Elephant (2003)

Ik vond dit een zeer sterke en aangrijpende film. Ik wist natuurlijk al eerder van de gebeurtenissen op Columbine High, maar na het zien van deze film is het pas goed tot me doorgedrongen hoe erg dit was. De film zorgt ervoor dat je je oprecht vragen begint te stellen; hoe is het in godsnaam zover kunnen komen? Op het einde blijf je verdwaasd achter, nog steeds zonder antwoorden.. 4*

Waargebeurde drama's, het is iets waar ik altijd een beetje voor terugdeins. Ik herinner me de trauma's die ik destijds opliep tijdens het bekijken van die hapklare TV-emoties nog veel te goed. Moeders favoriete genre zeg maar.

Gelukkig zit Elephant anders in elkaar. Een adaptatie van het welbekende Colombine drama, en een uiterst stijlvolle. De manier waarop de film het 'gewone schooldag-gevoel' in beeld brengt is prachtig. De alledaagse dialoogjes, het semi-serene sfeertje en herkenbare typetjes komen erg realistisch over, en de knappe cameraperspectieven, de heerlijke long shots, een hoop geniale geluidseffecten en een treffende inzet van de Für Elise (altijd een goeie keuze om een meeslepende toon te zetten) brengen meermaals heel veel kijkgenot. Wat het verder allemaal met olifanten te zien heeft weet ik niet (heb er geen een gezien), maar het zal me een worst wezen. Sublieme cinema.

Wat anderszijds een beetje jammer is aan de prent, is dat het 'verdwaasde' gevoel van onbegrip niet zo sterk overkomt als verwacht. Ik heb niets tegen subtiele suggesties hier en daar over eventuele aanleidingen of invloeden, maar ik denk dat zowat alle stigmatiserende clichés over jongeren die doorslaan de revue zijn gepasseerd. Niet alleen zijn het (ongeholpen) slachtoffers van pestgedrag, het zijn ook nog eens wapenliefhebbers, spelen gewelddadige spelletjes en hebben Hitlersympathiëen op de koop toe. 'Hoe het ooit zover is kunnen komen' is dus niet zo heel verwonderlijk. Waarschijnlijk lagen Van Sant's bedoelingen anders, maar het kwam iets te suggestief en 'verklarend' over, nefast voor het gevoel van onbegrip dat essentieel zou moeten zijn.

Maar misschien maak ik nu van een mug een olifant.

4*

Ik had em al gezien en onlangs nog ns bekeken toen hij op tv was, en ik blijf bij m'n mening: schitterend

Sommigen kunnen die film blijkbaar niet waarderen vanwege dat trage en vreemde camerawerk maar dat vind ik dus net het sterke aan deze film

Zoals iemand anders al zei, het maakt alles zo verdomd realistisch, alsof je zelf ook gewoon een toeschouwer bent. Ik kreeg er deze keer ook alweer kippevel van

4*

Fantastisch!!!

Ik weet nog dat ik aan het eind van de film met een open mond 5 minuten naar de aftiteling aan het staren was.

Werkelijk magnifiek, ik heb geen woorden voor deze natuurlijke pracht.

Heb er net een boek over gelezen, dat Columbine High.

Doorgeschoten heet het.

Ik vind wat er gebeurt is zóo ontzettend vreselijk...

Ik word er gewoon msselijk van ..

Kga deze film deze week nog zien, het lijkt me echt een goede film, aangezien de sterren en jullie reacties..

XX

PS; waarom heet deze film eigenlijk Elephant?

Zal wel weer een clou uit de film zijn, of bedoeld als; Groot. Wie t weet, please een berichtje terug sturen??

De titel komt van de gelijknamige Tv-film uit 1989 over Ierse moordenaars. Elephant was een toespeling op het effect van een olifant in je woonkamer.

Het is een aanklacht tegen de hedendaagse consumptiemaatschappij, waar de twee daders de voortvloeiselen uit zijn...

Jippie!

Ik hoop dat de film beetje goed is, ik kijk er nu al naar uit

Heb 'm vorige week ff gekeken. Wat was dat SAAI zeg. Ik weet niet hoe het bij jullie op school eraan toe gaat, maar bij mij op school loopt niet iedereen de hele dag in z'n eentje, en als ze dan samen met iemand anders zijn dan PRATEN ze in ieder geval met elkaar. Ik vond dit zo raar, dat zachte praten en de lange stiltes enzo, ik vond het helemaal geen realistische weergave van een gemiddelde schooldag.

