Smile (2022)

Best nog een goede horror film!

Het debuut van de regisseur Parker Finn & direct al een goeie horror afleveren

Lang geleden dat ik nog eens een goeie horror heb gezien, zeer tevreden hierover.

Redelijk (veel) goeie jumpscares, een griezelige sfeer & bloederig.

Natuurlijk nog wat werkpuntjes, maar voor een eerste film zeer goed

Benieuwd naar zijn volgende film, ik weet alleen niemand moet nog lachen naar mij

Prima horror film voor mij!!

Heb me zeker vermaakt met deze film.

Verhaal die makkelijk te volgen is, jumpscares, bloederig, spanning,...

Ook wel nog goede acteurs (de meeste ken ik niet).

Absoluut prima camerawerk, hoe sommige scenes gefilmd werden TOP!

Ben benieuwd wat Parker Finn zijn volgende film wordt.

(Uiteraard meningen zullen verschillen, dat is altijd & zeker met horror films)

Zojuist de film gezien in de bioscoop!

3x een jumpscare waarbij driekwart van de bezoekers ook een kleine hartaanval kregen. Goed acteerwerk en goes camera werk.

Wanneer komt deel 2???

Vanavond in de bios gezien. Goede creepy horror met goed acteerwerk en goede creepy setting en sound. Een van de beste horrors (zoniet de beste) van de afgelopen jaren! Bios waardig. Aanrader!

Hier was ik weer aan toe. De trailer deed het goed bij mij en de verwachtingen waren daarom erg hoog. Des blijer ben ik dat ze waargemaakt wordne.

Smile is gewoon een lekkere klassieke horrorfilm zonder fratsen, maar het voelt wel modern aan in de goede zin van het woord.Je weet wat je krijgt. Een lekkere mix van It Follows en Drag me to Hell (en ongetwijfeld nog veel meer films) zorgen ervoor dat het uitgangspunt niet bijster origineel is, maar aan de andere kant is dit voor de horror liefhebber geen punt zolang de uitvoering maar goed is.

En dat is ie. Sosie Bacon is perfect in de leading role, bij vlagen is de film lekker ranzig, de zeer opvallende en unieke score is tamelijk briljant en de jump scares worden allemaal op het juiste moment ingezet waarbij je je de apelazerus schrikt. En het belangrijkste is nog wel: geen valse jump scares! Ook de score wordt op de juiste manier ingezet en is ook op de juiste momenten weer afwezig. Dit is vaak het moeilijkste binnen dit genre om dit goed te timen. Ook tijdens de aftiteling krijg je na "Lollipop" de meest creepy muziek te horen die keihard door de hele bioscoopzaal heen draaide. Echt heel goed!
Doordat er een vloek wordt doorgegeven draait alles om die effectiviteit van hoe de spanning en de continue dreiging in een film overkomt. Wanneer dit lukt krijg je de hele film dat nare onderhuidse gevoel dat je continu op het randje van de stoel zit en vooral ook alert bent op wat komen gaat. Het was heerlijk om weer eens zo ongemakkelijk in de bioscoop te zitten.

De film is natuurlijk niet perfect. Er zijn net iets te vaak sfeershots van wegen/natuur/de stad waarbij de camera ondersteboven wordt gehouden. Waarom denk ik dan? Puur hip doen. Daarbij komen ook veel clichés voorbij. Er is altijd een expositiescene met iemand die tips geeft over hoe het kwaad kan worden verslaan. Ook zo'n weduwe is eigenlijk wel hilarisch. Ze bewaart de creepy tekeningen van haar man, geeft aan dat ze nooit meer op die kamer komt en toch hangen verspreid door de kamer allemaal individuele spotjes op de meest creepy tekeningen. Die spotjes staan blijkbaar al wekenlang aan.

Natuurlijk is dit mierenneukerij, want het doet weinig af van de kwaliteit van Smile. Voor mij een van de beste horrorfilms van de afgelopen jaren. Een erg goes regiedebuut. Soms is het weer fijn om een originele film te zien met leuke ideeën en geen vervolg of spinoff #8393 in een bepaalde reeks.

Bangelijk goed!!!

Een volle zaal die op hetzelfde moment schrikt (paar keer in deze film), heerlijk toch

Lang geleden dat ik dit nog heb meegemaakt met een horror film.

Jumpscares zaten zeer goed in de film, bloederig was het ook & spannende momenten.

Een klassieke horrorfilm, zoals het altijd zou moeten zijn.

Goeie trailer & een goeie film!

Laat de volgende horror maar komen & hopelijk met dezelfde film ervaring dan met deze film

"It's smiling at me."

Vooraf dacht ik dat dit weer de zoveelste generieke horror zou worden, maar deze film overstijgt met gemak alle middelmaat.

Na een noodlottig ongeval met een patiënt lijkt psychiater Rose Cotter geplaagd te worden door iets onbekends waar ze de vinger maar niet op kan leggen. Terwijl Rose onderzoek doet naar dit fenomeen moet zij haar eigen traumatische verleden onder ogen komen. Het leidt tot een bizarre zoektocht waar zowat niemand haar lijkt te geloven.

