Gone with the Wind (1939)

Deze een tijdje geleden opgenomen, maar door de lange speelduur me er nu toch eens aan gewaagd. Uiteindelijk is de film wel de moeite om eens gezien te hebben. Ondanks dat de film al uit '39 komt ziet de film er nog altijd erg goed uit. Het verhaal is ook wel interessant en er gebeurd wel genoeg en ook de cast doet het zeker niet slecht. Het einde was origineler dan verwacht.

Toch blij dat 'k deze eens heb bekeken, ondanks de 238min.

Eindelijk de tijd eens genomen om deze klassieker eens te gaan zien. Wilde hem het liefst in een keer zien namelijk.

4 uur lang wordt je meegenomen naar het zuiden van de VS, wat toen nog geen VS was natuurlijk, tijdens de burgeroorlog daar. Gone with the Wind is gewoon episch. De prachtige muziek tilt de film naar een nog grotere schaal. Prachtig. Het verhaal gaat zo af en toe wat van de hak op de tak, maar overall is dit een schitterende vertelling. Hoe alles ook samen komt is al geweldig. De oorlog, de romantiek, de fotografie, de schaduwen en het gebruik daarvan, de schitterende kostuums en sets. Ook geweldig om de nasleep van de oorlog te zien en ervaren. Naar het einde toe, de laatste 40 minuten, komt de film op een wel hoog niveau. Ook het einde is prachtig. Leuk om het terugkerende thema home (thuis) door de film verweven te zien. Enige probleem wat ik had was een beetje met het acteerwerk. Is soms wel een beetje erg over the top. Vond het zo af en toe wat "off" in vergelijking met het spel in de rest van de film. Behalve dat punt is dit toch bijna perfectie. De film duurt erg lang, maar is het elke minuut waard.

Erg mooie scene en shot trouwens op het treinstation

De lange speelduur van dit grootse epos nodigt wellicht niet meteen uit, maar de film heeft een zeer onderhoudend plot. Wanneer de perikelen van de burgeroorlog nagenoeg geheel naar de achtergrond verdwijnen en de focus enkel nog ligt op de moeizame relatie tussen Rhett en Scarlett, wordt het wel iets minder interessant om naar te kijken. Qua acteerwerk steken Vivien Leigh en Clark Gable er bovenuit met twee sterke vertolkingen. Voor een film van een dergelijke leeftijd ziet het er bovendien allemaal zeer behoorlijk uit. Deze filmklassieker is dan ook zeker de moeite waard.

Vreemd genoeg had ik deze film nog nooit gezien totdat ik de Diamond version zag op blu ray. Schitterende uitgave maar wel met de balken links en rechts, maar dat is geen probleem, want het beeld ziet er gewoon zeker voor die tijd goed uit.

De film begint met een hoog Sissi gehalte al kwam die natuurlijk veel later uit, maar ik wist waar ik aan was begonnen. Een melodrama stuk van de eerste plank. De bijna vier uur durende film heb ik toch in een keer bekeken. Hij is redelijk zoetsappig, maar goed als er dan maar een goed plot in zit. Dit vind ik maar ten dele, wat ook geldt voor de acteerprestaties. Meest irritante dame in deze film is gelijk de hoofdpersoon Vivien Leigh. Terrible en ook veel te vaak in beeld. Wat dat betreft doet de rest het beter. Het verhaal is vrij simpel te vertellen in een paar woorden. We zien een plantage met lieve werknemers (hoezo slaven) huisbediendes, het middenstuk is de beroemde burgeroorlog en de nasleep ervan. Wat opvalt is dat de "slaven" wel erg braaf waren, wat zeker geldt als de oorlog ten einde is. Ik vind dit beeld het zwakste aan de film. Het is allemaal iets te poëtisch in beeld gebracht.

Decor aankleding schaduwen, silhouetten zijn echter fantastisch in beeld gebracht. Grappig is ook hoe lang Reth Butler het volhoudt met Scarlet.

Afijn ik vond het prima om deze film die een klassieker wordt genoemd een keer te zien en misschien nog wel eens een keer. Voor een echte klassieker zou ik dan eerder kiezen voor Dr. Zhivago die alles mee heeft voor een echte klassieker. En wat betreft slavenfilms en burgeroorlog films zijn er ook nog een hoop te noemen die een stuk beter zijn dan de voor mij toch tegenvallende Gone with the Wind. Natuurlijk dit is geen slavenfilm, maar de burgeroorlog had hier alles mee te maken. Helaas wordt dit met geen woord gerept. Zodoende moet de film het doen met luchtige romances en een stuk burgeroorlog die even langskomt.

