Elephant (2003)

Film voor de 2de maal bekeken en weer gaf deze film me een hele aparte kijk op een vrij gewone dag op een willekeurige high school.

De personages zijn stuk voor stuk erg boeiend en lopen zeer uit een. Maar de reden wat deze film goed maakt is toch echt wel de manier van filmen, we volgen verschillende personages van verschillende camera punten maar wel allemaal rond de zelfde tijden.

De manier hoe naar het einde wordt toegewerkt is erg origineel en daar bij ook erg professioneel gedaan, je voelt de spanning gewoon opkomen en hebt het gevoel als kijker dat er ieder moment wat kan gaan gebeuren.

Het einde is indrukwekkend en keihard, maar toch ook wel weer redelijk snel voorbij en gaf mij daarom toch een heel klein beetje een tegenstrijdig gevoel.

Toch ga ik deze film niet afrekeningen op deze kleine twijfel dus geef ik een halve ster meer dan ik een jaar geleden deed bij de eerste kijkbeurt, het is en blijft gewoon een zeer bijzondere film met erg veel sfeer.

4,5 sterren

Elephant is een schitterende film waar ik hoge verwachtingen van had, en een van de weinige films die ze waarmaakte. Dat de film aardig wat tekortschiet voor een plek in de top 250 verbaast mij dan ook ter zeerste!

Afijn, wat Elephant zo'n goede film maakt is dat het de kijker in zoveel verschillende manieren vrijwel perfect benaderd. Allereerst het filmtechnische aspect. Heel, heel knap in elkaar geknutseld. De lange tracking shots zijn werkelijk subliem uitgevoerd! Overgangen van donker naar licht zonder focus-problemen. Shots die zonder cut van statief naar steadycam overgaan of andersom (scene op het sportveld, beginscene als John en vader van plek verwisselen in de auto), heel knap gedaan!
Ook al zal dit aan menig kijker zonder al teveel verstand van cinematografie volledig voorbij gaan, het is toch zeker een vermelding waard!

De trage opbouw die sommige gebruikers hier als 'saai' of 'storend' ervaren, vind ik nog een goed speerpunt van Elephant. Het alledaagse leven van de Amerikaanse scholier wordt zeer natuurlijk neergezet, en een uitgebreid arsenaal aan verschillende typetjes wordt voorgesteld. Het mooie hiervan is dat Gus van Sant hier goed de tijd voor neemt.
Er is namelijk altijd wel iemand in de film waarmee de kijker zich kan identificeren. Was jij vroeger het nerdje dat gepest werd? Was je populair, gewild, of onzeker? Super gedaan, vooral omdat de kijker kan anticiperen wat er gaat gebeuren, en letterlijk en figuurlijk met een personage meeloopt naar Zero-hour.
Zo kon ik mijzelf erg goed inleven in de creatieveling, die blonde jongen met zijn camera. (mooie scene trouwens, als hij nog net een foto maakt van de gewapende scholieren. Weet iemand of er ook daadwerkelijk zo'n foto is gemaakt op de echte Colombine?)

Al het bovenstaande zorgt ervoor dat de film een vele grotere impact heeft dan dat je zal verwachten. (op mij in ieder geval)
Zelf tijdens het beruchte bloedbad wordt er vooral gefocused op de personages, en vrijwel niet op de actie. Achteraf zie ik deze film als een heel goed in elkaar gezet stukje cinema dat bovenal als erg intens heb ervaren. Fantastische film!

De rust, de geweldige tracking shots en de buitengewoon sterke regie zorgen voor een bijzondere kijk op een doodgewone schooldag. Deze manier van filmen brengt de kijker in een roes en het is dan ook des te meer jammer dat de ontknoping zo weinig emotie bij mij losmaakte. Het contrast had heviger mogen zijn, maar desalniettemin een cinematografisch erg aangename film.

3,5*

Omdat Gerry zo goed bevallen was nog maar eens een film van Van Sant.

Vergeleken met Gerry veel minder beeldenpracht afgezien van de shots van de lucht aan het begin, halverwege en aan het einde. Daarentegen was het camerawerk echt fantastisch, zoals bepaalde personages worden gevolgd, tijdelijk worden verlaten om iets anders te filmen en we weer heel natuurlijk terugkomen bij de eerste personages. Leuk ook hoe bepaalde scenes vanuit meerdere invalshoeken worden gefilmd. De scene met hond waarbij er net wordt vertraagd als de hond springt beviel me ook erg.