'Smile' doet mij denken aan een mix tussen 'The Ring' en 'It Follows'. Het is weliswaar niet helemaal origineel, maar het werkt wonderwel. Ditmaal wordt de vloek overgebracht in de vorm van een glimlach. Het heeft iets ongemakkelijks, want een glimlach associeer je al gauw met positiviteit en niet met zoveel ellende. De wijze waarop er gespeeld wordt met verscheidene beelden van een glimlach speelt hier goed op in; is het echt of niet?

Vanaf het begin wordt er gelijk een onheilspellend sfeertje gecreëerd dat over het geheel aanwezig blijft. De dik aangezette score en jump scares helpen daar uitstekend bij. Hierdoor blijf je als kijker op je hoede, want je weet niet wanneer er weer iets gruwelijks gaat gebeuren. Wat dat betreft is de film spannend te noemen. De gore is ook lekker in your face, heerlijk!

Al met al een sterk debuut van Parker Finn. Dit smaakt zeker naar meer.

Dikke 3,5 sterren.

Opvallend hoog gemiddelde. Voor mij was het vlees noch vis. De letterlijke uitbeelding van een persoon met mentale problemen en je demonen uit het verleden onder ogen komen vond ik niet werken, en het pure jump scare horror gedeelte voelde ongeïnspireerd aan. Vond het acteerwerk en de handelingen van de personages ook wat matig en de film is te lang.

De eerste kill en het "hippe" omgedraaide camerawerk vond ik juist wel leuk en de finale was prima. Maar ik denk dat de maker puur voor horror franchise had moeten gaan want qua drama was het een drama.

Ja, dit was lekker ongemakkelijk en bij vlagen ook prettig freaky met ook onverwachts wat humor wat weer wat apart was maar toch wel werkte. Op zich is het concept van Smile een zijtak van films als The Ring, maar gooien ze er wel een eigen sausje overheen. Als je zo in de eindfase van de film weet wat er speelt, dan blijkt het toch wel aardig bedacht. De film kent een goede spanningsopbouw en heeft een paar zeer goed getimede jump scares die niet makkelijk of flauw aanvoelen, maar echt je onder de huid schieten. Overigens vond ik de moeilijkste stukken om te bekijken vooral de momenten dat Rose een mentale inzinking kreeg voor de neus van collega's of familie. Neem de scène met de dode kat bij de verjaardag van haar neefje. Prima uitgevoerd, maar mijn tenen trokken krom .

Verder volgt de film wel de bekende opbouw, maar de uitwerking is gewoon top. Ik hoef ook niet in dit soort films op alle vragen een antwoord, die krijg je dus ook niet. Hoe dit ooit is begonnen of wat het is blijft mysterieus. Ik vroeg me wel af wat er nou voor zorgde dat die kat werd gedood. Dat zal dus een kwade entiteit of vloek zijn die Rose dwong het te doen, maar de focus ligt meer op hoe ermee om te gaan. Sterk slot ook, inclusief fijne creapy muziek bij de aftiteling. De moeite waard van even blijven luisteren.

Ben in een goede bui, afronding naar 4*

“She's gonna die... i'm gonna die... we're all gonna die... nothing matters”

Ha, lekker man zo’n heerlijke creepy film in de bioscoop. En ook direct een lekker begin om mijn horrormaand mee af te trappen. Je weet wat je mag verwachten, een film als dit zal vast bordenvol clichés zitten en waarschijnlijk zou de trailer spannender ogen dan de film zelf in de bioscoop. Na het zien van de trailer had ik wel héél erg het gevoel als ik naar een vervolg van ‘It Follows’ ging (zoals ik ook al eerder aangaf in onder deze post). Het concept neigt inderdaad wel wat van die film, toch had ik wel een heel andere feeling bij deze film, het was toch nog meer creepy. Al lag dat misschien meer aan het feit dat ik deze film ook in de bioscoop heb gezien, met uiteraard een betere set geluid en een groot beeld.

Toch laat deze film een klam gevoel achter, en is het gelijk op het begin al wel duidelijk dat ‘Finn’ een bepaalde kant op wou gaan. Met een waanzinnige opener komt de film van de grond af, hoewel de opening niet direct bordenvol spanning zit en er gelukkig geen jumpscares gebruikt worden weet ‘Finn’ er vooral een hele bijzondere en kille sfeer van te maken. Waar het vooral lijkt alsof je een rustig gesprek in gaat eindigt in een waanzinnig bloedbad, en ‘Finn’ is niet bang om dingen te laten zien en dat is iets wat ik tegenwoordig wel vaker zoek in horrorfilms zeker in de bioscoop. De toon is gezet, en de verwachting voor een goede film is omhoog gezet.

De introductie met de hoofdpersonages worden daarna rustig voortgezet, je weet een beetje in wat voor een situatie je terecht komt en waar je mee te maken krijgt. Dat deze vooral psychologische horrorfilm ook met de gedachten van de kijker wil spelen is snel en vaak duidelijk. Dit komt voornamelijk door het camerawerk waar vaak close-up shots worden gebruikt, en ook de edits zijn leuk met vooral veel bombarie. De film is eigenlijk nergens rustig, en de constante spanning (en sfeer) dat er iets kan gaan gebeuren ligt eigenlijk heel lang op de loer. Vaak gebeurt er wat, en vaak word je ook weer met lege handen terug in de film gezet.

