Gone with the Wind (1939)

Iedereen beleeft de film op zijn manier dus daar kan ik niet veel over zeggen. Voor die tijd is het echt een mooie kleurenfilm daar ben ik het mee eens, behoorlijk modern uit een tijd met zwart wit films.

There was a land of Cavaliers and Cotton Fields called the Old South. Here in this pretty world, Gallantry took its last bow. Here was the last ever to be seen of Knights and their Ladies Fair, of Master and of Slave. Look for it only in books, for it is no more than a dream remembered, a Civilization gone with the wind...

Ik kende Gone With The Wind wel van titel en ook de naam Scarlett O'Hara kwam me bekend voor maar voor de rest was de film me compleet onbekend. Eerlijk gezegd, ik had ook niet echt de behoefte hem te zien maar na het boek in mijn moeders kast te hebben zien staan en een paar pagina's te hebben gelezen leek het me opeens wel interessant. De film kwam toen op TCM, opgenomen en er vandaag eens moeite in gestoken om hem in één ruk uit te zien.

De openingscredits waren wel vrij vreemd vond ik. Het is de eerste keer dat ik zie dat de acteurs worden gecrediteerd onder de vorm van Scarlett - Their Daughter en Mammy - House Servant. Leuk om eens te zien maar ik ben blij dat het bij mijn weten maar bij één film is gebleven want de informatie gaat zo aan je voorbij omdat je totaal nog geen voeling hebt met de personages. Iets dat ik ook nog vreemd vond was dat er niet werd gekozen voor een voice-over maar dat er gewoon hele lappen tekst over het scherm verschijnen. Gelukkig stoort dit eigenlijk niet maar geeft het een speciaal tintje aan de film. De vreemdheidsfactor bleef met de introductie van Scarlett maar stijgen. Ik dacht bij Scarlett O'Hara altijd aan moedige vrouw die voor iedereen even vriendelijk is en waar geen greintje slechtheid is te bespeuren. Mijn verbazing was dan ook vrij groot toen Scarlett met vlagen als een regelrechte bitch wordt neergezet, wel een bitch met ballen. Zo zijn er talloze scènes die dit sterk benadrukken waaronder de bekende I'll never be hungry again speech.

De speelduur is lang maar het sterke aan de film is dat het nergens verveelt. De film op zich kun je ruwweg opdelen in twee delen. Het eerste deel is het leven voor en tijdens de burgeroorlog en het tweede deel is de nasleep. Zonder twijfel is het eerste deel het beste van wat de film heeft te bieden. De stereotypen over het oude zuiden vliegen je om de oren maar ergens kon me dat niet schelen, het gaf zelfs een bepaalde antiekheidsgraad aan de film. De grote draad doorheen heel de film is Scarlett en haar bijhorende problemen die vooral, zoals hierboven gezegd, in het eerste deel prachtig tot hun recht komen. Hier is de speelduur dan ook een groot voordeel doordat alles tot in de puntjes wordt uitgewerkt. Vooral de groeiende relaties tussen Scarlett en Reth, Melanie of Ashley zijn prachtig om te zien. Hetgeen waar Gone With The Wind in verschilt van andere van dit soort films zijn zonder twijfel de hoofdpersonages. Zowel Reth en Scarlett zijn geen lieverdjes en ook geen lieden waar je direct sympathie voor opbrengt. Dat neemt toch niet weg dat ik niet meeleefde in het tweede deel waar de relatie tussen Reth en Scarlett onder de loep wordt genomen. Jammer genoeg wordt dit niet altijd even goed uitgewerkt als de stukken van voor de burgeroorlog en het eerste moment waar ze getrouwd zijn komt onwennig over. Gelukkig duurt dit gevoel maar een kort tijdje, wel lang genoeg om niet de volle 5* te geven. Vanaf dat Scarlett zwanger blijkt te zijn komt het eigenlijk wel terug in orde. Waar ik ook van verschoot is dat de film geen happy end bevat, oké Scarlett zegt nogal optimistisch dat ze Reth wel zal terug krijgen omdat er morgen nog een dag is maar ze is hem tenslotte toch kwijt geraakt in de mist waar ze zo vaak van droomde. Ook blijkt ze al die jaren een relatie met Ashley te hebben ingebeeld die er helemaal niet was en is haar enige echte vriendin gestorven. Van optimisme gesproken...

