Gone with the Wind (1939)

De sterke story naar de roman van Margaret Mitchell, door Sidney Howard bewerkt tot een ontroerend scenario, de onberispelijke productie door David O. Selznick en de onovertroffen cast, die de personages op onvergetelijke wijze tot leven brengt, maken dat de film met de jaren niets van zijn aantrekkingskracht verliest. Werd bekroond met acht Oscars. Puur filmgenot! Dit is nog steeds één van de beste films aller tijden...

Pfoei, ik heb hem in 1 keer uitgezeten, vind ik nog een hele prestatie van mezelf . Anyway, het kon er mee door. Sommige stukken waren wel aardig, er zat een beetje humor in en af en toe was hij nog spannend ook. En het feit dat ik 4 uur lang achtereen een uitgebreide soap-aflevering heb zitten kijken zegt ook wel iets positiefs over de film.

Helaas vind ik het acteren uit oude films altijd zo verschrikkelijk sentimenteel, ik erger me er altijd kapot aan. En wat huilen ze verschrikkelijk nep! Bah.

Ik ergerde me op het eind ook een beetje aan de bosjes personages die opeens doodgaan. Het kwam veel te geforceerd op me over.

Kan me best voorstellen dat mensen dit een meesterwerk vinden maar mij interesseerde het al met al net genoeg voor een voldoende.

De meest succesvolle film ooit schijnt dit nog steeds te zijn. Qua bezoekersaantallen in ieder geval.

De film was wat anders dan ik verwacht had. Ik had weinig voorkennis en had eigenlijk niet verwacht dat Scarlett een onsympathiek personage zou zijn en ook niet dat de film geen happy end zou hebben.

Buiten dat is dit dus een duidelijk geval van niet echt aan mij besteed. Het verhaal hield je wel bezig en dat Technicolour heeft altijd wel iets, maar om nou te zeggen dat het me boeide of ontroerde? Nou nee. Niet echt. Ach, het hield me een avond van de straat, maar verder eigenlijk nogal koud. Ik heb ook niet echt het idee dat ik deze film voor, pakweg november 2029 nog eens hoef te zien. Geinig om te zien waar in 1939 zoveel mensen voor warm liepen, dat wel.

2.5*

mooie film, waar een goede balans is gevonden tussen de liefdesverhalen en oorlog. met name de burgeroorlog zorgt voor een aantal prachtige scènes, met als hoogtepunt het treinstation met duizenden oorlogsslachtoffers . maar in feite veel meer mooie scènes. 4 uur film vliegen voorbij. veel periodefilms van tegenwoordig zijn (nu al) oubolliger dan deze film. (met name door gekunstelde dialogen waar dergelijke films tegenwoordig niet meer zonder lijken te kunnen).

de fotografie is erg mooi in deze film, nee werkelijk schitterend zelf. ik kan me voorstellen dat de liefdesscènes een beetje te veel van het goede zijn voor sommige mensen (zelf vond ik ook niet alles even interessant), maar de GTST vergelijking is ronduit belachelijk. dat sommigen Leigh irritant vonden kan ik me ook voorstellen, maar in feite betekend dat ook dat zij haar rol als verwaande en arrogante femme fatale goed heeft gespeeld. dat het acteerwerk gepaard gaat met het nodige overacting, neem ik dan maar voor lief.
prachtige film, die nog altijd weinig aan kracht ingeboet lijkt te hebben. niet foutloos, wel erg goed. 4 sterren.

PS: Was dit niet een van de eerste films in techni-color? of vergis ik me nu?

Ik keek hier al heel lang tegenop. Dan is zo'n lang weekend als nu toch wel de uitgelezen mogelijkheid om zo'n lange film toch een keer te kijken. En dat viel niet mee. Het is niet eens zo dat de film veel verouderd is, maar hij is gewoon niet zo goed. Ongelofelijk veel cheesy plotwendingen, de ene na de andere gaat dood, zonder dat het verhaal een echte rode draad heeft.

Acteerprestaties zijn beroerd. Vivian Leigh (gelukkig) is de enige die af en toe nog weet te overtuigen. Gable is heel matig en over de rest heb ik allemaal niks positiefs over. En ja, als je een slecht verhaal, waar je nog eens vier uur de tijd voor neemt, met matige acteurs verfilmd, met hele vervelende muziek; dan wordt het een hele lange zit. Soapvergelijkingen zijn dan ook niet meer dat terecht.

1,5*

Romantiek, hartstocht, actie, drama en edelmoedigheid met de Amerikaanse Secessieoorlog op de achtergrond.

Sinds het verschijnen van deze film in 1939 heeft het publiek van film en televisie reeds meerdere van deze epossen kunnen beleven.

Toch blijft dit werk een hoogstaand filmisch gebeuren voor die tijd dat een enorme indruk heeft gemaakt.

"Scarlett en Reth" was een begrip, net als "Romeo en Juliette" en dit niet alleen in de States. "Gone with the wind" wordt heden ten dage nog steeds als uitdrukking gebruikt.

Als ik nu de film moet beoordelen en dan, hoe dan ook, door een bril anno 2008 moet zien,dan zeg ik : het eerste gedeelte kan er beslist door. Het tweede : wat een gezeik, zeg. Een soap in de hoogste graad. Te veel onwaarschijnlijkheden, te veel valse emotie, te veel melodramitsche toestanden.

En wat Clark Cable betreft. Meer dan verleidelijk ooglonken kan hij niet. Dan nog liever Vivien Leigh als het onhebbelijk wicht.

Problematisch om deze film te kwoteren. Dus blijf ik er van af.

Best wel een goede film met een goed ineenzittend maar gewoon veel te lang. De decors en kostuums zijn ook wel een groot pluspunt aan deze film. De acteurprestaties van de 2 hoofdrolspelers mogen zeker gezien worden, de prestaties van kleine rollen daarintegen.

3,5

Wat een schande, wat een schande dat ik , ondanks dat ik de DVD al drie jaar geleden gekocht hebt, nooit het kon opbrengen om de film te gaan kijken. Het was een aantal weken terug zo koud buiten dat ik op het idee kwam het eindelijk maar eens te zien.

