Smile (2022)

Goeie film over een psychiater die na een incident met een patient niet meer dezelfde persoon is. Een origineel verhaal dat hier een effectieve horrorfilm oplevert. Ondanks dat het nergens echt inzakt, had de film echter best een stuk korter gekund. Sosia Bacon weet de film goed te dragen in de hoofdrol en voor Parker Finn is dit een geslaagd regiedebuut te noemen.

Smile is inderdaad één van de betere horror films die ik heb gezien. Ik ben echt fan van goede horrorfilms, maar helaas zijn de meeste horrorfilms eerder slechte komedies. Deze film is daar zeker een uitzondering van. Naast 1408 staat smile bij mij in de top 2 voor horrorfilms.

Prima film en vertolkingen met mooie opbouw maar met waardeloze, voorspelbare en onbevredigende einde.

zeer zeker een erg geslaagde film die mij toch diverse schrikmomenten (Jump scares) gaf.
lekker creepy die smerige smile op de gezichten van de slachtoffers.
aangezien voor mij het "open" einde is zal er wel een deel 2 komen.
prima scary filmpje

Zonde om met een toch wel enigszins leuk concept zo weinig gedaan te zien worden. De (te) spaarzame horrormomenten waren soms nog best aardig, een paar zelfs vrij sterk, maar het zijn helaas korte lichtpuntjes want kennelijk zijn er nog steeds regisseurs die denken weg te komen met het hele ''ik ben vervloekt en niemand gelooft me'' riedeltje. De ''rationele'' echtgenoot, de psycholoog, de enige overlevende van de vloek die de sleutel tot het verbreken heeft, de hele meute wordt van stal gehaald. Bovendien wordt er echt veel te veel tijd aan besteedt en dat in een film waar überhaupt al met gemak zo'n 20-30 minuten gesneden hadden gekund.

Laatste 10 minuten maken het nog een beetje goed. Fijn dat er een keer geen ''fake happy ending'' (wel een soort aanloop ernaar, maar soit) is en hulde voor de scene waar de demoon Rose inkruipt
, zag er best freaky uit.

Had al bij al wel meer ingezeten. Een paar sterke scenes en goeie ideeën/concepten, maar niet genoeg om te verbloemen dat dit eigenlijk best wel een veilige run of the mill horror is. Een regisseur die wat meer risico's had durven te nemen had hier misschien wat beters van kunnen maken. 2,5*

Het nieuwe jaar begint met de glimlach. Deze psychologische horror is een metafoor voor het omgaan met traumatische ervaringen en voert een eigenaardige demon op, namelijk één die zichzelf in stand houdt door gezien te worden in gruwelijke zelfmoordacties en zich voedt met de trauma's van zijn gastheren en dames . Klonk me te ver gezocht om me te kunnen overtuigen. Dankzij een intrigerend begin en enkele effectieve jumpscares haalde Smile een degelijk niveau maar afwerking en einde waren teleurstellend (cliché) en onzinnig. Ik vond het niet zo prima.

Een uitmuntende horrorfilm.

Het verhaal steekt ontzettend goed in elkaar.

Ja, best oké. Ik moet toegeven dat deze films na een paar dagen nog steeds in mijn hoofd zit. Tuurlijk kent de film genoeg mankementen, maar ik vond het deze keer niet storend. Ik was creeped out door de "Smile" en ging ondanks de voorspelbaarheid mee in het verhaal. Tempo was vrij vlot en ook visueel zag het er prima uit.

Vermakelijk filmpje.

Prima horrorfilm die de tijd neemt voor een degelijke opbouw met aandacht voor een evenwichtige balans wat spanning en jump scares betreft. In tegenstelling tot sommige users hier vond ik nu net geen overdosis gebruik van schrikeffecten. Het gegeven is misschien niet echt origineel, maar het idee van de glimlach in combinatie met leuke waanbeelden en het uitzicht van het kwade mag er wel wezen. De hoofdrolspeelster speelt haar rol overtuigend.

