Gone with the Wind (1939)

Raar stukje in dat bericht over Birth of a Nation, men is daar niet anders naar gaan kijken maar die film was direct al vrij controversieel.

Ik zie nu pas dat ik nog geen waardering gegeven heb voor deze epische film. Lang geleden gezien en ik was toen helemaal weg van de knappe Vivien Leigh. Terwijl Olivia de Havilland ook aan mooie dame was, speelde die toch maar een seut terwijl Vivien Leigh een sterke vrouw neerzette die zich staande kon houden in een harde mannenwereld.

Van Clark Gable ben ik nooit een fan geweest, terwijl hij een macho man moet voorstellen vind ik hem nogal erg met zijn uiterlijk bezig, wat je meer van een vrouw zou verwachten. Eigenlijk een beetje zoals de metroman van deze tijd. En om één of andere reden stoort mij dat aan hem.

Ondanks het feit dat deze film een hele lange zit is, blijft het toch boeiend. Je moet de film natuurlijk in zijn tijd plaatsen, toen men nog vaak geschilderde achtergronden gebruikte. Hoewel voor sommige scenes, zoals die met de gewonde oorlogsslachtoffers tijdens de slag van Atlanta, veel figuranten werden gebruikt wat toch indrukwekkend oogt.

De muziek vind ik ook heel meeslepend. Nadat ik de film had gezien heb ik ook het gelijknamige boek van Margaret Mitchell gelezen.

“Frankly, my dear, I don't give a damn.”

Indrukwekkende klassieker. Boeken zijn er vol geschreven over Gone with the Wind en het is één van de geliefdste films aller tijden. En nu ben ik er eindelijk eens echt vier uur voor gaan zitten. Als je puur naar het romantische verhaal tussen Rhett en Scarlett kijkt dan oogt het voor een vier uur durende film wel erg mager, maar dat is natuurlijk maar een heel klein deel van de aantrekkingskracht van Gone with the Wind. Je zou het bijna als een feit kunnen beschouwen dat onsympathieke personages interessanter zijn dan sympathieke personages, en wat dat betreft heeft Gone with the Wind met Rhett en Scarlett twee van de beste personages in filmgeschiedenis.

Hij cynisch en een tikkeltje arrogant, zij egocentrisch, obsessief en soms ronduit onuitstaanbaar. Samen uiteindelijk een 'match made in heaven (or hell)’ vormend. Minpunten zijn Scarlett's obsessieve verliefdheid op Ashley (oninteressant personage en acteur), het soms wat theatrale acteren, en het laatste uur met het langdradige getouwtrek tussen Rhett en Scarlett en wat vreemde plotontwikkelingen. Sterke kanten zijn er in overvloed. Scarlett mag dan niet al te sympathiek ogen, door oorlog en armoede zie je haar wel steeds krachtiger en zelfstandiger worden. Haar liefde voor het landgoed Tara is ook mooi weergegeven. Daarnaast is het eerste gedeelte tot aan het uitbreken van de Amerikaanse Burgeroorlog weergaloos en cinema op haar best. Prachtige decors en kostuums, goed geïntroduceerde personages (Leigh en Gable zijn gelijk op hun best), heerlijke muziek en overall een sfeervol begin. Het straalt allemaal grootsheid en grandeur uit, wat gezegd kan worden over de gehele film. Perfect geregisseerd door Fleming.

Het tweede gedeelte met de Amerikaanse Burgeroorlog is ook verbluffend voor een film uit 1939, met het overzichtsshot van het slagveld en het brandende Atlanta als uitschieters. Eigenlijk zou ik deze film nog een keer op een zo grootst mogelijk scherm willen bekijken, want het kleurengebruik, de schitterende locaties en het camerawerk leent zich daar uitstekend voor. Het derde gedeelte is het sluitstuk van verschillende verhaallijnen en het soapgehalte gaat hier flink omhoog. Het is het minste gedeelte, maar doet uiteindelijk niets af aan de terechte klassiekerstatus van Gone with the WInd.