De reputatie van de film heeft bij mij totaal de verkeerde verwachting gewekt. Ik verwachtte een lange saaie over geacteerde en geproduceerde Hollywood troep met oubollige romantiek in een technisch PRE Citizen Kane tijdperk.

Niet dus.

Ten eerste het geweldige verhaal. Net als Lord of the Rings is Gone with the Wind in essentie een verhaal dat gaat over oorlog. Hoe gewone mensen telkens weer keuzes moeten maken om te overleven. Hoe deze keuzes invloed hebben op hun verdere levensloop. Dat het een Zuidelijke visie is vind ik niet storend, immers in elke oorlog zijn het de burgers die motivaties van politici en militairen nauwelijks begrijpen, maar wel het slachtoffer worden en te maken krijgen met de ellende van alle dag. En net zoals aan het eind van LOFTR The shire verwoest en geïndustrialiseerd is , is ook in dit verhaal het 'enigszins geromaniteerde' oude Zuiden weggewaaid door de wind.

Daarnaast zijn de hoofdpersonages en het verhaalverloop buitengewoon prachtig. Centraal staat Scarett en haar groei in het leven. De zoektocht naar liefde, waarden, status en vooral veiligheid, het volwassen worden het verlangen naar eigen identiteit, het meekomen met veranderingen in de wereld, nostalgie, alles ,alles zit in dit grootse verhaal.

Clark Cable, zeker niet mijn favoriete acteur, doet hier geweldig werk.
Het is fascinerend om te zien hoe Ruth de oorlog joviaal nonchalant en vol zelfvertrouwen doorkomt, maar in het huwelijk met Scaret en de dood van hun kinderen veranderd in een cynische gekwetst en vooral gebroken man.

Scarett is echt een UBER protagonist. Zij is alles wat goed en slecht kan zijn aan een vrouw: charmant, eigenzinnig, mooi, verleidelijk, slim en vooral dapper. Maar ook koppig, gemeen, manipulatief, leugenachtig en egocentrisch,......... fascinerend.,... heerlijk.

De prachtige productie laat een verrassend realistisch tijdsbeeld zien. Het burgerlijk leven, de decors, de kostuums maar ook de ellende van geweld en ziekte zijn geweldig in beeld gebracht. Met als hoogtepunt de uitzoomende wide shot van Scarlett midden in een veld vol gewonde soldaten.

Het laatste gedeelte van de tweede akte is soms te melodramatisch en als kijker is het moeilijk meekomen met de tijdslijn versnelling, maar gelukkig maakt de legendarische slotscène alles weer goed.

Vivien Leigh speelt de rol van haar leven, zo niet de allergrootste vrouwelijke hoofdrol ooit in de cinema.

Een gigantisch meesterwerk die bijna uit de voegen van het dubbele DVD schijfje knalt.

-Een Film voor de eeuwigheid. -

Een heerlijke film. Echt heerlijk ! Blijft nog dagen in je hoofd spoken. Voor die tijd kan ik me voorstellen dat het een baandoorbrekende film was met die onafhankelijke, tegendraadse Scarlett. Het was in ieder geval geen standaard liefdesverhaal.

In het begin had ik echt een hekel aan Scarlett. Toen was ik even bang dat ik me niet goed in het verhaal zou kunnen inleven omdat ik haar gewoon niet mocht. En in een liefdesverhaal moet je de partijen wel allebei mogen. Tenminste, dat heb ik wel. Anders kan ik me niet goed inleven.

Toen de oorlog verder uitbrak en Scarlett terug ging naar haar geboortehuis om haar familie te helpen kreeg ik toch wel respect voor dat verwende kind. Heel mooi om te zien hoe zo'n verwend nest toch zo sterk kan worden als ze moet vechten voor haar leven.

Het grillige karakter van Scarlett zorgt ervoor dat de film geen zoetsappig liefdesverhaaltje wordt waar alleen maar van die droomhelden inspelen. Ik denk dat iedereen wel een klein Scarletje in ons heeft, hoe graag we dit ook willen ontkennen. Dat maakt dat je je zo goed kan inleven in deze film.

Tragisch om te zien hoe ze heel haar leven achter Ashley aan blijft lopen en pas als het te laat is erachter komt dat Rhett toch de ware voor haar is. Tenminste ... was het wel te laat !?! Dat kan ik ook waarderen aan de film. Geen standaard einde. Alhoewel ik bij dit soort romantische films normaal geen fan ben van een open einde. Liever zie ik het liefdeskoppel toch samenkomen. Bij deze film vind ik het open einde echter wel passen.

Echt een hele mooie film waar je helemaal ingezogen word !

Een paar maanden geleden moest het maar eens gebeuren: het grootse Gone with the Wind zien. Vooraf was ik nogal bevreesd, maar dat was helemaal voor niets geweest. Wat een mooie film is dit . Het verhaal verloopt erg vlot (wellicht had ik één van de kortere versies te pakken), waardoor het soaperig aandoet door al die trouwerijen, sterfgevallen en andere plotwendingen. Dat Vivian Leigh voor 50% van haar screentime de boel bij elkaar jankt, klinkt niet aantrekkelijk, maar daar viel nog wel doorheen te komen.

Daarnaast valt er genoeg te genieten gelukkig. Die Vivian Leigh ligt namelijk ook vaak genoeg op ramkoers, wat haar karakter met eveneens die van Clark Gable bijzonder interessant maakt. Het eerste deel van de film speelt zich af op de achtergrond van de Amerikaanse burgeroorlog, wat tot zeer indrukwekkende scenes leidt.

Opvallend is hoe de film vanuit het perspectief van de zuidelijke staten naar dit stuk belangrijke Amerikaanse geschiedenis bekeken wordt. Nog opvallender is de manier waarop negers geportretteerd worden. Behoorlijke invloedrijke film iig, dat net als bijvoorbeeld Metropolis een enorme impact op de kijkers van toen zou moeten hebben gehad.

Veel te langdradig liefdesverhaal.

