Requiem for a Dream (2000)

mijn stem
4,03
6040 stemmen

Verenigde Staten
Drama
102 minuten

geregisseerd door Darren Aronofsky
met Ellen Burstyn, Jared Leto en Jennifer Connelly

De weduwe Sara Goldfarb krijgt te horen dat ze uitgekozen is om in een spelshow mee te doen. Aangezien ze niet meer in haar favoriete jurk past, begint ze met dieetpillen, waar ze al snel aan verslaafd raakt. Ondertussen mislukken de pogingen van haar zoon Harry, z'n vriendin en een vriend om het te maken in de drugsscene. Langzamerhand glijden de hoofdpersonages verder en verder weg in een neerwaartse spiraal van drugsgebruik, misdaad en prostitutie.

3014 BERICHTEN 132 MENINGEN
zoeken in:
avatar van wibro
4,5
0
Requiem for a Dream stond bij mij hoog in de top 10 maar heeft vandaag na herziening die hoge notering niet vast kunnen houden. Op audiovisueel vlak valt er op deze film nog steeds helemaal niets aan te merken - schitterende score, mooi camerawerk - maar het verhaal wist mij dit keer aanzienlijk minder te boeien. Ik heb het namelijk niet meer zo op films waarbij personages langzaam aftakelen en voorts te gronde gaan. Misschien komt het wel door alle ellende die wij in de media de laatste tijd voorgeschoteld krijgen en waar ik ook steeds meer immuun van word.

avatar van Beffrey28
5,0
0
Blijft elke keer heftig, meeslepend en schokkend!

avatar van arno74
1,5
1
De enorm hoge waardering was veelbelovend, maar ik kon hier niet zoveel mee. Het is een soort veredelde versie van zijn voorgaande film Pi. Zelfde stijl, zelfde herrie, maar met meer budget. Het verhaal zelf, als dat eenmaal na het rommelige begin 30 minuten later doorschemert, is wel aardig maar ook niet meer dan dat. En het rommelige visuele en de 'muziek' daar moet je van houden denk ik, films die visueel en qua geluid een drugstrip proberen na te bootsen vind ik niet bepaald interessant, dat zijn meer koppijnfilms. Een beetje computergegenereerde muziek, wat goedkope camera- en montage-effecten, en klaar. De film heeft een paar aardige momenten, maar dat is het dan ook wel. Meest interessante vond ik het verhaal rond die oude dametje, het clichéverhaal over dealers en junkies kon me gestolen worden. Inhoudelijk flinterdun. 2*

avatar van Basto
5,0
0
arno74 schreef:
Een beetje computergegenereerde muziek,


Dacht je dat werkelijk?

Kronos Quartet - Wikipedia, the free encyclopedia - en.m.wikipedia.org

avatar van arno74
1,5
0
Zo klonk het wel, net als de 'muziek' in Pi. Er zitten ook enkele stukken echte muziek in, maar veel is gewoon 'herrie' dat meegaat met het vervormde beeld. Je gaat echt niet voor je lol een CD met de geluidsband van deze film opzetten, dan word je knettergek.

avatar van Onderhond
4,5
0
Welkom in 1995!

avatar van Basto
5,0
0
arno74 schreef:
Zo klonk het wel, net als de 'muziek' in Pi. Er zitten ook enkele stukken echte muziek in, maar veel is gewoon 'herrie' dat meegaat met het vervormde beeld. Je gaat echt niet voor je lol een CD met de geluidsband van deze film opzetten, dan word je knettergek.


Staat toch bekend als een van de sterkste soundtracks ooit. Vind de muziek zelf ook prachtig!

avatar van John Milton
4,5
0
I agree. Ik heb praktisch alles van Clint Mansell en veel van Kronos Quartet. Een van de beste soundtracks ooit, wat mij betreft. Maar het is nogal... Aanwezig. Kan me voorstellen dat het niet voor iedereen is.

avatar van SmackItUp
4,0
0
Heerlijke muziek, heerlijke soundeffects, visueel nagenoeg perfect. Maar zo verschrikkelijk deprimerend, niet normaal. Maar wauw, met name Burstyn speelt hier wel een fantastische rol. Wat een over de top maar toch realistische film. En wat een tragisch maar supertof einde.