De opbouw in narratieve zin droeg erg bij aan de spanning. Heb ik tegenwoordig niet vaak, ik haal mijn lol meestal elders, maar hier was het zeker belangrijk. Het is al vroeg duidelijk wat er gaat gebeuren en dan ga je ook meteen wat anders naar de personages kijken. Desondanks weet de film op de jongen met de alcoholische vader na maar weinig sympathie voor de personages bij mij op te wekken. Ik kan bijvoorbeeld niet tegen meisjes die praten als Valley girls, dat is het type dat je altijd op vakantie tegenkomt, waar ze al kauwgomkauwend en "oh my God!" (of "oh my gosh" als ze religieus zijn) en "it was so like ..." roepend het bloed onder je nagels vandaan halen. Neem dan drie van dat soort meisjes in de film en ik kan haast niet wachten tot ze neergeschoten worden. Verder ziet het nerdachtige meisje er de hele film door zo treurig uit dat het einde haast als een verlossing lijkt te komen.
Ja dit soort dingen gebeuren en zijn gebeurd en het is allemaal heel erg, maar dit is nu ook weer geen documentaire dus ik voel me ook niet geroepen om bij iedereen die neergeschoten wordt "oh wat is dit erg!!" te denken. Overigens ook geen sympathie voor de daders, bij wie zowat alle elementen aanwezig zijn: gepest worden, schietspelletjes, Hitler. De één ziet eruit als Eminem, de ander speelt graag Beethoven op de piano en van A Clockwork Orange weten we dat Beethoven en geweld graag samen gaan. Aardig dat het cliché metal vervangen is door klassieke muziek. Yeah!

Uiteindelijk iets minder dan Gerry, maar zeker de moeite waard, vooral vanwege de camerastandpunten.

Het piano spelen is natuurlijk vooral om zijn persoonlijkheid aan te duiden. Je ziet dat ook aan al die tekeningen in de kelder. Hij was eigenlijk een erg creatief en ook slim iemand, en zag zijn schoolgenoten als domme mensen (ook de hele tijd dat beetje denigrerende nee schudden). Dat karakter zie je ook erg goed terug in Alex uit ACO (in het boek komt het duidelijk naar voren iig, film nog niet gezien).

Vind ik meteen een van de sterke punten, de film probeert niet zozeer duidelijk de oorzaken uit te leggen. Erg beklijvend, en zeker niet opdringerig.

Fur Elise past ook perfect in het plaatje. Heel effectief.

Een dramafilm naar mijn hart, namelijk eentje ontdaan van alle drama. In plaats van de kijker allerhande emoties op te dringen, registreert Van Sant louter gebeurtenissen, zonder hier een oordeel over te vellen. Niet alleen dit gegeven is sterk, maar ook de manier hóe hij registreert: het camerawerk in deze film is magistraal en wekt ook ontzettend veel spanning op, doordat je als kijker elk moment verwacht dat er iets kan gaan gebeuren. Hele slimme keuze ook, om de daders al vroeg in de film te introduceren; het geklooi met de tijdlijn is ontzettend effectief. Erg knap ook, dat de scènes waarin eigenlijk níets gebeurt, toch nog zo enerverend zijn om naar te kijken - onder andere dus omdat je niet precies weet waar je ergens zit qua tijd. Het eind is indrukwekkend, ondanks of juist door de afstandelijkheid waarmee het gebracht wordt. Een betere film over een schoolshooting kan ik me niet indenken.

4,5*

Tja, dan ga ik maar wat minder positief zijn hier. Prima weergave van het/een-high school-drama. Echter ik vond het wel tergend traag, die persoon-volgende shots werden op den duur minder. Ik snap ook wel dat juist het doel van de film is om een saaie schooldag te vertonen, maar daar wordt het voor mij toch nog niet boeiend. Het zal ook niet geholpen dat ik deze film na een lange dag nog 's nachts heb gekeken, wellicht dat er op een normaler tijdstip nog een verhoging inzit.

2.5*

Helemaal geen slechte film, maar ik vond hem gewoon niet boeiend genoeg. De film is ronduit prachtig gefilmd en de apotheose is ook geweldig, maar met momenten kon hij me echt niet boeien. De structuur is schitterend en het weefsel van alledaagse gebeurtenissen op school is een goede vondst (de school wordt mooi weergegeven als een microkosmos), maar sommige anekdotes vond ik gewoon niet boeiend genoeg. Gemengde gevoelens dus.

