Moonfall (2022)

Deze film is al anderhalf maand/2 maanden geleden uitgekomen en in Nederland huppelen we als enige achter de feiten aan, zonder aanwijsbare reden . Nadeel is wel dat deze film enorm is geflopt en iedereen hier al met flink lage verwachtingen naar de film toe gaan.

Dit resulteert (in combinatie met het mooie weer) dat ik de film in mijn eentje in zaal 1 van Pathé Groningen heb gekeken. Toch wel uniek. Ik heb vaak genoeg in kleinere zalen alleen gezeten met kleine films , maar deze privévoorstelling was dus in een zaal met 545 stoelen. Ik voel me vereerd!

En over de film zelf. Het is gewoon typisch Emmerich voer. Je moet er echt van houden. Andere mensen gaan graag naar een nieuwe standaard actiefilm van Michael Bay. Doe mij maar dit soort popcorn rampen/sci-fi spektakel. Qua genre leunt dit ook meer naar de Independence Days films dan naar zijn pure rampenfilms zoals 2012 of the Day after Tomorrow. Al voel je wel dat hier een combinatie van die films wordt gemaakt. Maar thematisch sluit het meer bij de eerstgenoemde aan.

Visueel een spektakel en niet teleurstellend. Qua plot ontzettend vergezocht, enorme pulp en uiteraard zit er altijd een verscheurd gezin in. De dialogen zijn te flauw voor woorden, maar ik had gelukkig zelf niet zoveel last van de automatische piloot waarop de acteurs volgens velen draaiden. Dus allemaal prima. De score is wel enorm inwisselbaar.

Moonfall doet uiteindelijk gewoon precies wat ik wil. Vette rampen die verwoestingen aanrichten, veel fraaie "wallpaper" shots, genoeg momenten in de ruimte en een strakke pacing. Alle onzin die erbij komt neem ik dan voor lief. Daar ga ik niet verrast of teleurgesteld over doen bij een Emmerich film. De climax zelf is misschien alleen niet zo heel bijzonder. Ik miste een sterk en emotioneel einde.

3,0*

Moonfall

Denk aan ’Independence day 2’ en een mix van elementen uit andere films want het is eigenlijk onmogelijk en alles vernietigend, maar apart van dat is het toch bijzonder gemaakt en hoop op een sequel. k

"This planet has suffered five extinctions. This is going to be the sixth."

Met Roland Emmerich aan het roer weet je vaak wel waar je aan toe bent, maar dit is wel erg pover te noemen.

Voor 'Moonfall' tapt Emmerich uit hetzelfde vaatje als zijn eerdere werk. Op deze manier krijg je een mix van: 'Independence Day', '2012' en 'The Day After Tomorrow' voorgeschoteld. Ditmaal dreigt de maan op de aarde af te stevenen. Om deze wereldramp af te wenden gaan een paar astronauten met een amateurwetenschapper de ruimte in.

Als kijker moet je jammer genoeg wel erg lang wachten voordat men in de ruimte geraakt. Blijkbaar moeten eerst de - onnodige - familiebanden worden aangehaald en de problemen waarmee ze kampen. Het leidt louter af, bovendien voegen deze bordkartonnen personages werkelijk niets toe. Hierdoor slaat de verveling al gauw toe.

Het spektakel zelf valt ook vies tegen. Hier en daar zitten er een aantal aardige scènes tussen waarin de CGI in orde is, maar voor mijn gevoel gaat het nergens echt los; het slot is eveneens nietszeggend. Ondertussen moet je de meest onnozele dialogen aanhoren, met name John Bradley gaat op een gegeven moment op je zenuwen werken.

Al met al een vermoeiende rampenfilm waar ik geen plezier uit heb kunnen halen.

1,5 Sterren.

Film was goed alleen zit er meer potentie in. Ook had het voor mij soms wat serieuzer gemogen.