Wel het verhaal eromheen en de uitwerking is prima.

Acteren is ook goed

3,5 ster

Rare film.

Welk beter middel dan een lange film op de zondagmiddag voor het verhelpen van een kater? Gone With the Wind is zo'n film die zich perfect leent voor het vullen van een zondag, net als andere epische films als Ben-Hur of Spartacus. Titels die je terugbrengen naar een tijd waar film nog als soort van toneelstuk werd gepresenteerd, getuige de muzikale tussenstukjes en een script wat totaal past bij een klassiek theaterstuk. Gone With the Wind mist grotendeels echter het groteske en historisch element wat films als Ben-Hur zo interessant en mythisch maakt.

Wat gelijk opviel is hoe goed deze film er uitziet voor zijn leeftijd. Niet alleen is de DVD-transfer geweldig, maar ziet Gone With the Wind er gewoon geweldig verzorgd uit. Ik had geen idee uit welk jaar de film stamde en kon haast niet geloven dat ik er ongeveer 10 tot 15 jaar naast zat op gevoel. De technicolor had mij even op het verkeerde spoor gezet. Volgens mij ook de eerste, samen met The Wizard of Oz, eveneens van Victor Fleming, die deze techniek geperfectioneerd heeft. Als ik ernaast zit hoor ik het graag. Fleming lijkt mij in ieder geval een pionier van de kleurenfilm.

Het eerste deel is prima te volgen. Hoewel het theatrale er erg dik op ligt, is de geschiedenis van de Amerikaanse burgeroorlog perfect verweven met de strubbelingen van een stel welgestelde families in deze zware periode. Alles weliswaar gezien vanuit één oogpunt, het zuidelijke, maar desalniettemin interessant. Vooral de manier van het presenteren van de 'darkies' zet dit kracht bij. Aan de ene kant rascistisch, aan de andere kant hoe het er hoogstwaarschijnlijk werkelijk aan toeging in het zuiden. Het hoofdpersonage, Scarlett, is een raar en egocentrisch type, waarbij de vraag wat men toch ziet in haar, eentje is die vaak bij me naar boven kwam. Ook Gables personage is niet gelijk eentje waar snel sympathie voor gewekt wordt. Meteen het eerste element wat deze film onderscheidt van zijn mede genre-genoten.

Het tweede deel was voor mij helaas de geleidelijke ondergang van Gone With the Wind. De oorlog is voorbij, iedereen is op zijn poten terechtgekomen en als kijker moeten we het doen met de liefdes strubbelingen van Captain Butler en Scarlett. Twee personages die fascineren, maar zeker geen sympathie oproepen voor hun karakter en vooral gedrag in de film. Het was dan ook de hele tijd afvragen waar dit nou helemaal naartoe ging. Na een hoop geharrewar en alweer een break tussen de twee, besluit Scarlett na eindelijk het licht te hebben gezien toch te gaan voor haar man. En dan is de film afgelopen. Vier uur is de tijd dat Fleming genoodzaakt zag een haat/liefde verhouding op te bouwen tot....nog steeds niets? Een bijzonder raar einde, helemaal in gedachte houdende voor wat voor publiek deze film is gemaakt. Gone With the Wind volgt elk regeltje van de 'Oscar-geile' film, maar doet dat met twee personages die vaker het bloed onder je nagels vandaan haalt, dan dat je met ze meeleeft en een einde dat na vier lange uren nog steeds geen conclusie aan dit hele verhaal heeft kunnen breien? Erg raar, maar vreemd genoeg geeft dit deze film wel zijn eigen karakter.

Gone With the Wind laat een onvoldaan gevoel achter, maar toch eentje van verbijstering en dat is een gevoel dat ik niet snel krijg bij deze lange en epische romantische vertellingen. Het is echter niet genoeg de film een dikke voldoende te geven, want verder wijkt de film nergens af van de norm. Toch een 3* voor deze op momenten merkwaardige, maar verder, vooral in het tweede deel, weinig spannende beleving.

There was a land of Cavaliers and Cotton Fields called the Old South. Here in this pretty world, Gallantry took its last bow. Here was the last ever to be seen of Knights and their Ladies Fair, of Master and of Slave. Look for it only in books, for it is no more than a dream remembered, a Civilization gone with the wind...

Ik kende Gone With The Wind wel van titel en ook de naam Scarlett O'Hara kwam me bekend voor maar voor de rest was de film me compleet onbekend. Eerlijk gezegd, ik had ook niet echt de behoefte hem te zien maar na het boek in mijn moeders kast te hebben zien staan en een paar pagina's te hebben gelezen leek het me opeens wel interessant. De film kwam toen op TCM, opgenomen en er vandaag eens moeite in gestoken om hem in één ruk uit te zien.

De openingscredits waren wel vrij vreemd vond ik. Het is de eerste keer dat ik zie dat de acteurs worden gecrediteerd onder de vorm van Scarlett - Their Daughter en Mammy - House Servant. Leuk om eens te zien maar ik ben blij dat het bij mijn weten maar bij één film is gebleven want de informatie gaat zo aan je voorbij omdat je totaal nog geen voeling hebt met de personages. Iets dat ik ook nog vreemd vond was dat er niet werd gekozen voor een voice-over maar dat er gewoon hele lappen tekst over het scherm verschijnen. Gelukkig stoort dit eigenlijk niet maar geeft het een speciaal tintje aan de film. De vreemdheidsfactor bleef met de introductie van Scarlett maar stijgen. Ik dacht bij Scarlett O'Hara altijd aan moedige vrouw die voor iedereen even vriendelijk is en waar geen greintje slechtheid is te bespeuren. Mijn verbazing was dan ook vrij groot toen Scarlett met vlagen als een regelrechte bitch wordt neergezet, wel een bitch met ballen. Zo zijn er talloze scènes die dit sterk benadrukken waaronder de bekende I'll never be hungry again speech.