Als leraar op een middelbare school vind ik dit een beangstigende film. Zeer herkenbaar gedrag van pubers, en je herkent niet wat er allemaal broeit. Hopelijk zijn we in Nederland wat nuchterder en kunnen mensen met gedachtenkronkels wat lastiger aan wapens komen. Want anders zou ik me zo kunnen voorstellen dat ons dit zou kunnen overkomen. Zeer realistisch!

Deze film met zo min mogelijk duiding grijpt je bij de strot. De beelden en de muziek zijn zeer krachtig.

Van Sant speelt een uiterst geraffineerd spel met oorzaak en gevolg. Hoegenaamd niets-aan-de-hand gebeurtenissen worden uitgesneden tot tijdslijnen, die elkaar zelfs hier en daar overlappen. Het geheel krijgt daardoor een bijna surrealistische sfeer, en op je klompen kan je aanvoelen dat er 'iets' verschrikkelijks gaat gebeuren. Door de geniale opbouw in combinatie met de romantische klanken van Beethoven en het alles overdonderende slot weet de film diep te ontroeren.

Zeer orginele manier om een op waarheid gebaseerd verhaal uit de doeken te doen.

Wat een prachtige film. Het verhaal wordt echt geweldig verteld. Het camarawerk vind ik erg goed, ondanks dat er ook velen zijn die het niet zo goed vinden. De scene, die meerdere keren te zien was vanuit verschillende oogpunten, vond ik ook erg goed. De school is ook heel goed laten zien. Het einde was erg goed en ook heel indrukwekkend.

Verder vond ik ook dat Fur Elise erg goed bij de film paste.

Gemengde Gevoelens

Elephant stond echt al heel lang op mijn lijstje en heb deze vorige week dan ook niet gemist toen hij eindelijk eens op tv kwam.

Van Sant laat in deze film duidelijk zien dat hij goed heeft leren knutselen vroeger, de manier en de volgorde van de scenes zijn echt gaaf gedaan. (Denk dan vooral aan de ene scene die 3x opnieuw getoond word)

Ik miste wel een band met de personages, en daar ging het voor mij ook een beetje mis met deze film. Misschien dat ik met de verkeerde verwachtingen ben gaan kijken, maar dit kwam op mij toch echt over als een emotieloze film.

Er is dan ook eigenlijk geen hoofdpersonage te noemen in de film, je kunt het beter de hoofddag noemen, het gaat immers om de band met die bewuste dag dat twee jongens teruggeven aan de wereld wat de wereld hen gegeven heeft.

Dat gehele verhaal rondom de jongen met zijn dronken vader vond ik dan ook vrijwel overbodig, als Van Sant toch de nadruk wilde leggen op die bepaalde dag.

Qua stijl en onderwerp zeer te spreken, qua uitvoering van de personages totaal niet. Blijft steken op een kleine voldoende.

*De film heb ik dus een weekje laten rusten maar het is niet echt blijven hangen in mijn hoofd.

Het emotieloze vind ik persoonlijk juist het sterkste punt aan de film. Elephant is echt een verademing vergeleken bij al die andere films die met te nadrukkelijk aanwezige muziek of huilscènes proberen je te dwingen mee te leven met de personen op het scherm. Elephant laat het ervaren van emoties juist aan de kijker over, in plaats van aan de makers.

Ook het feit dat je de personages niet echt leert kennen vind ik erg sterk. Nu kan ik niet uit ervaring spreken, gezien ik zelf nooit op een Amerikaanse school heb gezeten (de middelbare school waar ik nu nog op zit is betrekkelijk klein), maar kijkende naar andere films en (reality)series en boeken over deze omgeving, heb ik het gevoel dat je er jarenlang rond kunt lopen, zonder dat veel mensen je echt leren kennen. Je voelt je ook echt een leerling die toevallig rondloopt door de gangen en leeftijdsgenoten ziet die je misschien wel oppervlakkig van gezicht kent, maar verder ook niet.

Dat gezegd hebbende, kan ik het wel goed begrijpen dat het emotieloze je niet echt aanspreekt, hoor. Prima recensie ook

Ben het heel erg met je eens dat dit een stuk beter te verhappen is dan zo'n over-the-top-door-je-strot-geduwd Dramafilmpje. De eigen invulling is inderdaad een pluspuntje. Ik vind overigens dat "Fur Elise" een machtige keuze is geweest, het is een van de weinige stukken (van de klassieke stukken die ik ken) die mij nooit echt een hokje induwen, de ene keer raakt het de trieste snaar en de andere keer weer een redelijk optimistische snaar. Dit is dan ook meteen een goed verlengde op de eigen invulling.

