Gone with the Wind (1939)

Ik vind het een zalige film, alleen jammer dat ik weer begint van 'o, ... dan zou ik haar nek kunnen omwringen

Geweldige film met en magnifieke Clark Gable! Hij is grappig, boeiend, stijlvol, arrogant en pretentieus, hard maar ook erg liefdevol. Deze film heeft een perfectie mix van ingredienten die een liefdesdrama erg goed maakt zonder melig te worden.

En de conversaties tussen Gable en Leigh zijn meesterlijk. De vonken springen ervan af. Acteren op z'n top zoals enkel de meesters van toen dat konden.

Clark Gable heeft een paar gigantische quotes:

-Frankly my dear... I don't give a damn,

-I'll wait later, and hope for something better

-...

en nog zoveel meer quotes waar ik enorm hard voor heb moeten lachen. Ik vind Gable ook wel lijken op George Clooney.

Ik heb afgelopen weekend 'Jezebel' gezien, een film uit 1938 met de fenomenale Bette Davis in de hoofdrol.

Zelfde thematiek, zelfde setiing, alleen volledig in zwart wit. Voor liefhebbers van Gone with the Wind zeer de moeite waard.

Ondanks de lange duur van de film, geen moment verveeld. Prachtige vertolkingen van bijna allen, er word in deze film echt met passie geacteerd en dat zie je terug in het resultaat. 4* omdat Prissy zeer irritant was anders was het meer geweest.

Evelyn Keys (Suellen O'Hara's dochter) is op 4 juli '08 overleden. In '77 schreef ze haar 1e autobiografie: "Scarlett O'Hara's Younger Sister". Daarna volgde nog een 2e auto- biografie I'll Think About It Tomorrow".

Romantiek, hartstocht, actie, drama en edelmoedigheid met de Amerikaanse Secessieoorlog op de achtergrond.

Sinds het verschijnen van deze film in 1939 heeft het publiek van film en televisie reeds meerdere van deze epossen kunnen beleven.

Toch blijft dit werk een hoogstaand filmisch gebeuren voor die tijd dat een enorme indruk heeft gemaakt.

"Scarlett en Reth" was een begrip, net als "Romeo en Juliette" en dit niet alleen in de States. "Gone with the wind" wordt heden ten dage nog steeds als uitdrukking gebruikt.

Als ik nu de film moet beoordelen en dan, hoe dan ook, door een bril anno 2008 moet zien,dan zeg ik : het eerste gedeelte kan er beslist door. Het tweede : wat een gezeik, zeg. Een soap in de hoogste graad. Te veel onwaarschijnlijkheden, te veel valse emotie, te veel melodramitsche toestanden.

En wat Clark Cable betreft. Meer dan verleidelijk ooglonken kan hij niet. Dan nog liever Vivien Leigh als het onhebbelijk wicht.

Problematisch om deze film te kwoteren. Dus blijf ik er van af.

Best wel een goede film met een goed ineenzittend maar gewoon veel te lang. De decors en kostuums zijn ook wel een groot pluspunt aan deze film. De acteurprestaties van de 2 hoofdrolspelers mogen zeker gezien worden, de prestaties van kleine rollen daarintegen.

3,5

Je kunt het je bijna niet voorstellen dat deze film al "70 jaar oud" is. Door velen nog altijd de beste film aller tijden genoemd. In ieder geval is het iedere keer voor mij weer vier uur genieten van dit prachtige en sterke verhaal en dito rolbezetting.

Weet iemand toevallig wat het vervolg is van deze film?

bedankt

Toch wel, in 1994 is er een miniserie voor TV gemaakt: Scarlett. Was destijds erg veel publiciteit omheen. Kreeg in mijn herinnering slechte recensies.

Ik had meer het idee dat de film gaat over iemand die haar uiterste best doet zich niet uit de weg te laten slaan door al het verschrikkelijke dat de burgeroorlog haar aandoet.

Joanne Whalley-Kilmer (ik weet niet of ze nog steeds getrouwd is met Val) en Timothy Dalton speelden in het vervolg.