avatar van mcdaktari
 
0
Ellen Burstyn, onvoorstelbaar zeg hoe actief die nog is. Als ik zo zie in hoeveel films en series zij de laatste jaren gespeeld heeft!! En dat voor een oud besje van 83 of 84 jaar. Ze zal hoogstwaarschijnlijk wel in het harnas sterven. In Requiem for a Dream acteert ze voortreffelijk.

avatar van JeroenFR08
4,5
0
Nadat we niet de zaal in mochten voor the Revenant besloot ik dan maar deze in de herziening te gooien. Wat een beleving was dit weer..

En en dan op een nare manier. Want wat een trieste film is dit eigenlijk zeg. Zo ontzettend vervelend wat je allemaal ziet. Maar oh zo goed. De muziek, het acteerwerk van alle 4 de spelers (stiekem vooral Burstyn), de hele film is een rit van heb ik jou daar. Dit grijpt je gewoon bij de strot en laat je niet los.

Dicht bij een plekje in mn top 10 en de volle mep. Die soundtrack.. Pff

avatar van Mac Hammer Fan
4,0
0
Een eenzame weduwe wil er goed uit zien voor een TV-show en krijgt van een dokter (zeg maar in dit geval een gangster) vermageringspillen voorgeschreven die eigenlijk speed zijn zodat ze er verslaafd aan geraakt en aftakelt. Haar zoon, zijn vriendin en zijn vriend gebruiken heröine en coke en voor twee van hen wordt dat hun ondergang terwijl de derde in de gevangenis belandt. Een schrijnende blik op drugverslaving. De vertolking, vooral van Ellen Burstyn, is zeer goed. De soundtrack is knap. De hallucinaties die de druggebruikers krijgen zijn overtuigend in beeld gebracht. Montage en camerwerk is top. Dit is geen aangename kijkervaring, maar een film met een boodschap. Zou zeker aan jongeren moeten getoond worden op scholen, zodat ze een fikse waarschuwing krijgen. Een prent die een afkeer van drugs inboezemt. Een aanrader die terecht in de top 250 staat.

4,5
0
Knap geregisseerde en geacteerde film die uitblinkt op het gebied van montage en muziek. De film duurt vrij kort (gezien het thema) en het tempo ligt hoog maar gaat niet ten koste van het inleven van de karakters, die hebben je als kijker eigenlijk meteen al te pakken. Het thema wordt tegelijk op een schokkende maar toch ook luchtige manier gebracht, dat laatste met name omdat de dramatische scenes effectief kort zien. Zoals eigenlijk alle scenes kort zijn overigens.
De verhaallijn rondon Sara leek me soms wat vergezocht misschien, maar doet verder niet af aan de kwaliteit van deze film.

avatar van Alathir
1,5
1
geplaatst: bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Tjonge jonge, wat is dit een overroepen film. Het enige dat echt goed was aan deze film is de muziek alhoewel deze soms niet eens paste en in bepaalde gevallen was er zelfs stilte op zijn plaats. Ik kreeg gedurende de hele film nooit voeling met de personages, dit heeft waarschijnlijk meerdere oorzaken. De chaotische montage, de dialogen, de repetitieve collage van beelden (pillen slikken, drugs pakken, koffie drinken en weet ik wat nog allemaal), de steeds terugkerende muziek en het gebrek aan stilte en tijd nemen om het dramatische echt in beeld te nemen. De film wordt regelmatig op fast forward gedraaid door de regisseur, om vervolgens over te gaan in een slowmotion en om te eindigen op een normale snelheid. Zo haal je dus echt de sfeer uit de film, een (horror)film kijk je ook niet op fast forward omdat sfeer juist heel belangrijk is.