Ik had Gable al eens gezien met Marilyn Monroe in The Misfits maar daar was hij al wel zo'n 20 jaar ouder. Toen snapte ik niet goed wat iedereen er zo fantastisch aan vond maar nu begrijp ik het maar al te goed. Gable is gewoon de pure belichaming van Rhet Butler. De bewegingen, dat fijne snorretje, ... Gewoonweg fantastisch. Iemand die al even goed is als Gable is zonder twijfel Vivien Leigh. Naam kwam me bekend voor maar het is de eerste keer bij mijn weten dat ik ze in een hoofdrol zie spelen maar ze doet het fantastisch. Je moet er dan wel bijnemen dat ze 3/4 van de film tranen met tuiten laat. Eigenlijk doet heel de cast het uitstekend maar Hattie McDaniel verdient als eerste zwarte vrouw die een Oscar wint toch ook nog wel een vermelding. Er werd met kleurlingen in de film nogal racistisch omgegaan maar ze passen gewoon uitstekend in de film, met McDaniel als hoogtepunt. Iets waar ik soms wel last van had waren de vele personages die de revue passeren maar dit zal met een herziening wel duidelijker worden.

Tegen alle verwachting in bleek dit gewoon een ijzersterke klassieker te zijn. De cast is nagenoeg perfect en de lange speelduur neem je er met plezier bij. Trouwens wel leuk om een boel quotes te zien passeren die ik als losse quotes wel kende maar ze nog nooit in hun context had gezien.

Frankly, my dear, I don't give a damn

Dikke 4.5*

Wow... de Blu-ray!

Ik kan de Blu-ray van harte aanraden, gecombineerd met Technicolor stond ik soms versteld dat ik naar een film uit 1939 zat te kijken.

De film is me zeer meegevallen. Over het verhaal zal ik niet te veel uitwijden, aangezien het qua thematiek inderdaad niet veel onderdoet voor een aantal aan elkaar geplakte GTST-afleveringen, maar ondanks de lengte bleef de film weldegelijk boeiend.

De muziek, die je gedurende de hele film voorgeschoteld krijgt, was af en toe inderdaad niet al te best, maar voor mij werd het nergens echt storend. En visueel vond ik het ook in orde, met hier en daar zeer mooie shots (het langzaam uitzoomen over het grote veld met gewonde soldaten bijvoorbeeld). Al waren de decors en kostuums niet altijd even geslaagd.

Maar het grootste pluspunt van de film is Clark Gable, die inderdaad een prachtrol neerzet als de excentrieke Rhett Butler, waar het cynisme regelmatig vanaf druipt. Ook omdat de meeste andere personages niet bijster interessant zijn, staat zijn rol in schril contrast met de rest van de cast. Al speelt Vivien Leigh ook een mooie rol. Scarlett is natuurlijk een extreem onsympathiek persoon die als het even kan alles en iedereen voor haar eigen karretje spant. Maar daarom is het des te tragischer dat het moment waarop ze eindelijk tot inkeer komt, het net te laat is.

3.5*

naar mijn smaak gold dit alleen voor het laatste uur van de film.

Vanavond lekker vroeg begonnen om me toch eens aan dit bijna 4 uur durende epos te wagen. Het viel me op zich allemaal best mee moet ik zeggen. Ik had vantevoren een vrij zoet liefdesepos verwacht, maar dat is het gelukkig niet. Vivien Leigh zet een interessante en sterke rol neer. Het grootste gedeelte van de film is ze echt een op en top bitch, maar toch had ik soms medelijden met haar en wist ik haar doorzettingsvermogen wel te waarderen. Cable vond ik daarentegen juist wat minder overtuigend. Uiterst charmant, dat wel, maar maakt zich soms wel een beetje schuldig aan overacting. Maar verder, ondanks dat de film soms wat inzakt, is het allemaal best genietbaar. De film ziet er voor zijn tijd ontzettend mooi uit en de niet zo goede afloop kon ik ook wel waarderen. Vermakelijke klassieker al met al.

3,5*

Je merkt wel dat deze film het moet hebben van sentimenteel romantisch gezeik.

Een typische oude Romantische prent met veel gejank, gezeik etc. Vooral het einde zat daar vol mee. De film heeft zeker wel een goed sfeertje, mooie opnames en erg mooie setting/belichting/aankleding. Op zich maakt dat wel weer veel goed. En dat het vroeger een erg indringende film was wil ik ook wel geloven.