Ik heb niet vaak nog meegemaakt in mijn tijd als MovieMeter user dat ik na een film niet wist wat ik er nou echt van vond en welke waardering daar aan zou moeten hangen. Moonfall is dus zo'n film, want als ik dit zou beoordelen op zaken als realisme, het afstrepen van clichés of de tergende dialogen, dan zou ik hier 1 ster voor geven denk ik. Ik kan best veel accepteren, maar wat Emmerich hier in deze mix van Armageddon en Independence Day op ons los laat grenst ver voorbij het belachelijke. Zeker dat laatste uur is gewoon lachwekkend en vraagt heel veel (te veel) aan inlevingsvermogen van de kijker.

Maar ja, dit is wel het soort film waar ik naar de bios voor ga, volgens mij blijft er ook he-le-maal niks van Moonfall over als je dit thuis bekijkt. De film is extreem bombastisch en na een lange aanloop gaat er weer heel veel kapot, getoond in best wel toffe CGI. Het enige jammere is dat ik meer aardse verwoestingen had willen zien. Zo'n tsunami doet het altijd goed, maar ik wachtte op meer. Want in het laatste deel zitten we volledig in de ruimte, binnen in de maan te kijken naar bizarre shit over agressief ingestelde Artificial Intelligence dat er al honderden jaren in het universum zit. Het deed me vrij weinig, maar wel aardig bedacht natuurlijk. Des te meer jammer dat Emmerich na 30 jaar rampenfilms nog niet verder komt dan verhaaltjes erbij te gooien van gezinnetjes met familieproblemen. Ongelofelijk dat echt elke rampenfilm dit wel heeft en ook iedere keer is het zonde van de screentime. Ik had liever de film een half uur korter gezien zonder al dat gelul. Zeker dat subplotje van die zoon die met die Chinees en dat kind naar de legerbasis moest rijden was tergend. De film mist verder ook wel een echt pakkend einde.

Maar ach, tegen die tijd ben je weer blij dat je de zaal uit mag na dik twee uur bombastische flauwekul.

2,5*

Tsja wat moet je hiervan zeggen. Ik hou wel van het genre, maar dit soort films is toch wel tot het bot uitgemolken, visueel redelijk, verhaal slecht verzonnen. Acteerwerk redelijk. Snel vergeten...

“Because I’ve got my own problems.”

Tja...een nieuwe Roland Emmerich en ook deze voldoet weer gewoon aan de (lees mijn) verwachtingen! Eentje die ook een beetje een soort grootste hits lijkt...van zijn andere films. Het levert dus precies wat het belooft. En ja dat is ook een prestatie! Aliens en incidentele rampen, om te eindigen met een grote finale. Veel opvulling met subplots over oppervlakkig human interest-drama. Ook nu zijn de dialogen domweg cheesy en onnatuurlijk. Wat informatiedump om het interessanter over te laten komen. In deze probeert men zelfs te beweren dat de complottheoretici, de wappies, het bij het rechte eind hebben en de aarde juist redden? Oh visueel is het behoorlijk hoor maar om nu te zeggen dat het entertaintent was? Nee dit is meer een film die je ergens 's middags in 2 verloren uurtjes op tv of laptop bekijk. Waarna je aan het einde, het begin alweer ben vergeten.

De lagere uitgepakte score voor deze film.

Is enigszins begrijpelijk.

In deze film is gewerkt met Cgi maar ook minatuur.

Het eerst deel van de film,is het jammer dat de special effects helaas minder zijn.

Je ziet duidelijk er gewerkt is met ook minatuur.

De gebouwen en schepen en dergelijke.

Dat doet denken,aan de minatuur maquettes die de film makers veel gebruikten in de seventies en eighties zoals bijvoorbeeld de oudere Japanse Godzilla films.

Dat was jammer voor deze film.

Zeker met de technieken van nu,valt dat tegen.

Maar na ongeveer drie kwartier.