Nee, deze film wist me nergens te raken, wat best een fail is voor een dramafilm. Mensen die aan de dieetpillen zitten, in de prostitutie terecht komen of aan de drugs zitten zijn meestal in dat milieu geboren of hebben het zelf gezocht. Neem nu Sara Goldfarb, het enigste wat ze de ganse dag doet is TV kijken en aan eten denken. No kidding dat je dik wordt, sorry maar zelf gezocht, beweeg! Mensen met respect voor hun eigen lichaam en met doorzettingsvermogen komen altijd op hun pootjes terecht en moeten zich niet voor tientallen mannen vernederen met een dildo in hun poep..
Volgens mij was de regisseur zelf aan het trippen toen hij de camera vasthield. Hopelijk had hij er iets aan, ik had namelijk niet veel aan zijn film.

avatar van Iron Maiden
3,0
0
Weet je wel wat een verslaving inhoudt?

avatar van Alathir
1,5
0
Ja natuurlijk, met je vraag bedoel je waarschijnlijk dat ik me niet kan inleven omdat het niet herkenbaar is. In zekere mate klopt dat, dat wil daarom nog niet zeggen dat ik het niet erg kan vinden. Hier had ik echter geen band met de personages en voelde ik niks, enkel verveling.

avatar van nakada
4,5
0
geplaatst: bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Alathir schreef:
Mensen die aan de dieetpillen zitten, in de prostitutie terecht komen of aan de drugs zitten zijn meestal in dat milieu geboren of hebben het zelf gezocht. Neem nu Sara Goldfarb, het enigste wat ze de ganse dag doet is TV kijken en aan eten denken. No kidding dat je dik wordt, sorry maar zelf gezocht, beweeg! Mensen met respect voor hun eigen lichaam en met doorzettingsvermogen komen altijd op hun pootjes terecht en moeten zich niet voor tientallen mannen vernederen met een dildo in hun poep..
Hiermee geef je naar mijn mening aan dat je helemaal geen idee hebt wat verslaving inhoud.

avatar van Alathir
1,5
0
Verslaving is een breed en relatief begrip. Wanneer is iemand écht verslaafd? Elke mens is verslaafd, is het niet aan hebzucht dan is het wel aan iets anders bijvoorbeeld suiker. Onbewust ben ik zelf ook suikerverslaafd, tegenwoordig zit in quasi alles wel toegevoegde suiker dus de meeste mensen zijn er onbewust afhankelijk van. Ik kan van mezelf ook zeggen dat ik serie- en filmverslaafd ben omdat ik bijna elk vrij moment kijk, lijkt het ook alsof ik afhankelijk ben ervan. Toch kan ik perfect stoppen en daar zit het verschil, ik ben mentaal sterk genoeg om stop te kunnen zeggen.

Dat sommige mensen aftakelen zoals we in de film kunnen zien, komt alleen omdat ze het veel te ver hebben laten komen en hebben het in mijn ogen meestal zelf gezocht. Moet ik medelijden hebben met iemand die de ganse dag in de zetel voor de TV zit en dan vaststelt dat hij te dik is, nee dat moet ik niet. Moet of mag ik medelijden hebben met iemand die dik wordt omdat hij erfelijk verdoemd is om dik te worden ondanks dat hij weinig en gezond eet en aan sport doet, ja daar heb ik wel medelijden mee. Ik kon me dus niet inleven in die personen uit de film, dat ligt misschien enerzijds aan het feit dat ik er geen ervaring mee heb, maar anderzijds zeker ook aan de film.

avatar van Zwolle84
5,0
1
geplaatst: bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Alathir schreef:
Moet ik medelijden hebben met iemand die de ganse dag in de zetel voor de TV zit en dan vaststelt dat hij te dik is, nee dat moet ik niet.


Het gaat er niet om dat ze te dik wordt (want dat wordt ze niet), het gaat erom dat de maatschappij zeer gevaarlijke spelletjes speelt rondom de kwetsbaarheid van bepaalde groepen. Zij stelt zichzelf onmogelijke doelen vanwege die tv-show en haar persoonlijke relaties en komt daardoor in een negatieve spiraal.

Verder kun je een 'verslaving' aan suiker natuurlijk niet vergelijken met een verslaving aan harddrugs. Weerstand en een goede instelling zijn één, maar je hebt ook te dealen met de fysieke gevolgen.

avatar van horizons
4,0
0
Alathir schreef:
Toch kan ik perfect stoppen en daar zit het verschil, ik ben mentaal sterk genoeg om stop te kunnen zeggen.

