Gone with the Wind (1939)

Dus deze film duurt 10 tot 20 minuten te lang op een speelduur van 238 minuten en daarom trek je een vol punt af? Dat kan ik echt niet volgen. Vooralgezien je de film verder een meesterwerk en pure film kunst noemt.............

Na het zien van Casablanca had ik meteen de smaak te pakken wat betreft dergelijke oude klassiekers. Ik waagde me daardoor ook meteen aan Gone With the Wind, zonder verder enige voorkennis van de film. Ik had nog geen idee dat ie 4 uur duurt en door sommigen gezien wordt als de moeder aller soaps.

Ik heb het geweten. Dit is toch wel andere koek dan Casablanca, dit was een behoorlijke zit. Niet dat ik hem in één keer heb gegeken, overigens, maar dan nog. De lange speelduur op zich vind ik niet erg, maar er spelen meer factoren waardoor deze film nogal 'moeilijk' is.

De film verhaalt over ene Scarlett o'Hara, die smoorverliefd is op Ashley. Ashley, daarentegen, kan deze liefde niet beantwoorden, en trouwt met Scarletts night, Melanie. Scarlett zelf wordt op haar beurt achternagezeten door ene Rhett Butler. Dit alles speelt zich af met als achtergrond de burgeroorlog in de VS. Dat laatste is ook meteen het interessantste aspect van de hele film. De oorlog wordt mooi weergegeven, en het geeft de nodige sfeer aan de film. Verder is het niet veel, namelijk. Het verhaal bestaat uit een hoop drama, maar echt veel memorabels gebeurt er niet. Er sterven wel een aantal mensen, veel liefdesdrama, etc. Dit lijkt slechts een matige poging om de inhoudsloosheid te verbergen. Maar dat is niet het ergste.

Het ergste is de actrice die Scarlett o'Hara speelt, Vivien Leigh. Ten eerste acteert ze bijzonder overdreven en dramatisch, terwijl de film op zich al dramatisch genoeg is. Ten tweede, wat overigens niet zozeer aan de actrice alleen ligt, is het personage Scarlett bijzonder onsympathiek. Het is één van de minst sympathieke hoofdpersonen in een film die ik ooit heb gezien. Als je dan vier uur lang naar een vervelende, egocentrische dramaqueen moet kijken, ja, dan gaat dat wel tegenstaan.

Gelukkig was er nog Clark Gable, de acteur die Rhett Butler speelt, en dat in mijn ogen erg goed deed. Hij maakt de film bij vlagen nog enigszins de moeite waard om te kijken, plus de Amerikaanse omgeving. Maar verder zal het best een klassieker zijn (erg populair toentertijd), maar zou ik deze film absoluut afraden.

Ik heb deze ook gekeken na Casablanca en die was idd beter.

Ik stoorde me hier nogal aan het personage Scarlett en het verloop van het verhaal. Dat ze van begin tot eind hetzelfde bleef is toch teleurstellend, had liever gezien dat ze veranderde door wat ze in de oorlog meemaakte of iets dergelijks. Maar behalve dat is de rest van het verhaal ook heel teleurstellend uitgepakt...constant drama en dat 4 uur lang. Heb al een hekel aan soaps, dit kon ik nog net uitkijken.

Maar goed, welke film is dat niet?

Ik zal niet ontkennen dat Scarlett geregeld enorm onsympathiek is, maar ik geloof niet dat ze van begin tot eind hetzelfde is. Hoe verklaar je anders de "God as my witness"-scène? Of de laatste vijf minuten? Ze wordt er misschien niet sympathieker op, maar ze maakt wel degelijk enige ontwikkeling door.

Jongens jongens, hoe kun je ooit Casablanca met Gone With The Wind vergelijken? Vergelijk nooit twee films met elkaar, maar kijk elke film apart! Onvoorstelbaar de kritiek op Gone With The Wind, en op die fantastische rol van Vivian Leigh!!! Wie deze film niet kan waarderen kan geen ware filmfanaat zijn! De hoofdpersonen, Leigh en Gable, zijn geen van beiden sympathiek, maar dat hoort juist bij dit verhaal. Gone With The Wind bewijst nog maar eens dat de beste films vroeger werden gemaakt...lang, lang geleden...

Daar heb je gelijk in.

Dat kan wel, met bijvoorbeeld Giant (1956) , zou je deze film in positieve zin nog wel kunnen vergelijken, als een soort van hommage, maar echt niet met Casablanca, want wat zijn de overeenkomsten???

Ik snap ook niet goed de link met Casablanca. Tenzij je alle films die gemaakt zijn voor je geboren werd, op één hoopje gooit...

pfffffffffffffffff.