Herpakt de film zich enorm,dan komen de prachtige Cgi technieken toch tevoorschijn.

De film verdient iets meer credits als gegeven.

Maar in dit geval wel begrijpelijk.

De hoofdrol spelers spelen uitstekend en maken de film meer als de moeite waard.

Als je zoveel rare shit in 2 uur 20 kunt stoppen ben je een held~!!!

5 sterren de meest onwerkelijke film die ik ooit heb uitgezeten.

Emmerich is terug.

Heeft als regisseur wellicht zijn beste tijden al gehad, want Moonfall lijkt wel heel erg op een geval waarbij de regisseur in een midlife crisis zit. Het slaat volkomen nergens op. Wie denkt dat het enkel bij de belachelijke titel blijft qua inhoud, zit vervolgens ook nog eens fout. Het gaat er veel dommer aan toe hier.

Toch moet ik zeggen dat ik deze film moeilijk kan vergelijken met de andere rampenfilms van Emmerich. Al vroeg hangt er namelijk een veel donkerdere toon. Humor is nog wel aanwezig, evenals zeer typische personages voor dit soort films, maar het wordt wel teruggeschroefd. Duisterder qua look, iets serieuzer ook. In de tweede helft gaat het echter een meer bovennatuurlijke richting op.

Wat de film in z'n voordeel kan trekken zijn de briljante speciale effecten, iets waar Emmerich altijd wel raad mee wist. En nu is het zelfs technisch nog wat geavanceerder. Duidelijk computergeweld, maar oh zo gedetailleerd en knap in beeld gebracht. Wel nemen de effecten zelf de regie regelmatig over, want na enige tijd is het nog moeilijk om te beoordelen hoeveel Emmerich zelf nog doet.

Inhoudelijk zwak, maar dan ook echt compleet van de pot gerukt. Acteurs kunnen weinig met de rollen en het is vooral het pad dat uiteindelijk wordt bewandeld dat als een tang op een varken slaat. En toch wordt het allemaal zo serieus gebracht, ik kan er eigenlijk alleen maar om lachen. Emmerich zelf waarschijnlijk ook, want na enige tijd krijgen we dan eindelijk de uitermate spectaculaire finale te zien en die kijkt geweldig weg.

Het is waarschijnlijk niet wat je denkt dat het is, maar de film maakt het zichzelf veel te moeilijk. Nu is het al moeilijk om een blockbuster te maken over de maan die op de aarde valt die ook nog geloofwaardig is, maar dit gaat wel heel ver. Niettemin vermakelijk en qua effecten op-en-top Emmerich. Wel vond ik hem vroeger een heel stuk sterker dan de werkjes die hij nu nog aflevert.

Een Emmerich-mixtape van zijn grootste hits: kruis Independence Day met 2012 en je hebt Moonfall. Wanneer je een beetje meegaat in de waanzin is de film best vermakelijk, met sympathieke hoofdrolspelers en overwegend indrukwekkende special effects. Tegen het einde gaat de boel een beetje over de top en verliest de film het greintje geloofwaardigheid dat er nog was, maar je moet het Emmerich nageven: hij gaat er wel weer volledig voor. Ik heb me bij het spektakel in ieder geval niet verveeld.

lijk wat op alle soorten van die films er zat toch wat voldoende spanning in je kunt deze ook wat vergelijken met voorbeeld armagedon zat ook wat andere stukken bij van vergelijking met andere films dus ja oke was zeker niet slecht maar een beetje het zelfde als ale soorten van deze films maar je moet zo films bekijken op een grootscherm dan komen deze films echt tot hun recht

Ondanks negatieve recenties vond ik film wel meevallen. Effecten zoals zovele redelijk tot goed. Halle Berry speelt haar rol overtuigend. Ik kon even de rol van kc houseman niet plaatsen die als enige in de wereld de waarheid achter de baanafwijking ontdekte. Ongeloofwaardig. Maar ja het nu eenmaal een sf rampen film. Uiteindelijk komt alles weer goed. Tot het einde uitgekeken. Voorspelbaar en nergens wordt het echt spannend. De moeite waard? Zeker. Achterover in je stoel, potje bier erbij en kijken maar. 3,5 points.