'It will come to you, this love of the land. There's no gettin' away from it if you're Irish'

Wat een enorm lange, maar mooie zit. Vier uur voor een film slaat normaal gesproken natuurlijk nergens op, maar hier is de lengte gerechtvaardigd. Je groeit mee met Scarlett, leert haar verschillende gezichten kennen. Ziet hoe ze ontzettend haar best doet, maar steeds tegen de stroom in blijft roeien. Des te hartverscheurender dat uiteindelijk alles er niet zo gek veel toe bleek te doen.

Gone With the Wind is ook een film die vandaag de dag niet meer zou kunnen worden gemaakt. Niet alleen vanwege de lengte, waar de wereld niet meer op zit te wachten, maar ook door het verhaal. Vier uur lang een in hoofdlijnen eenvoudig verhaal over de liefde in oorlogstijd; tegenwoordig zouden ze de behoefte voelen er een opzienbarende draai aan te geven. Zou het hoofdverhaal slechts als kapstok dienen voor spektakel. Des te mooier dat hier het pure, krachtige verhaal zonder opsmuk wordt verteld.

Tegen het dramatische - als in: uitvergroot drama - acteerwerk uit die tijd moet je kunnen. Het stuit mij nog wel eens tegen de borst, maar de ietwat hysterische Vivien Leigh zet haar rol met zoveel overtuiging en gevoel neer dat je uit haar hand eet. Haar ogen zeggen vaak meer dan de meeste actrices van nu met honderd woorden kunnen vertellen.

En dan heb ik een van de grootste pluspunten van de film nog niet eens benoemd: de cinematografie. Wat een ontzettend mooie beelden krijg je hier toch voorgeschoteld. Zoveel zelfs dat je er op den duur aan gewend raakt en het bijna niet meer opvalt. Mijn absolute favoriet: de rode beelden rondom de brand. Schitterend, uniek en zo gewaagd.

Gone With the Wind vergde alsnog wel veel van m'n geduld en ik heb het ook zeker niet in vier klokuren gered. Bovendien begint de film beter dan hij eindigt, zoals mijn bovenbuurman terecht opmerkt. Maar dat is niet erg als je er zoveel moois voor terug krijgt.

Met recht een klassieker.

''Frankly, my dear, I don't give a damn.'' Het is een van de beroemdste filmquotes aller tijden en ik had de betreffende film nog nooit gezien. Dat komt denk ik door de leeftijd van de film in combinatie met de enorme speelduur van liefst 4 uur. Extreem lang, dan is het toch hopen dat het allemaal erg pakkend is. Films als Dancing with wolves en Das Boot waren ook zo lang, maar daar sprak het plot me al meer aan. Maar goed, toch maar eens tijd voor deze klassieker gemaakt en gelukkig viel het me allemaal niet tegen.

Gone with the wind valt vooral op als een vrij modern gefilmde film uit die tijd. Ik heb uiteraard diverse titels uit de jaren 20 en 30 gezien, maar het waren vaak moeilijke zitten voor me, doordat het medium film in die periode gewoon anders was. Het waren vaak een soort toneelstukken met beeld voor mijn gevoel. Maar Gone with the wind voelt echt aan als een grootse blockbuster en je ziet het er niet vanaf dat dit alweer binnenkort 80 jaar oud is. Niet boeiend van de eerste tot de laatste minuut, hier hadden ze de 4 uur echt wel aanzienlijk in mogen korten tot maximaal 3 uur, maar verder valt er weinig op aan te merken. Bij vlagen prachtig camerawerk met hele mooie shots en achtergronden, behoorlijk acteerwerk (wel een beetje overacting) en diverse interessante verhaallijnen. Clark Gable zet een iconische rol neer en ook Vivien Leigh doet het naar behoren. Beiden komen niet zo sympathiek over, maar dat is in dit geval vermoedelijk ook een kracht van hun rollen.

De film uitzitten kost je gewoon tijd en vergt geduld, maar is wel de moeite van het proberen waard geweest. Helemaal als je de historische periode waarin de film zich afspeelt wel kan waarderen.