Misschien zijn niet alle filmfanaten fans van soaps?

Gezien de speelduur en de 1939 was het voor mij verrassend dat de film me redelijk tot goed wist te boeien. Scarlett is inderdaad een persoon om een gloeiende hekel aan te krijgen, maar aan de andere kant valt ze ook te bewonderen voor haar onverzettelijkheid in het bereiken van haar doel. Goed motto om de film mee af te sluiten "morgen is er weer een dag".

Deze film is echt een klassieker.

Dit is nog eens een verhaal vertellen.

Het is natuurlijk verleidelijk, maar ik zou toch niet de fout maken om het akteren van Vivien Leigh (c.q. het personage van Scarlett O'Hara) te verwarren met Leighs eigen persoonlijkheid, net zomin als de theatrale geëxalteerdheid van Blanche Dubois (overigens eveneens een Southern belle) in A streetcar named Desire (waarvoor Leigh haar tweede Oscar won) de "schuld" van de actrice is.

        Natuurlijk duurt deze film veel te lang, en wellicht is hij te zeer toegespitst op de eindeloze verhouding tussen Scarlett en Rhett, maar aan de andere kant heb ik me toch geen seconde verveeld. Misschien komt dat omdat ik zo'n liefhebber van oude films ben, maar de pure professionaliteit van de hele produktie en de soepele manier waarop het verhaal verteld wordt hebben me toch van begin tot eind (wederom) in de greep gehouden.

        Misschien geeft de criticus William Bayer de beste verklaring voor het enorme succes van deze film: "Rhett Butler is a first-class bastard, Scarlett O'Hara is a first-class scheming bitch, and both characters are fascinating. The goody-goodys on the other hand, Ashley Wilkes and Melanie Hamilton, are bores. Considering the prevailing moral standards at the time this pictures was made, this use of a couple of hustlers to give the picture life must be considered a daring stroke, and one that keeps the picture alive today." Iedereen moet zelf maar uitmaken in hoeverre hij of zij het met deze oordelen eens is, maar ik vind dit zelf wel een aardige interpretatie.

        Grappig triviaatje: toen deze film in 1976 éénmalig op televisie werd vertoond, betaalde de zender in kwestie daar maar liefst 5 miljoen dollar voor. Nou ja, het zal het geld wel waard zijn geweest, mag je hopen voor de sponsors. Niet voor niets is deze film na inflatie-correctie in financieel opzicht nog altijd de meest succesvolle film aller tijden (dankzij de talloze re-releases in de bioscoop, in een tijd waarin dat nog gebruikelijk was).

        Merkwaardig trouwens dat volgens de meeste bronnen David O. Selznick voor de rol van Rhett Butler niemand anders dan Clark Gable in gedachten had, terwijl de IMDb-trivia-pagina voor deze film vermeldt dat Gary Cooper de rol afwees: "Gone with the wind gaat de grootste flop in de geschiedenis van Hollywood worden… Ik ben blij dat het Clark Gable is die op z'n gezicht zal gaan en niet ik." En dat terwijl het nu onmogelijk is om je iemand anders dan Clark Gable als Rhett Butler voor te stellen, net zo min als dat gaat bij Humphrey Bogart als Rick Blaine of Cooper als Will Kane. (Hoewel Timothy Dalton het wel probeerde in Scarlett...…)

Een klassieker die je als filmliefhebber gezien moet hebben.

En gezien dat deze film bijna 75 jaar geleden uitkwam, mij aangenaam verrast heeft.

Mooi verhaal en heb me ondanks de lange speelduur geen moment verveeld, integendeel had voor mij nog langer mogen duren.

Absoluut een aanrader en knap gemaakt voor die tijd.

Ik heb niet veel films gezien die dateren van voor en tijdens WO II, maar van 1939 hen ik er wel 2 in mijn bezit. The Wizard of Oz is er een van en deze Gone with the wind de andere. De films zijn natuurlijk niet te vergelijken. Hoewel ik persoonlijk meer hou van het luchtige en sprookjesachtige van Oz dan het zwaarmoedige thema in Gone with the Wind, geef ik beide films een hoge waardering. Gone with the Wind heeft boeiende personages, een interessant verhaal en is voor die tijd heel goed gemaakt. Hoewel ik vandaag misschien wel een probleem zou hebben met de lange speelduur van deze film, zal deze mij nooit gaan vervelen. Sterke acteerprestaties van Vivien Leigh als Scarlett en Hattie McDaniel als Mammy.

