Gone with the Wind (1939)

Ik heb thuis een redelijk groot scherm 2.40 m breed HD, wel ongeveer te vergelijken met bioscoop afstand/ doekgrote. Ik vindt vroege technicolor prachtig om te zien, daar lag het ook niet aan. Ik kan mijn aandacht niet bij soapachtige verhaallijnen houden, nooit gekund ook. Douglas Sirk vindt ik overigens wel super. Of Brief Encounter. Om eens twee romantische klassiekers te noemen die ik wel erg mooi vindt.

Ik heb gelijk nadat ik Gone with the wind afzette Holiday uit 1938 opgezet, dat ging er wel prima in. Tempo van Gone with the wind ligt ook wel heel erg laag, zeker voor die tijd. Klassiekers graag dus, maar deze lust ik echt niet.

Ik weet toevallig dat hij een groot scherm heeft en dat het dus minder uitmaakt, maar ja, dat maakt uit. Zeker bij oude films die gemaakt zijn in de tijd dat er nog geen tv bestond, die zijn niet gemaakt met de gedachte dat dingen ook op kleine schermpjes te zien moeten zijn. En juist zo'n kleurenepos als GWTW krijgt meerwaarde op groot scherm (denk ik, ik heb dit specifieke voorbeeld nooit getest), bovendien is er net een nieuwe gerestaureerde 4K transfer uit.

It Could Matter. Of het ook persé zo is, weet ik niet.

En biosguru, dat kan hoor. Ik werd laatst zowat niet goed van How Green Was My Valley. Zoete troep.

Ik ben er ook net achter dat ik verfilmingen van Tennessee Williams vervelend vindt. (Streetcar Desire, Suddenly last summer, Cat on hot tin roof). Gaat ook meestal over het zuiden. Gister "the dirty south" gezien docu van Rich Hall, over films die over het zuiden van de VS gaan, o.a. Gone with the wind. Geen aanrader overigens die docu.

How Green was my valley gaat prima, ik kan juist erg goed tegen zoet spul uit die tijd Captain Courageous reg. Victor Fleming 1937 bv, prachtig. Zolang het maar niet naar de soap kant gaat. Daar kan ik mijn aandacht niet bij houden.

Zo groot is het beeld van Gone with the wind niet. Ik ben hem gaan zien het weekend voor de Kerst in het Chassé Theater te Breda en het leek wel een ouderwetse 4:3 verhouding qua beeld. Links en rechts van het doek werd een aantal meter niet benut. Blijkbaar kenden ze toen nog geen langwerpig speelfilmbeeld? Beeld viel ook erg donker uit. Lijkt me niet dat, wanneer je thuis een groot scherm hebt, het bij deze film heel veel uit maakt.

Sterker nog: Het is 4:3. Of eigenlijk 1.66:1. Zoals bijna alle films uit die tijd.

Bredere schermen werden in Hollywood pas in de jaren '50 gewoner, mede door de opkomst van televisie. Het bioscoopbezoek begon te dalen en dat was een van de technische veranderingen om mensen toch naar de bioscoop te krijgen.

Ja klopt, tv bleef op het oude 3:4 Academy formaat en Widescreen was het eerste 16:9 formaat (1:1:85). Volgens mij is de 3e terugkeer van 3D ook een technische "verandering" om mensen weer naar de bioscoop te krijgen. En het is nu met digitale projectoren natuurlijk veel makkelijker te realiseren.

Als je de 4K versie van Gone with the Wind in de bioscoop ziet, zou er minstens zoveel licht op het doek moeten vallen als bij de bredere formaten. Gek dat het aan de donkere kant was bij Chase. Zelfde hoeveelheid licht op een kleiner oppervlak zou helderder moeten zijn...

Plaatje van de diverse bios...

En dan heeft Xavier Dolan vorig jaar zijn Mommy opgenomen in het beeldformaat 1:1...

Eigenlijk verwachtte ik niet echt veel van deze film, een romantisch verhaaltje en dat zal het zijn.

Maar hij is me beter bevallen dan ik ooit had vermoed.

Oké, de romantiek is aanwezig, maar ook de intriges, de valse spelletjes.. het zit er allemaal in..

Een heel lange zit is het wel, bijna 4 uur, maar kan niet zeggen dat hij langdradig is, hij keek wel vlot weg.

Het moet destijds wel een huzarenstukje zijn geweest om dergelijke film op te nemen, alles onder de moderne speciale effecten... een tijd toen figuranten nog 'echt' waren

Kortom: hem lang gewacht om deze klassieker, die ik alleen van naam kende, te bekijken, maar ben er wel tevreden over en blij dat ik hem nu heb gezien .