‘Sosie Bacon’ zet een leuke rol neer. Heel bijzonder vond ik het allemaal niet maar, de progressie naar de langzame mental breakdown deed me wel wat, en vond ik ook erg interessant om te volgen. Voor de rest vond ik ‘Kyle Gallner’ ook wel een prima rol spelen, al was het wat doorsnee en vond ik eigenlijk geen enkele rol nou echt eruit springen. Vrij doorsnee personages.

‘Finn’ maakt ook gebruik van veel jumpscares. Wat ik niet altijd even leuk vind omdat de laatste paar keren waren deze altijd heel makkelijk te ontrafelen, en zag je ze al van mijlen ver aankomen. Ook in deze film zaten van die cliché momenten waar je eigenlijk niks aan hebt, en die werkten ook niet wat je ook merkte in de zaal. Maar, de film zit ook vol met jumpscares die wel werken, waar je ook de spanning om je heen voelde en de vrienden van mij toch wel in hun broek scheten. Eén moment had de film mij ook te pakken, dat was wanneer ’Rose’ naar de geluidsfragmenten gaat luisteren van het gesprek tussen haar en de patiënt die zelfmoord pleegde en dan een lichte toon van haar naam hoorde. En wat ik verwacht had was dat er een heel hard geluid in het fragment zat, niet dat de entiteit opeens naast haar zat, en toen ervaarde ik ook de heerlijke angst-kippenvel.

Maar, ik blijf het benoemen; de film blijft constant creepy asf. En is bij vlagen ook héél gore en vooral lekker grof. Het verhaal vond ik leuk maar, daar liep de film voor mij soms een beetje vast. Ik had er soms wat meer van verwacht, wat extreems. Want na de film zit ik nog steeds met een paar onopgeloste vragen waar ik dan wel weer wat van baal. Dat is vooral qua opbouw die hoewel hij best spannend was aangezien de film heerlijk begint, ik toch meer van de entiteit wou zien, van de demon die nu op ‘Rose’ aan het jagen is. Neem bijvoorbeeld het moment wanneer ze het cadeau inpakt voor haar neefje, en het alarm afgaat. Er wordt dan te veel gehamerd op de spanning maar, ik had het graag wat speelser willen zien, wellicht mocht dat wel wat langer van mij duren of toch dat die demon in beeld kwam. Echter, zijn dat kleine wensen en is dat voornamelijk achteraf heel makkelijk gezien. Tijdens de film was de spanning namelijk lekker te voelen, en heb ik me gewoon prima vermaakt.

Qua achtergrond weet ik eigenlijk niks. Hoe of wat de moorden zijn begonnen wordt een beetje in de hoek gedrukt. De film leidt een link ergens in Brazilië aan te gaan al wordt daar niet echt verder op ingezoomd, en hoe het is ontstaan is mij überhaupt onduidelijk. Daarnaast leek de film af te gaan op een vrij cliché einde, al zat daar een hele leuke twist aan vast. Wanneer ‘Rosie’ zichzelf bedenkt om in haar eentje te gaan leven om zo het monster tegen te gaan lijkt te werken, alleen zou dit wel echt het meest stomme einde zijn die ik had kunnen bedenken. Wanneer ze vervolgens veilig denkt te zijn bij ‘Joel’ veranderd de situatie spontaan weer en blijkt hij bij haar huis te staan, althans bij het oude huis van hun waar haar moeder dood is gegaan waar ze naar toe was gegaan. Nu werd ze ook overgenomen door dit monster en zag ‘Joel’ haar zelfmoord plegen door haarzelf in de brand te steken waardoor de link verder is gelegd naar hem. Wat ook zorgde voor een leuk open einde en ik denk dat er wel een deel twee aan zit te komen.

Ik heb vooralsnog een hele leuke zit gehad. Sommige punten zoals hierboven al vermeld en ook de CGI zijn soms toch wat minder, al vond ik het concept supergaaf en was het vooral lekker griezelen in de bioscoop met, toch een vrij milde zaal wat het toch weer beter maakte. Helemaal geen last gehad van anderen; dat zijn de topavonden (en dat voor zaterdag).

Lach des doods

Eindelijk weer een ijzingwekkende horror, met een origineel en pakkend verhaal. Toegegeven, richting het slot boet de film iets aan kracht in, maar in zijn totaliteit is dit het sterkte griezelverhaal die ik dit jaar, en sinds lange tijd gezien heb. Smile is dan ook een must om toe te voegen aan je Halloween lijstje, mocht je deze nog niet gezien hebben.

De bioscoop voegt altijd wel een extra dimensie aan dit genre toe, maar alsnog was ik onder de indruk hoe vaak ik mijn adem inhield om te voorkomen dat ik steeds de lucht invloog. Hoewel ik als doorgewinterde horrorliefhebber de nodige ervaring heb schrik ik vrij gemakkelijk, maar hier was het wel heel extreem. Mij laten schrikken staat daarnaast 80 procent van de tijd niet gelijk aan mij echt angst aan kunnen jagen, maar dit was iets wat Smile wel goed deed. De vele ijzingwekkende glimlachen bleven mij nog lang bij en toen ik de zaal uitliep betrapte ik mijzelf er op dat ik extra waakzaam was om zelf niet door iemand op deze manier aangestaard te worden.

