Elephant (2003)

Last Days en Gerry vond ik niks, maar Paranoid Park erg sterk. Moet ik hier aan beginnen?

Ik denk dat je je wel vergist.

Tuurlijk moet (mag, niets moet) je hieraan beginnen en helemaal afkijken ook natuurlijk. Alleen al vanwege de structuur van de film is ie zeer de moeite waard.

Wat vinden de liefhebbers eigenlijk van de originele Elephant van Alan Clarke?

Ik denk ook meerdere keren gespeeld met steeds een ander camerastandpunt. Zo zou ik het gedaan hebben in ieder geval, denk ik

Elephant leunt alleszins dichter aan tegen Paranoid Park dan tegen Gerry en Last Days, als dat een antwoord is op je vraag

Gerry vond ik ook niet veel, Elephant beviel me veel beter. Zou hem zeker eens kijken.

Dat ik dit pareltje nooit eerder heb gezien...
Een harmonieus geheel van gevoelige muziek, prachtige (herfst)kleuren, subliem camerawerk en het voortkabbelende alledaagse schoolsfeertje; het tekent een gruwelijk contrast met de lugubere gebeurtenis die zich later af zal spelen. Buitengewoon fascinerend!
Mooi ook het plan van John's dronken vader, onderweg in de auto naar school: Let's go hunting'... Denk niet dat het daar nog van is gekomen...

Voorlopig 4,5*

Ik heb denk ik een beetje een haat-liefde verhouding met het werk van van Sant. De liefde zit 'm erin dat hij toch wel een meester is op het gebied van cinematografie, belichting en cameravoering. De haat zit 'm onder andere erin dat hij ook de meester van herhaling van zetten is. Hij voert in deze film zo vaak dezelfde trucjes op dat het mij ronduit ging irriteren. Dat gesleep met die camera door de gangen, inzoomend op de te volgen persoon, is daar het beste voorbeeld van, maar ook die lucht is een goed voorbeeld: de eerste keer is het ontzettend prachtig, de tweede keer een herhaling en de derde keer ronduit irritant.

Ook maakt hij wat mij betreft geen goed gebruik van traagheid. Mijn inziens moet een scene traag zijn als die beladen is. Een voorbeeld van waar ik traagheid goed vond, was die scene in de auto, dat de daders naar hun school reden. Die scene had nog wel veel langer mogen duren. Maar er zitten ook scenes in die ik er misschien wel gewoon had uitgeknipt, helemaal op zichzelf staan en mijn inziens echt NIKS toevoegen. Die scene in die darkroom is daar een voorbeeld van. Ja, ik snap wel waarom hij die scenes erin gooide, maar ik vond 't geen goed middel om dat punt te maken ik bedoel: je hebt geen FLAUW idee waar hij over nadacht, dat zal ook gelijk het punt zijn dat van Sant wilde maken, maar ik irriteer me daar dan aan. Slechte manier om je punt te maken IMHO

Wat me ook tegenstond is dat dit weer een overduidelijke film van een homo is. Ik wist niet dat van Sant homo was, maar gaanderweg werd het me duidelijk. Je ziet het meer bij homo regisseurs, ze willen NET eventjes hun punt maken. Kom op zeg, die zoen scene, wtf. Erg jammer dat zo'n punt dan ten koste gaat van de film (en voordat ik voor homofoob wordt uitgemaakt: het gaat mij er dus alleen om dat je punt niet ten koste moet gaan van de film, wat hier wel het geval was).

Verder vind ik het prima dat je de hele tijd op op personen inzoomt, maar als je zo inzoomt, zorg dan dat die personen in ieder geval ENORM goed kunnen acteren en hun verhaal met hun hele lichaam in geuren en kleuren kunnen vertellen. Het acteren was hier echter doorgaans vrij belabberd en ook dat stoorde me dus behoorlijk. Al met al zorgde dit ervoor dat ik nergens de 'hypnotiserende werking' heb ervaren zoals sommigen dat hier wel deden; mijn gedachten dreven nogal eens af.

