Elephant (2003)

Mooie film.

De film straalt een fijne rust uit, met lange en langzame shots, dat vond ik helemaal niet misstaan in deze film. Erg mooi zelfs. Leuk scenario, het rustige voorstellen draagde bij aan een gemoedelijke en bekende sfeer in de school. Door de doorelkaarlopende tijdlijn, vond ik het op het begin nog wel spannend omdat ik 'het bloedbad' ieder moment verwachtte, aangezien ik dacht dat de film daar mee over zou gaan. Toen ik de tijdlijn door had ging deze spanning helaas ook weer weg. Voor mij een keer een andere kijk op een gebeurtenis als deze. Alleen vond ik 'Bennie' erg overbodig.

Lijkt me een heftige film maar wil hem graag bekijken, ben benieuwd.

Niet dat het verder me aantrekt, maar klinkt wel interessant.

Op audiovisueel gebied een erg hoogstaande film. Sterk is vooral het subtiele en strakke camerawerk met de lange volgscènes en hoe er met sounddesign is gespeeld. De film oogt en voelt erg realistisch aan, dankzij deze aankleding, maar ook door zaken als het spel en de dialogen. Mede daardoor komt het gedeelte waarop een normale schooldag in een gruwelijk drama weet te veranderen, snoeihard aan. Van Sant speelt op uitstekende wijze met het gegeven van de suggestie, wat je niet ziet is vaak des te effectiever. Het laatste kwartier is dan ook van bijzonder hoog niveau.

Het is jammer dat de film het eerste gedeelte echter niet echt van de grond wil komen. De personages worden realistisch en geloofwaardig neergezet, maar echt interessant om zo'n lange tijd te volgen zijn we niet. Overigens volg je aardig wat karakters, waardoor ze allemaal vrij vlak blijven. Elk segment had wel wat sterke elementen, maar ik werd de eerste helft van de film zelden door het totaalpakket gegrepen. Dit in tegenstelling tot de perfecte audiovisuele aanpak en het ijzersterke einde.

Voorlopig 3,5 sterren.

Ik vond het wel een goede film. Ik lees in veel reacties dat het eerste gedeelte vooral als saai werd ervaren, maar ik vond dit juist zeer goed. Door die langdurige shots en eigenlijk nietszeggende gebeurtenissen, krijg je wel een realistische schooldag gepresenteerd. Aardig gedaan.

Het eerste uur werd voor mij toch een behoorlijke sleur. Om nou alleen maar naar doodnormale mensen te kijken en dan soms zelfs scenes twee keer beleven (al is het vanuit een ander oogpunt)..... nee, niks voor mij!

Na een uurtje kreeg ik eindelijk waar ik op zat te wachten. Schokkend, spannend maar net wat tekort.

Helemaal mee eens, deze film kan ook 20 min. duren zonder dat je ook maar iets mist.

Wat is de intensie van de filmmaker om het zo traag te laten verlopen, vond het erg frustrerend, en mijn gedachten dwaalden telkens af.

Wat ik wel goed vond; de kritische kijk op de amerikaanse (in mindere mate, westerse) cultuur, o.a. het legitieme wapenbezit en de opkomende westerse ziekte boulimia/anorexia

Er zitten veel elementen in deze Van Sant film, "Elephant," die ik niet snel zal vergeten: De manier waarop Beethoven deze eenvoudige high school setting een mystiek tintje geeft; de welsprekendheid van Harris Savide's cinematografie staat in bruut contrast met de vreemde tieners die voor of van de camera weglopen; het levensechte, verschrikkelijke bloedbad waar de film naar toe werkt.

Maar wat mij het eerst raakte als een bliksemlicht was een schot van het meisje, het doodgewone meisje in haar sweatshirt., die in beeld verschijnt, ze kijkt omhoog naar de onheilspellende lucht die wij niet kunnen zien maar zij weet, dat het uiteindelijk zal instortten. En ze heeft gelijk. Het stort in. De hemel valt te pletter op de aarde, regelrecht naar hel.

Van Sant, met de onmisbare Savides aan zijn zijde, krijgt ons vertrouwen. De wereld die zij voorhouden, is verschrikkelijk, verschrikkelijk bekend. De gangen zouden de gangen kunnen zijn waar jij gelopen hebt. Het drukke schoolhoofd kantoor word degene die jij vermeed. De Kinderen -- Blank -- zijn de kinderen die je was of ag op TV. De Camera weerspiegelt de verschillende rollen (De eikel, het populaire meisje, de goth, het buitenbeentje) opnieuw en opnieuw, totdat je gehypnotiseerd bent. Uiteindelijk, word het duidelijk dat hij deze visuele ritmes gebruikt om ons, op ons gemak te stellen -- Hij geeft ons het vertrouwde high school gevoel weer terug, om deze vervolgens weer 2 meter de grond in te stampen.