De grootste fout die de regisseur maakt is dat hij richting het slot nét iets te veel van de bovennatuurlijke entiteit prijsgeeft waardoor de spanning in mijn lijf lichtelijk wegtrok. Het keerpunt was hierbij toen het monster voor de eerste keer tegen Rose begon te praten via haar psycholoog maar ook aan het slot als men helaas net iets te veel opzichtige CGI gebruikt. Gelukkig worden deze momenten overheerst door de ijzingwekkende momenten, en ook het slot heeft mij niet teleurgesteld. Dit zou zomaar eens een hele reeks kunnen worden en hoewel ik Smile 2 niet bepaald bijster origineel vind klinken, sta ik hier best voor open. Al heeft het mijn voorkeur dat men het bij deze film gaat laten, omdat ik de kans klein schat dat een eventueel vervolg hetzelfde niveau kan behalen als het origineel.

4,5*

Van de week in de bioscoop gezien, trailer sprak erg aan.

Ik zat daar als enige man in de zaal met een groepje tienermeiden. Voor de rest was er geen kip te bekennen en terwijl ik gewoon aan mijn flesje bockbier lurkte, zag ik hoe bij deze dames de handen geregeld voor de ogen gingen en dat er zelfs kreten geslaakt werden. Na de aftiteling gingen de ogen naar mij toe en liet ik om te plagen even een grijns zien en vroeg aan ze of ze de film nog een beetje hebben overleefd. En of ik er van heb genoten, was de vraag terug... Jazeker, maar ik heb wel enger gezien.

En dat is ook zo. Even samenvatten...

Smile is zeker wel een goede horrorfilm... Alleen maar om zo'n lach. Zoiets heb ik maar weinig gezien in horrorfilms. Ik kan me nog die scene uit Insidious herinneren en ook in de film The Dark and the Wicked wist zo'n griezelige grimas me de stuipen op het lijf te jagen. Smile doet er, en de titel zegt het al, dit keer niet sporadisch over en de openingscene met Laura, zoals je het grote gedeelte ook al in de trailer meekrijgt, is fenomenaal. Wat een overgang van een radeloos meisje naar zo'n figuur met een ijskoude lach op haar gezicht dat alles behalve vriendelijk of opbeurend is. En wat er daarna volgt...

En Rose is als psychologe een getuige van deze gruwelijke tafereel, en vanaf dat moment gebeuren er vreemde en creepy dingen in haar bestaan... en niemand geloofd haar.

Wat potentie betreft is het wel jammer dat Smile zich iets te veel afhankelijk stelde voor de typische opgedikte popcorn-titels. Hierdoor lijkt het accent meer te worden gelegd op de suspense en willen de clichés ook weer geregeld om de hoek kijken en krijg je als doorgewinterde horrorkijker wel vaak een deja vu gevoel. Voor de meisjes in de zaal een ware belevenis, voor mij toch wel herkenbare kost. Neemt niet weg dat het verhaal en de metaforen best goed op zijn plaats vallen. Maar hierdoor zou ik het ook bijna geen horror kunnen noemen; eerder een psychologische thriller dat is gestoeld op psychoses. Want ja, als je het daar op baseert zou de film helemaal nog niet zo ver van de realiteit liggen (op het doorgeven na dan). Door het zo Amerikaans op te dikken en de nadruk zo op de horror te leggen ga je er een beetje met verkeerde verwachtingen naartoe. En de trailer heeft al de enge hoogtepunten al voorgekauwd in plaats van dat het nog een verrassing blijft. De subtiliteit is niet meer te bereiken.

Dat neemt niet weg dat de film daardoor minder is, hij is alleen op een verkeerde manier gepromoot vind ik, want het wil nog wel een beetje buiten de lijnen van de uitgemolken Insidious/Conjuring-hype blijven. Want nogmaals; geesten komen totaal niet voor in de film... Althans, niet buiten Rose's hoofd. En dat vind ik een goed uitgangspunt. Qua metaforen is deze film geslaagd.

En dan zeker het einde. Ik had onlangs nog het groteske einde van de IJslandse Lamb gezien en ik bespeur hier enige overeenkomsten. (al is het nu niet met een lam)...

Qua sfeer zit de film nog goed in elkaar. Geen bombasme, de soundtracks zijn juist gekozen, de griezelige Ambient-drones komen op de juiste momenten en de jumpscares zijn nog wel redelijk effectief. De lach blijft gewoon het visitekaartje. Als de regisseur zich niet erg richtte op het grote bioscoopvolk, dan had deze nog wel perfect kunnen zijn.

3,5*

Toch wel de betere zo niet de beste horror tot nu toe van dit jaar.

Heerlijk freaky sfeertje en een paar goede scares,ik heb hier best van genoten.

Hier en daar een tikkeltje te veel geouwehoer maar dat neem ik op de koop toe.

Kom maar op met een volgend deel want hier wil ik wel meer van zien.

Wat een vreselijke vergissing om deze film in de bioscoop te zien. Niet dat de film bioscooponwaardig is, maar de meeste bezoekers zijn gewoon filmonwaardig of zelfs -onterend. Na een traumatische filmervaring bij The Devil's Rejects in Kinépolis door het janhagel in de zaal heeft het tot vandaag geduurd, bijna twintig jaar later, voor ik nog eens een horrorfilm op het grote doek durfde te gaan zien. En jawel, het was weer prijs. Zelfs om elf uur 's avonds was elke stoel bezet, tieners die de hele film lang hun domme bek niet gehouden hebben. Zelfs niet fluisteren, maar gewoon luidkeels tetteren en lachen, het leek er wel Pukkelpop. Nooit in mijn leven zet ik nog een voet in een bioscoop. Een filmliefhebber heeft daar echt niks meer te zoeken.