Moeilijk om hier een cijfer aan te koppelen, ik houd het maar op een gemiddelde:

2.5 *

Het is maar goed dat je Gus Van Sant niet bent. Overigens haalt hij geen trucjes uit, noch herhaalt hij beelden, maar spreekt een uiterst uitgekiende cinematografische taal door gebruik van camera-positie en structuur. Jammer dat je dat zo niet ervaren hebt.

Je maakt me toch wel behoorlijk benieuwd. Wat vond jij zo geniaal aan die darkroom scene dan ?

Overigens zit ik er wel aan te denken om er een half puntje bij te doen; deze film spookt sinds gisteren continu door mn hoofd, zeker veel meer dan gemiddeld en dat is altijd een extra half puntje waard. Ik wacht hier echter nog een paar dagen mee, om de bevestiging te krijgen.

De zoen heeft niet zoveel met homoseksualiteit te maken, maar daarover is al eerder een discussie geweest. Het is zelfs al door anderen geinterpreteerd als homofoob, maar dat is al net zo'n onzin. Het gaat gewoon om twee jongens die weten dat ze de volgende dag niet gaan overleven. De een vraagt de ander of hij al eens iemand gekust heeft en bij gebrek aan beter kussen ze elkaar even. Vind dat zeer acceptabel in de context en ook passen in de lijn die de film ook heeft, namelijk zoals altjd bij dit soort gevallen zijn er talloze zogenaamde aanwijzingen die veel meer betekenis dan dat ze hebben gegeven gaan worden na zo'n schietpartij, terwijl ze waarschijnlijk weinig betekenen en al helemaal de oorzaak niet zijn. Of het nou videogames, nazibeelden of wat dan ook zijn. Niets verklaart alles, hoe graag de wereld dat ook wil.

Iedereen heeft wel eens nagedacht wat ie op z'n allerlaatste dag zou doen en ik denk dat voor de gemiddelde heterosexueel het zoenen van een andere man ongeveer onderaan dat lijstje staat (bij mij staat het ergens tussen 'in mn broek poepen' en 'mn eigen urine drinken' Vandaar dat ik het absoluut niet in de context vind passen en dit mijn inziens niks meer is dan een statement omtrent homosexualiteit.

Maar jij bent dan ook geen puber van een jaar of veertien zonder enige ervaring op dat gebied. Daar zit het grote verschil.

Vind dat absoluut geen acceptabele of plausibele verklaring van die kusscene en zeker wel insinuerend.

Yup. Vind homoseksuele zoenen en Nazi-beelden en kotsende schoolmeisjes etc. in je film verwerken, al helemaal in een film als dit, en dan zeggen: 'maar het is helemaal niet bedoeld alsof het iets te maken heeft met de gebeurtenissen' echt volslagen onzin.

Hoezo zou dat onzin moeten zijn? Van Sant kan dat best op ironische wijze in zijn film hebben gestopt: de lompheid waarmee deze verklaringen worden aangediend contrasteert namelijk behoorlijk met de poëtische en subtiele toon van de rest van de film. Maar ik denk dat je dat als kijker zelf mag interpreteren.

Overigens, van de nazi-beelden zelf kan ik alvast zeggen dat dát niet de aanleiding vormde van de schietpartij, gezien allebei de hoofdpersonen niet eens wisten dat het Hitler was die op tv te zien was. Wat dat onderdeel betreft is het sowieso ironisch bedoeld.

Van mij mag je het interpreteren zoals je wil, maar ik interpreteer het als zeer nutteloos en heeft zelfs de hele film teniet gedaan.

Het staat je uiteraard vrij dat te doen

Een film, die 'nagalmt' in het hoofd heeft zeker een meerwaarde. Het is niet zo, dat ik die darkroomscene geniaal vind, maar door de manier van 'mensen volgen', laat Van Sant allerlei menselijke eigenaardigheden bijna ongemerkt passeren, min of meer daarmee de indruk achterlatend dat iedereen misschien een potentiële dader kon worden. Afwijkend gedrag en oorzaak en gevolg worden door de structuur in een subtiele context geplaatst. Dat vind ik het geniale van deze film.