Van begin tot het einde weet de film te boeien en heeft een paar spannende scènes in petto voor de kijker. 8/10

Zeker goede film. Toch wel een paar x goed geschrokken. Het einde wel wat teleurstellend. Had op een ander plot gehoopt. Het wezen zelf was niet echt genoeg.

Al met al toch een beetje een tegenvaller. Ik heb de trailer ooit eens in de bios gezien, en het leek mij wel een goede plot voor een spannende film. Helaas zie ik nu dat veel van de spannende (schrik)momenten al in de trailer waren prijsgegeven. Voeg daar nog eens het voorspelbare eind aan toe en je kunt net zo goed alleen de trailer kijken, mis je verder niets aan. De schrikmomenten waren ook allemaal heel voorspelbaar. Magere voldoende omdat het toch wel een uniek(?) plot is.

Deze thriller eens bekeken en het was niet mis. De film zag er nog goed uit en het verhaal verveelde ook niet. Niet echt een bekende cast, maar ze deden het zeker niet slecht. Het einde was niet super origineel, maar storend was het ook niet. De film was zeker niet slecht en deed ook niks verkeerd.

Aardig concept dat heel beroerd uitgewerkt is. De eerste 40 minuten zijn goed en sfeervol, maar dan slaat het opeens volledig door (tot op het komische af) en daarna is het gewoon niet serieus meer te nemen.

Hoge verwachting nav de hype rondom afgelopen Halloween. Film kijkt prima weg, maar blijft naar mijn idee best oppervlakkig. Er is weinig intro waardoor je nog niet echt een goed beeld/gevoel krijgt van de personages terwijl het verhaal rondom de entiteit al begint. Ipv een goede psychiater, had ik meer het gevoel dat het een ontzettend labiel persoon was. Geeft geen kracht aan haar personage. Verloofde is ook maar een kleine bijrol die als 'de onsympatieke partner' wordt weggezet. Ja, en dan maar naar de ex... Einde was ook best een domper. Vooral omdat ze na 1 confrontatie dacht dat het probleem was opgelost en weer verder kon met haar leven. Maar paar leuke jumpscares en de smile doet het hem wel.

Zonde.

De hype rondom deze film was onmiskenbaar. Mensen noemden het 'een grote triomf voor het horror-genre'. Doordat de film ook in diverse toplijsten voorkwam en de trailer er wel OK uitzag besloot ik hem toch even te kijken.

Smile heeft een concept dat me hard deed denken aan het abominabele Truth or Dare: lachende mensen die zelfmoord plegen. Vandaar dat ik wat mottig stond tegenover het hele gegeven. Gelukkig wordt alles hier toch stukken beter uitgevoerd. Is het voldoende? Ja en neen.

Eerst en vooral ziet de film er erg goed uit. Camerabewegingen zijn opvallend smooth en inventief. Het acteerwerk van Sosie Bacon is ook erg sterk te noemen. Waar de film zijn hoogtepunt beleeft is in de eerste 15 minuten. Dit was zenuwslopende cinema met een erg bevredigende pay-off. Dit is dan ook weer het negatieve punt van de film: het piekt te vroeg. Wanneer een film van 115 minuten zo'n 100 minuten te lang aanvoelt heb je een groot probleem. Neem me niet verkeerd: de rest is wel te pruimen en bevat wel zijn creepy momenten maar haalt nergens het niveau van de opening.

De reden waarom de resterende 100 minuten zo kut zijn is omdat het allemaal veel te standaard is. Hoeveel keer moeten we nog een onderzoek over de entiteit met de stereotiepe krankzinnigen en familie van voorafgaande slachtoffers tegenkomen? De vreemde tekeningen, het politierapport, de sporadische jumpscares die als kruimeltjes worden verdeeld om het allemaal net dat tikkeltje interessanter te maken,... Neen. Ga dan The Ring gaan kijken of zo. Veel beter in elk aspect.

