Smile (2022)

“It’s smiling at me. But not a friendly smile. It’s the worst smile I’ve seen in my life”.

Deze horror film herzien op Netflix. Regiedebuut van Parker Finn, die duidelijk inspiratie heeft opgedaan bij films als Fallen 1998, The Ring 2002 en It Follows 2014, maar toch een puik horrorwerkje heeft afgeleverd.

Sosie Bacon, dochter van Kevin Bacon, zet een sterke rol neer en draagt de film. Ook Kyle Gallner, als haar ex man, vond ik goed spelen. Creepy soundtrack en een aantal goeie jumpscares.

Rond oktober dit jaar komt deel 2 uit, ben benieuwd!

Smile is echt een enorm naargeestige film, veel meer dan ik eerlijk gezegd op voorhand had verwacht. Het doet nergens iets nieuws en baseert z'n blauwdruk bijna geheel en onbeschaamd op eerdere genre-films zoals The Ring, maar wat doet het dat bijna onverbeterlijk goed. Het is echt een hele duistere, lugubere film met een simpel maar prima concept en vooral een meedogenloos noodlottige sfeer. De neerwaartse spiraal van het sympathieke hoofdpersonage voltrekt zich zonder enig mededogen, en ook het einde biedt geen verlichting. Het creëert een heerlijke sfeer voor een horrorfilm, en daarnaast is het technisch ook een heel vakkundig gemaakt geheel. De belichting is donker, kil en klinisch. Camerastandpunten zijn niet altijd even voor de hand liggend, en bezorgen je daardoor als kijker soms een ongemakkelijk gevoel. Je verwacht continu jump scares. Soms komen die, soms niet. En soms ook niet hélemaal wanneer je het verwacht. Normaal gezien vind ik het één van de flauwere trucjes in het horrorgenre, zeker wanneer het niet goed wordt toegepast, maar er zitten écht een aantal goede schrikmomenten in deze film. Maar losstaande daarvan zit de engheid ook echt onderhuids, én in de beelden, én in het concept op zich. Wanneer die psychiater, of haar ex-vriend eerst gewoon met haar zitten te praten, en dan toch langzaam die gruwelijke glimlach verschijnt; mijn god, wat is het voorspelbaar, maar zo effectief.. Hetzelfde geldt voor de dode kat die uit de cadeauverpakking wordt gehaald, en dan dat meisje dat daar in de hoek zit te glimlachen. Het bezorgt me een aantal dagen later nog steeds rillingen. Dat doet heus niet elke horrorfilm met me, zeker niet. De film is me echt onder de huid gekropen.

Goed acteerspel ook. Sosie Bacon doet dat heel verdienstelijk, want moet toch wel bijna de hele film dragen, maar ook Kyle Gallner vond ik leuk. In principe is het enige echte minpunt voor mij het tonen van de ware gedaante van de demon. Als dat impliciet was gelaten, was het enger geweest. Die vage tekening eerder in de film was genoeg voor mijn verbeelding om mee aan de slag te gaan. 'Jammer' dat er dan toch nog een beeld op wordt geplakt, al is het ook geen heel grote smet. Gewoon een iets mindere beslissing, die gewoon een stukje harder opvalt omdat het verpakt zit in een film die vooral heel slimme en goede beslissingen neemt.

Nee, Smile is me echt énorm goed bevallen. 4*. Een vervolg kon natuurlijk niet uitblijven, maar ik zou liegen als ik nu zeg dat ik daar toch niet benieuwd naar ben geworden.

Kan niet zeggen dat het een topper is maar zeker bij het genre horror is dit wel een van de betere van de laatste jaren. Is de film de hele tijd goed? nee dat is die niet, maar de film is wel bijna de hele speelduur spannend met soms wat rare stukken erin en heel wat gore. Ja dit is wel wat een horror voor mij moet hebben. Zou hem het liefst een 7.5 geven.

Na het lezen van de verschillende reviews dacht ik bij mezelf van ga ik deze film een kans geven of niet. Mensen die de film niet goed vonden hebben blijkbaar een andere film gezien want ik vind dit een hele leuke horrorfilm die geen seconde heeft verveeld en alles bevat wat een film van dat genre nodig heeft. Vergelijken met andere films doe ik niet want alles is al een keer gefilmd maar de makers van Smile hebben een goeie horrorfilm op de markt gebracht.