Bijna ongemerkt? .

Vrij harde film in psychologisch opzicht. Heb deze film enkele dagen geleden bekeken en wachtte mijn stem even af.

Uitstekende schets van de leefwereld en sfeer van meisjes en jongens op school, daar een pluspunt . Je stapt als het ware in de scène en loopt overal mee.

Ook beklemmend einde natuurlijk, die tijdje door mijn hoofd spookte.

Toch had ik soms het gevoel dat de film vaart mistte, wat helemaal de bedoeling van Van Sant neem ik aan, om zo het alledaagse leven van een mens voor zo'n catastrofe te schetsen, waar er abrupt een einde aan komt.

3.5*

al veel van deze film gehoord, en nu uiteindelijk ook gezien. De sfeer wordt goed opgebouwd, 't is te zeggen Gus (van Sant) geeft idd het alledaagse leven op een school weer met alle mogelijke leerlingen (blank zwart, groot klein, dik dun, mooi lelijk, leider pester gepeste, ...). Ook verschillende thema's worden aangesneden (homoseksualiteit, ...) waardoor hij wil zeggen dat het niet een specieke Amerikaanse school is, maar hierbij alle scholen wil aanspreken want het kan overal gebeuren (erg genoeg).

Het tussenstukje is ook mooi om te schetsen dat de sfeer vanaf dan gaat omslaan (te beginnen met de valse noot op de piano, de computerspelletjes en het onweer)

En dan het 'einde'; nja, een mens wordt daar beetje stil van. Nu nog een beetje als ik eraan terugdenk. Nuja, veel kan een mens daar niet aan veranderen. Maar het is erg dat het allemaal gepland is, en wordt voorgedaan als een spelletje, om dan uiteindelijk toch genadeloos toe te slaan in de realiteit. En het erge van al is dan ook nog dat het een waaregbeurd verhaal is.

Nuja, Gus heeft dat goed gedaan, maar de verdienste van deze film hangt natuurlijk grotendeels samen met de waargebeurdheidsfactor. Desalniettemin, zeker een 'aanrader' om te kijken

4*

Pas geleden heb ik Elephant dan eindelijk herzien, omdat hij zowat helemaal van mijn harde schijf verdwenen was en toch maar 75 minuten duurde.....

De eerste keer heb ik geloof ik toch wat gemist, ik gooi er 0,5* bovenop: voor het prachtige, sierlijke camerawerk, de muziek, de volstrekte willekeurigheid waarmee levensecht geschetste personen omver gemaaid worden en vanwege het ontbreken van een dramatische spanningsboog.

Natuurlijk, weet je als kijker dat er iets in de lucht hangt en is de impact van de schietpartij groot opdat het je aan het denken zet, maar de aanloop er naartoe is zo vredig, zo gewoon, zo mooi dagelijks, tegelijkertijd zo `n groots eerbetoon aan het leven dat het pijn doet en je voorstellingsvermogen te boven gaat wat er hier gebeurt.

De film valt ook zeker te prijzen, omdat hij niet met een opgeheven vinger een richting uitwijst, Gus van Sant houdt het slechts bij mogelijke suggesties en een zekere waarheid over het waarom is ver te zoeken. Extreem knap, omdat zo `n onderwerp zich al gauw leent voor gesimplificeerde personages, vals sentiment en tranentrekkerij. Gus van Sant weet niet alleen de vreselijke gebeurtenis vanuit subtiel oogpunt te benaderen, maar bedwelmt zijn film ook onder in visueel, hogere sferen.

Gus van Sant houdt wat meer afstand in de zin dat hij geen personen uit gaat diepen, door hun hele of halve levenslijn in beeld te brengen, het blijft juist bij die ene fatale dag, waarvoor hetzelfde geldt andere mensen de pineut waren geweest.