Ik vond de alien original story best wel aardig uitgedacht, tesamen met de designs en de effecten zijn ze het kijken wel waard .
Die achtervolgings scene op aarde met die nozems sloeg als side plotje verder nergens op en had er gerust uit gemogen , verder is het verhaal natuurlijk niet hoogdravend maar voor wat spectakel en popcornvermaak zeker afdoende .

Een meester in het maken van een rampenfilm is de Duitser Roland Emmerich. Hij heeft op de wereldwijde bioscooppopulatie heel wat catastrofes afgevuurd. Of het nu gaat om een buitenaardse invasie ("Independence Day (1996)"), een monster ("Godzilla (1998)"), een klimaatramp ("The Day after Tomorrow (2004)") of het einde der tijden ("2012 (2009)"), Emmerich weet er altijd wel weer hersenloos amusement uit te persen. Dat hoeft net per se een diskwalificatie te zijn.

"Moonfall" (een mix tussen "Independence Day" en "2012") is ook zo'n een typische Ronald Emmerich film, compleet met uiterst onwaarschijnlijk plot en een zoetsappig familieverhaaltje dat poogt nog enige emotie op te roepen. Alsof je daar op zit te wachten als de wereld dreigt te vergaan. Ronald Emmerich is vrij constant, want hij maakt vrijwel steeds dezelfde, bombastische, destructiefilms met veel chaos en vernietiging. Hierbij wordt amper gekeken naar een logisch verhaal of karakterontwikkeling en dat geldt ook voor "Moonfall".

In "Moonfall" komt de maan in botsing met iets mysterieus waardoor ze in ramkoers komt met onze planeet Aarde. Het is slechts een kwestie van tijd voordat de botsing het leven op onze planeet volledig zal uitroeien. Astronaut Brian Harper (Patrick Wilson) is ervan overtuigd dat hij de aarde kan redden. Samen met NASA executive Jo Fowler (Halle Berry) en complotdenker K.C. Houseman (John Bradley) vertrekt Fowler op gevaarlijke ruimtemissie om het noodlot te keren.

Ondanks dat je van te voren weet dat een Ronald Emmerich film nooit hoogstaand is (op de speciale effecten na dan), zijn zijn films meestal wel vermakelijk om naar te kijken en dat geldt ook voor "Moonfall". Op het eerste gezicht lijkt "Moonfall" een ongecompliceerde actiefilm met als thema natuurrampen. Het verhaal heeft echter een paar onverwachte wendingen in petto, die afwijken van de wegen die het meest werden bereisd door eerdere films in dit genre. Dit leidt er echter toe dat "Moonfall" soms het gevoel geeft dat het zijn eigen identiteit nog niet helemaal heeft gevonden. De film komt vaak over als een sciencefictionfilm of een natuurrampendrama en bereikt nooit helemaal de kruising tussen genres waar de film naar streeft.

Zeggen dat de maan uit zijn baan rondom de aarde is gegaan, waardoor de planeet in gevaar is, had genoeg geweest om dit verhaal nog als enigszins geloofwaardig te kunnen verkopen. Maar helaas kiest Ronald Emmerich voor de sciencefiction (bijna fantasy) kant en gaat de film voor over een buitenaardse A.I. die de mensheid wil uitroeien door de maan (die vanbinnen ook nog eens hol is) op de aarde te laten storten. Het verhaal is vrij absurd, de film is rommelig en voorspelbaar en er zijn zoveel onrealistische gebeurtenissen dat je niets anders kunt doen dan met je ogen rollen.