Oke, ga je vanaf nu een blog bijhouden waarin je vanaf nu gaat stoppen met suiker en/of elk moment serie/film kijken?
Ben benieuwd!

avatar van Alathir
1,5
0
horizons schreef:
(quote)

Oke, ga je vanaf nu een blog bijhouden waarin je vanaf nu gaat stoppen met suiker en/of elk moment serie/film kijken?
Ben benieuwd!


Ja Horizons, speciaal voor jou! Nee, dan kan iedereen wel zo'n blog beginnen, zoals ik al zei is iedereen bewust of onbewust afhankelijk aan iets en moet dus op een gegeven moment minderen. Zoals Zwolle schrijft, is de ene verslaving de andere niet, dat is ook weer waar. Ik weet ook wel dat drugs en suiker niet dezelfde impact hebben. Je takelt niet af van een film te zien tenzij je als het ware aan je stoel zit vastgelijmd en je spieren afsterven omdat je niet beweegt. Het is gewoon zo dat trop is teveel en teveel is trop, of dat nu drugs is of suiker. Het leven is een kwestie van in alles de juiste balans te vinden: hoeveel je werkt, hoeveel je uitgeeft, hoeveel frisdrank je drinkt, hoevaak je alcohol consumeert enzovoort.

Ik ben het ook volledig eens met wat Zwolle schrijft, een heel goed punt waarvoor dank. De ene persoon is inderdaad meer kwetsbaar voor de meningen van anderen, maar je bent wie je bent en ik vind niet dat iemand, buiten jijzelf, het recht heeft om je te veranderen. Natuurlijk is dat makkelijker gezegd dan gedaan, begrijp me weer niet verkeerd.

Anyway, ik kan zeker begrijpen dat vele mensen dit een zeer goede film vinden. De film geeft goed weer hoe iemand die afziet van een verslaving zich moet voelen, maar ik vond de personages niet goed uitgewerkt waardoor de film zijn gewenste doel/effect op mij lijkt gemist te hebben.

avatar van nakada
4,5
0
Alathir schreef:
Toch kan ik perfect stoppen en daar zit het verschil, ik ben mentaal sterk genoeg om stop te kunnen zeggen.
Dan ben je dus niet verslaafd.
Dat sommige mensen aftakelen zoals we in de film kunnen zien, komt alleen omdat ze het veel te ver hebben laten komen en hebben het in mijn ogen meestal zelf gezocht.
Dit is dus een veel te simplistische conclusie. De redenen waarom mensen in een verslaving terecht komen zijn zeer divers en ongetwijfeld zitten daar ook mensen tussen die ( deels ) zelf verantwoordelijk zijn. Toch blijkt meestal dat andere problemen de oorzaak zijn van de verslaving en niet een lamlendige houding van de personen zelf.
Ik kon me dus niet inleven in die personen uit de film, dat ligt misschien enerzijds aan het feit dat ik er geen ervaring mee heb, maar anderzijds zeker ook aan de film.
Misschien ligt het vooral aan jou, gezien je mening over verslavingen.

avatar van arno74
1,5
1
De film vind ik een verschrikking en zoals alle drugsfilms zwáár overgewaardeerd, met 2* ben ik nog gul, maar simpelweg zeggen "eigen schuld" over mensen die verslaafd zijn geraakt is nogal kort door de bocht. Er zullen er genoeg zijn die willens en wetens aan een verslaving beginnen (neem nou roken bijvoorbeeld), maar het merendeel zal toch wel door omgevingsfactoren daar terechtkomen (armoede (of zo rijk en verwend dat ze aan de coke gaan), sociale druk van vrienden in dezelfde situatie, ouders die niet geschikt zijn om mensen op te voeden of hen een veilig bestaan te garanderen, een lage IQ, etc. etc.). Dan kun je wel eigen schuld gaan roepen, maar zo makkelijk is het niet.

avatar van Onderhond
4,5
0
Maar zo makkelijk als "het komt door m'n omgeving" is het ook nooit natuurlijk. Uiteindelijk zit je altijd met een gedeelde verantwoordelijkheid.

avatar van MRDammann
4,5
1
Deze film nu eindelijk voor een eerste keer gezien. Maar wat is deze film goed zeg! De film is door de manier van filmen heel claustrofobisch en zo moeten de personages zich ook gevoeld hebben. De montage is van een ongekend niveau, dat is niet normaal.