Eerste soap in biosformaat in wezen... Om vier uur film afgesloten te zien worden met een 15 min. betoog over wat in wezen jarenlange miscommunicatie van stubborn souls is (hoe likely is dat?) en "tomorrow is another day" is natuurlijk een beetje een mallepietje verhaal, niettemin very scandalous voor die tijd (gebaseerd op de gelijknamige roman van Margaret Mitchell die een paar jaar ervoor uitkwam). Moet een vermoeiende rol geweest zijn voor Vivien Leigh om de wispelturige Scarlett te spelen. Opvallend donkere scenes, dat vooral te maken zal hebben gehad met de toenmalige belichtingstechniek. Wel fraai, want zo kreeg de film een beetje een Gothic karakter.

Je moet tot de laatste scene wachten tot je een van de beroemdste quotes uit de filmgeschiedenis hoort. Dan heb je er al bijna 4 uur film op zitten. Om te zeggen dat de tijd voorbij vloog is wat overdreven, maar toch vond ik het geen moment inzakken of saai worden- Gone with the Wind is met recht een klassiek epos.

Dat ligt voor een groot deel aan Leigh en Gable, die beiden bepaald geen sympathiek personage spelen, integendeel. Met name Leigh was de hele film door berekenend en verwend, en het is daarom knap, met de credits aan Leigh, dat ik op het eind toch medelijden had met haar. Gable is de typische macho man zonder al te veel scrupules: iemand die gewend is te krijgen wat hij wil. Tegenwerking maakt hem alleen maar zelfverzekerder, meerdere keren zegt hij tegen Scarlett dat hij van haar temperament houdt als ze hem weer eens uitscheldt. Het is dan ook niet verwonderlijk dat hij eerder genoemde quote eruit gooit juist als Scarlett kwetsbaar is- een gebroken vrouw die voor het oprapen ligt blieft hij niet. De dialogen tussen Rhett en Scarlett zitten sowieso vol spitsvondigheden waarbij Gable wel de beste teksten heeft.

Ook de andere acteurs waren over het algemeen goed, Olivia de Havilland, inmiddels 101, is lief en goedhartig maar ook wel een beetje kleurloos als Melly, McDaniel en McQueen waren prima als de trouwe bedienden (al kan ik me de negatieve respons van African Americans over met name McQueen wel voorstellen), en ook bijrollen als Dr Meade en Belle Watling werden goed ingevuld. Alleen Leslie Howard was niet helemaal op zijn plek, was misschien ook al iets te oud voor zijn rol.

De achtergrond waartegen de film speelt is ook fascinerend: het Zuiden van voor de Burgeroorlog wordt geromantiseerd als de tijd van de laatste ridders, toch wel opmerkelijk. De verwoesting en het geknakte vertrouwen van datzelfde Zuiden worden mooi in beeld gebracht, opvallend genoeg worden de Noorderlingen behoorlijk onsympathiek afgeschilderd. De scheiding goed vs slecht zoals die nu, buiten enkele zuidelijke staten, toch wel algemeen wordt gehanteerd was destijds wellicht minder duidelijk. De Burgeroorlog lag in 1939 ook nog relatief vers in het geheugen, zoiets als W.O.2 nu bij ons.

Ik zie nu pas dat ik nog geen waardering gegeven heb voor deze epische film. Lang geleden gezien en ik was toen helemaal weg van de knappe Vivien Leigh. Terwijl Olivia de Havilland ook aan mooie dame was, speelde die toch maar een seut terwijl Vivien Leigh een sterke vrouw neerzette die zich staande kon houden in een harde mannenwereld.

Van Clark Gable ben ik nooit een fan geweest, terwijl hij een macho man moet voorstellen vind ik hem nogal erg met zijn uiterlijk bezig, wat je meer van een vrouw zou verwachten. Eigenlijk een beetje zoals de metroman van deze tijd. En om één of andere reden stoort mij dat aan hem.

Ondanks het feit dat deze film een hele lange zit is, blijft het toch boeiend. Je moet de film natuurlijk in zijn tijd plaatsen, toen men nog vaak geschilderde achtergronden gebruikte. Hoewel voor sommige scenes, zoals die met de gewonde oorlogsslachtoffers tijdens de slag van Atlanta, veel figuranten werden gebruikt wat toch indrukwekkend oogt.

