Puppet Master (1989)

Zeker niet de beste uit de serie, dit eerste deel van de amusante Puppet Master reeks. Het verhaal komt een beetje moeizaam op gang en is daardoor soms ietwat saai. En ook het acteerwerk is nogal aan de magere kant. Maar gelukkig zijn daar nog de kleine hoofdrolspelertjes die, vooral tegen het einde van de film, voor heel wat vermakelijke scènes zorgen, wat toch een heleboel goedmaakt. En dat maakt deze Puppet Master film toch nog best te doen.

2,5 sterren.

Uiterst vermakelijke 'foute' horror, met het bijbehorende matige acteerwerk, de onzinnige verhaallijntjes en dito special-effects.

Het enige wat echt leuk is zijn de stil zwijgende moordende poppen.

Rest is matig.

2.5 ster

De film wordt gered door de poppen, maar dan nog blijf je met het idee achter dat er meer met ze gedaan had kunnen worden. Desalniettemin heeft Puppetmaster ons weer wat memorabele horrorfiguren geschonken.

Langere recensie:

Puppetmaster (1989, David Schmoeller) - cultmoviesreviewed.com

Sfeervolle poppenhorror.

Naar huidige maatstaven stellen de effecten natuurlijk niet al te veel voor, maar toch moet de film het nog steeds vooral daarvan hebben. Leuke moordende popjes, die nietsontziend een aantal helderzienden uit de weg ruimen. Daarnaast is de locatie goed gekozen: een statig oud hotel, ergens aan zee. Het rustige camerawerk schept de juiste atmosfeer, die gelukkig niet wordt verpest door zo'n typische synthesizer '80-ties soundtrack.

Helaas wil de film niet spannend worden, daarvoor worden de poppen al veel te vroeg geïntroduceerd (en komen direct volledig in beeld). Het geeft de film eerder een komisch dan een thriller effect mee. Verder werken de handelingen en gedragingen van sommige personages ook vooral op de lachspieren. De groteske finale geeft de film echter wel een waardig einde.

Goed was het allemaal niet, maar voor de horrorfans is dit zeker een aanrader. 3***

Leuke, foute jaren '80 horror die draait om een stel moordende poppen. Het overkoepelende verhaaltje over wat psychics en hun visioenen maakte het onnodig ingewikkeld en saai. Een poppenhorror hoeft voor mij niet zo intelligent te zijn.

De locatie is een goede en veilige keuze; een groot hotel waar de kleine doerakken ongestoord door de gangen kunnen rennen om hun slachtoffers uit te kiezen. De menselijke cast was niet bijzonder hoewel het acteerwerk er mee door kon. Gelukkig zijn de poppen stuk voor stuk geslaagd, met Leech Woman (hoeft verder geen uitleg met zo'n naam, blegh) en Blade als leukst. Niet erg spannend, wel vermakelijk. Special effects konden er best mee door, al mocht het allemaal net iets bloederiger. De kills waren echter goed.

Ben nu toch wel benieuwd geworden naar de rest van de films, ook al schijnen ze de horror steeds meer naar de achtergrond te hebben gedreven. Ik ben nieuwsgierig geworden naar meer vette creaties.

Werd toch eens tijd om een beginnetje te maken aan de befaamde Full Moon Puppet Master films. Alsmede vele andere gare reeksen uit hun stal, die inmiddels al talloze vervolgdelen kennen (Demonic Toys, Evil Bong..). Veelal van de pen, stoel en het brein van Charles Band. Wist niet dat Puppet Master: The Legacy (2003) pas zijn eerste zelf geregisseerde bijdrage is aan de reeks. Maar goed, zo ver ben ik nog niet. Heb op dit moment de eerste drie delen gezien en ze liggen vrij dicht bij elkaar. Het komt vooral neer op een paar persoonlijke voorkeuren, want kwalitatief is het allemaal even goed (of slecht).

Aan David Schmoeller, die ik ken van Tourist Trap (1979) (grappige poppen overeenkomst) en verder al geruime tijd op het lijstje heb staan voor Crawlspace (1986) , de eer om aan de start te staan van de inmiddels befaamde poppen. Het blijkt een behoorlijk gemankeerde film, maar hij maakt (zeker voor een eerste deel) al verdomd goed gebruik van de kleine killers. Ik moest meteen aan Puppetmaster (1989) denken, waar het pas vanaf deel twee goed werd gedaan. Het is dus niet vanzelfsprekend dat er een goede start wordt gemaakt.