De film is absoluut niet fijn om naar te kijken, het is een van mijn meest ongemakkelijke kijkervaringen ooit. De acteurs spelen werkelijk waar fantastisch, hoe zij zo langzaam de grip op de realiteit verliezen is heel goed geacteerd. Ook een dikke pluim voor de soundtrack, heel beklemmend. Aan de ene kant wil ik graag deze film nog een keer zien, omdat de film ook filmtechnisch heel interessant, maar aan de andere kant is de film zo akelig dat ik hem voorlopig niet meer hoeft te zien. In ieder geval is het een van de beste films vanaf 2000.

avatar van Teejey
5,0
1
Aantal jaar geleden deze Aronofsky gezien en in gedachten eigenlijk nooit los gelaten. Clint Mansell's Lux Aeterna zelfs helemaal plat gedraaid tot een aantal maanden geleden omdat het tijd werd voor een nieuwe kijkbeurt en ik het belangrijkste aandeel qua muziek weer even wou vergeten zodat de magie er blijft.

Terug in mijn top-10. Waarom? Omdat er woorden te kort zijn om dit creatieve meesterwerk goed te beschrijven. Brighton Beach, Coney Island (alleen die naam al hé) lijkt wel een wereld apart, compleet apart van de hedendaagse wereld op aarde met een sfeer die al net zo uniek is.

Het verhaal is naargeestig. Elke scène is magistraal. De cast is perfect. De soundtrack ongekend intens, spannend en hypnotiserend.

Ik noem expres weinig want uitgebreid vertellen heeft geen nut, deze moet je gewoon zien.
De komende tijd heeft Requiem For A Dream weer een vast plekje in gedachten, dat kan niet anders.

avatar van Pimm'
 
1
Afgelopen week nog eens herkeken. Al minstens 10 keer gezien deze prent en hij blijft hetzelfde verwoestende effect op me hebben. De eerste keer dat ik deze film zag ben ik volgens mij een week lang depressief geweest

Het verhaal is naargeestig. Elke scène is magistraal. De cast is perfect. De soundtrack ongekend intens, spannend en hypnotiserend.


Beter had ik het niet kunnen verwoorden!

avatar van Fonzzz002
5,0
1
geplaatst: bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Damn… Ik was letterlijk sprakeloos toen ik deze film zag. Requiem for a Dream is één van de meest schokkende, naarste, meest deprimerende (non shock-horror) films die ik ooit heb gezien. Tegelijkertijd is het, naar mijn idee, één van de beste films ooit gemaakt. Requiem for a Dream is niet een film die schokkend is in een slappe poging kijkers te trekken (het aantal expliciete beelden valt ook reuze mee), maar de heftige thema’s zijn op een intelligente manier in het verhaal verwerkt. Requiem for a Dream gaat over drugsgebruik. Ik heb vele series, reclames of films gezien die ook over drugsgebruik gaan. In dat opzicht is het thema van de film niets nieuws, maar het is de wijze hoe het thema behandeld word waardoor de film zo effectief is. Je wordt letterlijk op de neus gezet van de verslaafden personages en maakt het verhaal mee vanuit hun perspectief. Het word je niet verteld, je voelt het. Van de intense stijl waarin het ge-edit is, van de intieme cinematografie die je de emoties van dichtbij laat meemaken, tot aan de slimme sound design die een ietwat vreemd, maar telkens passend geluid weet te vinden bij iedere scene. Er zijn scenes waarin weinig word gesproken, maar waar ze je door beeld & geluid laten ervaren wat er door de hoofden van de personages gaat. In de eerste helft van de film, waarin de personages nog goed in hun vel zitten, merkte ik te lachen om een paar van de absurdistische dingen die de film je laat zien. Deze absurdistische stijl sloeg om in een ongemakkelijk gevoel naarmate de gebeurtenissen heftiger werden, totdat ik merkte met open mond en een rot gevoel naar het scherm te staren. Wat er ook gebeurde, ik kon mijn ogen er niet vanaf houden. Letterlijk vanaf de eerste minuut prikkelde de film mijn interesse met de originele editing en het leek per scene beter & beter te worden.
Waardoor het verhaal werkt, buiten de wijze waarop het verteld word, is dat de personages heel aangenaam zijn. Ze zijn niet aangenaam op een wijze dat ik ze als vrienden wil hebben, maar meer op een wijze dat ik begreep waar ze vandaan kwamen en hoe ze in elkaar zaten. Hun motivaties zijn heel geloofwaardig & menselijk, waardoor ik volledig met ze meeleefde naarmate dingen slechter gingen lopen. Je ziet de personages in logisch onderbouwde stappen afbrokkelen: na lang nadenken toch maar één extra pil, na langdurig zonder pure drugs te hebben gezeten toch maar één stap verder gaan om eraan te komen. Deze stappen gaan verder totdat de bom ontploft en tot waar de personages eindigen een groot contrast vormt met waar ze begonnen.