Frankly, my dear, I don't give a damn

Een ware klassieker die nooit zijn kwaliteiten zou verliezen, niet nu maar ook niet over 50 jaar.

Een aantal jaren geleden deze film gezien en aangezien de film lang duurt, vergeet je heel veel scenes en blijft het leuk om er weer naar te kijken. Het prachtige liefdesverhaal tussen Rhett en Scarlett is er één om nooit te vergeten, wat zich afspeelt op de achtergrond van de Amerikaanse Burgeroorlog, Anno 19de eeuw. Erg jammer dat Leigh en The King of Hollywood Gable niet oud zijn geworden. Erg goede acteurs die nog meer films hadden kunnen maken.

Ik kan een hele pagina gaan vol schrijven over Gone With The Wind, maar ik zal het in het kort zeggen:

Dit is één van de beste films ooit gemaakt en dat zal het ook altijd blijven *****

Ik vind het een prachtige film, heb de film ook al diverse malen gezien. Ik heb nu de Blu ray disc aangeschaft. De 70th annniversary edition. Op de bonus blu ray is te zien, hoe lang er naar een goede Scarlett is gezocht. Veel actrices hebben auditie gedaan. En echt waar, Vivien Leigh is de beste actrice. Scarlett wordt zo in het boek beschreven en zo speelt Vivien haar ook. Heel mooi, om ook die bonus van deze blu ray te zien. Zie je wat er allemaal bij een film komt kijken.

Is dat de making of....waarin dus ook o.a. wordt verteld, dat ze poppen hebben gebruikt, vanwege te weinig figuranten en op het laatst nog allerlei wijzigingen en aanvullingen werden gedaan aan de film.

Dat is namelijk een zeer mooie, interessante making of zoals ik hier al schreef :

The Making of a Legend: Gone with the Wind (TV Movie 1988) - IMDb

Gone with the Wind is een liefdesverhaal tegen de achtergrond van de Amerikaanse Burgeroorlog. Ongebruikelijk is dat het verteld wordt uit het standpunt van de verliezers. Schrijfster Margaret Mitchell groeide op met verhalen over de gloriedagen van het Zuiden, die vervlogen waren met de wind. Vervlogen met de wind is trouwens een betere vertaling van de titel dan Gejaagd door de wind. Wind is een metafoor voor de verwoesting van Georgia door de troepen van generaal William Sherman. Het verhaal vindt deels plaats in de hoofdstad Atlanta en deels op het landgoed Tara. Het eerste deel speelt zich af net vóór en tijdens de oorlog, het tweede deel in de nasleep van de oorlog.

Scarlett O'Hara (Vivien Leigh) is in het begin een naïef, zestienjarig wicht dat lak heeft aan gepraat over de oorlog. Nadat ze in Atlanta met haar neus op de oorlogsgruwelen gedrukt is, vlucht ze terug naar Tara en zweert dat ze nooit meer honger zal lijden. Na de oorlog wordt ze een harde zakenvrouw die bereid is handel te drijven met de Yankees. In de liefde stelt ze zich even egoïstisch en narcistisch op als in het zakenleven. Haar kalverliefde voor Ashley groeit uit tot een obsessie, maar tegen het einde beseft ze dat ze verliefd was op een fantasie.

Rhett Butler (Clark Gable) is een opportunistische blockade runner die rijk wordt van handel tijdens de oorlog. Enkele maanden voor het einde van de oorlog gaat hij alsnog bij het leger, mogelijk om z'n reputatie te redden, mogelijk uit een restje vaderlandsliefde. Hij is ultramannelijk wanneer hij Scarlett overmeestert - op het randje van verkrachting binnen het huwelijk - maar achter zijn stoerdoenerij en sarcasme verbergt hij een gevoelige kant. Naast het lijkje van Bonnie laat hij licht branden, omdat ze bang was in het donker.

Ashley Wilkes (Leslie Howard) beseft net als Rhett - maar in tegenstelling tot de meeste zuiderlingen - dat het Zuiden kansloos is tegen het militair superieure Noorden, maar is bereid te strijden voor een verloren zaak. Na de oorlog vervalt hij net als de meeste zuiderlingen in nostalgie naar de dagen van weleer.

Een tegenstelling met Scarlett vormt de altruïstische Melanie Hamilton (Olivia de Havilland), die zich wegcijfert voor haar echtgenoot, haar vrienden en elke sukkelaar die toevallig haar pad kruist.

Gerald O'Hara (Thomas Mitchell) heeft als Ierse immigrant een grote katoenplantage uit de grond gestampt met de hulp van slaven. Hij leert Scarlett het belang van de grond begrijpen (It's the only thing that lasts). In het tweede deel is hij dement en denkt dat zijn vrouw nog leeft.