Bar slecht in vergelijking met zijn voorganger, zoals meestal het geval is met sequals.

Vivien Leigh is na mijn mening de beste actrice die ooit geleeft heeft. Deze rol doet ze perfect. Niemand die hem beter had kunnen doen. Deze film is een van de beste ooit.

Vandaag in Kleve de geremasterde versie gekocht bij Saturn met 5.1 geluid voor € 5,99. Binnenkort toch maar eens kijken want het is natuurlijk wel een klassieker.

Wat een schande, wat een schande dat ik , ondanks dat ik de DVD al drie jaar geleden gekocht hebt, nooit het kon opbrengen om de film te gaan kijken. Het was een aantal weken terug zo koud buiten dat ik op het idee kwam het eindelijk maar eens te zien.

De reputatie van de film heeft bij mij totaal de verkeerde verwachting gewekt. Ik verwachtte een lange saaie over geacteerde en geproduceerde Hollywood troep met oubollige romantiek in een technisch PRE Citizen Kane tijdperk.

Niet dus.

Ten eerste het geweldige verhaal. Net als Lord of the Rings is Gone with the Wind in essentie een verhaal dat gaat over oorlog. Hoe gewone mensen telkens weer keuzes moeten maken om te overleven. Hoe deze keuzes invloed hebben op hun verdere levensloop. Dat het een Zuidelijke visie is vind ik niet storend, immers in elke oorlog zijn het de burgers die motivaties van politici en militairen nauwelijks begrijpen, maar wel het slachtoffer worden en te maken krijgen met de ellende van alle dag. En net zoals aan het eind van LOFTR The shire verwoest en geïndustrialiseerd is , is ook in dit verhaal het 'enigszins geromaniteerde' oude Zuiden weggewaaid door de wind.

Daarnaast zijn de hoofdpersonages en het verhaalverloop buitengewoon prachtig. Centraal staat Scarett en haar groei in het leven. De zoektocht naar liefde, waarden, status en vooral veiligheid, het volwassen worden het verlangen naar eigen identiteit, het meekomen met veranderingen in de wereld, nostalgie, alles ,alles zit in dit grootse verhaal.

Clark Cable, zeker niet mijn favoriete acteur, doet hier geweldig werk.
Het is fascinerend om te zien hoe Ruth de oorlog joviaal nonchalant en vol zelfvertrouwen doorkomt, maar in het huwelijk met Scaret en de dood van hun kinderen veranderd in een cynische gekwetst en vooral gebroken man.

Scarett is echt een UBER protagonist. Zij is alles wat goed en slecht kan zijn aan een vrouw: charmant, eigenzinnig, mooi, verleidelijk, slim en vooral dapper. Maar ook koppig, gemeen, manipulatief, leugenachtig en egocentrisch,......... fascinerend.,... heerlijk.

De prachtige productie laat een verrassend realistisch tijdsbeeld zien. Het burgerlijk leven, de decors, de kostuums maar ook de ellende van geweld en ziekte zijn geweldig in beeld gebracht. Met als hoogtepunt de uitzoomende wide shot van Scarlett midden in een veld vol gewonde soldaten.

Het laatste gedeelte van de tweede akte is soms te melodramatisch en als kijker is het moeilijk meekomen met de tijdslijn versnelling, maar gelukkig maakt de legendarische slotscène alles weer goed.

Vivien Leigh speelt de rol van haar leven, zo niet de allergrootste vrouwelijke hoofdrol ooit in de cinema.

Een gigantisch meesterwerk die bijna uit de voegen van het dubbele DVD schijfje knalt.

-Een Film voor de eeuwigheid. -

Een film die ik al een tijdje had liggen op dvd, maar nog nooit had opgezet wegens te lang. Nu toch maar opgezet en er zeker geen spijt van gehad. Ik hou wel van de Hollywood-charme uit de jaren '30 en '40 met de bekende Technicolor-kleurtjes. Het zorgt voor een sprookjesachtige sfeer.