De muziek vind ik ook heel meeslepend. Nadat ik de film had gezien heb ik ook het gelijknamige boek van Margaret Mitchell gelezen.

“Frankly, my dear, I don't give a damn.”

Indrukwekkende klassieker. Boeken zijn er vol geschreven over Gone with the Wind en het is één van de geliefdste films aller tijden. En nu ben ik er eindelijk eens echt vier uur voor gaan zitten. Als je puur naar het romantische verhaal tussen Rhett en Scarlett kijkt dan oogt het voor een vier uur durende film wel erg mager, maar dat is natuurlijk maar een heel klein deel van de aantrekkingskracht van Gone with the Wind. Je zou het bijna als een feit kunnen beschouwen dat onsympathieke personages interessanter zijn dan sympathieke personages, en wat dat betreft heeft Gone with the Wind met Rhett en Scarlett twee van de beste personages in filmgeschiedenis.

Hij cynisch en een tikkeltje arrogant, zij egocentrisch, obsessief en soms ronduit onuitstaanbaar. Samen uiteindelijk een 'match made in heaven (or hell)’ vormend. Minpunten zijn Scarlett's obsessieve verliefdheid op Ashley (oninteressant personage en acteur), het soms wat theatrale acteren, en het laatste uur met het langdradige getouwtrek tussen Rhett en Scarlett en wat vreemde plotontwikkelingen. Sterke kanten zijn er in overvloed. Scarlett mag dan niet al te sympathiek ogen, door oorlog en armoede zie je haar wel steeds krachtiger en zelfstandiger worden. Haar liefde voor het landgoed Tara is ook mooi weergegeven. Daarnaast is het eerste gedeelte tot aan het uitbreken van de Amerikaanse Burgeroorlog weergaloos en cinema op haar best. Prachtige decors en kostuums, goed geïntroduceerde personages (Leigh en Gable zijn gelijk op hun best), heerlijke muziek en overall een sfeervol begin. Het straalt allemaal grootsheid en grandeur uit, wat gezegd kan worden over de gehele film. Perfect geregisseerd door Fleming.

Het tweede gedeelte met de Amerikaanse Burgeroorlog is ook verbluffend voor een film uit 1939, met het overzichtsshot van het slagveld en het brandende Atlanta als uitschieters. Eigenlijk zou ik deze film nog een keer op een zo grootst mogelijk scherm willen bekijken, want het kleurengebruik, de schitterende locaties en het camerawerk leent zich daar uitstekend voor. Het derde gedeelte is het sluitstuk van verschillende verhaallijnen en het soapgehalte gaat hier flink omhoog. Het is het minste gedeelte, maar doet uiteindelijk niets af aan de terechte klassiekerstatus van Gone with the WInd.

''Frankly, my dear, I don't give a damn.'' Het is een van de beroemdste filmquotes aller tijden en ik had de betreffende film nog nooit gezien. Dat komt denk ik door de leeftijd van de film in combinatie met de enorme speelduur van liefst 4 uur. Extreem lang, dan is het toch hopen dat het allemaal erg pakkend is. Films als Dancing with wolves en Das Boot waren ook zo lang, maar daar sprak het plot me al meer aan. Maar goed, toch maar eens tijd voor deze klassieker gemaakt en gelukkig viel het me allemaal niet tegen.

Gone with the wind valt vooral op als een vrij modern gefilmde film uit die tijd. Ik heb uiteraard diverse titels uit de jaren 20 en 30 gezien, maar het waren vaak moeilijke zitten voor me, doordat het medium film in die periode gewoon anders was. Het waren vaak een soort toneelstukken met beeld voor mijn gevoel. Maar Gone with the wind voelt echt aan als een grootse blockbuster en je ziet het er niet vanaf dat dit alweer binnenkort 80 jaar oud is. Niet boeiend van de eerste tot de laatste minuut, hier hadden ze de 4 uur echt wel aanzienlijk in mogen korten tot maximaal 3 uur, maar verder valt er weinig op aan te merken. Bij vlagen prachtig camerawerk met hele mooie shots en achtergronden, behoorlijk acteerwerk (wel een beetje overacting) en diverse interessante verhaallijnen. Clark Gable zet een iconische rol neer en ook Vivien Leigh doet het naar behoren. Beiden komen niet zo sympathiek over, maar dat is in dit geval vermoedelijk ook een kracht van hun rollen.

De film uitzitten kost je gewoon tijd en vergt geduld, maar is wel de moeite van het proberen waard geweest. Helemaal als je de historische periode waarin de film zich afspeelt wel kan waarderen.