"Elephant" gaat niet zozeer over waarom mensen moorden, maar wat we doen wanneer andere mensen het doen, waar kijken we, hoe leggen we het uit. Deze 86 minuten provoceren je om te denken over hoe je dingen uitlegt die niet uit te leggen zijn of hoe je met dingen omgaat waar niet mee om te gaan is, welke ontsnappingsroute kies je, en welke herinneringen we verbranden.

Van Sant, kampioen Amerikaanse tiener, geeft "Elephant" iets om over na te denken. Maar de vraag die overblijft is, waarom.

Geen Marilyn Manson posters of drugs te vinden, is het de video-game die Eric speelt? Is het de Nazi documentaire die ze ongestoord kijken? zijn het de kinderen die Alex pesten? of zijn het de ouders, die we nooit te zien krijgen. Zou het iets met het zoenen in de douche te maken kunnen hebben, of met het Beethoven stuk dat Alex oefent op de piano? Het zijn maar details, overigens ook irrelevant.Nazi, videogames, piano : Het maakt niet uit wat een moordenaar doet of is, alleen dat hij een moord gepleegd heeft.

Uitzonderlijk vanwege van Sant's stijl en aanpak. In feite doet hij niet meer dan het volgen van zomaar wat leerlingen op, wat lijkt, zomaar een dag. Levert een aantal zeer fraaie tracking shots op, met hier en daar schimmige achtergrondcomposities in beeld en geluid.

Zoals wanneer leerlingen niks meer doen dan door een lange gang lopen. Het herhalen van de scènes vanuit een ander perspectief maakt het, in de wetenschap van wat gaat volgen, ook nog eens extra wrang. Best effectief, ondanks het gegeven van alledag.

De twee daders ondergaan een iets andere aanpak, maar wel zo subtiel dat het er niet echt uitspringt. Allemaal erg naturel en zonder verklarend vingertje. Het blijft bij enkele flarden en de opmerking Most importantly, have fun, man. Zo gewoon dat het griezelig wordt.

Knap om zoiets met een cast zonder acteurs te bewerkstelligen. Samen met de herfstkleuren, de donderwolken en de willekeur een bijzondere verfilming van een trieste dag.

Bizarre film. Ik vind het bijzonder hoe iets wat eigenlijk binnen een heel klein tijdsbestek gebeurt, wat je eigenlijk in een kwartier had kunnen doen, zo uitgebreid word gefilmd. I

Dat vond ik nou juist niet. Ik vond het juist realistisch in beeld gebracht. Wat is er onwaarschijnlijk aan? Dit kan gewoon gebeuren, als je maar één gek hebt rondlopen. Hoe normaal en rustig alles is voor het schieten begint, hoe mensen pas laat door hadden wat er aan de hand was, dat zou in het echt volgens mij precies zo zijn. Wat ik wel een puntje van aanmerking vind, is dat de hele schietpartij zo super random is. Waarom doen ze het? Er is totaal geen aanleiding, er zit geen verhaal in. Het gaat puur om de vorm bij deze film, niet om het verhaal. Wel bijzonder, maar ik zal hem niet snel nog een keer kijken. Daarvoor is het te langzaam en het geheel te willekeurig.

IJzersterk juist, dat er totaal geen aanleiding wordt gegeven. Maakt de climax juist nog gruwelijker. Ik moet er niet aan denken dat we onder een of ander pianomuziekje te zien krijgen hoe die twee jongens treurig naar huis lopen na een dag lang te zijn gepest...

De film begint met een auto die rondslingert en tegen verschillende objecten botst. In de auto zit John, die door zijn dronken vader naar school wordt gebracht.

John is één van de bijna vijftien scholieren die je in de loop van de film volgt.

Onder die vijftien scholieren bevinden zich alle soorten mensen. Zo is daar de jongen met het peroxide geblondeerd haar en het meisje dat altijd gepest wordt, waar iedereen altijd om lacht, maar waar je stiekem een beetje medelijden mee hebt. Of de drie meisjes die aan elkaar klitten en om alles moet giechelen, maar eigenlijk heel onzeker zijn. En natuurlijk is daar ook de quarterback, met zijn knappe vriendin.

Het zijn stereotypes, en toch ook weer niet. Het zijn echte stereotypes. Echte mensen. Mensen die je tegenkomt als je door de gangen van je school loopt, mensen met wie je wel eens praat, waar je een schoolproject mee moet doen. Want als je naar de film kijkt denk je: Nu ik over nadenk… Ja, ik ken ook iemand die zo is.

Van Sant koos niet voor beroemde kindsterren, maar ging langs op scholen en vond jongeren die nog nooit hadden geacteerd en in de film eigenlijk zichzelf spelen.

Het zijn gewoon scholieren, doodnormale scholieren. Op bijna alle mogelijke plaatsen.