Mammy (Hattie McDaniel), de toegewijde huisslavin die Scarlett opgevoed heeft, loopt de hele tijd te sakkeren, maar houdt in tijden van moreel verval vast aan de traditionele normen en waarden (It ain't fittin', it just ain't fittin. It ain't fittin'). Volgens sommigen is haar taalgebruik stigmatiserend voor zwarten, maar ik wil best aannemen dat er vroeger echt zo gepraat werd.

Andere notoire nevenpersonages zijn Belle Watling (Ona Munson), de nobele bordeelhoudster die door de gemeenschap met de nek aangekeken wordt, en Prissy (Butterfly McQueen), die beweert alles van bevallingen af te weten.

We leren interessante woorden kennen: Yankees (noorderlingen), white trash (arme blanke zuiderlingen), carpetbaggers (noorderlingen die met hun volledige bezit in een tapijt het Zuiden komen plunderen), scallawags (zuiderlingen die meeheulen met het Noorden).

Het meest controversiële thema is de afschaffing van de slavernij. Deze werd door het Noorden opgelegd aan het Zuiden, wat leidde tot chaos, gevaarlijke sloppenwijken, overvallen en verkrachtingen. Als tegenreactie werd de Ku Klux Klan opgericht. Na de overval op Scarlett gaan Ashley, Frank en Dr. Meade de dader lynchen. Strange fruit hanging from a tree. Mammy, Uncle Pete en Big Sam worden voorgesteld als loyale darkies die tevreden zijn met hun ondergeschikte positie. De grote tegenhanger van Gone with the Wind op dit vlak is Uncle Tom's Cabin.

De muziek van Max Steiner is laatromantisch, met centraal het terugkerende thema van Tara. In een aantal scènes wordt er gesproken met muziek op de achtergrond, melodrama in de letterlijke zin van het woord, maar dit wordt te beperkt toegepast om tot goedkoop sentiment te leiden.

Gone with the Wind is een mijlpaal van de Hollywood Golden Age, de Amerikaanse tegenhanger van Oorlog en Vrede. Zoals de zuiderlingen toen in een tijdperk terechtkwamen waar ze zich niet meer in thuis voelden, zo is ook deze film een relikwie geworden van een vervlogen filmtijdperk. Als je je eenmaal voor het verhaal begint te interesseren en eventueel ook het boek leest, kun je er echter nog steeds door opgezogen worden.

Eén van de grootste filmklassiekers (zo niet de grootste) uit de geschiedenis. Iedereen die zichzelf een filmliefhebber noemt, zou deze film een keer gezien moeten hebben.

Gone With The Wind kan gezien worden als de voorganger van de soapseries. Met een speelduur van bijna vier uur is er voldoende tijd om de liefdesperikelen tussen Rhett Butler en Scarlett O’Hara uit te werken. Dat dit niet gaat vervelen, komt doordat er voldoende in de film gebeurd en het acteerwerk van zowel Vivien Leigh als Clark Gable uitstekend is.

De zes maanden durende productie van Gone With The Wind liep verre van vlekkeloos. Regisseur George Cukor werd al na twee weken ontslagen na meerdere onenigheden met hoofdrolspeler Clark Gable. Victor Fleming nam toen de regie over en filmde het grootste deel totdat hij na vier maanden moest afhaken wegens ziekte. Regisseur Sam Wood kreeg toen de taak om de film af te ronden.

De film ging op 21 december 1939 in première en werd een gigantisch succes zoals daarna zelden nog vertoond werd. Na slechts 3 maanden in een beperkt aantal bioscopen gedraaid te hebben, werd het record van 10 miljoen dollar van de film The Birth of a Nation uit 1915 reeds verbroken. In de jaren veertig bracht de film maar liefst 25 miljoen dollar in het laatje, meer dan welke film ook. Tegen 1966 had de film maar liefst 66 miljoen dollar in het laatje gebracht, en dit record werd pas later dat jaar door The Sound of Music verbroken, waardoor Gone With The Wind maar liefst 25 jaar het record van meest succesvolle film in handen had, wat nog steeds de langste periode ooit is dat een film die positie heeft aangevoerd. Er wordt geschat dat de film door zo’n 200 miljoen mensen in de VS is bezocht, wat meer is dan welke film dan ook.