3,5*

Het duurde mij te lang. Misschien ook doordat dit soort films niet helemaal mijn ding zijn. Ik vind de kostuums erg mooi, ik vind het acteerwerk goed en ik vind Scarlett een leuk personage, maar de verhaallijnen konden mij niet geheel boeien en ontroeren. Wel een voldoende. 3*

Een doorgaans boeiende epic die ondanks een lange speelduur weinig of geen inzakkingen kent. Ik deinsde even terug toen ik las dat het opnieuw een poging was de Amerikaanse burgeroorlog en de aansluitende Reconstructie in filmvorm te gieten. Het is niet meteen mijn favoriete gespreksonderwerp, ook al wordt de oorlog hier meer gebruikt als overkoepelend verhaalelement. Gone with the Wind vertelt in eerste instantie een liefdesverhaal, waarin een (onvermijdelijke) liefdesdriehoek de acties van de personages bepaalt. Er zijn gelijkenissen te vinden met films als Birth of a Nation en Jezebel, al blijft het verhaal redelijk braaf. Een radicale weergave van de KKK ga je niet te zien krijgen en de wreedheid van slavernij wordt bijna volledig verdoezelt. Het verhaal wordt grotendeels vertelt vanuit het standpunt van 'Southern Belle' Scarlett, gespeeld door Vivien Leigh. Net zoals Bette Davis in Jezebel is Scarlett een nogal ingewikkeld type wiens zelfzekerheid al gauw omslaat in manipulatief en kinderlijk gedrag. Ondanks haar al dan niet geveinsde apathie beschikt ze over een zekere aantrekkingskracht, hetgeen zich vooral uit in scènes met tegenspeler Clark Gable, die zowel met zijn speelse als met zijn jaloerse karakter voortdurend de show steelt. De volledige evolutie van Scarlett is nogal moeilijk samen te vatten aangezien het over een grote tijdsperiode is verspreid, maar ze doorloopt in ieder geval verschillende fases die haar karakter en de film zelf fris en interessant houden. Soms voelen haar beslissingen wat repetitief aan, maar niet in die mate dat het storend wordt.

Verder hanteren ze een vlotte vertelstijl met grote sprongen in tijd. Het hoogtepunt voor mij was de uitbraak van de burgeroorlog en het tragische verloop in Atlanta. Enkele scènes en shots resulteerden in kippenvel en de pijn en horror werd bij momenten echt voelbaar. Alles is tevens mooi in beeld gebracht en het gebruik van Technicolor was een goede beslissing. Mooie schaduwbeelden hier en daar, waarbij de silhouetten in contrast komen te staan met een zonsondergang.

Het grootste probleem blijft het feit dat ik me niet helemaal kan inleven in romantiek uit dit tijdperk. De personages draaien meestal lange tijd rond de pot zonder duidelijk te zeggen wat ze voor elkaar voelen. Het voelt tegelijk zo oppervlakkig en complex aan en ik kan maar geen emotionele connectie vormen met de twee hoofdpersonages. Punten voor de oorlogsscènes in Atlanta, de fantastische rol van Clark Gable, goede regie en een onderhoudend verhaal.

Pfffff....flink oordeel deze film door de komen en ik zal wel een verschrikkelijke barbaar zijn dit te zeggen, maar bijna vier uur GTST van juffrouw Scarlett is me toch wat teveel, want helaas draait het om weinig anders deze film.

De eerste twee uren zijn nog wel aardig door te komen met de voor die tijd grootste decors, de brandende pakhuizen in Atlanta, de tocht met de wagen terug naar het landgoed en onder andere de achtergrond van de Amerikaanse Burgeroorlog. Zo ook mooi de momenten in het hospitaal of het plein vol gewonden.
Wanneer Scarlett het landgoed weer enigszins opgekalefaterd heeft en iedereen zijn steentje bij moet dragen moet ik soms denken aan Cold Mountain, hoe Zellweger en Kidman zich daar ook op een bepaald moment zelfstandig redden. Op zich een prima beeld zo na de burgeroorlog, alle mannen zijn dood of getekend, armoede, wederopstanding en profiteurs, prima. Scarlett heeft zich dan wat mij betreft prima ontwikkelt van pruilerig wicht tot een selfmade woman die de dingen regelt, werkt en voor zich opkomt.