Ook wordt alles overdreven weergegeven, zoals twee mensen die over een meters lange, kapotte brug kunnen springen Of een auto die overal doorheen kan rijden terwijl de grond letterlijk verzakt en scheurt op verschillende plekken. De verschillende situaties zijn lachwekkend slecht en in zijn geheel slaat "Moonfall" helemaal nergens op, maar toch is het vermakelijk om naar te kijken en dat moet je wel doen door je rationele hersenhelft op standje nul te zetten en je creatieve hersenhelft op standje tien te zetten.

De cast staat op de automatische piloot, met de matige drama-scènes en actrice Halle Berry die daarin de kroon spannen. Onhandige dialogen worden vaak op de voet gered door de schijnbaar eeuwig jonge Halle Berry en John Bradley. Laatstgenoemde weet erin te slagen om de meest oprechte scènes vast te leggen. Hoofdrolspeler Patrick Wilson komt af en toe over als acteur uit vervlogen tijden. In sommige scènes dikt hij het archetype ‘norse held’ net iets te veel aan en leidt hij daardoor af van elke vorm van realisme in de film. Ook zien we nog eventjes Donald Sutherland, maar met de aanwezigheid van deze veteraan wordt dan weer teleurstellend weinig gedaan.

Bijna alle acteurs in "Moonfall" lijken op een bepaald moment zichtbaar te worstelen met de levering van hun teksten. Alsof iedereen zich er pijnlijk van bewust is dat niemand in een dergelijke situatie zo praat, zelfs wanneer buitenaardse wezens de maan aanvallen en natuurrampen de aarde overvloeden.

Heeft "Moonfall" een boodschap? Een waarschuwing tegen milieuverontreiniging? Tegen mensen die "fake news" verspreiden? Welnee, Ronald Emmerich wil gewoon lekker, pretentieloos amusement leveren. En daar is hij opzicht best goed in. Als je een fan bent van films boordevol actie met absoluut verbluffende visuele effecten (inclusief een CGI-tsunami die op de kusten van de VS inbeukt) en een meeslepend sounddesign, dan is deze film zeker een must-see voor jou. Verhaalinhoud en nét iets meer diepte zouden echter geen onwelkome toevoegingen geweest zijn.

Mindere film van Emmerich. Van het verhaal moet Emmerich het nooit hebben, maar dit keer lijkt er meer over nagedacht te zijn. Zoveel onzin in 1 film krijgen is namelijk best knap. Als we dat buiten beschouwing laten is het matig popcorn vermaak. De vaart zit er goed in en sommige scènes zijn best spannend. Maar waar Emmerich meestal de ramp opbouwt, van een kleine dreiging naar een mega ramp, gaat hij met deze film redelijk snel van start. Helaas zijn de special effects toch wat minder wat ten koste gaat van de spanning. Te veel computerwerk vanuit een hoog overview en weinig detail en close ups. Het acteerwerk is verder in orde. Visueel had het allemaal wat beter gekund. 2.0/2.5

Gewoon een leuke film voor een avondje maar niet voor de bioscoop want dat is weer te veel geld

Kan zeker niet in vergelijking staan met Independence Day die vele malen beter was ! (Ook de special effecten)

3.5 sterren dan toch maar!

Wat een weergaloos slechte film was dit

Het enige dat ik prachtig vond waren de awesome effecten, maar daarvoor moet je je wel door een hele hoop wanstaltige bagger heen werken.

Tranentrekkend drama, slecht acteerwerk, over the top zending van feelgood boodschappen: echt een verschrikking.