Ondanks dat vond ik het best een goede film. Ik weet niet waarom, maar uiteindelijk had ik er een redelijk goed gevoel over.

Al na erg minuten kreeg ik het gevoel dat ik ook bij Paris, Texas kreeg. Deze film is enorm overgestyleerd dit kan je merken in het groene gras, het type van auto waar de jongen met de gele t-shirt in reed, de over het algemeen onrealistisch mooie locaties, de belichting...
Men heeft gepoogd alles in de film zo mooi mogelijk te maken. Dit gaat wat mij betreft ten koste van realisme en diepgang.
Hetzelfde gevoel kreeg ik bij het horen van de muziek, erg mooie muziek. Maar waarom net deze muziek? Omdat hij mooi is?
Al deze dingen plus het herhaaldelijk filmen van jongens met meer juwelen dan mijn zuster zorgden er al snel voor dat ik Gus van Sant begon te verdenken van Homofilie. Op een gegeven moment dacht ik zelfs: "Dit gaat echt wel te ver, deze film doet Brokeback Mountain verbleken qua gayness".
Maar toen gebeurde iets schitterend, een nieuwe scene begon met een praatgroep over homoseksualiteit.
Ik leid hier uit af dat Van Sant zich erg bewust was van hoe zijn film er tot dan toe uitzag.
Wat ik erg leuk vond is dat Van Sant zich niet concentreerde op de conflicten in het leven van de personages maar zich concentreerde op de momenten die men in andere films meestal weglaat. Vooral het wandelen door ange gangen kwam bij mij erg bekend voor.
De personages die getekend werden waren erg typisch, dit stoorde me maar op 1 moment namelijk: wanneer de drie babes op het toilet hun maaltijd uitbraken. Net als bepaalde mensen uit mijn leefomgeving doet men alsof ieder slank blond meisje een eetstoornis heeft. De 2 schutters vond ik dan weer erg sterk getekend, geen monsters maar gewone mensen.
Ondanks de puntjes waar ik me aan stoorde vond ik dit een erg geslaagde film mede dankzij het prachtig gekozen einde.
4*

Wat een verbazingwekkende film is dit! Ik wist al van te voren dat dit over de Columbine-affaire ging, maar vroeg me af, hoe dit drama verfilmd zou worden. Van Sant heeft het naar mijn mening heel pakkend verfilmd; in eerste instantie denk je dat je naar lopende mensen zit te kijken, maar halverwege de film heb je de bedoeling wel in de gaten en dan wordt de film boeiend... Uiterst goed gemaakt, de film lijkt 1 lang shot, goed geacteerd, goed camerawerk. 4,5 *.

ik ben 'm nu aan het kijken!

Aardig ge-edite schooldag met eindeloze wandelingetjes door de school. Film Lijkt inderdaad op een first person shooter. De 'verhaallijntjes' lopen aardig in elkaar over. Film wordt op den duur dodelijk saai. De goede bedoelingen van de filmmakers kwamen helaas niet uit de ferv, mede dankzij een hoeveelheid stereotypen. Naar een film van Peter Boyle en ene Clarck (die trouwens erg aardig is), de favorite film van Harmony Corine, een vriendje van van Sant.

Beslist niet goed 2**

PS dit is meteen mijn laatste docu-drama over tienertjes in trouble.

De film heeft inderdaad een beetje last van stereotypering. Maar ondermeer het indrukwekkende camerawerk en de sfeervolle muziek tillen deze film naar een hoger niveau, toch?

Het verbaast me dat het jou niet lag, mikey. Uiteindelijk is het ook een soort high school film.

Dodelijk saai... hmmm, mikey je zou Gerry eens moeten zien

Camerawerking, ik heb hier niet zoveel verstand van maar echt authentiek komt het me niet over.. misschien komt dat door eventuele inkleuring in post-production.