3,5*

Het duurde mij te lang. Misschien ook doordat dit soort films niet helemaal mijn ding zijn. Ik vind de kostuums erg mooi, ik vind het acteerwerk goed en ik vind Scarlett een leuk personage, maar de verhaallijnen konden mij niet geheel boeien en ontroeren. Wel een voldoende. 3*

Een doorgaans boeiende epic die ondanks een lange speelduur weinig of geen inzakkingen kent. Ik deinsde even terug toen ik las dat het opnieuw een poging was de Amerikaanse burgeroorlog en de aansluitende Reconstructie in filmvorm te gieten. Het is niet meteen mijn favoriete gespreksonderwerp, ook al wordt de oorlog hier meer gebruikt als overkoepelend verhaalelement. Gone with the Wind vertelt in eerste instantie een liefdesverhaal, waarin een (onvermijdelijke) liefdesdriehoek de acties van de personages bepaalt. Er zijn gelijkenissen te vinden met films als Birth of a Nation en Jezebel, al blijft het verhaal redelijk braaf. Een radicale weergave van de KKK ga je niet te zien krijgen en de wreedheid van slavernij wordt bijna volledig verdoezelt. Het verhaal wordt grotendeels vertelt vanuit het standpunt van 'Southern Belle' Scarlett, gespeeld door Vivien Leigh. Net zoals Bette Davis in Jezebel is Scarlett een nogal ingewikkeld type wiens zelfzekerheid al gauw omslaat in manipulatief en kinderlijk gedrag. Ondanks haar al dan niet geveinsde apathie beschikt ze over een zekere aantrekkingskracht, hetgeen zich vooral uit in scènes met tegenspeler Clark Gable, die zowel met zijn speelse als met zijn jaloerse karakter voortdurend de show steelt. De volledige evolutie van Scarlett is nogal moeilijk samen te vatten aangezien het over een grote tijdsperiode is verspreid, maar ze doorloopt in ieder geval verschillende fases die haar karakter en de film zelf fris en interessant houden. Soms voelen haar beslissingen wat repetitief aan, maar niet in die mate dat het storend wordt.

Verder hanteren ze een vlotte vertelstijl met grote sprongen in tijd. Het hoogtepunt voor mij was de uitbraak van de burgeroorlog en het tragische verloop in Atlanta. Enkele scènes en shots resulteerden in kippenvel en de pijn en horror werd bij momenten echt voelbaar. Alles is tevens mooi in beeld gebracht en het gebruik van Technicolor was een goede beslissing. Mooie schaduwbeelden hier en daar, waarbij de silhouetten in contrast komen te staan met een zonsondergang.

Het grootste probleem blijft het feit dat ik me niet helemaal kan inleven in romantiek uit dit tijdperk. De personages draaien meestal lange tijd rond de pot zonder duidelijk te zeggen wat ze voor elkaar voelen. Het voelt tegelijk zo oppervlakkig en complex aan en ik kan maar geen emotionele connectie vormen met de twee hoofdpersonages. Punten voor de oorlogsscènes in Atlanta, de fantastische rol van Clark Gable, goede regie en een onderhoudend verhaal.

Pfffff....flink oordeel deze film door de komen en ik zal wel een verschrikkelijke barbaar zijn dit te zeggen, maar bijna vier uur GTST van juffrouw Scarlett is me toch wat teveel, want helaas draait het om weinig anders deze film.

De eerste twee uren zijn nog wel aardig door te komen met de voor die tijd grootste decors, de brandende pakhuizen in Atlanta, de tocht met de wagen terug naar het landgoed en onder andere de achtergrond van de Amerikaanse Burgeroorlog. Zo ook mooi de momenten in het hospitaal of het plein vol gewonden.
Wanneer Scarlett het landgoed weer enigszins opgekalefaterd heeft en iedereen zijn steentje bij moet dragen moet ik soms denken aan Cold Mountain, hoe Zellweger en Kidman zich daar ook op een bepaald moment zelfstandig redden. Op zich een prima beeld zo na de burgeroorlog, alle mannen zijn dood of getekend, armoede, wederopstanding en profiteurs, prima. Scarlett heeft zich dan wat mij betreft prima ontwikkelt van pruilerig wicht tot een selfmade woman die de dingen regelt, werkt en voor zich opkomt.

