Gone with the Wind (1939)

Ja.

Net als die andere Fleming-klassieker uit 1939.

Eigenlijk wel knap om zo'n twee grootse films op poten te zetten in hetzelfde jaar.

Een paar berichten geleden heb ik nog uitgelegd waarom Victor Fleming lang niet als de hoofdverantwoordelijke voor Gone with the Wind en The Wizard of Oz gezien kan worden. Hij heeft beide films niet eens in hun totaliteit geregisseerd.

Bericht indertijd gemist of gewoon vergeten, interessant in ieder geval!

Weet iemand hoe het zit met de speelduur? Ik heb de Nederlandse dvd-uitgave en op de achterkant staat 224 minuten - en dat ik ook wat de timer van mijn dvd-speler aangeeft. Dat is toch een verschil van 14 minuten met de tijd die hier staat aangegeven. Is er een uitgave in Nederland die 238 minuten beslaat?

De film zelf is 224 minuten, de 238 minuten is inclusief de ouverture en het tussenstuk (intermezzo) Dat kan je ook wel zien bij bvb The Ten Commandments, Ben-Hur of Lawrence of Arabia.

Ah, op die manier. En de ouverture en intermezzo zijn er uitgeknipt op de Nederlandse dvd?

Kan wel, of worden niet meegerekend in de totale tijd.

Ze zitten er dan dus niet in, want de speelduur van de dvd zelf is 3 uur en 43 minuten. Op IMDb lees ik trouwens dit:

De laatste zin klopt dus in ieder geval al niet als je naar de Nederlandse dvd kijkt.

Overigens, de Barry Lyndon die ik gisteren keek, bevatte ook niet de zes minuten-durende intermissie zoals Kubrick die zelf voor ogen had. De recente blu-ray-release schijnt die ook niet te hebben. Die intermissie van Barry Lyndon wordt echter ook weer nergens meegerekend in de speelduur van de film, in tegenstelling tot bij Gone with the Wind. Zie hier (102 min. + 6 min. + 82 min.).

Kan ook een fout zijn op het hoesje. Zou niet de eerste keer zijn.

Nee, je begrijpt me verkeerd: de speelduur is ook daadwerkelijk 223 minuten.

Heb het nagekeken met men eigen DVD. Het is inderdaad 223 minuten, inclusief de ouverture en het intermezzo... Je moet eens op de link klikken 'koop deze film op Blu-Ray vanaf € 11,99' bovenaan deze pagina, naast het filmfront. Daar staan de twee lengtes te koop. Geen idee welke scènes het verschil maken.

Ik gok dat de ouverture en het intermezzo ingekort zijn op de dvd-versie.

Vrij simpel, de dvd heeft pal speedup, de Bluray heeft dat niet. Vrijwel alle regio 2 DVD's zijn 4% sneller dan de daadwerkelijke film.

Zo simpel is het dus. Dank.

Allez! ABC and People magazine! Komaan! Be real!

Simpel comment: Je hebt gewoon van de hele film niks begrepen!!

Komt vanavond op TCM. Ik hoop dat de omgeving het toe staat om te kijken.

Sjonge jonge, wat een reis. Ik heb zoveel dingen erover gehoord dat ik hem besloten heb om te gaan kijken. Gisteren gekeken en ik moet zeggen dat ie beter is dan ik verwachtte. Gone With The Wind is absoluut niet mijn soort film, maar het schijnt zo'n klassieker te zijn dat ik hem maar heb gekeken. Beter dan verwacht! Het acteerwerk is kei sterk. Ik ken de namen allemaal niet van de acteurs/actrices, maar degene die Butler speelde was heel goed en heel indrukwekkend ook al zeg ik het zelf. Charles was zelfs nog beter. Ashley was goed. Iedereen deed het heel indrukwekkend je zag ook echt emotie in hun rollen.