Maar dan, die laatste anderhalf uur zakt het niveau wel zo in tot een langdraderig liefdesdrama. Dan trouwt ze met die voor het geld, die wordt weer vermoord, dan maar met Rhett trouwen om het geld een kind krijgen en ongelukkig zijn, half uitelkaar, half bijelkaar, het kind gaat dood om dan uiteindelijk toch te bedenken dat ze dacht dat ze van iemand anders hield maar ondertussen toch alleen maar van Rhett hield. Blij dat Butler de deur dichttrok met zijn famous last words anders waren we nu nog bezig geweest met de grote vraag; van wie oh wie houd Scarlett O'hara...

Neen, niet mijn ding. Slaapverwekkend dramatisch geneuzel, wel een mooie achtergrond de Burgeroorlog die er jammer genoeg te weinig in voor komt en te snel afgelopen is, prima decors en iedereen doet meer dan zijn best maar in deze categorie vind ik Docter Zhivago toch een stuk boeiender.

Prachtige film waarin een jonge vrouw verliefd is op een man die op het punt staat een andere vrouw te huwen. Een mooi en episch verhaal waarbij de eerste helft zich afspeelt tijdens de Amerikaanse burgeroorlog met een paar groots opgezette scenes. Het hoofdpersonage is eigenlijk een onuitstaanbaar en egoïstisch wicht, maar toch werkt het. Meeslepende muziek van Max Steiner en mooi in beeld gebracht allemaal. Een klassieker onder de klassiekers.

Ik zie dat mensen in 2017 het idee hadden dat er toen voor het eerst iemand vond dat GWTW racistische elementen bevatte. Daarom even dit artikel uit het Algemeen Handelsblad van 14 april 1940:

Overigens kwam ik ook tegen dat door de filmcriticus van de NYT direct na de oorlog beargumenteerd werd dat Gone With The Wind beter niet kon worden uitgebracht op het vasteland van Europa, aangezien de hoofdpersonen niet volledig moreel onberispelijk waren en dat dat niet goed was voor het aanzien van de Amerikaanse soldaten in Europa.

Gone With The Wind kwam in Nederland in 1955 voor het eerst uit.

Hij draait de komende maand in Cinerama in Rotterdam. Kijk er erg naar uit m op het grote witte doek te zien. De laatste (en eerste) keer was ergens medio jaren 80.

Gone with the Wind is een film die je enkel in de bioscoop moet zien. Het drama en de emoties worden er met zulke vette pennenkwasten opgezet dat op elk kleiner doek het te weinig ruimte krijgt.

Schitterend epos over de val van het zuiden, waarin twee van de leukste personages uit de film historie een meedogenloos spel van attractie en afwijzing opvoeren. Scarlett O’Hara wordt echt fantastisch neergezet door Vivien Leigh en Clark Gable biedt het perfecte tegenspel.

Deze moeder van alle soaps staat garant voor een avond heerlijk entertainment. Nog tot eind deze maand elke donderdagavond en zondagmiddag in Cinerama Rotterdam. Gaat m zien!

Verhoogd met half punt naar een dikke 4

De op één na langste film die ik ooit heb gezien. Alleen Novecento was langer.

Film zelf viel me niet tegen. Verwikkelingen namen geregeld een verrassende wending. Alleen het laatste uur vond ik minder geloofwaardig. Aan de dood van dochter Bonnie en aan de dood van Melanie werd te oppervlakkig voorbij gegaan, in mijn ogen.
Bijzonder dat Olivia de Havilland, die Melanie speelde, nog altijd leeft. Ze is nu 103.

De grote klassieker.