Zo zie je de leerlingen in lege gangen of in het fotografie lokaal, op het sportveld en in de lokalen waar pesterijen plaats vinden, bij de directeur, maar ook in de toiletten, aula, de bibliotheek en al die andere plaatsen waar scholieren komen tijdens een schooldag. Een normale schooldag, een schooldag in al haar saaiheid.

Zo kan je leerlingen gerust bijna vijf minuten volgen, zonder dialogen of opvallende momenten.

De rust en al die herkenbare mensen maken de film niet saai maar realistisch.

Maar schijn bedriegt. Want naast die ogenschijnlijke rust, word je als kijker toch geteisterd door een naar onderbuikgevoel. Omdat je verschillende leerlingen op verschillende tijdstippen volgt weet je al vroeg in de film wat er komen gaat. Jij, als kijker, weet wat er gaat gebeuren. Maar de leerlingen niet. En dat maakt de dagelijkse schoolroutine onheilspellend. De schooldag, in al zijn rust, is daarom veel indrukwekkender dan de schietpartij zelf. Maar als het eerste schot dan eindelijk word afgevuurd, schrik je. Je zag ze al lopen in de eerste 10 minuten van de film. Je wist dat het ging gebeuren. En toch zag je het niet aankomen.

Elephant is mijn nummer 1, vond het een geweldige film.

deze film heeft in mijn opinie een veel te lage rating!

spijtig, want het is echt een topper van de bovenste planken!!!

Zeer matige film
zeer slome film zeker gezien de zeer korte speelduur
het herhalen van beeld was vrij irritant het dieper ingaan in de karakters was ook vrij overbodig net als de suggestie weken dat dat nerd meisje michelle ook in het complot zatzeer rare vertoning ook met die benny alias mister cool nikker

Sfeer en muziek niks voor jou?

Het enige wat ik kon appreciëren was de shot van de 3 chicks die wegliepen

Lekkere kontjes

Een ster voor elk kontje dan ben ik tevreden

Een ster in elk kontje! Dan tellen we voor het gemak Michelle ook mee.

Langdradige film met een heftig einde. Het voor mij saaie begin zorgt ervoor dat ik deze film niet erg hoog kan scoren, maar ik was wel onder de indruk van het totaalpakket.

Aardige film, niet hoogstaand. Het begin van de film, eigenlijk het gedeelte voordat de 2 studenten de school binnen dringen met wapens komt te laat op gang. Sommige scenes zijn zelfs saai te noemen, aan de andere kant: de regisseur heeft heel realistisch het leven op een school proberen na te bootsen waardoor het bloedbad veel heftiger en realistischer leek. Verder kon het verhaal achter de 2 studenten die deze aanslag pleegde iets verder uitgewerkt worden, je blijft toch wel met een paar vraagtekens zitten.

Pluspunten: de muziek en het bizarre einde

3*

Trailer is bijna hetzelfde als Bang Bang you're dead. Is deze beter of is het gewoon nagenoeg een copy?

Deze film is op audiovisueel vlak alleszins veel sterker.

Dit is pure bagger, op audiovisueel vlak misschien wel het slechtste dat ik ooit heb gezien. Kijk dan liever naar Klass, dat is een aanrader. Gelijkaardig verhaal, maar dan veel beter uitgewerkt met veel sterkere acteerprestaties.

Haha, 2 totaal verschillende meningen. Bedankt in ieder geval voor de tip.

Dit is één van de meest dromerige films die ik gezien heb. Je voel je een leerling, je zweeft door de school, ervaart de sfeer, de emoties, je leert de mensen in korte tijd kennen. Waarna de klap extra hard is...en dan nog de vertelstructuur, de acteerprestaties, de soundtrack... man, ga 't zien

Tja, zo zal er ook altijd wel iemand zijn die een stuk stront mooier vindt dan een Rembrandt.

Punt is dat deze film wel op een speciale manier geschoten is, er is veel aandacht besteed aan de cinematografie. Dat in tegenstelling tot een tv-filmpje als Bang Bang You're Dead, waar cinematografie nauwelijks een rol speelt.

Yeyo, noem jij Klass nu een stuk stront?

Nee, ik bedoel enkel dat deze film onvergelijkbaar is met iets als Bang, Bang, You're Dead. Beetje zinloos om dat te betwisten.

Klass is best oké trouwens. Vond 'm enkel niet zo memorabel als deze film.

Bang Bang You're Dead heb ik nog niet gezien. Zal ik eens kijken als ik de kans krijg.

Klass is een meesterwerk in het genre. Keihard, en vooral veel rauwer dan deze prul.

Nou, onvergelijkbaar? Het is nagenoeg hetzelfde verhaal. Alleen BBYD is vooral met camera van de hoofdpersoon gefilmd. Verder zal ik niet verrast worden door het verhaal denk ik dus.

audiovisueel slecht!?? De fotografie (compositie,kleur,toon) van deze film is gewoon prachtig en de muziek eveneens.