De speelduur is lang maar het sterke aan de film is dat het nergens verveelt. De film op zich kun je ruwweg opdelen in twee delen. Het eerste deel is het leven voor en tijdens de burgeroorlog en het tweede deel is de nasleep. Zonder twijfel is het eerste deel het beste van wat de film heeft te bieden. De stereotypen over het oude zuiden vliegen je om de oren maar ergens kon me dat niet schelen, het gaf zelfs een bepaalde antiekheidsgraad aan de film. De grote draad doorheen heel de film is Scarlett en haar bijhorende problemen die vooral, zoals hierboven gezegd, in het eerste deel prachtig tot hun recht komen. Hier is de speelduur dan ook een groot voordeel doordat alles tot in de puntjes wordt uitgewerkt. Vooral de groeiende relaties tussen Scarlett en Reth, Melanie of Ashley zijn prachtig om te zien. Hetgeen waar Gone With The Wind in verschilt van andere van dit soort films zijn zonder twijfel de hoofdpersonages. Zowel Reth en Scarlett zijn geen lieverdjes en ook geen lieden waar je direct sympathie voor opbrengt. Dat neemt toch niet weg dat ik niet meeleefde in het tweede deel waar de relatie tussen Reth en Scarlett onder de loep wordt genomen. Jammer genoeg wordt dit niet altijd even goed uitgewerkt als de stukken van voor de burgeroorlog en het eerste moment waar ze getrouwd zijn komt onwennig over. Gelukkig duurt dit gevoel maar een kort tijdje, wel lang genoeg om niet de volle 5* te geven. Vanaf dat Scarlett zwanger blijkt te zijn komt het eigenlijk wel terug in orde. Waar ik ook van verschoot is dat de film geen happy end bevat, oké Scarlett zegt nogal optimistisch dat ze Reth wel zal terug krijgen omdat er morgen nog een dag is maar ze is hem tenslotte toch kwijt geraakt in de mist waar ze zo vaak van droomde. Ook blijkt ze al die jaren een relatie met Ashley te hebben ingebeeld die er helemaal niet was en is haar enige echte vriendin gestorven. Van optimisme gesproken...

Ik had Gable al eens gezien met Marilyn Monroe in The Misfits maar daar was hij al wel zo'n 20 jaar ouder. Toen snapte ik niet goed wat iedereen er zo fantastisch aan vond maar nu begrijp ik het maar al te goed. Gable is gewoon de pure belichaming van Rhet Butler. De bewegingen, dat fijne snorretje, ... Gewoonweg fantastisch. Iemand die al even goed is als Gable is zonder twijfel Vivien Leigh. Naam kwam me bekend voor maar het is de eerste keer bij mijn weten dat ik ze in een hoofdrol zie spelen maar ze doet het fantastisch. Je moet er dan wel bijnemen dat ze 3/4 van de film tranen met tuiten laat. Eigenlijk doet heel de cast het uitstekend maar Hattie McDaniel verdient als eerste zwarte vrouw die een Oscar wint toch ook nog wel een vermelding. Er werd met kleurlingen in de film nogal racistisch omgegaan maar ze passen gewoon uitstekend in de film, met McDaniel als hoogtepunt. Iets waar ik soms wel last van had waren de vele personages die de revue passeren maar dit zal met een herziening wel duidelijker worden.

Tegen alle verwachting in bleek dit gewoon een ijzersterke klassieker te zijn. De cast is nagenoeg perfect en de lange speelduur neem je er met plezier bij. Trouwens wel leuk om een boel quotes te zien passeren die ik als losse quotes wel kende maar ze nog nooit in hun context had gezien.

Frankly, my dear, I don't give a damn

Dikke 4.5*

Ik kan de Blu-ray van harte aanraden, gecombineerd met Technicolor stond ik soms versteld dat ik naar een film uit 1939 zat te kijken.

De film is me zeer meegevallen. Over het verhaal zal ik niet te veel uitwijden, aangezien het qua thematiek inderdaad niet veel onderdoet voor een aantal aan elkaar geplakte GTST-afleveringen, maar ondanks de lengte bleef de film weldegelijk boeiend.

De muziek, die je gedurende de hele film voorgeschoteld krijgt, was af en toe inderdaad niet al te best, maar voor mij werd het nergens echt storend. En visueel vond ik het ook in orde, met hier en daar zeer mooie shots (het langzaam uitzoomen over het grote veld met gewonde soldaten bijvoorbeeld). Al waren de decors en kostuums niet altijd even geslaagd.

Maar het grootste pluspunt van de film is Clark Gable, die inderdaad een prachtrol neerzet als de excentrieke Rhett Butler, waar het cynisme regelmatig vanaf druipt. Ook omdat de meeste andere personages niet bijster interessant zijn, staat zijn rol in schril contrast met de rest van de cast. Al speelt Vivien Leigh ook een mooie rol. Scarlett is natuurlijk een extreem onsympathiek persoon die als het even kan alles en iedereen voor haar eigen karretje spant. Maar daarom is het des te tragischer dat het moment waarop ze eindelijk tot inkeer komt, het net te laat is.

3.5*

Vanavond lekker vroeg begonnen om me toch eens aan dit bijna 4 uur durende epos te wagen. Het viel me op zich allemaal best mee moet ik zeggen. Ik had vantevoren een vrij zoet liefdesepos verwacht, maar dat is het gelukkig niet. Vivien Leigh zet een interessante en sterke rol neer. Het grootste gedeelte van de film is ze echt een op en top bitch, maar toch had ik soms medelijden met haar en wist ik haar doorzettingsvermogen wel te waarderen. Cable vond ik daarentegen juist wat minder overtuigend. Uiterst charmant, dat wel, maar maakt zich soms wel een beetje schuldig aan overacting. Maar verder, ondanks dat de film soms wat inzakt, is het allemaal best genietbaar. De film ziet er voor zijn tijd ontzettend mooi uit en de niet zo goede afloop kon ik ook wel waarderen. Vermakelijke klassieker al met al.

3,5*

Je merkt wel dat deze film het moet hebben van sentimenteel romantisch gezeik.