Rampenfilms zijn altijd mijn guilty pleasure geweest. Deze film haalt het nu wel niet bij veel andere rampenfilms. Het verhaal is zowat het meest ongeloofwaardige concept ooit in dit genre denk ik en het voelt ook niet echt goed uitgewerkt. Sam Tarly uit Game of Thrones brengt nog hier en daar wat humor en gelukkig vind ik zowel Patrick Wilson als Halle Berry prima acteurs zodat het geheel best meevalt. Emmerich's beste film is dit natuurlijk helemaal niet. Ik denk dat deze film wel met de meeste wetten van de fysica tart wat niet de bedoeling kan zijn. Dan gaat men er een eeuwenoude galactische oorlog en AI bijsleuren om het toch verklaard te krijgen.

Deze film slaat op momenten helemaal nergens op. Bullshit met de grote B. Maar toch, ik heb me eigenlijk wel vermaakt. Ondanks de gebruikelijke Emmerich-elementen met een uiteengevallen gezinnetje en alle clichés vandien. Zelfs de verwoestingen, waarvoor ik kwam, vielen wat tegen. Maar al met al valt de film geen seconde stil en verveelt nergens, actie wordt netjes in beeld gebracht en dat einde wist ergens wel te boeien. 3,0*.

John Bradley (ook wel bekend als Samwell Tarly uit Game of Thrones) speelt ja, een soort nerdy eigentijdse versie van Sam uit GoT, maar dan gek van ruimtevaart en megastructuren, whatever that may be. Daarnaast blijkt ie ook nog full blown complotwappie te zijn, hoewel K.C. (zoals hij heet) nog wel in wetenschap lijkt te geloven.

Dan heb je verder nog een rits aan personages: een van z'n voetstuk gevallen ex-astronaut Patrick Wilson, Halle Berry als machtigste persoon binnen NASA en nog wat exen en kinderen uit hun gebroken gezinnen die blijkbaar voor emotionele lading moesten zorgen maar wiens namen ik alweer vergeten ben. Rampen willen we zien, geen nobodies!

Maar het rampenspektakel valt tegen. Het is allemaal erg kleinschalig. Amper mensen op straat, geen vernietiging op grote schaal, hooguit een handjevol steden. Geen wereldwijde massa-hysterie. Geen topoverleg tussen wereldleiders. Geen contact met de president. Alles beperkt zich tot NASA en een handjevol militairen. Beslissingen op hoog niveau worden tussen neus en lippen door genomen. Dieptepunt was de baas van NASA die tegen ondergeschikte Halle Berry zegt: "Ik weet niet wat jij gaat doen maar ik heb hier geen zin in, wil jij baas zijn van NASA en deze klerezooi oplossen? Prima hier heb je mn pas, ik ga naar huis, houdoe!"

Vervolgens kan Halle Berry zonder enig overleg een spaceshuttle lanceren ("Oh nee, ontbrandingsmotor stuk, we blazen de lancering af! Oh wacht, Patrick Wilson en K.C. kunnen wel mee, over 28 minuten vertrekken we, fuck G-kracht training, jas aan en meekomen, let's go!") en

5 minuten later zitten ze in de ruimte, hangt K.C. de ruimtetoerist uit, mag ie een shuttle koppelen aan het spacestation (ofzo) en is ie volleerd astronaut. Jaja.

Het moge duidelijk zijn dat de schrijvers geen enkele moeite moeite doen om het nog enigszins technisch overtuigend te maken. Het is gewoon van 'hoe komen we zo snel mogelijk in de ruimte met dit zooitje ongeregeld en kunnen we een paar vette vfx laten zien en onze supercoole theorie dumpen over hoe onze voorouders een perfecte samenleving bouwden en een AI die full rogue ging a la Skynet'? Hoezo vergezocht? Bel anders Donald Sutherland even, misschien wil hij wel een 1-minute cameo doen om de bezoekers naar de bios te lokken. Succes gegarandeerd!"

1,5*

Ik ben zeker niet de moeilijkste als het om rampenfilms gaat, en Emmerich is natuurlijk een grote naam in het genre, maar wat was dit? Naast dat het plot behoorlijk vergezocht is en eigenlijk niet serieus te nemen, liet de uitvoering ook nogal te wensen over. Een allegaartje aan personages die het moeten doen met een uiterst rommelig script.