Smile is overigens fantastisch, ook al speelde de horror zich grotendeels in de zaal af. Cinematografisch pareltje waar echt alles klopt: de muziek, de acteurs, de suspense, zelfs de jump scares. Wat een tempo ook. Er gebeurt de hele tijd wat. De gore was onverwachts heftig. Er zitten enkele waarlijk ijzingwekkende en memorabele scènes tussen. De film begint ook heel sterk. Absoluut een topper in het genre.

Smile

Fijne horrorfilm waar je steeds meer 'invested' in raakt. De film begint al vrij snel creepy te worden en weet het tempo op zich prima vast te houden, 'het' kan natuurlijk elk moment toeslaan. De smiles en sfeer waren creepy, maar de 'entiteit' zelf had wel wat enger gemogen.

Ik stoorde me ook wel aan haar naasten die haar gewoon lieten vallen als een baksteen. Voor haar zus had ik nog wel enig empathie, maar haar vriend laat haar wel heel makkelijk vallen en doet niet eens zijn best. Gelukkig is er nog haar ex Joël die haar wel wil begrijpen. Helaas heeft dat waarschijnlijk wel zijn leven gekost.

Rose ofwel Sosie Bacon speelde prima in deze film, ze kwam op w.m.b. overtuigend over. Leuk om Kal Penn weer eens te zien. De laatste film waar ik hem in zag was geloof ik Harold & Kumar.

Na een lichtelijk teleurstellende Terrifier 2 en Barbarian wist deze film voor mij de hype wel waar te maken.

3,5 sterren.

Middelmatig en voorspelbaar, zowel het verhaal als ook de schrikeffecten. Best leuk geschoten soms, maar telkens hetzelfde trucje herhalen gaat wel vervelen. Continue wordt de spanning opgebouwd, aangedikt met rijzende geluiden. Ware het niet dat dit telkens leidt naar iets onbenulligs, zoals het oppakken van een telefoon, of het vallen van een glas.

De hoofdrolspeelster is daarnaast erg traag van begrip. Alles moet volledig uitgekauwd worden voordat ze doorheeft wat gaande is. Einde zag je daardoor ook al van mijlenver aankomen.

Nee, dan was It Follows toch stukken beter, wat mij betreft.

Ik zie het vaker voorbij komen en ik ben het ermee eens. De film had net zo goed It Follows 2 kunnen zijn. Het is een goede horror, maar een aantal dingen vind ik jammer. De stem van de entiteit is slecht gedaan en het einde had iets beter gekund.

Werkelijk....? Was dit een goede horrorfilm? Dit was het typische bioscoop-horrorvoer! Meer dan een slim marketingconcept van een "doodenge" glimlach, die verspreid door, trauma en gevolgd wordt door zelfmoord, was dit niet! En met genoeg traumaverwerking om niet te misstaan in een film van lifetime -channel of ziekenhuis-dramaserie... Voeg hier dan een heel assortiment van horror-ingrediënten dat we al zo vaak eerder zagen aan toe...Pfft...Oh, oh de kat is zoek en er moet nog een cadeautje voor het neefje gekocht worden....drie keer raden? Nieuw is dit al helemaal niet! (denk aan de Aziatische films van de '00"s als The Grudge of The Ring) De over-de-top finale was misschien nog enigszins genieten maar al ver voor die tijd was ik mijn aandacht kwijt....De film blijkt te zijn gebaseerd op de korte film ‘Laura Hasn’t Slept’ van dezelfde regisseur; Die ging over een vrouw die bij een therapeut hulp zoekt vanwege een terugkerende nachtmerrie...in elf minuten en tja dat leverde dus deze veel te lang uitgerekte film vol jumpscares op..? Oké het zag er nog best netjes uit (mag ook wel met zo'n budget!) maar is met gemak één van de minst capabele horrorfilms die ik zag...

Smile is het alom bejubelde speelfilmdebuut van schrijver en regisseur Parker Finn. Een film die niet bijzonder origineel is. Het concept van Smile is als vele andere films die zich met het thema bezetenheid bezighouden. Een traumatische ervaring wordt gecombineerd met de vernietigende invloed van een parasitair wezen dat zich met de angsten van zijn slachtoffers voedt. Het enige originele aan de film is de titulaire smile.

Het verhaal is in aanzet nog wel hoopgevend. In het verloop neemt de interesse echter snel af als gebaande paden heel gemakkelijk worden betreden en de creativiteit ver is te zoeken. Dat gaat zo: het slachtoffer Rose (geen onaardige rol van Sosie Bacon) gaat zich merkwaardig gedragen. De paranormale oorzaak wordt door vrienden en familie niet geloofd. Dus gaat ze zelf op onderzoek uit. Heel spannend wordt dat niet verteld. Het is slappe en langdradige kost die af en toe wordt opgeleukt met hele gemakzuchtige en opzichtige jumpscares en “origineel” camerawerk dat de beelden schuin en ondersteboven presenteert.