Victor Fleming regisseerde deze film. Ik weet niet of ik hem ooit eerder heb zien regisseren. Zal ook wel niet, aangezien dit al een hele oude film is. De romantiek is af en toe iets wat over de-top en wat mij betreft mocht het wel wat korter is. een 3,5

Gone with the wind is een absolute filmklassieker die gevuld is met veel romantiek en drama, en daarom heb ik de film gisterenmiddag maar weer eens een keer gehuurd.

Ik heb gisterenavond een deel van de extra's bekeken, waardoor het mij al snel duidelijk werd dat de productie van de legendarische film zeer veel problemen heeft gekend.

Zo heeft David Selznick die in eerste instantie de productie in eigen beheer uitvoerde, veel problemen gehad met de financiële kant van de film. De kosten van de film liepen namelijk nogal uit de hand door dat hij niet tevreden was met het script, waardoor hij eigenhandig steeds het script herschreef. Om de kosten nog enigszins in de hand te kunnen houden moest hij een samenwerkingsverband met zijn schoonvader (die één van de oprichters van Metro Goldwyn Meyer was) aangaan, en dat was nou net dat wat hij eigenlijk niet wilde, omdat hij de film hoe dan ook in eigen beheer uit wilde brengen.

Daarnaast deed zich het feit voor dat toen de opnames begonnen, de rolbezettingen van Scarlett O'Hara en Rhett Butler nog niet waren ingevuld, waardoor David Selznick ook op dat punt een samenwerkingsverband met zijn schoonvader aan moest gaan.

De opnames van de film gingen ook gepaard met de nodige problemen, want door het feit dat David Selznick niet over genoeg figuranten kon beschikken, moest hij erop toezien dat de lege plekken door dummy's in werden gevuld.

De hierboven beschreven problemen zijn slechts een paar van de vele problemen die David Selznick tijdens de productie van Gone with the wind ondervond, maar hij loste ze allemaal met de hulp van zijn schoonvader op, waardoor de film uiteindelijk in het jaar 1939 in première kon gaan.

De film werd een doorslaand succes, en dat kwam niet alleen door het prachtige verhaal dat door Margaret Mitchell geschreven is, want het kwam vooral door de meer dan fenomenale acteerprestaties van Vivien Leigh, Hattie McDaniël (die voor haar rol als Mammy als eerste Afro-Amerikaanse actrice een Oscar kreeg), Clark Gable, Leslie Howard en Olivia de Haviland.

hrmmmmmmpffffffff. Een lange zit. Normaal gesproken heb ik daar geen enkele moeite mee, aangezien ik wel te porren ben voor lange, epos-achtige films.
Maar, naast de lange speelduur, zat me toch wel veel in deze film tegen. UIteraard moet men deze film op zijn merites beoordelen, te weten: een hele, hele lange, oude film over relaties tegen een achtergrond van de amerikaanse burgeroorlog. Maar dan nog. Er is, naar mijn smaak, gewoon te veel aan te merken. Allereerst is dit een echt verouderde film, met alle navrante negatieve kenmerken (ik doel hiermee niet op special effects).
Dan is er het verhaal zelf. Op zich niet verkeerd, maar allemaal wel erg dramatisch. Er gebeurt wel erg veel negatiefs. Dit heeft tot gevolg dat je het allemaal niet meer zo serieus neemt. Zo'n kind dat wordt geboren, nauwelijks screentijd krijgt (gelukkig maar, want wat was het een vervelend klotekind....) en dan verongelukt ze met haar paard. Het deed me werkelijk niets. Ook alle 'aanvallen' van bandieten op de hoofdpersoon. Elke keer dat ze op pad gaat verwacht je wel weer iets en ja hoor, daar zijn ze weer, de ongeschoren, slechterikken, domme boeven, die de aanval openen.
Dan die teksten. Op zich geen probleem met zo'n tekst, maar ze kwamen bijna rechtstreeks uit een bouquetreeks-boekje.
Dan het acteerwerk. Op wellicht twee hoofdpersonen (Leigh en Gable) na vond ik het niet veel. Niet het theatrale, maar gewoon het slechte stond me tegen. Vooral in het eerste deel van de film. Het is de acteurs maar ook de regisseur aan te rekenen dat dit soms zo fout ging, dat het schrijnend was.
Wat ik ook volstrekt ongeloofwaardig vond, was die constante obsessie van Scarlett met Ashley. Het is gewoon een lelijke, vroeg-oud uitziende kerel. Waarom dan zo'n enorme crush? Vaag gedoe. Het is wel een van de rode draden van het verhaal en dan had dat toch best wat waarschijnlijker gebracht mogen worden.
Wat was dan wel oke? Het grootste, meeslepende wat duidelijk een uitgangspunt was voor de regisseur en wat behoorlijk geslaagd is. Veel mooie kostuums, grote groepen figuranten en redelijk confronterende zaken zoals het afzagen van een been worden niet geschuwd (dat het niet wordt getoodn is natuurlijk geen issue).
Wat jammer was, is dat er in de hoofrollen geen duidelijk slechte personen te bemerken waren. Het waren allemaal een beetje de min of meer goeden of de bijna heiligen (Melanie). Daardoor begonnen de slechtere eigenschappen van bijvoorbeeld Scarlet zo op te spelen, dat ze in mijn ogen alle elende die haar overkwam ook verdiende. Volgens mij was dit niet echt de intentie en op dit puntis er dan ook, in de regie, iets fout gegaan.