Prachtige film over een zeer interessante (doch tragische) periode in de Amerikaanse geschiedenis. Bij veel oude films stoor ik me aan het camerawerk/beeldkwaliteit, dat was bij deze film totaal niet het geval. Het ziet er gewoonweg fantastisch uit! Fleming heeft hiermee een kunstwerkje geproduceerd dat de tand des tijds eenvoudig heeft weten te doorstaan. Een groter compliment kun je toch niet geven aan een film van meer dan 75 jaar oud!!

Heerlijke film voor op een luie zondag!

Deze een tijdje geleden opgenomen, maar door de lange speelduur me er nu toch eens aan gewaagd. Uiteindelijk is de film wel de moeite om eens gezien te hebben. Ondanks dat de film al uit '39 komt ziet de film er nog altijd erg goed uit. Het verhaal is ook wel interessant en er gebeurd wel genoeg en ook de cast doet het zeker niet slecht. Het einde was origineler dan verwacht.

Toch blij dat 'k deze eens heb bekeken, ondanks de 238min.

Eindelijk de tijd eens genomen om deze klassieker eens te gaan zien. Wilde hem het liefst in een keer zien namelijk.

4 uur lang wordt je meegenomen naar het zuiden van de VS, wat toen nog geen VS was natuurlijk, tijdens de burgeroorlog daar. Gone with the Wind is gewoon episch. De prachtige muziek tilt de film naar een nog grotere schaal. Prachtig. Het verhaal gaat zo af en toe wat van de hak op de tak, maar overall is dit een schitterende vertelling. Hoe alles ook samen komt is al geweldig. De oorlog, de romantiek, de fotografie, de schaduwen en het gebruik daarvan, de schitterende kostuums en sets. Ook geweldig om de nasleep van de oorlog te zien en ervaren. Naar het einde toe, de laatste 40 minuten, komt de film op een wel hoog niveau. Ook het einde is prachtig. Leuk om het terugkerende thema home (thuis) door de film verweven te zien. Enige probleem wat ik had was een beetje met het acteerwerk. Is soms wel een beetje erg over the top. Vond het zo af en toe wat "off" in vergelijking met het spel in de rest van de film. Behalve dat punt is dit toch bijna perfectie. De film duurt erg lang, maar is het elke minuut waard.

Erg mooie scene en shot trouwens op het treinstation

Moeilijk, moeilijk, moeilijk. Een film met zo'n status als deze vind ik moeilijk te beoordelen. Het wordt gezien als het summum van Hollywood in al haar glorie. Het doet mij geeneens verouderd aan, echter ik vind het verhaal zelf behoorlijk dramatisch en oubollig. Wellicht de moeder aller soaps, er zitten elementen in die mij ongemakkelijk laten voelen. De glorificatie van de levensstijl in het Zuiden kan ik vanuit het oogpunt van de schrijfster begrijpen, maar dit was toch grotendeels gebaseerd op de slavernij. Dit stoort mij nog niet eens zo, maar wel de segregatie in de VS tot aan de jaren 60. De zwarten worden in Hollywood karikaturaal en / of overdreven sympathiek en onderdanig neergezet. Feitelijk was Sidney Poitier de eerste zwarte acteur die dit doorbrak (gelijk ook een van de beste Amerikaanse acteurs ooit).Normaal gesproken ben ik niet zo van het benadrukken van racisme, maar ten tijde van Klassiek Hollywood kun je daar niet omheen. Ik heb dus moeite met de glorificatie van de Zuidelijke levensstijl en de portrettering van zwarten in Hollywood.

Feitelijk is deze film gebaseerd op een driestuiverroman (ongelooflijk dat dit verhaal een Pullitzer Prijs heeft gewonnen!). Het gaat over het volwassen worden van Scarlett O’Hara of in ieder geval haar overwinning van obstakels. Het is een liefdesverhaal ten tijde van de Burgeroorlog. Het is met pracht en praal en feitelijk bombastisch gefilmd. Ik ben helemaal geen fan van MGM; naar mijn mening de minste van alle Hollywood studios: bombastisch, pretentieus en vaak nietszeggend. Geef mij Warner Bros, Universal en Paramount maar. De film volgt het leven van Scarlett en feitelijk zien we geen verandering in, behalve dat ze volhoud en volhard. Melanie is een Engel rechtstreeks uit de hemel en Ashley is een onbeholpen zwakkeling.