Hoewel Gone With The Wind tegenwoordig wat oubollig is, was ze destijds z’n tijd ver vooruit. Het is een schoolvoorbeeld hoe een verhaal op film verteld moet worden. Ik kan dan ook weinig negatieve punten opnoemen. Het verhaal is meeslepend, maar word ook met veel humor verteld. Vivien Leigh en Clark Gable groeiden als Scarlett O’Hara en Rhett Butler uit tot het beroemdste liefdesduo uit de filmgeschiedenis. De bijrollen worden goed ingevuld door Leslie Howard, Olivia de Havilland en Hattie McDaniel. Visueel is de film een pareltje. De decors en kostuums zijn briljant, evenals het camerawerk. De muziek van Max Steiner zet de sfeer. Dit alles maakt van Gone With The Wind zeker tot één van de beste films uit de filmgeschiedenis. Een meesterwerk zonder weerga!

De ultieme klassieker, eindelijk gezien, en op blu-ray nog wel. Mooi gerestaureerd, al blijft het jammer dat de film destijds niet in widescreen is geschoten. Het geheel doorstaat de tand des tijds verder nog steeds met gemak, wat mij betreft. Natuurlijk zijn er qua plot een aantal oubollige elementen en zijn de trucages niet overal even geslaagd, maar de klasse spat nog steeds van het scherm en het verhaal is tijdloos. Geweldig akteerwerk ook van hoofdrolspelers Vivien Leigh en Clark Gable, die beiden alle tijd krijgen om complexe maar altijd fascinerende personages neer te zetten. Vier uur is natuurlijk sowieso veel te lang voor wat voor film dan ook, maar Gone With The Wind is in ieder geval nergens saai. Wat een impact moet dit gehad hebben in 1939, aangezien de film ook nu nog steeds indruk maakt!

Wat deze film vooral onderscheidt van andere films is de filmstijl en de prachtige droomachtige scenes. Ik bedoel die scene waar ze met paard en wagen de stad ontvluchten en de vlammen ontwijken. Prachtig gedaan voor die tijd. Ik moet wel zeggen dat ik de eerste helft veel spannender vindt dan het laatste gedeelte.

Schitterende klassieker met prachtige composities en camera werk, goed acteerwerk en mooi tragisch verhaal. Blijft legendarisch goed, meesterwerk.

wij zitten er sterk aan te denken die 4k transfer te gaan bekijken. Ok, vooral zij, maar ik zeg geen nee.

En die 4k transfer mag er wezen hoor. De kleuren, maar vooral het schaduwen-en-licht-spel + vuurscene spatten nu van het scherm. Iconische beelden die terecht opgepoetst zijn. Ze laten je smelten in de bioscoopstoel.

Met mij vele anderen trouwens, de zaal zat nagenoeg vol met (nagenoeg) grijze (vrouwelijke) koppen... Die kwamen natuurlijk voor Clark Gable. Eerlijk is eerlijk, zijn introductie is net zo geil voor hen als Ursula Andress' bikini-scene in Dr. No en Sabrina's tepeltje in de videoclip van Boys voor mij als puberjongetje. (...) Het werd erg warm in de zaal, vreemd genoeg viel er niemand flauw.

Maar goed, hoe groots en episch deze soap-opera wel niet mag zijn, de tand des tijds heeft het toch echt niet doorstaan. Dat heeft met name te maken met het sleurende tweede gedeelte van de film (het eerste is nagenoeg briljant) waarbij het vooral gekibbel en gekwaak is tussen Scarlett en Rhett. Die was ik nagenoeg allemaal vergeten m.u.v. de trapscenes die vastgeroest zitten in ieders geheugen. Ook altijd gedacht dat de beruchte zin werd uitgesproken op de trap trouwens. Ik was niet de enige, getuige mijn buurvrouw. Ook onze herinneringen vervliegen met de wind blijkbaar...snotter...

Ja wij gaan als het lukt ook nog even, de tijden komen voor ons niet echt lekker uit

dat publiek had ik wel verwacht ja!

Een film die zijn tijd ver vooruit is met Vivian Leigh als een van grootste bitches en Clark Gable als een van de grootste ploerten uit de filmgeschiedenis. Ondanks haar miserabel karakter begin je door al haar tegenslag naar het einde toe toch sympathie te krijgen voor het personage van Scarlett. Ongelooflijk dat men in die tijd dit werkstuk van die duur kon realiseren. Dit is dan ook de beste film tot pakweg begin de jaren zeventig, Schitterende rollen ook van de slaven, Dit is een mijlpaal in de filmgeschiedenis, uiteraard 5 sterren

Dan is het vanaf nu officieel, ik ben geen echte filmbuff. Ik moest na een uur al vechten om mijn aandacht erbij te houden. Wat een draak van een film dit. Niet uitgekeken...

Thuis gekeken of op grote scherm?

Zou het erg veel uitmaken?