Maar goed, het verhaal kijkt redelijk weg, er gebeurt visueel vrij veel en als men zich over al de minpunten heen kan zetten, blijft een redelijke vertelling over, met een aantal paralelle verhalen.
Geen top, geen flop. Ik geef dit een veilige 3, om de hierboven vermeldde redenen en omdat ik deze film waarschijnlijk nooit meer zal opzetten..

Maandag herzien en het blijft een film die tegelijkertijd vol met storende onhebbelijkheden zit en tevens compleet meeslepend weet te zijn. De bril waarmee hier een nostalgische blik geworpen wordt op de historie van het zuiden van de VS is bij vlagen gewoon absurd. Neem bijvoorbeeld al die tekst waarmee de film begint:

There was a land of Cavaliers and Cotton Fields called the Old South. Here in this pretty world, Gallantry took its last bow. Here was the last ever to be seen of Knights and their Ladies Fair, of Master and of Slave. Look for it only in books, for it is no more than a dream remembered, a Civilization gone with the wind...



Zelfs al het waar was zou het taalgebruik veel te bombastisch zijn om serieus genomen te worden, maar iedereen met een beetje kennis van geschiedenis weet dat deze tekst eigenlijk gewoon enorm fout is. Wat voor een film durft zelfs maar te openen met de stelling dat de tijd 'of Master and of Slave' zo prachtig was? De afschildering van 'the Old South' levert hier net zo'n sprookjeswereld op als het land van Oz. Het is onnodig om te zeggen dat de afschildering van zwarten hier, zeker in moderne ogen, nogal racistisch is, al moet in alle eerlijkheid de kanttekening gemaakt worden dat in vergelijking met andere films al die tijd zwarte mensen hier er nog redelijk goed van af komen. Het zijn al individuen en dat was voor die tijd al heel wat. Ik kan daar niet hard over vallen.

Het meest interessante is eigenlijk dat ondanks dit waanbeeld van het westen de manier waarop de geschiedenis verweven wordt in het persoonlijke verhaal vrij indrukwekkend is en dat de film er zelfs in slaagt om een doorleefd gevoel voor het land op te wekken. Misschien omdat de makers net slim genoeg waren om te erkennen dat de arrogantie en naïviteit van de zuiderlijken bijdroeg aan hun verlies van de burger. De film maakt het verrassend makkelijk om meegesleept te worden in deze historische gebeurtenissen. Dit is de grootmoeder van alle soaps, dus het melodrama is niet subtiel, maar op een bepaalde manier heeft de film iets onweerstaanbaars en overrompelends. In zekere zin is dit dan ook nog steeds de grootste Hollywoodfilm. Er zijn films met grotere historische gebeurtenissen, met meer locaties, met grotere sterren, met meer heroïek en tragiek, zelfs met langere lengtes, maar nog altijd voelt Gone With the Wind groter aan. En tegelijkertijd vliegt de tijd met de wind voorbij tijdens het kijken.