Jumpscares zijn een probleem. Er is niets mis met een goede jumpscare maar wanneer snapt Hollywood wat een goede jumpscare exact inhoudt? Neem nu The Conjuring of The Shining met hun trage camerabewegingen waardoor je volcontinu op het puntje van je stoel zit, wachtend op iets wat van achter een hoek komt. Om dan even gerustgesteld te worden dat er niks is. Uiteindelijk is er wel een jumpscare maar die voelt verdiend aan want de aanloop ernaartoe is spannend en onverwachts. Zonde dat dit exacte concept zo hard werd uitgemolken doorheen de jaren waardoor alles wat er enigzins op lijkt aanvoelt als een goedkope poging om de film interessanter te maken dan die is. Ik mis films als de OG Halloween waar alles subtieler en effectiever aangepakt wordt maar het concept nog steeds gekend is.

Genoeg geraaskald over een topic waarover al zoveel werd geklaagd door anderen die het beter kunnen.

Conclusie: sterk begin, teleurstellende rest.

2,5*

Er was een tijd dat ik horror 'achtige' films ook leuk vond maar die tijd is lang geleden. Maar hier zie ik positieve reacties dus ga maar weer eens kijken. Zit me hopeloos te ergeren aan het gestreste gedrag van hoofdrolspeler. Zij vertelt de hele dag aan patiënten dat ze waanbeelden hebben maar wanneer zij zelf dingen ziet doet ze raar. En het verhaal lijkt wel heel veel op fallen uit 1998 met een entiteit die van lichaam naar lichaam overgaat..... time is on my site.....

De laatste jaren is het steeds lastiger om goede, enge en sfeervolle horrorfilms te vinden.
Dit is toch echt weer eens een juweeltje!!!!!!
Zeer vakkundig gemaakt, mooie beelden, goede schrikeffecten, interessant verhaal. Lijkt een beetje op 'It follows'.
De film wordt echt gedagen door Sosie Bacon. Wat speelt ze goed zeg. De angst is van haar gezicht te lezen, zonder dat ze iets zegt.
De film zit logisch in elkaar en je krijgt echt een 'eng' verhaal te zien.
Naar het einde toe gaat de film even een beetje 'over de top', dat maakte het meer komisch dan eng voor mijzelf.
Maar uiteindelijk het 'echte' einde is toch tragisch, maar sterk.
Ik las dat er een deel 2 komt. Dus laten we het hopen.
Zéér zeker de moeite waard, deze horror film.

Geslaagde herziening van de film. Toch ook wel een zeldzaam geval waar ik persoonlijk van mening ben dat statische camerabeelden wel naar behoren worden uitgevoerd. Smile klonk destijds als een nogal bedenkelijk concept, maar eenmaal de berichtgeving binnenkwam werd ik toch wel enthousiast. Inhoudelijk en audiovisueel viel de film me dan ook niet tegen, maar al helemaal met een tweede kijkbeurt vallen de kwaliteiten echt op. Finn weet erg goed hoe hij angst op kan roepen met relatief minimale middelen, zeker de gedaantes in de verte, in een donker hoekje of zelfs helemaal buiten beeld werken subliem. Dat er af en toe een luid schrikmoment tussenzit zal wel een commerciële doelstelling hebben, maar ze werken niettemin goed. Het mag gezegd, ik ben me nog altijd een aantal keer flink rotgeschrokken.

Smile valt op omdat het goed om kan gaan met de subtiele spanningsopbouw en de donkere, sombere toonzetting nooit los weet te laten. Uiteraard loopt de film over van clichés en het moraal achter enkele beslissingen is weliswaar bedenkelijk, maar dat doet weinig af aan het griezelwerk. Ik vond het toen al een tof filmpje, die mening kan ik na een herziening nog altijd delen.

Psychiater wordt zelf patient. De naargeestige grimassen van het bovennatuurlijke verschijnsel zetten uitstekend de toon, maar met dat potentieel wordt veel te weinig gedaan. Smile vervalt namelijk in clichés, waardoor de vloek van middelmatigheid onvermijdbaar is.

3,0* Gruwelen als een boer met kiespijn

Dit was best een goede film.Geboeid naar zitten kijken.

Ook al een tijdje interesse naar en ik moet zeggen het was een goede film. Mag ook een keer gezegd worden na de vele flops die ik de laatste tijd heb gezien Als ze het nog iets luguberder en angstaanjagender hadden gemaakt was het een 4,0* geworden.