Ondanks deze woorden zie ik wel degelijk pluspunten in deze film. Ja, het is bombastisch, maar wel uitstekend gedaan. De kleurenfotografie is adembenemend en de sets zijn indrukwekkend. De twee grootste pluspunten zijn toch Leigh en Gable. Uitstekend geacteerd. Het mooie vind ik vooral dat de hoofdrolspelers onsympathiek zijn (en blijven). Deze rollen zijn tien keer zo interessant als de goed heilig rollen van Melanie en Ashley. Leigh en Gable dragen de film en in mijn optiek ZIJN zij de film. Tot slot: mooie muziek.

De lange speelduur van dit grootse epos nodigt wellicht niet meteen uit, maar de film heeft een zeer onderhoudend plot. Wanneer de perikelen van de burgeroorlog nagenoeg geheel naar de achtergrond verdwijnen en de focus enkel nog ligt op de moeizame relatie tussen Rhett en Scarlett, wordt het wel iets minder interessant om naar te kijken. Qua acteerwerk steken Vivien Leigh en Clark Gable er bovenuit met twee sterke vertolkingen. Voor een film van een dergelijke leeftijd ziet het er bovendien allemaal zeer behoorlijk uit. Deze filmklassieker is dan ook zeker de moeite waard.

Vandaag weer iets bijgeleerd: F. Scott Fitzgerald, auteur van die andere grote Amerikaanse roman The Great Gatsby, werkte in 1938 korte tijd aan het script van deze film.

Het zal zo'n 50 jaar geleden zijn dat ik met mijn oma en een tante mee naar de film mocht, ik was een jaar of 11. Eigenlijk te jong om iets van de film te begrijpen. Wat toen de meeste indruk op mij maakte was dat de nanny van Scarlett een rode onderjurk kreeg. Zij was daar erg gelukkig mee en liet hoorde hoe hij ruiste. Vele jaren later toen ik een videorecorder kocht, heb ik ook een band gekocht van 'Gejaagd door de wind' Wij hadden het Philips-systeem en daarom maar één band, die kon je aan twee kanten bekijken. VHS moest de film op twee banden zetten. Toen ik weer later een dvd-speler kocht heb ik de film op dvd (één schijfje) gekocht en met plezier een paar keer bekeken. Een prachtige film.

Later vond ik op een braderie de film 'Scarlett' Het vervolg op Gejaagd door de wind. Vanzelfsprekend met een andere cast, maar zó de moeite waard, ik ben er nog steeds erg blij mee. Ook deze film duurt lang 370 minuten.

Samen met mijn moeder gekeken was er niet echt kapot van een beetje te langdradig.

Mooi artikel over hoe Clark Gable zich verzette tegen rassenscheiding op de set van de film.

Mooi verhaal, sympathieke man.

Ik las dit nu pas..

Gable scoort alsnog dikke pluspunten.

Dank voor de link.

Vreemd genoeg had ik deze film nog nooit gezien totdat ik de Diamond version zag op blu ray. Schitterende uitgave maar wel met de balken links en rechts, maar dat is geen probleem, want het beeld ziet er gewoon zeker voor die tijd goed uit.

De film begint met een hoog Sissi gehalte al kwam die natuurlijk veel later uit, maar ik wist waar ik aan was begonnen. Een melodrama stuk van de eerste plank. De bijna vier uur durende film heb ik toch in een keer bekeken. Hij is redelijk zoetsappig, maar goed als er dan maar een goed plot in zit. Dit vind ik maar ten dele, wat ook geldt voor de acteerprestaties. Meest irritante dame in deze film is gelijk de hoofdpersoon Vivien Leigh. Terrible en ook veel te vaak in beeld. Wat dat betreft doet de rest het beter. Het verhaal is vrij simpel te vertellen in een paar woorden. We zien een plantage met lieve werknemers (hoezo slaven) huisbediendes, het middenstuk is de beroemde burgeroorlog en de nasleep ervan. Wat opvalt is dat de "slaven" wel erg braaf waren, wat zeker geldt als de oorlog ten einde is. Ik vind dit beeld het zwakste aan de film. Het is allemaal iets te poëtisch in beeld gebracht.

Decor aankleding schaduwen, silhouetten zijn echter fantastisch in beeld gebracht. Grappig is ook hoe lang Reth Butler het volhoudt met Scarlet.

Afijn ik vond het prima om deze film die een klassieker wordt genoemd een keer te zien en misschien nog wel eens een keer. Voor een echte klassieker zou ik dan eerder kiezen voor Dr. Zhivago die alles mee heeft voor een echte klassieker. En wat betreft slavenfilms en burgeroorlog films zijn er ook nog een hoop te noemen die een stuk beter zijn dan de voor mij toch tegenvallende Gone with the Wind. Natuurlijk dit is geen slavenfilm, maar de burgeroorlog had hier alles mee te maken. Helaas wordt dit met geen woord gerept. Zodoende moet de film het doen met luchtige romances en een stuk burgeroorlog die even langskomt.