Een lange en ook best langdradige zit die op zich wel wat heeft. Deze dramatische/romantische film krijgt van mij een 3,0.

het boek is niet door te komen de film laat je gewoon op je af komen.

wel een hele zit bijna 4uur.

Een echte klassieker, die ik toch vaak weer uit de kast haal om weer even 4 uur van romantisch drama op me af te laten komen! Een leuke film om bij weg te dromen!

Wat een zeikfilm. Duurt veel te lang. Hoofdpersoon is irritant. Lijkt net of ik naar een langgerekte oude GTST aflevering aan het kijken ben.

Pluspunt is hoe mooi het eruit ziet. Mooie beelden daar hebben de makers echt tijd in gestoken.

Wat een tegenvaller was dat. Boek vond ik echt leuk, niet geweldig maar goed. Toen de film, zwaar overschat.

Prachtige film

Heb eigenlijk zin om hem direct opnieuw te bekijken. In het begin mss wel wat langdradig, maar naarmate de film vorderde vond ik het spijtig dat ie al om was

Veel beter dan ik verwacht had. Raar dat dit niet in de top250 staat.

Haha ja raar hè, niet alleen bij deze film trouwens. Moet je de IMDb - stemmen zien, scheelt maar een beetje .

op IMDB staat ie er wel in.

Klassieker! Een aantal jaar geleden voor het laatst gezien en aangezien de film lang duurt vergeet je heel veel scenes uit de film. Maar de film bleef mij na herziening weer erg boeien van het begin tot het eind. Gable is fantastich als Rhett Butler en Leigh speelt erg leuk de rol van Scarlett! Jammer dat beide acteurs niet oud zijn geworden had vooral van The King of Hollywood meer willen zien, wat een acteur is dat!

Een prachtig epos, eindelijk de "moed" gehad om hem te bekijken en ik geloof dat ik hem zeker nog wel eens (een paar keer) zal herbekijken. Leuk om te constateren dat Gone with the Wind zijn status waarmaakt en een regelrechte Hollywoodklassieker blijkt te zijn.

De film baadt in die typische grandeur uit "The Golden Age": de prachtige technicolor, de grootse decors, de massale hoeveelheid figuranten, een bombastische score,... Altijd weer genieten van deze aspecten bij dit soort blockbusters van weleer.

Wat de film sterk maakt is het vaak prachtige camerawerk (met enkele werkelijk sublieme shots, waaronder enkele klassiekers tegen het avondrood), de grootsheid die de speelduur van een kleine 4 uur met zich meebrengt en het boeiende en mooi uitgewerkte epos dat de lange speelduur rechtvaardigt en erg genietbaar maakt (de film schiet fantastisch op).

Een tikkeltje jammer misschien dat het eerste deel wat mij betreft interessanter en indrukwekkender was dan het laatste deel, al zat in dat laatste deel dan weer de grootste portie menselijke tragedie en tristesse wat mij betreft. Los van het typische theatraal acteerwerk uit die periode (hier gebracht door vooral enkele nevenpersonages) doen de hoofdacteurs het uitstekend.

"Gone with the Wind" is een prachtige Hollywoodparel die schittert in zijn grootsheid. Absolute filmklassieker!

4*

Is deze eigenlijk oorspronkelijk als mini-serie uitgebracht? Ik heb 'm hier thuis staan en wil me der graag een keer aan wagen, maar ondanks de lange speelduur wil ik 'n film eigenlijk altijd in één ruk uitzien.

Het is altijd al als 1 film bedoeld.

Ik heb hem ook in 1 keer gezien. Best de moeite.

Neem een avond als deze. Als je begint om 22u, heb je gedaan tegen 2u.

Ik heb hem ook in één keer uitgezien, is het wel waard in mijn opzicht

Zulke grote en lange films moet je altijd in 1 geheel zien.

Je kan wel tijdens de 'intermission' even naar toilet gaan.

Njah, romantiek ...

Veel romantiek heb ik in deze film niet kunnen ontdekken. Twee enorm irritante hoofdpersonages die elkaar vooral het leven zuur maken. In dat opzicht is het einde nog wel grappig al voegt het open einde zelf maar weinig toe.