Wel een hele zit, deze Gone with the Wind. Ik heb de film dan ook in 3 etappes gekeken. Doordeweeks kwam ik er gewoon echt niet aan toe om een film te kijken die een speelduur heeft van 238 minuten. Dat lukte me gewoon niet. Maar dat heeft niets aan mijn stem veranderd.

Het is alleen wel altijd een gokje om aan dit soort films te beginnen. Ik zie diverse tips om deze gewoon in de bios te zien, maar ik vind 238 minuten echt te lang om uit te zitten. Maar ook door hem thuis te kijken had ik gewoon een leuke ervaring tijdens het kijken.

De romantiek lag me alleen niet, maar gelukkig zijn de overdreven romanatische scenes nog redelijk beperkt. Maar als ze er dan zijn zijn ze redelijk knullig. Het zoenen gaat altijd zo raar, en de gehele opbouw blijft me toch wel wat te theatraal. Het moet je maar liggen.

Het eerste deel vond ik veel beter dan het tweede, alhoewel het tweede deel ook gewoon weet te boeien. Maar de gehele burgeroorlog vond ik toch wel indrukwekkend gebracht. Zeker als de inval ook daadwerkelijk is begonnen. Een aantal indrukwekkende scenes en mooie grootse beelden.

Het blijft toch wel leuk om te zien dat dit maar 3 miljoen gekost heeft. Toen heel veel geld, maar nu is het weinig. Maar visueel vond ik het er netjes uitzien. Het blijft een film uit 1939, dus een aantal dingen zijn wat ouderwets. De scene-overgangen gaan soms wat chaotisch en random, mijn voornaamste kritiekpunt.

Mooi kleurgebruik. Film komt wel echt tot leven dankzij de kleur. Heerlijk grootste scenes soms en heel degelijk acteerwerk. Leigh zat qua acteerwerk soms op het randje, maar op een gegeven moment (en zowat voor het eerst) had ik weinig last meer van het theatrale acteerwerk.

Gable en De Havilland doen het ook goed. Het blijven redelijk intrigerende karakters, al staat Leigh overduidelijk in de spotlight waardoor eerdergenoemde niet heel bijzonder veel uitdieping krijgen. Maarja, het voldoet zeker.

Er gebeurd veel, en dus vervelen de 238 minuten eigenlijk niet. Slechts het eerste half uur was ik even zenuwachtig omdat het me het minst boeide. Eenmaal de oorlog begint is het direct boeiend en tot het einde blijft het boeiend. Dus ook wanneer de oorlog weer ten einde is.

Indrukwekkende sets soms. Erg knap voor zo'n oude film. Ik heb weinig kritiek op de film. Het blijft alleen de romantiek die me niet pakt en ook totaal niet serieus kan nemen. Dat blijft me weer wat te vreemd en theatraal. Voor de rest helemaal geen vervelende zit.

Je moet er alleen wel tijd voor vrijmaken. Wel blij dat ik dan toch deze klassieker kon zien. Is me heel erg meegevallen.

De beeldenstormers van BLM hebben na de standbeelden ook de films in het vizier gekregen. Morgen de boeken? Gone with the wind was gisteren nog een cinematografisch meesterwerk, vandaag op de index van verboden en racistische films. HBO Max schrapt filmklassieker

Nee hoor, hij komt gewoon terug met een stuk duiding.

En zoals eerder hier te lezen. De film was vanaf het uitbrengen al niet bepaald onomstreden.

Sjeezes, alles wordt verboden... enkel nog knielen zullen we...

Er wordt helemaal niks verboden.

We staan aan het begin van een Orwelliaanse nachtmerrie waarvan het einde nog lang niet in zicht is.

Zelfs dat niet, je kan de film nog gewoon in de winkel kopen. Je spreekt niet eens over een service die voor ons hier beschikbaar is.

Verder is het een bedrijf dat meent dat de film in huidige vorm wat omkadering nodig heeft en die liever niet meer zonder die omkadering aanbiedt. Iets wat ze ook al met andere van hun IP gedaan hebben trouwens, dus nieuw is het zeker niet.