De schoonheid zit hem uiteindelijk in de schitterend warme kleuren. In de perfect epische maar toch op de juiste momenten intieme camerastijl. In de geweldige momenten tussen Scarlett O'Hara en Rhett Butler die niet een keer teleurstellen. In de geweldige scènes die altijd blijven hangen, zoals Rhett onderaan de trap, het overzicht van het plein vol gewonde soldaten (een shot dat bij de eerste kijkbeurt op de een of andere manier een grote indruk op me maakte), het brandende Atlanta, Rhett die Scarlett de trap opneemt; zelfs afgezaagde momenten met kitscherige beelden zoals het moment waarop Scarlett de woorden "As God is my witness, I'll never be hungry again" uitspreekt zijn eigenlijk perfect. Dit is ook een zeldzame film waarin ik dik soapachtig melodrama kan waarderen (toegegeven, er zijn nog altijd wat passages waar ik moeite mee heb, zoals de dood van Melanie). Ook merkwaardig is dat het allemaal bijzonder romantisch aanvoelt, terwijl de gehele film bestaat uit potentiële liefdes die constant genegeerd geworden, tot aan de laatste scène toe.

Kortom: Gone with the Wind is een film die ondanks zijn overduidelijke problemen en zijn, ahum, excentrieke blik op het Oude Zuiden gewoon werkt. Een meesterwerk is het wat mij betreft niet, maar wel schitterend vermaak.
4* blijven staan.

Mooie en goed geschreven recensie weer. Al zie ik in het door jouw geciteerde (en, toegegeven: enorm bombastische en lyrische) stukje tekst niet het naar racisme neigende wat jij eruit hebt gehaald. Wellicht slecths een interpretatie verschil, maar volgens mij trachtte men in deze inleidende naratie alleen maar een schets te geven van de tijdgeest en wordt er vervolgens gesteld dat dit een 'dream to rememered, a civilization gone with the wind' is. Er wordt geen waardeoordeel aan toegedicht. Of zie ik het nu verkeerd?

Termen als "this pretty world", "Gallantry", "Ladies Fair" en "no more than a dream remembered" zijn alles behalve objectief (let ook op de hoofdletters). Het probeert een beeld op te wekken van verwondering, van ouderwetse schoonheid. Er wordt zelfs gesproken van de laatste ridders, ondanks dat er sinds onafhankelijkheidsverklaring van de VS er strikt gezien geen ridders meer waren in het zuiden. En in dit machtige rijtje worden de Meester en zijn Slaaf geplaatst. Het is op zijn minst een merkwaardig beeld dat hier geschetst wordt. Op zijn meest is het racistisch.

Ik denk dat dit een interpretatie verschil is. Ik zie je punt wel maar lees het anders. Ik ga dus meer voor optie: merkwaardig beeld dan voor de optie: racistisch. Waar we het beide over eens zijn is dat het vreemd is en hilarisch in zijn bombastische formulering.

Officieel was slavernij dan wel afgeschaft, ten tijde van Gone with the Wind was er in elk geval nog geen gelijkheid tussen blanken en zwarten. Ik heb het boek thuis liggen maar heb het nog niet gelezen. Denkelijk is men gewoon qua tekst dicht bij het origineel gebleven. Aangezien het boek in 1937 de Pulitzer prijs won (boek dateert van 1936) zal m'n niet veel afgeweken zijn. Ten tijde van boek en film was Amerika op zich nog racistisch. Het werd enkel goed gepraat met het afschaffen van de slavernij (wat uiteraard een geweldige begin was). Vergeet ook niet dat het verhaal zich nog eerder afspeelde rond de Amerikaanse Burgeroorlog.