De film begint eigenlijk al vrij snel en al meteen komt de film eigenlijk op gang door het meisje dat zichzelf vermoord met een glimlach. Daarna volgen er nog meer gekke situaties tot aan de situatie met de kat. En daarna gaat het eigenlijk steeds meer in een drama dan echt een thriller/horror. Niet erg, want de hele film door speelt Sosie Bacon heel erg sterk (die ik in de film erg veel vond lijken op Evangeline Lilly op één of andere manier). Als dat niet het geval was had ik het denk ik wat saaier gevonden om naar te kijken, want in het middenstuk krijgen we weinig Smile momenten te zien om het zo maar even te noemen.

Zeker een aanrader en één van de betere films van de afgelopen tijd.

De film deed mij erg denken aan It Follows waar een onoverkomelijke bak aan ellende doorgegeven wordt aan een volgend slachtoffer, tenzij.... Je zou zeggen dat je het kunt voorkomen door je ogen te sluiten wanneer de 'zelfmoord' voor je neus plaatsvindt, maar de stress zal er wel voor zorgen dat je hier niet aan denkt. Ik had toch stiekem gehoopt dat deze iets minder cliché-horror zou zijn, maar helaas zit ook deze er vol mee. Ik moest er om lachen toen ik het ouderlijk huis zag, echt...really? De laatste paar scènes vond ik toch wel goed, maar maakt het nog steeds geen hele goede film.

Jammer dat het beste stukje aan het begin van de film zit. De actrice met de creepy smile die ook op de filmposter staat, is eigenlijk het beste wat deze film te bieden heeft. Het gegeven van trauma, geestesziekte, het verlies van mensen die aan zelfdoding hebben gedaan en het verbergen van al dat leed achter een fake smile, is best interessant maar wat een diepgaande psychologische thriller moet zijn wordt eigenlijk op erg simpele manier ingepakt in een eenvoudig horrorverhaaltje met (op het einde van de film) een weinig overtuigend CGI monster. De film wordt bijna volledig gedragen door de mij onbekende actrice Sosie Bacon, dochter van Kevin Bacon, en zij doet het niet slecht. Ze ziet er bij wijlen oprecht verward en gestoord uit.

Spannende film en ik lees terecht de vergelijking met "it follows" maar deze film had niet de constante dreiging die it follows wel had. Het einde kwam op mijn wat gemakzuchtig over. Maar ik heb ook niet direct een idee voor een ander einde. Dat is misschien wel de zwakke plek van deze film het draait niet echt het is vrij rechttoe rechtaan en ja. Je kan eigenlijk al snel uit tekenen waar dit naartoe zal gaan.

Dit maakt de zoektocht naar de oorsprong van de vloek nogal lachwekkend. Vooral de scène in de gevangenis waar precies nul extra info gegeven wordt dat ze niet al eerder hadden kunnen weten.

Maar goed de enge scènes zijn eng en die glimlach is ook naar. En dus werkt de film wel maar de originaliteitsprijs verdient deze film niet.

Waar ik het rauwe, lugubere en enigszins geloofwaardige eerste deel erg kon waarderen; zeker vanwege de overlap met psychische stoornissen, werd het me gaandeweg weer veel te visueel. Wanneer begint men een keer te in te zien dat 'less' bij dit soort horrorfilms toch echt 'more' is en dat het in beeld brengen van het heersende kwaad in de vorm van een grotesk monster afdoet aan de beleving. Maak een monsterhorrorfilm of blijf subtiel, maar dit soort hybrides vind ik jammer . Was het kwaad dichter bij de realiteit gebleven zonder te veel op de voorgrond te treden, had hier een 4 in gezeten, nu blijft er vanwege het toch best interessante verhaal en de leuk gevonden invalshoeken een 3,5 over.

Klassieker!

Boring en voorspelbaar zoals elke horrorfilm vandaag de dag..

