vallen. In ieder geval bij mij.

Frank Capra zou zijn kijkers NOOIT zo minachten

Maar dan heb je toch geen tragedie meer

Hoe erg is het als een regisseur zich bewust moet zijn van een scharem kijkers die dingen zien in z'n film die er niet zijn ? laat ik hier maar wat relativeren or ruimte laten voor eigen interpretatie anders denken ze dat ik een moraallesje in hun strot duw.. 't Zijn dit soort regeltjes dat Hollywood films tot de saaie pulp maakt die het zijn.

Ben eigenlijk wel benieuwd, wat moet een regisseur dan eigenlijk doen volgens jou, wil hij gewoon eens een depressieve film maken zonder daarbij een boodschap aan de gebeurtenissen te verbinden ?

Laat ik nou juist altijd gedacht hebben dat hollywoodfilms juist erg sterk in moraallesjes door de strot duwen zijn. Maar ik kan me wel een beetje in het comentaar van Fisherking vinden op sommige punten. Het is de hele toonzetting van de film die me stoort. Het lijkt alsof Aronofsky over m'n schouder zit mee te kijken en constant zijn vingertje opsteekt om te laten zien hoe erg het allemaal wel niet is. Zo van kijk eens hoe depressief ik het weer gemaakt heb en hoe treurig het allemaal wel niet is. Iets wat ik bij goed drama niet heb! Goede tragiek moet je het verhaal inzuigen en je dwingen om je tranen in te houden.

Je weet niet half hoe ik op deze film reageerde destijds.

FK: Ik ken je rijtje (Seven is nieuw voor me) , maar ik zie de overeenkomst met RFAD verder niet. Die films behandelen we wel als de discussie daar weer eens losbarst oké?

Hoewel ik Requiem for a Dream absoluut niet gewéldig vond, blijft dit klinkklare onzin. Dat jij je LAAT dwingen, ligt echt niet aan de regisseur.. Meevoeren in emoties, dat is het, precies hetzelfde wat ook geliefde Capra doet, enkel vaak op een ander vlak. Maar dwingen?? Ik voel me niet eens gedwongen om hier te reageren, terwijl je bij films die jou niet bevallen vaak dwingender overkomt dan die films zelf .

Verder ben ik 't met Onderhond eens (jaja) - doch ook weer zonder een uitspraak te doen over deze film - dat een regisseur, of welke kunstenaar dan ook, zich geen fuck moet aantrekken van wat het publiek wellicht zou kunnen ervaren of vinden. Enkel dan krijg je iets recht uit het hart.

Niks mis met tranentrekken overigens, die instelling is pure macho-cultuur.

Heel anders dan mij vermoed ik

Dat ben ik absoluut met jouw en Onderhond eens. Het is wel zo dat ook al komt kunst recht uit het hart het niet altijd een gevoelige snaar hoeft te raken. Ik heb zelf RFAD ook niet zo ervaren als een film recht uit het hart omdat de hij mij gewoon niet kon meezuigen in het verhaal. Ik ervaar de film eerder kil en leeg.

Ik ken bijna geen enkele film waarin ik meer werd gezogen zelfs. Juist dat was bij deze film voor mij zo heftig en nauwelijks vergelijkbaar.

Ja wonderlijk is dat waarom sommige mensen door dezelfde film tot tranen toe geroerd kunnen zijn en ander juist ontzettend geirriteerd. Qua heftigheid ga ik dan zelf toch meer voor Breaking the waves.

Laat het FisherKing maar niet horen!