Personages in deze film zijn vooral dom en/of naief. Er zitten er ook een paar in die de titel van grootste bijrol ooit verdienen, zoals die India. Komt in een aantal scenes voor maar zelfs binnen de film wordt ze compleet genegeerd. Bijna grappig om te zien.

Vond dat de film geen al te beste oppoetsbeurt gekregen had. Kleuren waren schreeuwerig fel en er zat een rare groene schijn rond contouren en witvlakken. Geen idee of dat enkel aan de DVD release lag, maar mooier werd het er echt niet van.

Eerste twee uur zit je dan vooral naar een oorlog (maar eigenlijk niet) te kijken, het tweede deel bevindt zich steeds meer in soapland. Eerste deel vond ik vooral jammer dat er steeds grote sprongen via stomme tekstjes werden gemaakt, het tweede deel is dan weer zo overdramatisch dat er van emotie niet veel sprake meer was.

Overdreven acteerwerk ook. Leigh die huiltoneeltjes opvoert en Gable die overal een glimmend paardengebit tegenaan gooit. Je moet er maar van houden.

Het enige dat mij aan deze film verbaast is dat Fleming nog de tijd heeft gehad om een project als Oz erbij te nemen in hetzelfde jaar. Moet een serieuze onderneming geweest zijn.

Zal in z'n tijd best wel indrukwekkend geweest zijn, maar zoveel jaar later blijft er maar weinig charme over.

1.0*

Hij heeft beide films niet helemaal geregisseerd. De twee projecten waren allebei begonnen met een regisseur die later ontslagen werd en ook later zijn er telkens regisseurs ingehuurd die hele delen van beide films schoten. Producent David O. Selznik was dan ook een moeilijke man die zich obsessief bemoeide met zijn filmproducties en hij is eigenlijk de auteur van de twee films. Het was voor hem niet ongewoon om regisseurs te ontslaan midden in de productie. Fleming staat kreeg als enige regiecredits voor Gone with the Wind en The Wizard of Oz, maar Gone is geregisseerd door drie regisseurs en Oz door maar liefst vier. George Cukor regisseerde delen van beide films. Een voorbeeld is dat Fleming de scène in Kansas in The Wizard of Oz niet gedraait heeft, maar King Vidor en ik geloof ook gedeeltelijk Cukor. Nou denk ik dat het nog steeds veel werk is geweest voor Fleming, maar hij heeft niet twee complete films geregisseerd in één jaar.

Overigens: weer begonnen met het kijken van klassiekers? Wat is de aanleiding?

Tot zover mijn appreciatie dan

Verder is de aanleiding de IMDb Top 250 en het feit dat ik doorheen het overgrote deel van m'n HK-vulling zit. 't Was ook alweer even geleden

Ik vrees dat dat inderdaad aan de release zelf ligt. Geen idee welke versie je hebt maar mocht je ooit nog de drang hebben om te zien, de 4 disc editie is erg mooi en bijlange na ook niet prijzig.

Oké, alvast veel plezier met Duck Soup

Het idee dat Onderhond deze film uberhaupt wou zien verwonderde mij veel meer dan de score op zich. Ik ben zelf een grote voorstander van de gekende Technicolor stijl (voor mijn part is dit visiueel toch een aparte stijl), met het gekende theaterachtige acteerwerk. Vandaar dat deze film en Adventures of Robin Hood in mijn persoonlijke top 10 staan. Ik denk dat er voor deze stijl niet veel fans tegenwoordig zijn. Pogingen om dergelijke eposfilms te maken (denk aan Australia) missen alle charme en vallen daarmee tussen wal en schip. Te veel CGI om echte warmte uit te stralen en teveel theater om de 'modernere' filmkijker te bekoren. Deze Gone with the wind is gewoon een pareltje, maar in een vervlogen stijl die minder aanslaat tegenwoordig helaas.

Deze film is uitgeroepen tot beste film aller tijden.

Wel begrijpelijk.

Geweldige klassieker, eigenlijk een schande dat ik hem nog nooit gezien had. Gone with the Wind bevat een prachtig verhaal met mooie intriges. De lange speelduur stond me eerst een beetje tegen, maar de tijd vliegt echt voorbij. Vivian Leigh werd soms een beetje irritant, maar Clark Gable speelde steengoed.

4,5*

Is deze film in kleur?