Met het charmante stop-motion werk en de diversiteit in kills valt er genoeg te beleven. Leuke cast ook, met o.a Irene Miracle (die zie ik meteen zwemmend tussen de rottende lijken in Argento's Inferno voor me) en Barbara Crampton (de legendarische head-scene in Re-animator komt omhoog). Wat dat betreft is Puppetmaster vooral heerlijk genrevoer.

“Metaphysically speaking, I killed myself.”

Toen in 1988 de studio Empire Pictures (bekend van cultpareltjes Tourist Trap, Re-Animator en Dolls) failliet ging richtte Charles Band in 1989 de nieuwe studio Full Moon Features op. Een kenmerk van de studio moest zijn om met weinig geld vooral horror en Science-fiction films voor de ‘home video’ markt te gaan maken die in eerste instantie niet onder hoeven te doen voor de ‘grote’ films.

De eerste film werd 'Puppetmaster' Als regisseur is de keus op de redelijk bekwame David Schmoeller gevallen, waarmee Charles Band al films als Tourist Trap en Crawlspace had gemaakt. De naam voor de film werd gevonden in een andere B-film waar Charles Band bij betrokken was namelijk: Dungeonmaster. Maar het 'geheime wapen' was toch wel David Allen, een stop motion effecten kunstenaar die al heel wat naam had gemaakt met o.a. eerder genoemde Dolls. Overigens heeft deze film, afgezien dat ook hier de levende poppen een creatie van David Allen waren, er verder niets mee van doen! Elke vergelijking loop dus een beetje mank. In de poppenmeester zit zelf een seks-scène en is ook niet zo sprookjesachtige.

De film is vooral vermakelijke cheesy camp! De interacties en personages zijn vrij cliché en niet eens heel interessant. Dat de film een echte B-cultklassieker is geworden is te danken aan de geweldige poppen! Daar lig de kracht en de fun van de film. Elke pop is vakkundig ontworpen en heeft genoeg persoonlijkheid zodat iedereen die kijkt zijn eigen favoriet zal hebben. Er zijn vijf poppen; misschien de meest iconische is Blade met uiteraard een mes, maar ook een haak. Daarnaast is daar de oersterke Pinhead met een heel klein eierhoofdje, Tunneler met een drilboor op zijn hoofd, Jester, met een hoofd dat bestaat uit drie schijven en mijn persoonlijk favoriet; Leech Woman die bloedzuigers kan uitkotsen.

Door beperkte middelen wordt lang niet alles uit de poppen gehaald maar ondanks het beetje duffe plot, maar met de aanwezigheid van schitterende poppen en verrassend goede special effecten, zeker gezien het lage budget van de film, stelt de film zeker niet enkel teleur. De studio zal erna deze film zelfs om bekend komen te staan! Met deze eerste film heeft de horror-filmwereld er een paar vermaarde horrorfiguren bij! En dat is een onomstotelijk feit.

Erg mager.

Op zich nog wel jammer, want de popjes waren best geinig. Ze zagen er dan misschien niet geweldig realistsich of eng uit, maar de designs waren best grappig en origineel. In ieder geval niet de zoveelste saai meisjespop die tot leven komt. Jammer genoeg eindigt het daar ook meteen met het positieve, de introductiescenes van de verschillende poppen is zowat het leukste wat hier te beleven valt.

Vooral de regie van Schmoeller slaat echt nergens op. Dacht eerst zelfs dat dit niet de eerste film was, omdat er nogal rare sprongen gemaakt worden en er blijkbaar verwacht werd dat je de links tussen de personages al kende. Die wordt later wel uitgelegd, maar daardoor verloopt de intro toch nogal wazig. Ook wat vreemde personages, zoals Dana (de heks), die de hele film vanalles loopt te doen, maar waarvan niks enig zichtbaar effect lijkt te hebben. En ook het einde is maar afgeraffeld, je krijgt niet eens te zien wat er verder met de popjes gebeurt.

Ach ja, zulke dingen hoeven niet eens storend te zijn, als het verder een beetje leuk, spannend of sfeervol is, maar daar schort het toch vooral. Een wat kleurloze film waarin de popjes nog voor wat animo weten te zorgen, maar verder ontbreekt het Puppet Master toch aan basiskwaliteit. We zullen kijken hoever we komen met deze reeks.