Maar dan, die laatste anderhalf uur zakt het niveau wel zo in tot een langdraderig liefdesdrama. Dan trouwt ze met die voor het geld, die wordt weer vermoord, dan maar met Rhett trouwen om het geld een kind krijgen en ongelukkig zijn, half uitelkaar, half bijelkaar, het kind gaat dood om dan uiteindelijk toch te bedenken dat ze dacht dat ze van iemand anders hield maar ondertussen toch alleen maar van Rhett hield. Blij dat Butler de deur dichttrok met zijn famous last words anders waren we nu nog bezig geweest met de grote vraag; van wie oh wie houd Scarlett O'hara...

Neen, niet mijn ding. Slaapverwekkend dramatisch geneuzel, wel een mooie achtergrond de Burgeroorlog die er jammer genoeg te weinig in voor komt en te snel afgelopen is, prima decors en iedereen doet meer dan zijn best maar in deze categorie vind ik Docter Zhivago toch een stuk boeiender.

Prachtige film waarin een jonge vrouw verliefd is op een man die op het punt staat een andere vrouw te huwen. Een mooi en episch verhaal waarbij de eerste helft zich afspeelt tijdens de Amerikaanse burgeroorlog met een paar groots opgezette scenes. Het hoofdpersonage is eigenlijk een onuitstaanbaar en egoïstisch wicht, maar toch werkt het. Meeslepende muziek van Max Steiner en mooi in beeld gebracht allemaal. Een klassieker onder de klassiekers.

Gone with the Wind is een film die je enkel in de bioscoop moet zien. Het drama en de emoties worden er met zulke vette pennenkwasten opgezet dat op elk kleiner doek het te weinig ruimte krijgt.

Schitterend epos over de val van het zuiden, waarin twee van de leukste personages uit de film historie een meedogenloos spel van attractie en afwijzing opvoeren. Scarlett O’Hara wordt echt fantastisch neergezet door Vivien Leigh en Clark Gable biedt het perfecte tegenspel.

Deze moeder van alle soaps staat garant voor een avond heerlijk entertainment. Nog tot eind deze maand elke donderdagavond en zondagmiddag in Cinerama Rotterdam. Gaat m zien!

Verhoogd met half punt naar een dikke 4

De grote klassieker.

Wel een hele zit, deze Gone with the Wind. Ik heb de film dan ook in 3 etappes gekeken. Doordeweeks kwam ik er gewoon echt niet aan toe om een film te kijken die een speelduur heeft van 238 minuten. Dat lukte me gewoon niet. Maar dat heeft niets aan mijn stem veranderd.

Het is alleen wel altijd een gokje om aan dit soort films te beginnen. Ik zie diverse tips om deze gewoon in de bios te zien, maar ik vind 238 minuten echt te lang om uit te zitten. Maar ook door hem thuis te kijken had ik gewoon een leuke ervaring tijdens het kijken.

De romantiek lag me alleen niet, maar gelukkig zijn de overdreven romanatische scenes nog redelijk beperkt. Maar als ze er dan zijn zijn ze redelijk knullig. Het zoenen gaat altijd zo raar, en de gehele opbouw blijft me toch wel wat te theatraal. Het moet je maar liggen.

Het eerste deel vond ik veel beter dan het tweede, alhoewel het tweede deel ook gewoon weet te boeien. Maar de gehele burgeroorlog vond ik toch wel indrukwekkend gebracht. Zeker als de inval ook daadwerkelijk is begonnen. Een aantal indrukwekkende scenes en mooie grootse beelden.

Het blijft toch wel leuk om te zien dat dit maar 3 miljoen gekost heeft. Toen heel veel geld, maar nu is het weinig. Maar visueel vond ik het er netjes uitzien. Het blijft een film uit 1939, dus een aantal dingen zijn wat ouderwets. De scene-overgangen gaan soms wat chaotisch en random, mijn voornaamste kritiekpunt.

Mooi kleurgebruik. Film komt wel echt tot leven dankzij de kleur. Heerlijk grootste scenes soms en heel degelijk acteerwerk. Leigh zat qua acteerwerk soms op het randje, maar op een gegeven moment (en zowat voor het eerst) had ik weinig last meer van het theatrale acteerwerk.

Gable en De Havilland doen het ook goed. Het blijven redelijk intrigerende karakters, al staat Leigh overduidelijk in de spotlight waardoor eerdergenoemde niet heel bijzonder veel uitdieping krijgen. Maarja, het voldoet zeker.

Er gebeurd veel, en dus vervelen de 238 minuten eigenlijk niet. Slechts het eerste half uur was ik even zenuwachtig omdat het me het minst boeide. Eenmaal de oorlog begint is het direct boeiend en tot het einde blijft het boeiend. Dus ook wanneer de oorlog weer ten einde is.