En natuurlijk nog effe aan de griezel op de na-avond met deze Smile waarvan ik eigenlijk geen idee had wat te verwachten noch waar het over ging.

Het spel is in ieder geval snel op de wagen met een binnengebrachte patiënte waar Rose bij gehaald wordt. Maar voordat Rose een inschatting kan maken lijkt deze aangevallen te worden en helpt deze zichzelf daarna om zeep met een alleraardigste smile op haar smoel. Jammer trouwens want Caitlin Stasey is veel te leuk om zo vroeg afscheid van te nemen. De film ontwikkelt zich in het vervolg als een redelijk mysterie waar we nu precies mee te maken hebben. Want opzich wordt er aardig gespeeld met de achtergrond van Rose haar moeder, mogelijke overwerktheid in combinatie met de trigger van een patiënt en domme pech.

Behoorlijk is daarna dan ook de speurtocht van Rose met het moment tijdens het verjaardagsfeestje wat toch wel het startpunt is voor ergere dingen en zaken die absoluut niet pluis zijn. Dit in combinatie met een aantal aardige jumpscares, een meer dan behoorlijke soundtrack, de nodige gruwelijkheden en de ontdekking dat er iets is met heel veel patiënten van Rose. Het geeft op een gegeven te denken wat Rose er zelf mee te maken heeft. Maar dat is het dan wel een beetje in een film die het mysterie van The Invisible Man over zich heeft, parallellen met Fallen uit '98 en voor horror en wezens zwaar op inspiratie uit It lijkt te leunen.

En ach, de finale is nog wel bijzonder als we te zien krijgen wat er nu eigenlijk gebeurt met mensen vlak voor dat ze de 'smile' krijgen. Maar verder was het allemaal niet heel bijzonder, het was niet slecht, het was niet oninteressant, maar het had ook niet iets extra's voor mijn gevoel. Er is dan ook de twijfel tussen een 3 of 3,5 waar ik eigenlijk een 3,25 of zoiets zou willen geven.

Deze horrorfilm begint heel sterk: een patiënt van psycholoog Rose Cotter (Sosa Bacon, dochter van) pleegt op gruwelijke wijze zelfmoord in de spreekkamer. Ze zegt hiertoe te worden gedreven door een kwade geest, die zich manifesteert als mensen met een kwaadaardig verwrongen lach op hun gezicht. De vloek springt vervolgens over op Rose.

Het ziekenhuis waar zich dit afspeelt is een sterk staaltje uncanny valley interieur met zijn pastelroze en -blauwe kleurenschema en net te grote en net te kale spreekkamer. Het had zo uit een Dario Argento of David Lynch-film kunnen komen (specifiek Blue Velvet.) Maar de rest van de film is veel conventioneler en op een gegeven moment zitten we toch weer gewoon in een vervallen hut in het bos.

Dat blijft de hele film een beetje zo. Schrijver en regisseur Parker Finn doet af en toe echt heel goede dingen, maar lijkt zelf niet helemaal te beseffen wanneer hij goud in handen heeft en wanneer hij middelmaat produceert. Hij laat daarom ook kansen liggen. De beste gedeeltes van de film zijn de meer surrealistische psychologische horror, maar Finn gooit het net zo vaak liever over de boeg van een goedkoop schrikeffect.

Bijna vanzelfsprekend is de film met zijn bijna 2 uur ook te lang. Dat komt omdat Smile de fout van veel moderne horrorfilms maakt om te veel aandacht te geven aan de dramatische kant van het verhaal. Een film vol jumpscares en grand guignol leent zich simpelweg niet voor het vertellen van een goed onderbouwd drama over een traumatische jeugd. Het dramatische deel haalt de vaart uit de horror en het horrordeel maakt dat het dramatische deel groezelig voelt. Gewoon een setup maken en dan 90 minuten knallen met die horror. (Misschien dat een absolute topregisseur hier ooit in gaat slagen.)

Maar door een aantal ijzersterke momenten en een zeer overtuigende performance van Bacon, wiens bijna zwarte ogen (dat blijken geen contactlenzen, wat ik eerst dacht) ook perfect zijn voor deze op gezichten gefocuste horror, toch nog een dikke voldoende.

Gezien op HBO Max.