Deze film gooide zoveel zware emotionele dingen op mijn bord dat ik rond het einde merkte tranen in mijn ogen te krijgen, al wist ik niet waarom. Er was niet één moment wat er qua ontroering tussenuit sprong. Het is de opeenstapeling van heftige scenes dat ik merkte moeite hebben mijn tranen in te houden.
Het enige wat ik nog niet heb aangekaart is dat de acteurs fenomenaal zijn. Zoals gezegd zijn er veel momenten waarop je letterlijk op de neus van de personages zit. In deze momenten moeten de acteurs voornamelijk met hun gezicht & stem acteren, en ze schieten volledig in de roos. Voor mij was de grootste verrassing Marlon Wayans. Jared Leto, Ellen Burstyn en Jennifer Connelly doen het heel goed maar ik heb ze vaker goed zien acteren. Van hun had ik zo’n dergelijke prestatie verwacht. Marlon Wayans ken ik daarentegen slechts van flauwe komedies als Scary Movie of White Chicks, en ik was langdurig overtuigd dat hij niets anders kon. Requiem for a Dream heeft mij ongelijk gegeven en hij liet zien dramarollen ook op zijn schouders te kunnen dragen.

Bij de meeste films die ik een 5* heb gegeven vind ik dat ze de 5* verdienen, maar zelfs bij die films kan ik punten aanwijzen die mij minder bevielen. Al was het iets mierenneukends als één scene die niet helemaal logisch voelde of één special effect die niet goed stand hield. Requiem for a Dream is één van de weinige films waarbij ik geen enkel minpunt kan bedenken. Er was geen seconde dat ik verveeld was, geen scene die overbodig voelde en geen zwakker uitgevoerd stuk.

Een waar meesterwerk die mij van mijn stoel had geblazen. Momenteel nog geen top 10 samengesteld, maar ik weet vrijwel zeker dat deze de top 5 gaat halen.

5*

5,0
0
Een van de weinige films die echt in mijn hoofd bleef zitten na de eerste kijkbeurt (jaren terug). Het op zich vrij deprimerende verhaal is visueel geweldig in beeld gebracht. Prima cast en een meesterlijke soundtrack. Aanrader! Zal nog wel even in mijn persoonlijke top 10 staan.

avatar van danuz
4,0
0
Onderhond schreef:
Na bijna 15 jaar nog steeds niks op aan te merken.

Na 17 jaar voelt Requiem toch zeker wat verouderd. Juist op audiovisueel vlak. Niet dat dat het een slechte film maakt - zeker niet! Het is een heel sterk tijdsdocument, en het blijft een fantastische kick in the groin.

Vooral de verhaallijn rond Leto en Connoly zijn aangrijpend, beiden zetten de rollen van hun leven neer. Maar ook Burnstyn's acteerwerk mag er wezen zeg - haar verhaallijn deed me alleen iets minder en het maakt de film wel erg gefragmenteerd. Ook vond ik sommige editing-trucjes en effecten wat op het randje. Maar verder een dikke chapeau voor Aronofsky, die hier de film van zijn carrière maakt!