Indrukwekkende sets soms. Erg knap voor zo'n oude film. Ik heb weinig kritiek op de film. Het blijft alleen de romantiek die me niet pakt en ook totaal niet serieus kan nemen. Dat blijft me weer wat te vreemd en theatraal. Voor de rest helemaal geen vervelende zit.

Je moet er alleen wel tijd voor vrijmaken. Wel blij dat ik dan toch deze klassieker kon zien. Is me heel erg meegevallen.

Terechte klassieker, Leigh en Gable lopen over van charisma, zelden iemand zo lichtvoetig zien rondhuppelen in een kleed waar de gemiddelde vrouw (laat staan de gemiddelde man...) in huidige tijd zich nauwelijks nog zou kunnen voortbewegen. Teksten zijn sterk geschreven en met overtuiging gebracht. Tussentitels kort maar eens zo functioneel. Voldoende kleur en humor om de film die toch een stevige speelduur heeft vlot vooruit te laten gaan. Camera doet zo hier en daar zelfs iets zeer leuk, zo denk ik aan de danspasjes van Leigh onder tafel terwijl ze zou moeten rouwen en waar we eerst haar gezicht te zien krijgen en dan pas haar benen en dansende voeten. Massascènes zijn geloofwaardig gedaan en goed in beeld gebracht, in het bijzonder de plunderingen en de ravage tijdens en na deze plunderingen. Kortom ik vond dit een terechte klassieker die ik met 4* beloon.

Gone With The Wind gaan censureren of erger nog gaan verbieden, daar heb ik slechts één ding op te zeggen: Well fiddle-dee-dee.

Door de 'controverse' van nu ook maar eens gaan kijken. Ik weet eigenlijk op meerdere vlakken niet goed wat ik er van vind.

Het hele verhaal voelt op het einde wat doelloos aan. Ja het is een epische levensgeschiedenis die meerdere jaren beslaat, maar op het einde had ik toch een beetje een 'en nu?' gevoel. Het middenstuk van de film, rond de oorlog, is het beste en ook het meest interessant. Maar zeker alles na de intermission vond ik niet meer heel boeiend. Scarlett O'Hara bouwt weer een leven op, is manipulatief, egoïstisch en onhebbelijk (zoals in eigenlijk heel de film, maar vond dat ergens ook wel weer leuk), verliest man(nen) en haar kind, maar het doet allemaal ook een beetje aan als een soort soap en wist me nog maar matig te interesseren. Ook omdat ik haar persoonlijkheid en personage niet echt ergens toe vond leiden. Als nou zou blijken dat ze eindelijk liefde, rust en wat zachtheid zou vinden (of wat dan ook) zou het ergens nog 'rond' en af aanvoelen, maar het het is een wat open einde dat eigenlijk tot niets leidt. Als het dan toch een sentimentele romantische film is vol met gesmacht, laat dan in ieder geval even weten of ze dan ook eindigt met die Ashley ja of nee, de film duurt toch al een eeuwigheid.

Daarnaast is het natuurlijk sowieso moeilijk (voor mij tenminste wel) om met je hedendaagse oog zo'n oude film te bekijken en te beoordelen. Die dramatisch smachtende manier van acteren is anno nu echt behoorlijk irritant en bijna niet meer serieus te nemen. Het overgrote deel ziet er wel prima uit en de sfeer zit meestal ook wel snor. Over sommige bordkartonnen studioshots kan ik wel heen kijken.

Verder is die hele gedateerde tijdsgeest, ook al ligt het nu onder vuur, eigenlijk juist wat het interessant maakt. De omgang met slaven, de verheerlijking van the Old South, de trots van de mensen op hun levensstijl en de omgangsvormen. Nu op alle vlakken uiteraard not done geworden (niet alleen qua slavernij maar laten we ook de 'marital rape' en dergelijke niet vergeten) maar eigenlijk wel zowat het enige element dat het op een bepaalde manier nog boeiend en het kijken waard maakt. Voor mensen in the South was het leven toen nu eenmaal zo en dat kan je nu achteraf niet uitwissen.

3*

Het overlijden van Olivia De Havilland (Melanie) is voor mij de aanleiding om de film van onder het stof te halen. Het monument kwam in de laatste beeldenstorm ook nog even ter sprake, wat meteen een reden te meer is om de film een nieuwe kans te geven.  