Wel goed gelukt is de sfeer. Die is mede door somber kleurgebruik tamelijk naargeestig. Het setdesign dat geen spatje vrolijkheid oproept, helpt ook. Jammer dat de psychologische laag nogal gemakkelijk wordt opgediend en niet intenser bij de sfeer aansluit. Met een absurd lange speelduur van bijna twee uur zijn daar toch mogelijkheden genoeg voor.

Smile viel me behoorlijk tegen.

Psychiatrische verpleegkundige Rose Cotter [Sosie Bacon] is diep verontrust nadat twee patiënten kort achter elkaar op gruwelijke wijze een einde maken aan hun leven. Omdat ze bij het meest recente “incident” aanwezig was denken zowel haar meerderen als de onderzoekende detectives dat ze in de war is wanneer ze begint te geloven dat de doden het gevolg zijn van een vloek. En dat ze zelf het volgende slachtoffer zal zijn! Haar rest dan ook geen andere mogelijkheid dan zelf op onderzoek te gaan in de hoop een uitweg te vinden. Finns scenario is gebouwd rondom een interessant basisidee. Hij slaagt er dan ook in om een onheilspellende sfeer te wekken met enkele effectieve schokmomenten, maar het verhaal is slecht uitgewerkt en de verklaring voor de moorden is onzinnig en oninteressant.

“Smile”

Aardige horror, sciencefiction, mysterie, thriller.
Verhaal zit aardig in elkaar en de actrice deed het niet verkeerd.
Mooie plaatjes en geluid zit ook goed.
3 / 5
6,5 / 10
Was alles dan positief??

Film had 15 tot 20 min korter gekund.
Zit ook nog een fout in de film, als ze voor de 2e x een glas laat vallen loopt ze eerst op sokken, dan loopt ze door het glas heen en heeft ze in eens schoenen aan..

Op naar deel 2

ik heb hem net gezien, en jammer van m in tijd, wat een cliché film, alles is voorspelbaar, en de man van de vrouw is weer standaard, van ik geloof je niet en ik moet met iemand anders hierover praten. een simpel verhaal en alle domheid komt hierin voor, de schrik momenten zijn totaal voorspelbaar en ook het eeuwige geneuzel dat men deze vrouw niet gelooft en daar weer wel iemand anders voor moet komen, en dan nog even een persoon die het eerder heeft meegemaakt die dan eerst van alles verteld en dan pas vragen stelt of zij wel een interviewer is. en dan komt ze bij een vrouw waarvan de man dit ook heeft meegemaakt maar pas na een paar vragen vragen of ze wel een echte verslaggeefster is of zo... en dan nog even naar de zus toe die hey haar niet gelooft.. duh haar kind kreeg een dode kat op de verjaardag, gek hé, dat je dan even niet welkom bent... maar het begint al dat ze een moeder heeft gehad die niet spoorde en dus iedereen dit haar gaat verwijten dat ze dit ook is geworden.. en niemand wil haar geloven maar op eens is die verre vriend er.. het was jammer van het geld waar deze film van is gemaakt , daar hadden ze beter iemand blij mee kunnen maken die in de armoede leeft... nee ik vond het een aanfluiting en ik heb niet eens al die andere onzin genoemd, dat er altijd een geest of een spook of een entiteit is die steeds iemand zit te pesten ipv in een keer doet waarvoor het daar is, er waren nog net geen vliegend servies, klappende keukendeuren of iemand die ergens heen rent en er eigenlijk niet is, wel; de openstaande en kierende deuren.. pffffff bespaar je tijd en kijk iets anders want wat een verveling had ik. maar ieder zijn smaak..

Deze Horror / Thriller film had ik een paar weken geleden liever in de bioscoop gezien dan de matige Actie / Fantasy film (een Superheldenfilm) "Black Adam (2022)". Maar nu ik hem afgelopen donderdagavond (ik had namelijk vrijdag verlof) gezien heb op de televisie, ben ik eigenlijk toch enigszins blij dat ik hem niet gezien heb in de bioscoop. Want zodra een Horror / Thriller film in de bioscoop draait weet je eigenlijk al van te voren dat het gaat tegenvallen als horrorliefhebber en dat het enkel en alleen draait om de spanning en schrikmomenten en dat is bij "Smile" ook het geval. "Smile" is ook niet echt origineel, want het doet regelmatig denken dan de bekende horrorfilms "The Ring (2002)" en "It Follows (2014)" en daarin draait het net zoals in "Smile" ook vooral om een vrouw. "Smile" weet wel te vermaken en slecht is "Smile" zeker ook niet.

In dit verhaal draait het om Dr. Rose Cotter (Sosie Bacon), een psychiater die ziet dat haar patiënt, het jonge verward meisje Laura Weaver (Caitlin Stasey), zelfmoord pleegt voor haar ogen, door glimlachend haar gezicht en keel door te snijden met een scherf van een vaas. De trauma die ze hieraan overhoudt consumeert haar steeds meer, tot het punt dat ze waanbeelden begint te zien. Hierin verschijnen verschillende personen, zoals haar patiënt Carl Renken (Jack Sochet), allemaal met een grote glimlach op hun gezicht. Dit wordt veroorzaakt door een bovennatuurlijke kracht, die ervoor zorgt dat mensen met een grote grijns op hun gezicht verschijnen, vlak voordat ze zelfmoord plegen. Wordt Dr. Rose Cotter het volgende slachtoffer van deze bovennatuurlijke kracht!