Een typische oude Romantische prent met veel gejank, gezeik etc. Vooral het einde zat daar vol mee. De film heeft zeker wel een goed sfeertje, mooie opnames en erg mooie setting/belichting/aankleding. Op zich maakt dat wel weer veel goed. En dat het vroeger een erg indringende film was wil ik ook wel geloven.

Een lange en ook best langdradige zit die op zich wel wat heeft. Deze dramatische/romantische film krijgt van mij een 3,0.

Wat een tegenvaller was dat. Boek vond ik echt leuk, niet geweldig maar goed. Toen de film, zwaar overschat.

Njah, romantiek ...

Veel romantiek heb ik in deze film niet kunnen ontdekken. Twee enorm irritante hoofdpersonages die elkaar vooral het leven zuur maken. In dat opzicht is het einde nog wel grappig al voegt het open einde zelf maar weinig toe.

Personages in deze film zijn vooral dom en/of naief. Er zitten er ook een paar in die de titel van grootste bijrol ooit verdienen, zoals die India. Komt in een aantal scenes voor maar zelfs binnen de film wordt ze compleet genegeerd. Bijna grappig om te zien.

Vond dat de film geen al te beste oppoetsbeurt gekregen had. Kleuren waren schreeuwerig fel en er zat een rare groene schijn rond contouren en witvlakken. Geen idee of dat enkel aan de DVD release lag, maar mooier werd het er echt niet van.

Eerste twee uur zit je dan vooral naar een oorlog (maar eigenlijk niet) te kijken, het tweede deel bevindt zich steeds meer in soapland. Eerste deel vond ik vooral jammer dat er steeds grote sprongen via stomme tekstjes werden gemaakt, het tweede deel is dan weer zo overdramatisch dat er van emotie niet veel sprake meer was.

Overdreven acteerwerk ook. Leigh die huiltoneeltjes opvoert en Gable die overal een glimmend paardengebit tegenaan gooit. Je moet er maar van houden.

Het enige dat mij aan deze film verbaast is dat Fleming nog de tijd heeft gehad om een project als Oz erbij te nemen in hetzelfde jaar. Moet een serieuze onderneming geweest zijn.

Zal in z'n tijd best wel indrukwekkend geweest zijn, maar zoveel jaar later blijft er maar weinig charme over.

1.0*

Geweldige klassieker, eigenlijk een schande dat ik hem nog nooit gezien had. Gone with the Wind bevat een prachtig verhaal met mooie intriges. De lange speelduur stond me eerst een beetje tegen, maar de tijd vliegt echt voorbij. Vivian Leigh werd soms een beetje irritant, maar Clark Gable speelde steengoed.

4,5*

Maandag herzien en het blijft een film die tegelijkertijd vol met storende onhebbelijkheden zit en tevens compleet meeslepend weet te zijn. De bril waarmee hier een nostalgische blik geworpen wordt op de historie van het zuiden van de VS is bij vlagen gewoon absurd. Neem bijvoorbeeld al die tekst waarmee de film begint:

There was a land of Cavaliers and Cotton Fields called the Old South. Here in this pretty world, Gallantry took its last bow. Here was the last ever to be seen of Knights and their Ladies Fair, of Master and of Slave. Look for it only in books, for it is no more than a dream remembered, a Civilization gone with the wind...



Zelfs al het waar was zou het taalgebruik veel te bombastisch zijn om serieus genomen te worden, maar iedereen met een beetje kennis van geschiedenis weet dat deze tekst eigenlijk gewoon enorm fout is. Wat voor een film durft zelfs maar te openen met de stelling dat de tijd 'of Master and of Slave' zo prachtig was? De afschildering van 'the Old South' levert hier net zo'n sprookjeswereld op als het land van Oz. Het is onnodig om te zeggen dat de afschildering van zwarten hier, zeker in moderne ogen, nogal racistisch is, al moet in alle eerlijkheid de kanttekening gemaakt worden dat in vergelijking met andere films al die tijd zwarte mensen hier er nog redelijk goed van af komen. Het zijn al individuen en dat was voor die tijd al heel wat. Ik kan daar niet hard over vallen.

Het meest interessante is eigenlijk dat ondanks dit waanbeeld van het westen de manier waarop de geschiedenis verweven wordt in het persoonlijke verhaal vrij indrukwekkend is en dat de film er zelfs in slaagt om een doorleefd gevoel voor het land op te wekken. Misschien omdat de makers net slim genoeg waren om te erkennen dat de arrogantie en naïviteit van de zuiderlijken bijdroeg aan hun verlies van de burger. De film maakt het verrassend makkelijk om meegesleept te worden in deze historische gebeurtenissen. Dit is de grootmoeder van alle soaps, dus het melodrama is niet subtiel, maar op een bepaalde manier heeft de film iets onweerstaanbaars en overrompelends. In zekere zin is dit dan ook nog steeds de grootste Hollywoodfilm. Er zijn films met grotere historische gebeurtenissen, met meer locaties, met grotere sterren, met meer heroïek en tragiek, zelfs met langere lengtes, maar nog altijd voelt Gone With the Wind groter aan. En tegelijkertijd vliegt de tijd met de wind voorbij tijdens het kijken.

De schoonheid zit hem uiteindelijk in de schitterend warme kleuren. In de perfect epische maar toch op de juiste momenten intieme camerastijl. In de geweldige momenten tussen Scarlett O'Hara en Rhett Butler die niet een keer teleurstellen. In de geweldige scènes die altijd blijven hangen, zoals Rhett onderaan de trap, het overzicht van het plein vol gewonde soldaten (een shot dat bij de eerste kijkbeurt op de een of andere manier een grote indruk op me maakte), het brandende Atlanta, Rhett die Scarlett de trap opneemt; zelfs afgezaagde momenten met kitscherige beelden zoals het moment waarop Scarlett de woorden "As God is my witness, I'll never be hungry again" uitspreekt zijn eigenlijk perfect. Dit is ook een zeldzame film waarin ik dik soapachtig melodrama kan waarderen (toegegeven, er zijn nog altijd wat passages waar ik moeite mee heb, zoals de dood van Melanie). Ook merkwaardig is dat het allemaal bijzonder romantisch aanvoelt, terwijl de gehele film bestaat uit potentiële liefdes die constant genegeerd geworden, tot aan de laatste scène toe.