Een korte samenvatting van de film geven is moeilijk. Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat de film een stuk korter kon. De lange zit zorgt er wel voor dat je de indruk krijgt dat het over aan lange periode in het leven van Scarlet gaat. Tegen het einde van de film lijkt de barbecue te Twelve Oaks een eeuwigheid geleden.

Een film met het etiket ‘romantiek’ maakt doorgaans niet veel kans bij mij. Maar wanneer er genoeg drama in verwerkt zit, dan lukt het wel. Verwacht in deze film geen zeemzoete romantiek van het type 'The Notebook' of 'Sisi'. Verwacht wel een brok miserie, jaloezie, haat, misprijzen, oorlog en dood.
Scarlet moet alle keren keuzes maken om te overleven. Keuzes die ze diep vanbinnen eigenlijk niet wil maken. Hierdoor zal ze door menig filmkijker als een onuitstaanbaar wicht omschreven worden, maar stiekem kijk ik wel op naar een vrouw die over lijken gaat om haar doel te bereiken.
Dit staat in schril contrast met Melanie, die je eerder zou kunnen omschrijven als een 'tuttebel'.


Het eerste deel van de film is een epos over het leven in het zuiden voor en tijdens de burgeroorlog, en over hoe die samenleving vervloog met de wind.
In het tweede deel - dat je bijna als aparte film kan aanzien - zie we het liefdesrelaas van Scarlet en Rhett.
Als ik toch nog 1 puntje van kritiek mag hebben op de speelduur: De definitieve breuk tussen Scarlet en Rhett – die hun relatie nooit een kans gaven – wordt snel afgehaspeld. In tegenstelling tot de slome tussenstukken lijkt het einde heel haastig te gaan.

Alles klopt aan dit groots opgezet plaatje. De bombastische muziek, de dialogen tussen de personages, het gebruik van de prachtig gekleurde decors en settings, etc.... Al kan ik me perfect voorstellen dat het voor velen net iets te kitscherig is.
Een echte aanrader voor wie van avondje goede, ouderwetse, cinema houdt. Zo'n film waarbij je je om 21u in de zetel laat vallen en er pas om 1u met doorligwonden en een slapend been uit kruipt.

4,5*

De dvd van deze film lag al een tijdje op me te wachten, nog voor de controverse vorig jaar uitbrak. Wat ik op mijn bord kreeg. Niets meer of minder dan een langgerekte soap. Qua duur en verhaalstof hadden ze hier makkelijk een dertiendelige reeks van kunnen maken. Maar aangezien televisie nog niet bestond, hebben ze het dan maar aan mekaar geplakt tot een overlange film. Weliswaar een soap met epische dimensies getuige enkele indrukwekkende massascenes. Maar toch vormen deze scenes, en de Amerikaanse burgeroorlog in het algemeen, enkel context voor het liefdesleven van Vivien Leigh als Scarlett O’Hara die het met verschillende partners aanlegt of wil aanleggen.
Uitstekend gemaakt door een reeks mensen die in die tijd top waren in hun vak. Maar dat neemt niet weg dat het blijft gaan om een oversentimentele soap, een genre dat je ligt of niet ligt. Voor deze Corneel werd het echter te veel.

Nog wat de raciale controverse betreft, ben ik helemaal mee met de kritiek. Veel tenenkrullende scenes gezien. De kritiek is trouwens ook niet nieuw sinds dat de woke beweging de kop opstak maar gaat al mee sinds de release van de film, heb ik me laten informeren. Het mega succes van de film zegt vooral veel over de maatschappij waarin hij tot stand gekomen is. Moeten we geen doekjes om winden. En maar zwelgen in nostalgie naar het verleden man man. Het gaat echt om Amerikaanse mythevorming. Zie ook de finale waarin Scarlett O'Hara uiteindelijk beslist om terug te keren naar haar thuis in Tara, wat visueel en orkestraal nadrukkelijk in de verf wordt gezet alsof ze terugkeert naar het beloofde land waar alles weer goed zal komen.

Nu ik de film uiteindelijk gezien heb, is de mythische status ervan voor mij alleszins ontkracht ... gone with the wind.

Reactionair tot in z'n vezels, deze film. Dat zit niet alleen in racistische stereotyperingen, maar misschien nog wel sterker in het seksisme. Dat laatste wordt dan wel weer enigszins gecompenseerd door het personage van Scarlett zelf, maar ook alleen maar op bepaalde onderdelen. Daar tegenover staan bekende tropes: ze is behaagziek, alleen geïnteresseerd in geld/kleding, ze is geen goede moeder, ze kan niet liefhebben zoals een vrouw dat hoort te kunnen, ze is niet trouw, ze heeft een flinke beurt nodig (jaja, ook dat zit gewoon in de film, ik verzin het niet).