Het moge duidelijk zijn, Elephant maakt veel indruk bij herziening! 4,5*

Dat tweede is toch een dramatische spanningsboog? Gelukkig wel zou ik zeggen, de film zou een stuk aan kracht inboeten als er gelijk begonnen werd met schieten.

Uiteraard werkt de film toe naar het bloedbad. Dat we kennis maken met enkele slachtoffers van het bloedbad vergroot inderdaad de dramatische impact van de film.

Ik bedoel eigenlijk alleen te zeggen dat je tijdens het kijken soms gewoon geen flauw benul hebt wat iedereen boven het hoofd hangt, zo argeloos loopt men rond en kwam ook zo over op mij. Aanvankelijk is het voor mij gewoon genieten van ( banale ) dagelijkse aangelegenheden.

Vroeg me van bepaalde mensen af waarom ze er zo lyrisch over waren, dus heb deze maar even voorrang gegeven in de kijkstapel. En terecht.

Zeer degelijk filmpje. Erg rustig vertelt vooral. Misschien zelfs te rustig voor sommigen. Zo kijken we in het begin minutenlang naar iemand die gewoon loopt, waar normaal simpelweg geknipt en geplakt zou worden. Maar het voelt helemaal niet saai aan, je vraagt je toch af waar hij nou naar toe loopt. De film vliegt ook nog aardig voorbij, ondanks dat er weinig gebeurt over lange tijd (misschien past je tijdsbesef zich niet helemaal aan en is het nog gewend om dan pas op een kwart van de film te zitten, al zou dit natuurlijk niet gelden voor een filmpje dat je vreselijk vind).

Ook het camerawerk is opvallend rustig, maar ook niet storend, integendeel. Betrekkelijk weinig (en daarmee) lange shots, waardoor je misschien wel beter in de film zit. Je zit af en toe zelfs licht in trance en wanneer er dan geknipt wordt 'schrik' je eventjes op uit die trance.

Een mozaiek-achtig verhaal. De fundering voor de verhaallijnen (en gebeurtenis) is al gauw bekend (de school), en waar sommige films pas na de gebeurtenis laten zien hoe de verhaaltjes in elkaar verweven zitten, verweeft Gus Van Sant dit gaandeweg al (natuurlijk ook omdat het minder een verrassing is dat ze in elkaar verweven zitten) kundig door elkaar op een magistrale manier (ik vind het dan ook prachtig hoe ze vaak tot en/of vanaf een reeds eerder gezien moment werken met een ander personage, al is het niet iets wat ik nooit eerder heb gezien) zodat de film alleen nog maar de aanloop naar de gebeurtenis hoeft te nemen.

Waar de film heen gaat is tot op driekwart van de film nog moeilijk te zien. Niet erg, want je voelt dat de film zich aan het ontpoppen is, en nog beter, je voelt de film zelf en zit er gewoon goed in. Ook de personages krijgen we erg weinig van te weten (er wordt zelfs op het laatst nog eentje voorgesteld). Maar is ook helemaal niet nodig, je kent ze immers al, het zijn die types die jijzelf ook elke dag op school meemaakt/meegemaakt hebt (behalve dan waarschijnlijk de 2 schietgrage jongens).

Zelfs wanneer op het einde de remmen los gaan blijft het betrekkelijk kalm. Geheel a-bombastisch filmpje dus, wat ook wel voor een verfrissend windje zorgt.

Misschien ook wegens wat gebrek aan uitdieping van characters en bombasme in de emoties verliest het einde wel wat aan impact, maar toch is het een filmpje waar ik helemaal in mee kon gaan. En zodra de aftiteling begon zat ik nog even in eerdergenoemde trance om daarna te ontwaken.

Onconventioneel werkje dat klasse in elkaar gezet is en goed naturel gebracht wordt door de cast. Zal ongetwijfeld goed bevallen bij herziening.

5*