Het is misschien een flauwe constatering, maar het kunnen waarderen van "Smile" hangt veel af van de hoeveelheid horror die je reeds gezien hebt. Als je namelijk veel horror hebt gezien, dan heb je alles wel een beetje gezien. horrorliefhebbers zien vooral dat er gretig leentjebuur wordt gespeeld bij moderne genreklassiekers als "The Ring" en "It Follows". En horrorgroentjes daarentegen wacht een spookhuis rit van jewelste.

Deze hysterische en nogal uitgerekte film van debutant Parker Finn lijkt tussen de regels door iets zinnigs te willen vertellen over traumaverwerking, in deze film is dat de dood van de moeder van Rose toen Rose nog een kind was, maar heeft meer interesse de kijker zo effectief mogelijk de stuipen op het lijf te jagen. En eerlijk is eerlijk, daar is "Smile" best goed in, al zal een beetje horrorliefhebber roepen het allemaal al honderd keer eerder te hebben gezien. Voor horrorgroentjes is deze film waarschijnlijk helemaal geslaagd en voor horrorliefhebbers eigenlijk niet.

Laten wij eerst kijken naar het positieve aan "Smile". Filmregisseur Parker Finn behandelt het verhaal van "Smile" op een zo’n serieus mogelijke manier en laat zijn acteurs ook zo spelen. Sosie Bacon (ik dacht eerste eventjes dat het Abbi Jacobson was uit de leuke komische televisieserie "Broad City (TV Series 2014–2019)" en ze heeft inderdaad ook wel wat weg van Hilary Swank) als onze Rose profiteert hier het meeste van. Ze geeft zich helemaal als de door trauma’s achtervolgde Rose en brengt dit behoorlijk geloofwaardig.

De film heeft ook een hele fijne vormgeving. Er is erg veel aandacht gegaan naar belichting en geluid en de makers kiezen er ook vaak voor om bepaalde scenes op een andere manier dan gebruikelijk in beeld te brengen die alsnog het juiste effect hebben op de kijker. De spanning is in "Smile" dan ook vaak bijzonder goed voelbaar, terwijl het soms alleen gaat om rondkijken in een kamer, of wachten op wat komen gaat vanuit de duisternis van een deuropening. Ook wordt er een goed beeld geschetst van iemand die door wanhoop en angst zich helemaal verliest.

Er zijn echter ook wat kanttekeningen bij deze positieve woorden, want zeker niet alles gaat goed in "Smile". Ten eerste is het verhaal een mengelmoes van al reeds bestaande horrorfilms. Smile speelt namelijk leentjebuur bij bekendere films als "The Ring" en "It Follows" en durft ook scenes bijna één op één na te doen uit andere minder bekende films zoals een scene die erg dicht in de buurt kwam van de Horror / Thriller film "The Taking of Deborah Logan (2014)", alleen dan andersom. Een doorgewinterde horrorliefhebber zal de scene vast wel herkennen, maar het is heel goed mogelijk dat het grote publiek dat niet doorheeft en deze scene ziet als authentiek. Gelukkig is het door Parker Finn goed in beeld gebracht en werkt het ook. Dat laatste geldt ook voor de jumpscares.

"Smile" zit er vol mee en eigenlijk zijn het er ook teveel, maar "Smile" leunt niet volledig op deze manier van bangmakerij. Telkens als zo'n verdomde grijns in beeld komt krijg je de kriebels. Het is eenvoudig, maar het werkt op de zenuwen. Het gevoel van onmacht blijft voornamelijk hangen. Je weet nooit wanneer iemand met een brede lach tevoorschijn komt. Hierdoor blijft de verontrustende sfeer constant aanhouden. Als het verhaal voor iets meer originaliteit was gegaan en misschien niet zou hebben gekozen om te denken dat het hedendaagse publiek elke 15 minuten een jumpscare nodig heeft, dan had "Smile" een moderne klassieke horrorfilm kunnen worden. Dat is het nu helaas niet, maar Parker Finn heeft wel een mooi visitekaartje weten af te geven aan Hollywood.

Hoewel Sosie Bacon natuurlijk het meeste in beeld is en het ook goed deed, passeren er ook nog andere acteurs en actrices de revue, zoals het donkere vriendje van Rose, te weten Trevor gespeeld door Jessie T. Usher. Dat is tegenwoordig de normaalste zaak in films, dat een vrouw of man een donkere of Aziatische partner heeft, want anders is de film natuurlijk niet politiek correct. Eerlijk gezegd vond ik Jessie T. Usher tenenkrommend slecht spelen en Rose ex-vriend, te weten rechercheur Joel gespeeld door Kyle Gallner, deed dat gelukkig iets beter. Hij had wel beter haar ex-vriend kunnen blijven, want nu wordt hij op het einde het volgende slachtoffer van de bovennatuurlijke kracht, als Rose voor zijn ogen met een glimlach zelfmoord pleegt door zichzelf in de fik te steken (dat zie je dan in de ogen van Joel).

Verder zien we nog Robin Weigert als psychiater Dr. Madeline Northcott, waar Rose vroeger onder behandeling bij was en waar ze nu weer aanklopt voor hulp en medicijnen. Ze zorgt o.a. voor een creepy scène als ze naar Rose toegaat en daar opeens een glimlach op haar gezicht verschijnt. En ook zien we Gillian Zinser als zus Holly, die eveneens zorgt voor een creepy scène, niet m.b.t. een glimlach, maar vanwege haar loshangend hoofd.