Het is ook helemaal niks van deze tijd, want Disney zit al jaren op Song of the South, die ze gewoon helemaal niet meer willen uitbrengen/streamen. Dus daar kan je wel (praktisch) van een verbod spreken, maar vreemd genoeg zie ik je bij die film niet klagen.

Het gaat ook veel verder dan enkel deze film, maar ja u bent nogal selectief in wat je wil horen/lezen. En ga jij me nu zeggen of aanwijzingen geven, op welke film ik moet reageren? Dacht het niet onderhuid

Waar lees/hoor ik selectief dan?

Als je bredere problemen/zorgen hebt hoeft dat niet bij een specifieke film besproken te worden. Het voorbeeld van Gone with the Wind is amper het vermelden waard binnen deze hele kwestie, maar doemjankers misbruiken alles om hun gejammer ten toon te kunnen sprijden. Er is op MM al een censuur topic waar je de zaken breder kan trekken, wat er met deze film gebeurt wordt belachelijk overroepen door mensen die duidelijk ergens anders mee worstelen.

En die kinderachtige woordspelingen mag je ook achterwege laten. Als je je dan toch als slimme, blanke man wil neerzetten mag je de lat ook wel iets hoger leggen voor jezelf.

Bij de Disney shorts in de Disney Treasures box zitten bij een aantal "aangebrande" shorts een disclaimer van Leonard Maltin die een historische context schetst. Gewoon even een korte uitleg en nadien wordt de short in zijn volledigheid getoond. Daar kun je toch niets op tegen hebben?

Ben kritisch op verwijdering en doe vervolgens mobiel per abuis aan zelfcensuur (kreeg geen waarschuwing of klikte te snel). Soit, mijn punt is gemaakt. En laten we nu niet in die valkuil van wij-zij denken trappen. Dat is exact het probleem. Concentreer op het ageren tegen 'rationele' top-down censuur, niet tegen emoties van uitsluiting (individueel of in groepsverband). De notie van een geforceerde disclaimer laat vooral zien dat didactiek en instructie expliciet boven ieder vermeend zelfdenkend vermogen van kijkers / burgers wordt geplaatst.

Niet geheel onterecht.

Als een verder onopvallend stukje informatie extra meerwaarde kan bieden voor bepaalde mensen, zie ik het probleem niet zo. Wanneer er extra verklarende ondertitels in de film zelf zouden toegevoegd worden, of intertitles met uitleg (zoals bij de oude silents) is het weer een ander verhaal, maar ik neem aan dat de "omkadering" die aangeboden wordt minder irritant is dan de meeste rotzooi die je krijgt te zien vooraleer de film zelf begint als je hem in de DVD speler stopt.

Of het uiteindelijk effectief is, is een geheel ander verhaal natuurlijk. Vooralsnog lijken dit soort acties mij vooral symbolisch en weinig nuttig, maar zolang het niet echt stoort gun ik sommige mensen ook hun symbolische overwinning.

Misschien kunnen we op MovieMeter ook disclaimers onder bepaalde synopsissen gaan zetten, kijken hoe dat het gros van de gebruikers bevalt

Het zou in ieder geval een hoop gezeik bespaard kunnen hebben!

Ik zie een trigger rating wel zitten eigenlijk. Uiteraard met een klassementje erbij in de toplijsten sectie.

Het erkent vooral een realiteit.

Ik ben ook vooral pro kritisch denkvermogen en tegen betutteling, maar da's dan puur idealistisch. Realistisch gezien is het een ander verhaal vind ik. En zoals eerder gezegd, ik geloof ook niet echt dat het effectief zal zijn. Net zoals "drink, maar met mate" en "geld lenen kost ook geld" volgens mij nog niet veel mensen van de ondergang gered hebben. Anderzijds kost het mij ook teveel moeite om mij aan zo'n dingetjes te storen. Voor mij valt dat onder "baat het niet, dan schaadt het niet" oplossingen.