1.5*

I am not a cynic, Frank! I like to think of myself as a nasty bitch

De laatste tijd ben ik me wat aan het amuseren met elke week een deel van uit een bepaalde franchise te zien en na onder andere de volledige Planet of the Apes cyclus te hebben afgerond, had ik wel zin om eindelijk is aan één van de vele jaren '80 - jaren '90 horrorreeksen te beginnen. Vaak zijn dat franchises waar om de x aantal tijd nog een deel van uitkomt, maar waar de glorieperiode toch in bovenstaande jaren ligt. Op goed geluk maar eens met The Puppet Master saga begonnen.

Om dan tot de conclusie te komen dat dit blijkbaar een reeks is die best wel verbonden is met talloze andere films, allemaal van dezelfde productiemaatschappij natuurlijk. Het is een soort van Marvel Cinematic Universe avant la lettre maar het startte dus allemaal met deze Puppet Master. Toen er nog fysieke videotheken bestonden zag ik indertijd veel van die hoezen met de poppen op de voorgrond staan (mocht ze zelf wel niet huren aangezien ik geen 16 was..) en in dat opzicht valt deze film me wel een tikkeltje tegen. Het is natuurlijk de eerste in de reeks en het moet allemaal wat op gang komen, maar dit is wel een erg trage opbouw. Die openingscredits alleen al lijken een eeuwigheid te duren (met continu diezelfde synthesizer, een trucje om wat sfeer te maken maar dat verliest wat zijn effect wanneer het continu doorheen heel de film wordt gebruikt) en de poppen zelf komen maar ook heel sporadisch in beeld. Het is toch vooral wat gezwets over een groepje mensen die zichzelf magicians noemen en (gelukkig) allemaal het loodje beginnen leggen.

Ik zeg gelukkig om 2 redenen: de eerste reden is dat er wat vaart in de film kwam en de tweede reden is dat het wel verschrikkelijke acteurs zijn. Met uitzondering van Irene Miracle die een fijne White Witch speelt overtuigt er dan ook niemand. Paul Le Mat lijkt als Alex meer aandacht te hebben besteed aan zijn golvende haar dan aan het volgen van acteerlessen en het duo Matt Roe en Kathryn O'Reilly (Frank en Carissa) zijn niet veel beter. Al goed hebben die laatste twee nog wel een fijne sterfscene en het is daar dat de film dan ook nog wat zijn punten weet te sprokkelen: de kills zijn best nog leuk te noemen. Ik ben sowieso wel fan van dit soort handwerk en de poppen zelf zijn ook nog wel tof gevonden. Genoeg fantasie maar het verbaasde me wel dat ze niet spraken. Ik zat altijd met het idee dat dit een komische reeks vol one-liners was maar misschien is dat pas in de volgende delen? Ik zal het wel zien passeren.

Want hoewel dit geen goede binnenkomer is, is mijn aandacht wel getrokken om nog eens wat delen van te proberen. Ondertussen ook maar eens op zoek gaan naar Dollman en de Demonic Toys reeks aangezien die hier ook mee verbonden zijn. Altijd wel fijn zo'n crossovers dus ik wil het ineens op de goede manier doen. Wordt vervolgd maar ik vraag me af of ik het helemaal tot het einde ga kunnen volhouden. Ach ja, dat zullen we dan wel weer over een week of 14 ofzo zien..

2.5*

De reeks films die het gevolg was van dit relatief onbekende origineel, doet vermoeden dat Puppetmaster wel een geweldige parel binnen het horrorgenre moet zijn. Is de film nu terecht in de relatieve vergetelheid geraakt of hebben we hier inderdaad met een kleine parel te maken? Tja. Laat ik het zo zeggen. De hoeveelheid films die na het eerste deel het licht zag, is dan wel buitensporig hoog maar valt niet te verklaren.

Puppetmaster is niet spannend en de personages zijn tamelijk belachelijk. Een groep paranormaal begaafde personages wordt naar een hotel gelokt om daar door tot leven gebrachte poppen te worden gedecimeerd. Het feit dat alle leden van de groep bovenzintuigelijk begaafd zijn, is eigenlijk een overbodig detail. De film krijgt er geen spannende meerwaarde door.

In de eerste helft van de film wordt de kijker verveeld met hun overvloedige aanwezigheid. Onderlinge gesprekken en inkijkjes in de respectievelijke paranormale talenten, die in aanzet best interessant zijn, worden dermate lang gerekt dat de zenuwen van de kijker het zwaar te verduren hebben.