Naast de gimmick van een malicieuze grijnslach is 'Smile' (2022) eigenlijk best een voorspelbaar genrefilmpje. Echt veel nieuwigheden brengt het niet, maar de neerwaartse helletocht van een oersympathieke Dr Rose Cotter (Sosie Bacon) weet te beklijven. Ik heb er wat gemengde gevoelens over dat de demonische entiteit uiteindelijk vol in beeld komt.'Smile' (2022) was enger geweest als er wat meer in het midden werd gelaten of de dokter zelf gek aan het worden is of dat er een bovennatuurlijk kwaad op haar pad komt. Het voelt wat gemakzuchtig om de grijnslachende demon vol in beeld te brengen. Neemt niet weg dat 'Smile' (2022) vermaakt van het ijzersterke begin tot aan de redelijk onderhoudende opbouw naar een onafwendbaar noodlot.

Deze vanavond zitten kijken op 't Paramount Kanaal.

Begint goed en onvoorspelbaar, maar hoe langer het duurt hoe minder ik het vond worden.
Film weet vooral te overtuigen door sterk spel van hoofdrolspeelster, waarop alles vooral drijft.
Rest van acteurs en plot zijn niet meer dan o.k.
De eng bedoelde lachende personen zijn niet allen even overtuigend, of eng. De psychologe stond voornamelijk enorm te schmieren.
Niet slecht en lijkt voor niet heel veel geld gemaakt, maar uiteindelijk nooit echt geweldig, laat staan moderne klassieker.
Leuk voor een keertje.

Een dikke zes, ofwel droie sterren.

Horror is altijd nogal erop of eronder voor mij, maar de laatste jaren vooral eronder. Het zijn met name de klassiekers waar ik op zijn tijd van kan genieten, maar moderne horrorfilms leunen naar mijn mening vaak op uitgekauwde premises en schrikmomenten waarbij de volumeknop gauw omhoog gedraaid wordt. Lang bijblijven doen veel van die films me niet.

Smile is me echter wel bijgebleven. Ik weet niet wat het is, maar dit vond ik een behoorlijk onbehaaglijke zit. De glimlach die de slachtoffers vlak voor het uitkiezen van een nieuw slachtoffer tevoorschijn toveren vond ik in ieder geval maar vervelend. Dat deze film er wel in zou slagen om me enige angst aan te jagen werd me al in de eerste minuten duidelijk: wat een (in positieve zin) afschuwelijke openingsscène. Er worden eigenlijk slechts weinig middelen ingezet, maar de toon is wel meteen gezet.

Dat hoge niveau weet de film lange tijd goed vast te houden. Parker Finn heeft gewoon een aantal scènes in petto die je gemakkelijk bijblijven, waaronder natuurlijk het verjaardagsfeestje, het bezoek aan de gevangenis en de laatste therapiesessie. Wat een sfeer tijdens die momenten! Jump scares komen ook hier weer aan bod. Ze helpen de film er niet op vooruit qua kwaliteit, maar toch kon ik zelfs deze best hebben hier. Dat schrikmoment met de zus van Rose aan de auto vond ik bijvoorbeeld best creatief. Wel weer jammer dat dit even later nog eens dunnetjes overgedaan moet worden, maar vooruit... Sosie Bacon is overigens ook een fijne hoofdrolspeelster en ik leefde wel gemakkelijk met haar personage mee.

De film gaat mijns inziens pas onderuit richting het einde. Het in beeld brengen van de entiteit doet toch een beetje afbreuk aan het mysterie en ook de flauwe twist na de climax komt niet geheel onverwacht. Jammer dat er voor zo'n voor de hand liggend slot gekozen wordt. De muziek die gekozen wordt om de aftiteling mee in te luiden vond ik dan wel weer leuk.

Al met al kan ik niet om Smile heen. Is het een perfecte film? Nee, zeker niet. Clichés worden van stal gehaald en ik blijf erbij dat ik het einde eigenlijk een afknapper vind, die me er bijna van weerhoudt de score te geven die ik wil uitdelen, en er mogelijk ook voor zorgt dat die score bij een herziening niet overeind blijft. Maar toch ga ik voor het voordeel van de twijfel: de film heeft namelijk wel gedaan wat ik ervan verwachtte. Als je een horrorfilm eng vindt, wat wil je dan immers nog meer?

4*