Nu ik dit nogmaals doorlees verhoog ik na enig overweging met een halfje. Zijn toch redelijk veel pluspunten te noemen.

Ik moet natuurlijk niet vergeten dat ik deze film gezien heb toen ik net thuis was van een concert.

Misschien juist dat mijn over-emoties gezorgd hebben voor een te subjectieve blik op de film, zal deze dan vast nog een keer aanschouwen wanneer de tijd rijp is

Ah, ik heb mijn taak hier volbracht, zie ik

Verrassende film, die ondanks het extreem simpele uitgangspunt zo vakkundig is gemaakt. Vooral de prachtige muziek en het creatief omgaan met de camera was werkelijkwaar prachtig. Zo voelde het als een vloeiend geheel en had je weinig het idee dat er geknipt is in de film. Ik vind het ook briljant dat je vanuit verschillende oogpunten een keer of 3 dezelfde scene in beeld ziet verschijnen. Dat is wel goed materiaal voor een herziening, zodat je op de details kan gaan letten.

Verder vind ik het "emotieloze gedoe" zelf wel mooi, de film is heel droog hierin en geeft verschillende emoties op een doeltreffende manier weer. Vooral de drie meisjes die hun eten uit lopen te kotsen op de wc leverde een grote glimlach op, ondanks dat het de harde realiteit is. De film kent nog meer van dit soort momenten, ondanks de behoorlijk stereotype personages blijft het wel erg herkenbaar.
Het einde is natuurlijk schokkend en geeft maar weer is aan dat er nog veel dingen in Amerika veranderd kan worden.
Overigens heb ik wel een irritatiepuntje. Die donkere jongen Benny aan het einde van de film is echt een domme oetlul. Ik kan niet tegen dit soort wannabe helden die 100 tekenen van gevaar negeren en gewoon het gevaar opzoeken. Hij vroeg gewoon om een kogel en die kreeg hij uieindelijk dus ook.
Het toont maar weer is aan hoe hard en onvolmaakt deze wereld is. Mooie kijkervaring en zal zeker een aantal herzieningen krijgen!

4*

Volgens mij was die Benny gewoon zo bijziend als de pest; hij liep rond alsof 'ie dacht: "Is dat nou een jongen met een geweer?"

Serieus? Want dat heb ik niet uit de film op kunnen maken, eerlijk gezegd.

Ik zag hem alleen aan het einde rondlopen. Verder niets raars opgevallen aan die Benny, behalve dat ie de dood tegemoet loopt. Maar bebloede muren en wegrennende kids moet ook toch wel een hint zijn lijkt me?

Nou ja, hij reageert op geen enkel geluid, dus dat was de enige conclusie die ik er aan kon verbinden. En anders is ie gewoon goed gek natuurlijk. Je ziet hem trouwens ook aan het begin van de film op het veld. Eigenlijk zijn er wel meerdere karakters die zich nogal onrealistisch gedragen in de film, nogal achteloos zelfs, alsof ze denken dat het allemaal een grap is of de ernst van de zaak lijken te onderschatten. Lijkt me ook een statement dat Van Sant wil uitdragen.

De slechtste film die ik ooit heb gezien, ik moest moeite doen om wakker te blijven.

Moest ik een score onder nul kunnen geven, ik zou niet aarzelen.

Neem vooral geen moeite om het toe te lichten verder .

is duidelijk nog niet toe aan rijpe cinema nee.

En jij bent dat wel?

Het heeft wel wat.

Goh dat is natuurlijk geen simpele stempel om te drukken. Een van mijn hoofdvakken op school is beeldanalyse. Dat houdt onder andere in dat we geregeld films moeten doorgronden, analyseren op inhoud, sfeer en dergelijke beeldparameter's. Films beoordelen is natuurlijk altijd grotendeels subjectief. Al kan natuurlijk wel het onderscheid worden gemaakt tussen een héle goeie en een héle slechte.

Als geïnteresseerde leek, viel mij op dat er een uitgekiende structuur is neer gezet, waardoor scenes meerdere keren vanuit verschillende camera-standpunten moeten zijn opgenomen. Of ... of zijn deze scenes meerdere keren gespeeld, want hoe is het anders mogelijk dat we de camera nooit in beeld zien?

Wat denk jij?

In ieder geval is het uitermate knap gedaan!!

Gewoon uit meerdere hoeken opgenomen als ik me niet vergis, en dan héél sterk ingezoomed zodat de cameras ver weg staan en niet in beeld komen.

Misschien in post-productie nog wat digitaal oppoetswerk, daar ben ik niet zeker van.