Clark Gable is een soort kruising tussen George Clooney en Sean Connery met een mannelijke uitstraling die bij veel tijdgenoten wat ontbreekt. Een Gary Cooper, John Wayne of James Stewart hadden hier misstaan.

Ondanks het romantische beeld rond deze film is het evengoed een dramatische oorlogsfilm. Fascinerend is wel dat de hoofdpersonages uit het zuiden komt. Bij de meeste films over de Amerikaanse burgeroorlog zijn de Noorderlingen de grote helden (die de oorlog ook gewonnen hebben)

De stijl van acteren is vrij theatraal en ik kan me goed inbeelden dat deze stijl voor velen wat gedateerd is en er veel filmkijkers zich niet kunnen vinden in de film. Toch vind ik persoonlijk het verhaal zeer fascinerend en de opmaak heel mooi. De kostumering, de kleuren, de shots (Scarlett op het station) die van het boek een groots epos maken.

De film lijkt slechts een cliché te zijn, met het liefdesverhaal en het theatraal acteerwerk. Toch moet dit een uitzondering geweest zijn voor Hollywood: de personages zijn zuiderlingen, voor Scarlett is liefde niet het belangrijkste maar wel geld, ze trouwt verschillende keren en dan nog niet echt uit liefde en vooral het einde is atypisch en verre van een happy end. Iets wat Amerikaanse films nu praktisch altijd toepassen.

Een sterk jaar trouwens voor regisseur Victor Fleming die in 1939 ook Wizard of Oz afleverde. Met Gone with the wind levert hij trouwens meteen één van de grootste epische films, een genre dat toen nog niet echt bestond. In mijn ogen een meesterwerk.

Gone With the Wind

Ik had de dvd hier al 2 jaar staan, dus ik dacht van laten we diene shit maar ne keer bekijken.

En inderdaad, ik vond hem slecht, 228 minuten over een wijf mee een zeurderige stem die zit te zagen over geld en ne vent genaamd "Ashley". Verder nog wat doden waar we ons zakdoeken zouden moeten voor bovenhalen, maar vreemd genoeg wekte de dood van een pony meer emotie bij mij op.

Niet alles was slecht: het eerste uur, de scènes buiten in Atlanta en over de burgeroorlog waren nog te pruimen. Clark Gable acteerde goed/grappig.

5/10

Je wist dus al vantevoren dat het "shit" was!???

Als je zo zwaar vooringenomen een film gaat bekijken is het logisch dat je hem slecht vindt. Als je er dan ook nog de ballen van snapt ......

Misschien zijn de "Ernest"-films met Jim Varney meer jouw stijl.

Een heerlijke film. Echt heerlijk ! Blijft nog dagen in je hoofd spoken. Voor die tijd kan ik me voorstellen dat het een baandoorbrekende film was met die onafhankelijke, tegendraadse Scarlett. Het was in ieder geval geen standaard liefdesverhaal.

In het begin had ik echt een hekel aan Scarlett. Toen was ik even bang dat ik me niet goed in het verhaal zou kunnen inleven omdat ik haar gewoon niet mocht. En in een liefdesverhaal moet je de partijen wel allebei mogen. Tenminste, dat heb ik wel. Anders kan ik me niet goed inleven.

Toen de oorlog verder uitbrak en Scarlett terug ging naar haar geboortehuis om haar familie te helpen kreeg ik toch wel respect voor dat verwende kind. Heel mooi om te zien hoe zo'n verwend nest toch zo sterk kan worden als ze moet vechten voor haar leven.

Het grillige karakter van Scarlett zorgt ervoor dat de film geen zoetsappig liefdesverhaaltje wordt waar alleen maar van die droomhelden inspelen. Ik denk dat iedereen wel een klein Scarletje in ons heeft, hoe graag we dit ook willen ontkennen. Dat maakt dat je je zo goed kan inleven in deze film.