Met name de tweede helft, als de drie hoofdpersonages op de maan zijn en de andere personages op de aarde krijg het een soort ‘and meanwhile…’-structuur die gewoon wat onbeholpen overkomt. Zeker omdat het avontuur van de aarde-personages er nogal aan de haren bijgesleept wordt (dat ze bedreigd worden door die bende gasten is gewoon irritant) en het maar een bij elkaar geraapt zooitje is van wie hun sores me eigenlijk niks interesseerden.

Het spektakel, waar je de film dan voor kijkt (ik in ieder geval) is op momenten wel oke (er vliegen weer wat schepen en zo in het rond), hoewel ik op zich nog wel iets meer van de mayhem op aarde had willen zien. Je ziet ook helemaal niets tot nauwelijks iets van de wereldbevolking en de mensen, slechts de maanbrokken die neerdalen op een ogenschijnlijk onbewoonde aarde. Had toch meer ingezeten denk ik. En sorry, maar het hele gedoe op/in de maan was voor mij qua plot zo vergezocht en absurd dat ik die stukken, hoewel ze er prima uitzien, vrijwel alleen heb gekeken met een ‘waar kijk ik naar-houding. Dit idee kon gewoon echt niet.

Het is dat ik dit zag in een bioscoopsetting (een lege zaal voor onszelf ook nog eens!) wat in ieder geval de beleving goed doet, maar voor de rest is dit toch een zeer matige rampenfilm. Jammer, had op zich meer verwacht, zelfs voor Emmerichs doen.

Kleine 2,5*

Perfect verwoord. Het laat wel zien dat Halle Berry en Patrick Wilson meer dan prima acteurs zijn. De uitgekauwde typisch Amerikaanse teksten die ze uit hun mond moeten krijgen zijn zó clichématig, ouderwets en over the top, dat ik telkens zat te wachten dat ze zelf in de lach schoten over wat ze allemaal moeten uitkramen. Maar dat zal wel in de bloopers op de bluray te zien zijn. Al is dit een Dutch Filmworks film, dus het zal wel een kale disc met enkel de film erop worden. Als je als acteur toch zo je best doet met de troep die je gekregen hebt, ben je uiterst professioneel. Toch vind ik dit soort rampenfilms wel leuk, maar als je alle clichés van 20 reeds in de 90’s gemaakte rampenfilms bij elkaar stopt, dan wordt het wel erg lachwekkend. De gedachte achter de oorsprong van wat er in Moonfall gebeurt, is wel leuk voer voor pseudofilosofen. Want is wat je weet en ziet wel in lijn met de waarheid? Had nog nooit van deze theorie gehoord maar het blijkt een serieus “wappie” issue te zijn, net als de Flat Earth Theorie.

Met Moonfall doet regisseur Roland Emmerich wat hij meestal doet. Hij maakt een bombastische sciencefictionfilm vol actie en speciale effecten. De film is eens niet in alles heel voorspelbaar, maar slaat wel hele absurde wegen in.

Dat wil overigens niet zeggen dat alles in de film een opzienbarende verrassing is. Hoewel dus niet alles valt te voorspellen, blijft er nog genoeg over dat wel zeer voorspelbaar is. Neem bijvoorbeeld de rol van held Patrick Wilson als uitgerangeerde astronaut en beoogde redder van de planeet. Hoe voorspelbaar. Of neem de portie pathos die de kijker in de vorm van allerhande familiedrama door de strot krijgt geduwd. Hoe voorspelbaar en hoe strontvervelend. Emmerich gebruikt die onnodige zijplotjes om ontroering en daarmee nog meer aanhankelijkheid met de personages op te roepen. Ik vond het allemaal nogal gemakzuchtig en geforceerd overkomen. Al die verwikkelingen stoorden de voortgang van het hoofdverhaal.