Kortom: Gone with the Wind is een film die ondanks zijn overduidelijke problemen en zijn, ahum, excentrieke blik op het Oude Zuiden gewoon werkt. Een meesterwerk is het wat mij betreft niet, maar wel schitterend vermaak.
4* blijven staan.

Na het zien van Casablanca had ik meteen de smaak te pakken wat betreft dergelijke oude klassiekers. Ik waagde me daardoor ook meteen aan Gone With the Wind, zonder verder enige voorkennis van de film. Ik had nog geen idee dat ie 4 uur duurt en door sommigen gezien wordt als de moeder aller soaps.

Ik heb het geweten. Dit is toch wel andere koek dan Casablanca, dit was een behoorlijke zit. Niet dat ik hem in één keer heb gegeken, overigens, maar dan nog. De lange speelduur op zich vind ik niet erg, maar er spelen meer factoren waardoor deze film nogal 'moeilijk' is.

De film verhaalt over ene Scarlett o'Hara, die smoorverliefd is op Ashley. Ashley, daarentegen, kan deze liefde niet beantwoorden, en trouwt met Scarletts night, Melanie. Scarlett zelf wordt op haar beurt achternagezeten door ene Rhett Butler. Dit alles speelt zich af met als achtergrond de burgeroorlog in de VS. Dat laatste is ook meteen het interessantste aspect van de hele film. De oorlog wordt mooi weergegeven, en het geeft de nodige sfeer aan de film. Verder is het niet veel, namelijk. Het verhaal bestaat uit een hoop drama, maar echt veel memorabels gebeurt er niet. Er sterven wel een aantal mensen, veel liefdesdrama, etc. Dit lijkt slechts een matige poging om de inhoudsloosheid te verbergen. Maar dat is niet het ergste.

Het ergste is de actrice die Scarlett o'Hara speelt, Vivien Leigh. Ten eerste acteert ze bijzonder overdreven en dramatisch, terwijl de film op zich al dramatisch genoeg is. Ten tweede, wat overigens niet zozeer aan de actrice alleen ligt, is het personage Scarlett bijzonder onsympathiek. Het is één van de minst sympathieke hoofdpersonen in een film die ik ooit heb gezien. Als je dan vier uur lang naar een vervelende, egocentrische dramaqueen moet kijken, ja, dan gaat dat wel tegenstaan.

Gelukkig was er nog Clark Gable, de acteur die Rhett Butler speelt, en dat in mijn ogen erg goed deed. Hij maakt de film bij vlagen nog enigszins de moeite waard om te kijken, plus de Amerikaanse omgeving. Maar verder zal het best een klassieker zijn (erg populair toentertijd), maar zou ik deze film absoluut afraden.

Het is natuurlijk verleidelijk, maar ik zou toch niet de fout maken om het akteren van Vivien Leigh (c.q. het personage van Scarlett O'Hara) te verwarren met Leighs eigen persoonlijkheid, net zomin als de theatrale geëxalteerdheid van Blanche Dubois (overigens eveneens een Southern belle) in A streetcar named Desire (waarvoor Leigh haar tweede Oscar won) de "schuld" van de actrice is.

        Natuurlijk duurt deze film veel te lang, en wellicht is hij te zeer toegespitst op de eindeloze verhouding tussen Scarlett en Rhett, maar aan de andere kant heb ik me toch geen seconde verveeld. Misschien komt dat omdat ik zo'n liefhebber van oude films ben, maar de pure professionaliteit van de hele produktie en de soepele manier waarop het verhaal verteld wordt hebben me toch van begin tot eind (wederom) in de greep gehouden.

        Misschien geeft de criticus William Bayer de beste verklaring voor het enorme succes van deze film: "Rhett Butler is a first-class bastard, Scarlett O'Hara is a first-class scheming bitch, and both characters are fascinating. The goody-goodys on the other hand, Ashley Wilkes and Melanie Hamilton, are bores. Considering the prevailing moral standards at the time this pictures was made, this use of a couple of hustlers to give the picture life must be considered a daring stroke, and one that keeps the picture alive today." Iedereen moet zelf maar uitmaken in hoeverre hij of zij het met deze oordelen eens is, maar ik vind dit zelf wel een aardige interpretatie.

        Grappig triviaatje: toen deze film in 1976 éénmalig op televisie werd vertoond, betaalde de zender in kwestie daar maar liefst 5 miljoen dollar voor. Nou ja, het zal het geld wel waard zijn geweest, mag je hopen voor de sponsors. Niet voor niets is deze film na inflatie-correctie in financieel opzicht nog altijd de meest succesvolle film aller tijden (dankzij de talloze re-releases in de bioscoop, in een tijd waarin dat nog gebruikelijk was).

        Merkwaardig trouwens dat volgens de meeste bronnen David O. Selznick voor de rol van Rhett Butler niemand anders dan Clark Gable in gedachten had, terwijl de IMDb-trivia-pagina voor deze film vermeldt dat Gary Cooper de rol afwees: "Gone with the wind gaat de grootste flop in de geschiedenis van Hollywood worden… Ik ben blij dat het Clark Gable is die op z'n gezicht zal gaan en niet ik." En dat terwijl het nu onmogelijk is om je iemand anders dan Clark Gable als Rhett Butler voor te stellen, net zo min als dat gaat bij Humphrey Bogart als Rick Blaine of Cooper als Will Kane. (Hoewel Timothy Dalton het wel probeerde in Scarlett...…)

Ik heb niet veel films gezien die dateren van voor en tijdens WO II, maar van 1939 hen ik er wel 2 in mijn bezit. The Wizard of Oz is er een van en deze Gone with the wind de andere. De films zijn natuurlijk niet te vergelijken. Hoewel ik persoonlijk meer hou van het luchtige en sprookjesachtige van Oz dan het zwaarmoedige thema in Gone with the Wind, geef ik beide films een hoge waardering. Gone with the Wind heeft boeiende personages, een interessant verhaal en is voor die tijd heel goed gemaakt. Hoewel ik vandaag misschien wel een probleem zou hebben met de lange speelduur van deze film, zal deze mij nooit gaan vervelen. Sterke acteerprestaties van Vivien Leigh als Scarlett en Hattie McDaniel als Mammy.