Tragisch om te zien hoe ze heel haar leven achter Ashley aan blijft lopen en pas als het te laat is erachter komt dat Rhett toch de ware voor haar is. Tenminste ... was het wel te laat !?! Dat kan ik ook waarderen aan de film. Geen standaard einde. Alhoewel ik bij dit soort romantische films normaal geen fan ben van een open einde. Liever zie ik het liefdeskoppel toch samenkomen. Bij deze film vind ik het open einde echter wel passen.

Echt een hele mooie film waar je helemaal ingezogen word !

Een paar maanden geleden moest het maar eens gebeuren: het grootse Gone with the Wind zien. Vooraf was ik nogal bevreesd, maar dat was helemaal voor niets geweest. Wat een mooie film is dit . Het verhaal verloopt erg vlot (wellicht had ik één van de kortere versies te pakken), waardoor het soaperig aandoet door al die trouwerijen, sterfgevallen en andere plotwendingen. Dat Vivian Leigh voor 50% van haar screentime de boel bij elkaar jankt, klinkt niet aantrekkelijk, maar daar viel nog wel doorheen te komen.

Daarnaast valt er genoeg te genieten gelukkig. Die Vivian Leigh ligt namelijk ook vaak genoeg op ramkoers, wat haar karakter met eveneens die van Clark Gable bijzonder interessant maakt. Het eerste deel van de film speelt zich af op de achtergrond van de Amerikaanse burgeroorlog, wat tot zeer indrukwekkende scenes leidt.

Opvallend is hoe de film vanuit het perspectief van de zuidelijke staten naar dit stuk belangrijke Amerikaanse geschiedenis bekeken wordt. Nog opvallender is de manier waarop negers geportretteerd worden. Behoorlijke invloedrijke film iig, dat net als bijvoorbeeld Metropolis een enorme impact op de kijkers van toen zou moeten hebben gehad.

ach man, gewoon een uitdrukking om iets te bekijken, ook al had ik uit eerder geziene fragmenten wel al door dat ik deze film nooit meer dan 3,5 ging geven

moest ik Ernest meer appreciëren had ik deze film wel een 0,5 gegeven, geen idee waarover jij moeilijk zit te doen

En ja, ik snap deze film: irritante vrouw blijft irritante vrouw

Een prachtige film, uit lang vervlogen tijden. dit is een stijlvolle klassieker, die heden ten dage nog steeds overeind blijft staan. mede door het prachtige camerawerk, en de schitterende kleuren is de film tijdloos, en niet echt gedateerd te noemen. verder speelt het ijzersterke verhaal hier natuurlijk ook een rol in. het acteerwerk van gable en leigh is steengoed. tussen hen was een goede chemie aanwezig trouwens. een dik verdiende 4 sterren.

Interessant was de kleine rel bij de première van de film: de zwarte acteurs mochten niet in de dezelfde bioscoopzaal met de blanke acteurs. Clark Gable heeft toen geweigerd om te komen. De actrice en kleurlinge Hattie McDainel heeft er op gestaan, dat Gable toch zou gaan....

Is wel topic over wat nou een klassieker is. Ik dacht dat dit toch wel een voorbeeld is voor een echte klassieker. Talrijke verhalen, 1939, in kleur, veel prijzen, .... Het is vooral door het eerste uur dat ik 3.5 heb gestemd. Maar eigenlijk is het eerste uur 2.0 en de rest 4.0. En gezien al mijn stemmen plus de onduidelijkheid hierover is dat nog te laag.

Damn, echt bizar dat deze film zo oud is, en zoo goed.

Veel te langdradig liefdesverhaal.

Wel het verhaal eromheen en de uitwerking is prima.

Acteren is ook goed

3,5 ster

Zo hé, ik voel me op 't moment bijna net zo dapper als Scarlett O'Hara, nu ik deze film zojuist in één keer heb uitgezeten. Een vervelende film voor mij, dit melodrama-in-het-kwadraat. Nergens overtuigend of meeslepend (ondanks een sterke Vivian Leigh). Mijn standpunt over de verwikkelingen in deze film laat zich dan ook makkelijk raden: frankly, I don't give a damn.