Van stereotypen kan je moeilijk spreken, tenslotte waren de acteurs zo goed als zichzelf. Het was voor velen hun acteerdebuut en behouden zelfs hun eigen naam in de film. De lange shots vind ik enorm mooi omdat je aandacht zo langer bij de personages blijven. Voor sommigen is dit misschien saai, maar de maker wil een doorsnee dag tonen zodat je het gevoel krijgt een doodgewone schooldag te bekijken. Zonder extra spanning of verwachtingen bij de personages, maar hun dagelijkse activiteiten. Waarna die op een onverwacht moment plots verstoord wordt. Dat komt hier zeer sterk naar voor. De pianosolo met het stuk van Beethoven is om kippenvel te krijgen.

Misschien niet voor iedereen bestemd, maar dat heb je wel meer met films die afwijken van de doorsnee verhaal- of filmstijl. Persoonlijk heb ik hier echt van genoten (voor zover dat gaat met een drama als een schietpartij) en ik denk dat het in Amerika nog beter tot z'n recht komt omdat ze A dichter bij de cultuur en gewoontes van de karakters uit de film staan en B dit drama nog dichter gevolgd hebben en meer dan bij ons (gelukkig maar) geconfronteerd worden met schietpartijen op school.

Dat die acteurs geen typetjes speelde (sporter, seut, blondinne, nerd, slimmerik, meeloperke, ...) maar gewoon 'studenten' speelden en dus ook geen stereotypes.

Jongeren die het zo moeilijk hebben, zich eenzaam voelen tussen de peer-pressure, gewelddadige filmpjes kijken, gefascineerd zijn door wapens, slank en mooi willen zijn op school etc. vind ik anders behoorlijke stereotypen.

Ik snap eerlijk gezegd niet wat daar zo stereotype aan is, ik herken in elk personage namelijk wel iets. Daarbij blaast van Sant deze gegevens niet op en brengt hij ze opmerkelijk kalm, ze horen bij de alledaagse routine van deze jongeren.

Van Sant ontkent ook niet dat deze jongeren problemen hebben, maar volgens hem ligt de oorzaak niet ligt bij deze makkelijk aanwijsbare (schijnbare) oorzaken. De symboliek in de allerlaatste scène met het iene miene mutte spelletje typeert dit. Iedereen had een wapen kunnen pakken en een bloedbad kunnen beginnen. Als de 2 jongens niet het lef hadden, was het misschien wel iemand anders geweest op hun school en waren zij zelf het slachtoffer geweest.

Nergens bespeur ik ook maar enige vorm van sentimenteel gesnotter of emotionele uitbarstingen. De personages lijken haast vrede te hebben met hun problemen, hoe emotieloos ze door het scherm lopen. Allemaal opgekropte gevoelens die ze het liefst voorzichzelf houden: John die lijdt onder de alcoholische toestand van zijn vader, maar die het zichtbaar probeert te verbergen voor die meid en Eli. Michelle die niet wil vertellen waarom ze niet in shorts wil lopen. De drie meiden die vrolijk door de schoolgangen slenteren, terwijl wij wel beter weten. Naar mijn idee geen stereotypen dus. Ik vond de laatste scène juist doeltreffende symboliek en niet meer sadistisch dan het uitmoorden van de rest van de school.

Eens met cupido.

Terwijl de regisseur in z'n interview op de dvd nog wel beloofde geweld te laten zien zoals het is. Zonder extra toeters en bellen. Snif, snif komt hij toch met zogenaamde symboliek (eerder onnodige wreedheden). En waarom wordt er niets leuks vereld over die kids? iets grappigs dat ze meemaken? Of een leuke dialoog? Ik bedoel: het gaat toch over een alledaagse schooldag? Of is dat niet 'realistisch' genoeg? Trouwens over echte alledaagse schoodagen: de school was wel erg leeg en gestyled.

Volgens mij praat de blonde jongen gewoon over een feestje op de gang, en de meisjes op de gang over een jongen die ze mooi vinden, en gaat een jongen gewoon leuke foto's maken en daarna afdrukken, en spelen andere jongeren gewoon gezellig american footbal etc. etc.

En Gelukkig wil van Sant ook nog iets moois maken en doet die wat aan de look. Stuur hem naar het gevang. Terug naar de ugly filmlook YEAH!

Van Sant observeert alleen en wil niks vertellen. Hoe grappig of dramatisch de gebeurtenissen op die dag ook zijn, wij kunnen er alleen getuige van zijn en er verder geen oordeel over vellen. Vandaar dat heen en weer geslinger tussen personages, de spaarzame dialoog, de lange takes. De film is dus vrij van sensatiezucht.