Het verhaal is weinig boeiend en valt nergens serieus te nemen. Hoe verder in de film, hoe minder de vraag opspeelt welke beweegredenen de personages hebben of waarom ze bepaalde onzinnige acties uitvoeren. Het heeft trouwens geen nut om je dat af te vragen. Antwoorden komen niet. Het verhaal kent vele gaten die niet worden afgedicht. Laat gaan, zeg ik en richt je op hetgeen wel leuk is. En dat zijn de poppen, die zich in de aanhef van de film al even lieten zien. Een aangename kennismaking.

Het wachten is op meer scènes met de poppen. En het wachten loont, want zodra ze eindelijk komen opdraven, is de film meteen een stuk leuker. De poppen gaan flink tekeer en zijn verantwoordelijk voor leuke kills. Die worden niet heel expliciet in beeld gebracht, maar de kracht van de kills zit ‘m in de originaliteit. Bovendien is de kijker in dit stadium niet meer zo kritisch omdat hij blij en opgelucht is, dat er eindelijk iets gebeurt.

De stop motion effecten en de op afstand bestuurde poppen, zien er trouwens prachtig uit. Door het moderne oog bekeken, misschien effectief achterhaald, maar voor het nostalgische oog is het absoluut genieten.

Puppetmaster is een middelmatige film die op de momenten dat de poppen in actie komen, zeer aangenaam kijkvoer wordt. De kans dat ik me aan een ander deel waag, lijkt me klein.

Weer eentje uit de Charles Band stal, die best leuk is gedaan. Stop-motion en pop effecten gecombineerd met wat effectief camerawerk en je hebt al heel wat. Vooral de opening is leuk gevonden. Daarna wordt het een beetje een“iedereen komt naar dezelfde plek om afgeslacht te worden" klucht.

Heeft ook wel een beetje met het budget te maken, natuurlijk ( let even op dat forced perspective shot van het hotel in o.a de opening van de film). Echt hoogdravend is het allemaal niet met af en toe een opleving als de poppen aan de slacht gaan. Leuk vooral om de 80’s vibe, het aardige camera werk en inventief gebruik van budget. Producer Band deed toen nog af en toe zijn best om iets aardigs te maken, hoewel de portemonnee nooit helemaal open ging... (Misschien is dat de reden dat Barbara Crampton maar in een mini rolletje voorbij komt..?)

De eerste drie schijnen de beste te zijn. Hoeveel zijn het er inmiddels? 11 ofzo? Ik weet niet of ik dat allemaal aankan, maar af en toe eentje meepikken is niet onaardig.

2,5*en is wel genoeg denk ik zo.

Niet verkeerd.

Maar op zijn beurt ook geen goede horrorfilm. Puppetmaster was een van de allereerste horrorfilms waar ik kennis van had genomen, maar het heeft jaren geduurd voordat ik de film ook daadwerkelijk zag. Recentelijk is daar verandering in gekomen en heb ik de film uiteindelijk eens gezien. Viel niet bepaald tegen.

Dit soort horrorfilms halen hun voordeel uit het concept. Die popjes weten het beeld zeker goed te vullen, en Schmoeller maakt best aardig gebruik van de creativiteit waar hij beschikking over heeft. Leuk dat elk popje een eigen gave heeft. Maakt ze ook meteen een stuk meer memorabel. Dit soort eigenzinnige dingetjes kan ik ten zeerste waarderen.

Jammer genoeg is dit op z'n beurt ook geen briljante vorm van horror, die voornamelijk door het zeer slechte acteerwerk altijd wat ongemakkelijk aanvoelt. Ook de regie zelf voegt nog wat te weinig toe. In het begin is de camera die over de vloer rolt nog wel leuk om te zien, maar later beperkt het zich tot wat aardige sfeerzettingen en moorden. Verder heeft de film niet veel te bieden.

Uiteindelijk vervaagt het fantasierijke sfeertje ook en de oersaaie personages blazen weinig leven in de brouwerij. Hierdoor komt de druk op andere elementen in de film te liggen, die wel wat beter geslaagd zijn gelukkig. Helaas zijn de moorden net niet smerig en/of expliciet genoeg om die druk ten alle tijden te verdragen waardoor de film een klein beetje intuimelt.

Het is geen slechte film, laat dat in ieder geval duidelijk zijn. Dankzij soms creatieve beelden en erg leuke popjes kan het zijn kracht ergens goed vandaan halen en gebruiken. Wanneer het op andere attributen aankomt zoals smerigheid, acteerwerk en algemene versiering dan valt de film wat door de mand. Ooit zal ik nog wat verder in de reeks duiken, maar voor nu nog even niet.