Rare film.

Welk beter middel dan een lange film op de zondagmiddag voor het verhelpen van een kater? Gone With the Wind is zo'n film die zich perfect leent voor het vullen van een zondag, net als andere epische films als Ben-Hur of Spartacus. Titels die je terugbrengen naar een tijd waar film nog als soort van toneelstuk werd gepresenteerd, getuige de muzikale tussenstukjes en een script wat totaal past bij een klassiek theaterstuk. Gone With the Wind mist grotendeels echter het groteske en historisch element wat films als Ben-Hur zo interessant en mythisch maakt.

Wat gelijk opviel is hoe goed deze film er uitziet voor zijn leeftijd. Niet alleen is de DVD-transfer geweldig, maar ziet Gone With the Wind er gewoon geweldig verzorgd uit. Ik had geen idee uit welk jaar de film stamde en kon haast niet geloven dat ik er ongeveer 10 tot 15 jaar naast zat op gevoel. De technicolor had mij even op het verkeerde spoor gezet. Volgens mij ook de eerste, samen met The Wizard of Oz, eveneens van Victor Fleming, die deze techniek geperfectioneerd heeft. Als ik ernaast zit hoor ik het graag. Fleming lijkt mij in ieder geval een pionier van de kleurenfilm.

Het eerste deel is prima te volgen. Hoewel het theatrale er erg dik op ligt, is de geschiedenis van de Amerikaanse burgeroorlog perfect verweven met de strubbelingen van een stel welgestelde families in deze zware periode. Alles weliswaar gezien vanuit één oogpunt, het zuidelijke, maar desalniettemin interessant. Vooral de manier van het presenteren van de 'darkies' zet dit kracht bij. Aan de ene kant rascistisch, aan de andere kant hoe het er hoogstwaarschijnlijk werkelijk aan toeging in het zuiden. Het hoofdpersonage, Scarlett, is een raar en egocentrisch type, waarbij de vraag wat men toch ziet in haar, eentje is die vaak bij me naar boven kwam. Ook Gables personage is niet gelijk eentje waar snel sympathie voor gewekt wordt. Meteen het eerste element wat deze film onderscheidt van zijn mede genre-genoten.

Het tweede deel was voor mij helaas de geleidelijke ondergang van Gone With the Wind. De oorlog is voorbij, iedereen is op zijn poten terechtgekomen en als kijker moeten we het doen met de liefdes strubbelingen van Captain Butler en Scarlett. Twee personages die fascineren, maar zeker geen sympathie oproepen voor hun karakter en vooral gedrag in de film. Het was dan ook de hele tijd afvragen waar dit nou helemaal naartoe ging. Na een hoop geharrewar en alweer een break tussen de twee, besluit Scarlett na eindelijk het licht te hebben gezien toch te gaan voor haar man. En dan is de film afgelopen. Vier uur is de tijd dat Fleming genoodzaakt zag een haat/liefde verhouding op te bouwen tot....nog steeds niets? Een bijzonder raar einde, helemaal in gedachte houdende voor wat voor publiek deze film is gemaakt. Gone With the Wind volgt elk regeltje van de 'Oscar-geile' film, maar doet dat met twee personages die vaker het bloed onder je nagels vandaan haalt, dan dat je met ze meeleeft en een einde dat na vier lange uren nog steeds geen conclusie aan dit hele verhaal heeft kunnen breien? Erg raar, maar vreemd genoeg geeft dit deze film wel zijn eigen karakter.

Gone With the Wind laat een onvoldaan gevoel achter, maar toch eentje van verbijstering en dat is een gevoel dat ik niet snel krijg bij deze lange en epische romantische vertellingen. Het is echter niet genoeg de film een dikke voldoende te geven, want verder wijkt de film nergens af van de norm. Toch een 3* voor deze op momenten merkwaardige, maar verder, vooral in het tweede deel, weinig spannende beleving.