Wat heeft de film hiernaast nog meer te bieden? Vooral zie je bij Gone with the wind goed terug dat het een groot project was, waar veel manuren en veel geld tegenaan zijn gegooid. De productiewaarde ligt hoog, ondanks enkele duidelijk tekortschietende technieken. Op artistiek vlak heeft de film echter niet zoveel te bieden. De esthetiek is verouderd, met de ondergaande zon en silhouetten telkens. Qua cameravoering vond ik het niet slecht, met het crane-shot op het station als hoogtepunt. De niet aflatende strijkmuziek is echt een product van z'n tijd en heeft voor hedendaagse oren weinig interessants te bieden. Het enige moment dat me positief opviel is wanneer Scarlett de sterfkamer van haar moeder binnentreedt.

Dan nog het verhaal, dat is merkwaardig pointeloos. Het meest opvallende aan Gone with the wind is hoe onsympathiek het hoofdpersonage is, terwijl je als kijker toch wel met haar blijft meeleven. Narratief bereikt de film geen andere conclusies dan dit. In zekere zin kan je dit gewaagd noemen. Maar soms worden onsympathiek en interessant met elkaar verward. Helaas is Scarlett helemaal niet zo interessant, of misschien is ze het wel maar laat de film kansen liggen om dat goed uit te werken. Ze heeft zich vergist in haar liefde, nou poeh, moet je daar 3 uur 40 voor uittrekken?

Uiteindelijk een overgewaardeerde film, die qua status vooral nog meelift op z'n historische kassucces volgens mij. De Titanic (1997) van z'n tijd kan je misschien zeggen: technisch een prestatie en bij het grote publiek zeer succesvol, maar de artistieke waarde is betwistbaar.

Hiervan heb ik met mijn oma zaliger ongetwijfeld al beelden van gezien, zo'n 30 jaar geleden. Doet wat denken aan dat andere epos North & South. Ik keek er toch wat tegenop om deze in zijn geheel te bekijken. Vier uur is lang, maar al bij al blijft het geheel onderhoudend.

Uiteraard sterk gedateerd en op acteervlak bij momenten nogal houterig, maar het plot zelf is wel sterk. Het plot is natuurlijk vrij melodramatisch en voor al dat drama en die intriges moet je wel zijn. Centraal staat Scarlett, de toch wel weinig sympathieke dochter van de familie. Jaloers en venijnig bij momenten, het is een kwaad beestje dat haar beheerst. Door eigen toedoen ook heeft ze weinig geluk met de mannen in haar leven. Butler is minstens even antipathiek, maar dat is een man en dat is toch het meest bepalende geslacht in die tijd.

De film voelt soapachtig aan, maar ik had weinig anders verwacht. De oorlog waarin Lincoln het Zuiden heeft gestort komt in het eerste deel aan bod, in de laatste twee uur heb je het (liefdes)leven erna. Blij hem gezien te hebben, al bij al vlot, maar echt warm word ik er nu ook niet van.

Dit was door de lange speelduur best een lastige film om uit te zitten; een klassieker die je moet gezien hebben. Had ook veldslagen en zo verwacht omdat het een American Civil War drama is, maar daar zie je niks van. Het is in hoofdzaak een familiekroniek rond Scarlett O'Hara, dochter van een rijke katoenplanter, die van alles en nog wat meemaakt in deze woelige periode. Vooral liefdesperikelen die een tragische wending nemen. De romantiek was niet zo rooskleurig als ik vreesde omdat Scarlett haar schoonheid gebruikt om mannen te manipuleren en haar doelen te bereiken. Na afloop vond ik haar een heel complex en intrigerend personage.

Gone with the Wind (verteld vanuit het standpunt van de confederates) is eigenlijk ook vrij hypocriet door de slavernij er propertjes uit te houden. Ze beulen zich niet af op de velden maar hebben een mooie en zelfs autoritaire job als dienstpersoneel. De historische context komt sowieso te weinig aan bod in de volle vier uur om het veranderende Amerika te duiden. Een modernere en betere herwerking van hetzelfde onderwerp is de TV serie North & South.

Ondanks prima acteerwerk van Leigh en een ambitieuze regie voor die tijd is de film me in zijn geheel niet erg bevallen.