Eerste soap in biosformaat in wezen... Om vier uur film afgesloten te zien worden met een 15 min. betoog over wat in wezen jarenlange miscommunicatie van stubborn souls is (hoe likely is dat?) en "tomorrow is another day" is natuurlijk een beetje een mallepietje verhaal, niettemin very scandalous voor die tijd (gebaseerd op de gelijknamige roman van Margaret Mitchell die een paar jaar ervoor uitkwam). Moet een vermoeiende rol geweest zijn voor Vivien Leigh om de wispelturige Scarlett te spelen. Opvallend donkere scenes, dat vooral te maken zal hebben gehad met de toenmalige belichtingstechniek. Wel fraai, want zo kreeg de film een beetje een Gothic karakter.

Poeh, wat een lange zit, worstelend tegen indutten voor het eerst helemaal bekeken.

Wat heet... helemaal?

Wellicht was de versie die Canvas TV gistermiddag op het programma had staan zelfs nog ingekort?

Na diverse eerdere pogingen is het mij dan toch nog gelukt, het is per slot een klassieker, die je gezien zou moeten hebben, al was het alleen maar om er over mee te kunnen praten.

Nou, in verhouding tot de uitputtende filmlengte is mijn commentaartje beknopt.

Studio opnames in volle kleuren zien er wel sfeervol uit, maar vaak ook erg kitschig.

De aankleding is indrukwekkend genoeg.

Enkele scènes zijn dat ook, zoals de brandende stad , waarbij de grote poorten uit "King Kong" (1933) in vlammen opgingen (leuk als je het weet)

Verder kon mij alleen het acteerwerk van Gable en vooral van Hattie McDaniel echt wakker houden.

Die laatste kreeg terecht een Oscar voor haar rol als huishoudster Mammy.

Baanbrekende fllm.

Totaal de tand des tijds doorstaan.

Je moet tot de laatste scene wachten tot je een van de beroemdste quotes uit de filmgeschiedenis hoort. Dan heb je er al bijna 4 uur film op zitten. Om te zeggen dat de tijd voorbij vloog is wat overdreven, maar toch vond ik het geen moment inzakken of saai worden- Gone with the Wind is met recht een klassiek epos.

Dat ligt voor een groot deel aan Leigh en Gable, die beiden bepaald geen sympathiek personage spelen, integendeel. Met name Leigh was de hele film door berekenend en verwend, en het is daarom knap, met de credits aan Leigh, dat ik op het eind toch medelijden had met haar. Gable is de typische macho man zonder al te veel scrupules: iemand die gewend is te krijgen wat hij wil. Tegenwerking maakt hem alleen maar zelfverzekerder, meerdere keren zegt hij tegen Scarlett dat hij van haar temperament houdt als ze hem weer eens uitscheldt. Het is dan ook niet verwonderlijk dat hij eerder genoemde quote eruit gooit juist als Scarlett kwetsbaar is- een gebroken vrouw die voor het oprapen ligt blieft hij niet. De dialogen tussen Rhett en Scarlett zitten sowieso vol spitsvondigheden waarbij Gable wel de beste teksten heeft.

Ook de andere acteurs waren over het algemeen goed, Olivia de Havilland, inmiddels 101, is lief en goedhartig maar ook wel een beetje kleurloos als Melly, McDaniel en McQueen waren prima als de trouwe bedienden (al kan ik me de negatieve respons van African Americans over met name McQueen wel voorstellen), en ook bijrollen als Dr Meade en Belle Watling werden goed ingevuld. Alleen Leslie Howard was niet helemaal op zijn plek, was misschien ook al iets te oud voor zijn rol.

De achtergrond waartegen de film speelt is ook fascinerend: het Zuiden van voor de Burgeroorlog wordt geromantiseerd als de tijd van de laatste ridders, toch wel opmerkelijk. De verwoesting en het geknakte vertrouwen van datzelfde Zuiden worden mooi in beeld gebracht, opvallend genoeg worden de Noorderlingen behoorlijk onsympathiek afgeschilderd. De scheiding goed vs slecht zoals die nu, buiten enkele zuidelijke staten, toch wel algemeen wordt gehanteerd was destijds wellicht minder duidelijk. De Burgeroorlog lag in 1939 ook nog relatief vers in het geheugen, zoiets als W.O.2 nu bij ons.

Filmklassieker Gone with the Wind als 'racistische film' in de ban gedaan | VK.nl

Och, je kon er bijna op wachten, de gekte...

Hij is fijn !