Frankly, my dear, I don't give a damn

Een ware klassieker die nooit zijn kwaliteiten zou verliezen, niet nu maar ook niet over 50 jaar.

Een aantal jaren geleden deze film gezien en aangezien de film lang duurt, vergeet je heel veel scenes en blijft het leuk om er weer naar te kijken. Het prachtige liefdesverhaal tussen Rhett en Scarlett is er één om nooit te vergeten, wat zich afspeelt op de achtergrond van de Amerikaanse Burgeroorlog, Anno 19de eeuw. Erg jammer dat Leigh en The King of Hollywood Gable niet oud zijn geworden. Erg goede acteurs die nog meer films hadden kunnen maken.

Ik kan een hele pagina gaan vol schrijven over Gone With The Wind, maar ik zal het in het kort zeggen:

Dit is één van de beste films ooit gemaakt en dat zal het ook altijd blijven *****

Gone with the Wind is een liefdesverhaal tegen de achtergrond van de Amerikaanse Burgeroorlog. Ongebruikelijk is dat het verteld wordt uit het standpunt van de verliezers. Schrijfster Margaret Mitchell groeide op met verhalen over de gloriedagen van het Zuiden, die vervlogen waren met de wind. Vervlogen met de wind is trouwens een betere vertaling van de titel dan Gejaagd door de wind. Wind is een metafoor voor de verwoesting van Georgia door de troepen van generaal William Sherman. Het verhaal vindt deels plaats in de hoofdstad Atlanta en deels op het landgoed Tara. Het eerste deel speelt zich af net vóór en tijdens de oorlog, het tweede deel in de nasleep van de oorlog.

Scarlett O'Hara (Vivien Leigh) is in het begin een naïef, zestienjarig wicht dat lak heeft aan gepraat over de oorlog. Nadat ze in Atlanta met haar neus op de oorlogsgruwelen gedrukt is, vlucht ze terug naar Tara en zweert dat ze nooit meer honger zal lijden. Na de oorlog wordt ze een harde zakenvrouw die bereid is handel te drijven met de Yankees. In de liefde stelt ze zich even egoïstisch en narcistisch op als in het zakenleven. Haar kalverliefde voor Ashley groeit uit tot een obsessie, maar tegen het einde beseft ze dat ze verliefd was op een fantasie.

Rhett Butler (Clark Gable) is een opportunistische blockade runner die rijk wordt van handel tijdens de oorlog. Enkele maanden voor het einde van de oorlog gaat hij alsnog bij het leger, mogelijk om z'n reputatie te redden, mogelijk uit een restje vaderlandsliefde. Hij is ultramannelijk wanneer hij Scarlett overmeestert - op het randje van verkrachting binnen het huwelijk - maar achter zijn stoerdoenerij en sarcasme verbergt hij een gevoelige kant. Naast het lijkje van Bonnie laat hij licht branden, omdat ze bang was in het donker.

Ashley Wilkes (Leslie Howard) beseft net als Rhett - maar in tegenstelling tot de meeste zuiderlingen - dat het Zuiden kansloos is tegen het militair superieure Noorden, maar is bereid te strijden voor een verloren zaak. Na de oorlog vervalt hij net als de meeste zuiderlingen in nostalgie naar de dagen van weleer.

Een tegenstelling met Scarlett vormt de altruïstische Melanie Hamilton (Olivia de Havilland), die zich wegcijfert voor haar echtgenoot, haar vrienden en elke sukkelaar die toevallig haar pad kruist.

Gerald O'Hara (Thomas Mitchell) heeft als Ierse immigrant een grote katoenplantage uit de grond gestampt met de hulp van slaven. Hij leert Scarlett het belang van de grond begrijpen (It's the only thing that lasts). In het tweede deel is hij dement en denkt dat zijn vrouw nog leeft.

Mammy (Hattie McDaniel), de toegewijde huisslavin die Scarlett opgevoed heeft, loopt de hele tijd te sakkeren, maar houdt in tijden van moreel verval vast aan de traditionele normen en waarden (It ain't fittin', it just ain't fittin. It ain't fittin'). Volgens sommigen is haar taalgebruik stigmatiserend voor zwarten, maar ik wil best aannemen dat er vroeger echt zo gepraat werd.

Andere notoire nevenpersonages zijn Belle Watling (Ona Munson), de nobele bordeelhoudster die door de gemeenschap met de nek aangekeken wordt, en Prissy (Butterfly McQueen), die beweert alles van bevallingen af te weten.

We leren interessante woorden kennen: Yankees (noorderlingen), white trash (arme blanke zuiderlingen), carpetbaggers (noorderlingen die met hun volledige bezit in een tapijt het Zuiden komen plunderen), scallawags (zuiderlingen die meeheulen met het Noorden).

Het meest controversiële thema is de afschaffing van de slavernij. Deze werd door het Noorden opgelegd aan het Zuiden, wat leidde tot chaos, gevaarlijke sloppenwijken, overvallen en verkrachtingen. Als tegenreactie werd de Ku Klux Klan opgericht. Na de overval op Scarlett gaan Ashley, Frank en Dr. Meade de dader lynchen. Strange fruit hanging from a tree. Mammy, Uncle Pete en Big Sam worden voorgesteld als loyale darkies die tevreden zijn met hun ondergeschikte positie. De grote tegenhanger van Gone with the Wind op dit vlak is Uncle Tom's Cabin.

De muziek van Max Steiner is laatromantisch, met centraal het terugkerende thema van Tara. In een aantal scènes wordt er gesproken met muziek op de achtergrond, melodrama in de letterlijke zin van het woord, maar dit wordt te beperkt toegepast om tot goedkoop sentiment te leiden.