En dat hoofdverhaal is niet voorspelbaar. Dat is gewoon te belachelijk om te kunnen voorspellen en is in die zin nog wel vermakelijk ook. De prima effecten helpen bij het innemen van zoveel onzin. De sympathieke rolbezetting helpt trouwens ook. Wilson is altijd wel ok. Halle Berry is leuk om te zien. John Bradley zorgt als excentrieke complotdenker voor wat komische momenten. Het keek op een bepaald moment eigenlijk wel lekker weg.

Moonfall is geen geweldige film. Het verhaal is onzinnig. De vele zijplotjes zijn bloedirritant. De film leunt vooral op zijn spectaculaire scènes en op zijn sympathieke rolbezetting. Dat is een te smalle basis om je 131 minuten mee te vermaken.

Kijkbare scifi thriller met een aardige speelduur. Patrick Wilson kan ik zeker appreciëren, maar dan vooral in horrorfilms als 'The Conjuring' en 'Insidious'. Opzich vond ik deze film eerste helft nog goed, maar naarmate deze vorderd, wordt het allemaal wat te chaotisch en langdradig, waardoor ik vooral de spanning mis. Al bij al beetje teleurstellend.

Stompzinnig. Een beter woord kan ik niet bedenken voor deze belachelijk slechte film met een idioot verhaal en dito vormgeving. Roland Emmerich ten voeten uit. Arme Halle Berry. Arme Patrick Wilson.

Voormalig astronaut Brian Harper [Patrick Wilson] werd ontslagen door NASA omdat hij verantwoordelijk werd gehouden voor een ongeluk tijdens een ruimteexpeditie in 2010 waarbij een collega om het leven kwam. Twaalf jaar later blijkt Brian de enige te zijn die kan voorkomen die de Aarde van een ramp kan behoeden wanneer blijkt dat de maan niet is wat we altijd hebben gedacht. Daarmee kan hij tevens bewijzen wat hij altijd heeft beweerd, namelijk dat het ongeluk in 2010 het gevolg was van een mysterieuze zwerm. Halle Berry speelt de voormalige expeditieleider met wie Brian onder protest moet samenwerken en John Bradley speelt de samenzweringsfreak die als eerste begrijpt hoe de vork in de steel zit in deze ouderwetse SF-rampenfilm die om de verkeerde redenen associaties oproept met Armageddon (1998) en Deep Impact (1998). Emmerich houdt het tempo erin maar van originaliteit is geen sprake (de opening doet zeer nadrukkelijk denken aan Gravity (2013)). Bovendien zijn er teveel overbodige en zwak uitgewerkte subplots. Fans van Donald Sutherland dienen te weten dat hij maar een paar minuten te zien is en niets toevoegt.

Om zeker te weten dat dit echt een bagger film is heb ik hem gisteren 2x gekeken en ben er nu heilig van overtuigd dat ik sinds Thunderbirds Are GO niet meer zo'n slechte special effects gezien

Valt mij op dat veel mensen een Emmerich film gaan kijken terwijl ze daar blijkbaar niet van houden, vervolgens de film daarna helemaal afbranden. Te bombastisch, ongeloofwaardig, slechte verhaallijn, maar dat is Emmerich,

Ik vind het een prima film. Je krijgt precies dat wat ik had verwacht.

Weer een flutfilm van Emmerich. Ander onderwerp, zelfde inhoud. Daar gaan we weer met de dikkerd en de wetenschappelijke mumbo jumbo, de idiote theorieën, Engelstalige alien intelligence, de sentimentele familieshit waarbij veel hugs zeker niet mogen ontbreken. Ook de aan realisme ontbrekende special effects vielen me tegen. Emmerich maakt alsmaar slechtere films... tijd dat hij ermee kapt. Ook het Huayi logo aan het begin van de film voorspelt altijd weinig goeds.