Nieuw is het allemaal niet, maar "Smile" doet een aantal dingen goed. De uitmuntende camerabeelden, muziek en sfeer maken "Smile" geregeld bloedstollend spannend. Het lugubere kinderverjaardagsfeest (met een dode kat als cadeau), een waanzinnige "auto en zus" scène en een over-de-top finale zijn voor horrorgroentjes zeker zeer genietbaar, maar voor horrorliefhebbers eigenlijk niet meer. Dat is ook de reden dat ik deze film niet meer dan 3,0* kan geven.

Redelijk effectieve horrorfilm met een sterk maar helaas nogal wisselvallig uitgevoerd concept. De opbouw is oprecht doodeng en de eerste helft bevat veel memorabele creepy scenes, maar zoals zo vaak binnen het genre verwaterd alles richting het einde. De matige cast helpt ook niet mee.

Erg voorspelbaar en niet eng. Nog een horror film die deze trend volgt. Ik heb deze film met wat maten gezien en het afkraken was erg gemakkelijk. De film moet altijd zo duidelijk laten zien dat een "enge scene" aankomt (aka een jumpscare) waarvan de meest orginele al in de trailer is gespoiled. Het acteer werk was meestal middelmatig en die hele 'smile' was NIKS ENGS AAN. De film wilde ook twee verhalen vertellen: 1 over Rose haar trauma van vroeger en 1 over de 'smile', waarbij ik altijd dacht "KIES ER 1". De 1 helpt de ander totaal niet qua verhaal, terwijl tijdens de film ze dit heel erg graag willen laten zien overkomen.

Kortom, hou je van horror films, dan vind je dit te pruimen, beter krijg je toch niet.

Ik vraag mij af of het in een horrorfilm verplicht is om slecht te acteren. Eerlijk zijn, de zuster van Rose en dan die acteur die haar vroegere vriend Joel speelde waren afschuwelijk slecht, ook de andere acteurs vond ik absoluut niet goed. Het verhaal was niet slecht maar ik was toch blij dat het eindelijk na bijna twee uur gedaan was. Er zijn weinig echt goede horrors en deze was ook niet al te best, het acteren krijgt van mij 4 op 10......

Redelijk sterke horrorfilm. Het.verhaal zit best aardig in elkaar maar mist wel wat vernuft. De uitwerking is erg goed. Finn benut vrijwel alle mogelijkheden om de kijker de stuipen op het lijf te jagen en een aantal keer flink te laten schrikken. Zeer effectief dus en zeker niet kijken als je alleen thuis bent in de avond. Zoals gezegd mist het einde wel een wauw effect en de film mist daarmee de kers op de taart. Het acteerwerk is verder in orde en de acteurs die het van hun lach moeten hebben zijn goed gecast. Geslaagd, maar net niet cum laude. 4.0

Toen ik de trailer voorbij zag komen, leek het concept me een beetje flauw en 'wat hebben ze nú weer verzonnen'. Een lach kan creepy of onnatuurlijk zijn, maar echt eng? Nou ja, Aphex Twin comes to mind...Toch kreeg ik zin om de film te kijken, nadat ik las dat het door sommige mensen toch best eng werd bevonden.

Maar goed, het verhaal blijkt uiteindelijk te gaan om de welbekende 'doorgeefketting' van een vloek, die maakt dat mensen die eraan blootgesteld worden, uiteindelijk doordraaien en zelfmoord plegen. Erg sterke Ringu vibes dus. Of It Follows.

Niet heel origineel dus, maar de hoofdrolspeelster heeft talent dus dat maakt de film kijkbaar. Ook de cinematografie en score zijn uitstekend.
Er zijn natuurlijk jumpscares (de meeste zijn al te zien in de trailer), maar die deden me niet zoveel. De onderhuidse spanning (iets waar ik horrorfilms doorgaans op beoordeel) is soms voelbaar, maar niet heel de film door aanwezig.
De ontknoping (in het ouderlijk huis met het lange 'entity'-monster) vond ik vrij zwak.

Overall voelde het als een standaard horrorfilm. Het concept was al niet heel spannend of origineel, de uitvoering is degelijk maar verder stijgt de film nergens boven zichzelf uit.

3*

Ik vond het persoonlijk wat een teleurstellende film. Smile werd behoorlijk gehypet maar kon voor mij de verwachtingen zeker niet inlossen. De hoofdactrice is niet goed genoeg om de film te dragen vond ik. A-Train van de serie The Boys vind ik ook echt een slechte acteur. De andere acteurs zijn ook zwak. Buiten 1 geweldige jumpscare is er weinig horror aan deze film. Het lijkt meer een onderzoekende (politie)film bij momenten. Paranoia-achtige films zijn ook nooit zo mijn ding geweest.

Een ripoff van It Follows, maar de filmwereld zit vol ripoffs natuurlijk. De film begint met iets mysterieus waar je het fijne van wil weten en gaandeweg krijgen de nodige scare jumps, veel volgens het boekje. Die sfeer zit best goed, maar al snel brokkelt het wat af en is de film toch meer een lege doos. Het wordt niet slecht, maar valt wat in verveling met nog enkele scare jumps maar te weinig om de film helemaal te redden. Een boeiende horror, maar ook weer niet top.