Gone with the Wind is een mijlpaal van de Hollywood Golden Age, de Amerikaanse tegenhanger van Oorlog en Vrede. Zoals de zuiderlingen toen in een tijdperk terechtkwamen waar ze zich niet meer in thuis voelden, zo is ook deze film een relikwie geworden van een vervlogen filmtijdperk. Als je je eenmaal voor het verhaal begint te interesseren en eventueel ook het boek leest, kun je er echter nog steeds door opgezogen worden.

Eén van de grootste filmklassiekers (zo niet de grootste) uit de geschiedenis. Iedereen die zichzelf een filmliefhebber noemt, zou deze film een keer gezien moeten hebben.

Gone With The Wind kan gezien worden als de voorganger van de soapseries. Met een speelduur van bijna vier uur is er voldoende tijd om de liefdesperikelen tussen Rhett Butler en Scarlett O’Hara uit te werken. Dat dit niet gaat vervelen, komt doordat er voldoende in de film gebeurd en het acteerwerk van zowel Vivien Leigh als Clark Gable uitstekend is.

De zes maanden durende productie van Gone With The Wind liep verre van vlekkeloos. Regisseur George Cukor werd al na twee weken ontslagen na meerdere onenigheden met hoofdrolspeler Clark Gable. Victor Fleming nam toen de regie over en filmde het grootste deel totdat hij na vier maanden moest afhaken wegens ziekte. Regisseur Sam Wood kreeg toen de taak om de film af te ronden.

De film ging op 21 december 1939 in première en werd een gigantisch succes zoals daarna zelden nog vertoond werd. Na slechts 3 maanden in een beperkt aantal bioscopen gedraaid te hebben, werd het record van 10 miljoen dollar van de film The Birth of a Nation uit 1915 reeds verbroken. In de jaren veertig bracht de film maar liefst 25 miljoen dollar in het laatje, meer dan welke film ook. Tegen 1966 had de film maar liefst 66 miljoen dollar in het laatje gebracht, en dit record werd pas later dat jaar door The Sound of Music verbroken, waardoor Gone With The Wind maar liefst 25 jaar het record van meest succesvolle film in handen had, wat nog steeds de langste periode ooit is dat een film die positie heeft aangevoerd. Er wordt geschat dat de film door zo’n 200 miljoen mensen in de VS is bezocht, wat meer is dan welke film dan ook.

Hoewel Gone With The Wind tegenwoordig wat oubollig is, was ze destijds z’n tijd ver vooruit. Het is een schoolvoorbeeld hoe een verhaal op film verteld moet worden. Ik kan dan ook weinig negatieve punten opnoemen. Het verhaal is meeslepend, maar word ook met veel humor verteld. Vivien Leigh en Clark Gable groeiden als Scarlett O’Hara en Rhett Butler uit tot het beroemdste liefdesduo uit de filmgeschiedenis. De bijrollen worden goed ingevuld door Leslie Howard, Olivia de Havilland en Hattie McDaniel. Visueel is de film een pareltje. De decors en kostuums zijn briljant, evenals het camerawerk. De muziek van Max Steiner zet de sfeer. Dit alles maakt van Gone With The Wind zeker tot één van de beste films uit de filmgeschiedenis. Een meesterwerk zonder weerga!

De ultieme klassieker, eindelijk gezien, en op blu-ray nog wel. Mooi gerestaureerd, al blijft het jammer dat de film destijds niet in widescreen is geschoten. Het geheel doorstaat de tand des tijds verder nog steeds met gemak, wat mij betreft. Natuurlijk zijn er qua plot een aantal oubollige elementen en zijn de trucages niet overal even geslaagd, maar de klasse spat nog steeds van het scherm en het verhaal is tijdloos. Geweldig akteerwerk ook van hoofdrolspelers Vivien Leigh en Clark Gable, die beiden alle tijd krijgen om complexe maar altijd fascinerende personages neer te zetten. Vier uur is natuurlijk sowieso veel te lang voor wat voor film dan ook, maar Gone With The Wind is in ieder geval nergens saai. Wat een impact moet dit gehad hebben in 1939, aangezien de film ook nu nog steeds indruk maakt!

En die 4k transfer mag er wezen hoor. De kleuren, maar vooral het schaduwen-en-licht-spel + vuurscene spatten nu van het scherm. Iconische beelden die terecht opgepoetst zijn. Ze laten je smelten in de bioscoopstoel.

Met mij vele anderen trouwens, de zaal zat nagenoeg vol met (nagenoeg) grijze (vrouwelijke) koppen... Die kwamen natuurlijk voor Clark Gable. Eerlijk is eerlijk, zijn introductie is net zo geil voor hen als Ursula Andress' bikini-scene in Dr. No en Sabrina's tepeltje in de videoclip van Boys voor mij als puberjongetje. (...) Het werd erg warm in de zaal, vreemd genoeg viel er niemand flauw.

Maar goed, hoe groots en episch deze soap-opera wel niet mag zijn, de tand des tijds heeft het toch echt niet doorstaan. Dat heeft met name te maken met het sleurende tweede gedeelte van de film (het eerste is nagenoeg briljant) waarbij het vooral gekibbel en gekwaak is tussen Scarlett en Rhett. Die was ik nagenoeg allemaal vergeten m.u.v. de trapscenes die vastgeroest zitten in ieders geheugen. Ook altijd gedacht dat de beruchte zin werd uitgesproken op de trap trouwens. Ik was niet de enige, getuige mijn buurvrouw. Ook onze herinneringen vervliegen met de wind blijkbaar...snotter...

Een film die zijn tijd ver vooruit is met Vivian Leigh als een van grootste bitches en Clark Gable als een van de grootste ploerten uit de filmgeschiedenis. Ondanks haar miserabel karakter begin je door al haar tegenslag naar het einde toe toch sympathie te krijgen voor het personage van Scarlett. Ongelooflijk dat men in die tijd dit werkstuk van die duur kon realiseren. Dit is dan ook de beste film tot pakweg begin de jaren zeventig, Schitterende rollen ook van de slaven, Dit is een mijlpaal in de filmgeschiedenis, uiteraard 5 sterren