Ik ga er (wellicht te gemakkelijk) vanuit dat als de tekst inderdaad zo bedoeld is als door The one ring wordt geinterpreteerd, er een golf van protest zou zijn gevolgd. Ik kan daarover echter op internet niets terug vinden. Of ben ik nou heel erg naief?? Mijn hemel, nu begin ik zelf al te twijfelen. Het is toch wel een erg vreemde tekst............Even gegoogled (racism in Gone with the wind) en dan poppen er toch wel erg veel hits op die niet al te gunstig voor de film en zijn wat dubieuze karakter ten aanzien van slavernij uitvallen!

Ik neem mijn eerdere posts tekstueel terug (fysiek lukt niet meer, dan ziet de discussie er zo raar uit) en geef The one ring gelijk.

Ik volg The One Ring gedeeltelijk. Het is inderdaad racistisch, maar Amerika anno 1930's was gewoon zo. Daarmee wil ik het niet goed praten en is de film voor mij ook niet slechter, maar dit hoort gewoon tot die tijdsgeest. Dik 20 jaar later als de popcultuur groter werd, was het zelfs voor wereldsterren als Ray Charles, Chuck Berry of Harry Belafonte nóg altijd moeilijk om in de gratie te vallen bij de blanke man. Soms nog harder in Zuidelijke staten dan in het Noorden. Zonder te veel af te wijken van racisme in de filmwereld. Het is net in deze film dat één van de zeldzame Oscars voor een zwarte acteur uitgedeeld werden. Hattie McDaniel was zelfs de eerste zwarte ooit die een prijs won op de Academy Awards. Pas in 1958 zal de eerste nominatie voor een hoofdrol volgen en pas in 1963 een prijs winnen.

Zonder verder uit te wijden over racisme in de filmwereld, wil ik maar aantonen dat dit eenmaal quasi de norm was in het Amerika van begin vorige eeuw. In de stomme film zou men nog liever een blanke zwart verven dan een zwarte acteur te gebruiken. Waarmee ik dat natuurlijk niet wil goedpraten. Ik denk dat Gone with the Wind, een film over de tijd van de slavernij, niet per se racistische intenties had. Anders had het beeldje van Hattie McDaniel ook niet door gegaan.

Een prachtige film!

Emotionele romantiek, prachtig acteerwerk, mooie locaties en vooral voor zijn tijd best wel heftig rondom het onderwerp.

Maar over het algemeen een meesterwerk.

Het acteerwerk van de spelers is gewoon fantastisch, daar kan je gewoon geen andere mening over hebben.

Wel typisch acteerwerk voor zijn tijd.

Nog de typische clichés komen naar voren, maar in deze film is dat juist het mooie.

De oorlog wordt, zoals ik al zei, voor zijn tijd best wel heftig in beeld gebracht en dat vind ik echt geweldig.

Tenminste niet zo'n slappe hap zoals de meeste films uit die tijd.

Het enige nadeel van de film is absoluut toch de speelduur.

De film duurt zo verrekes lang, van mij mag ie toch echt wel wat korter duren.

Normaal heb ik daar niet zo snel kritiek op, maar deze film duurt 4 uur en dat is gewoon echt te lang en dan krijg je wel zin ja om even snel je mobiel te checken (en hem niet op pauzen te zetten )

Maar ja, hij mag zeker wel 10 of 20 minuutjes korter duren.

Voor die reden geef ik hem toch wel een hele ster minder, als de film nou bijv. die minuutjes (die ik boven noemde) minder duurde had ik hem een perfecte scoren gegeven van 5 sterren.

Voor de rest is Gone with the wind gewoon pure filmkunst.

een klassieker van amerikaanse grond!!