The Music Box (1932)

In Film > Overige films > The Music Box (1932):

The Music Box (1932) - IMDb

Een van men favoriete acteurs is Stan Laurel. Samen met Oliver Hardy speelden ze in talrijke films. Zowel mindere als echte klassiekers. Maar Stan Laurel is ongelofelijk. Weinig acteurs die nog zoveel mimiek en karakter in hun rol kunnen leggen. Een komedie-acteur van het bovenste schap.

The Music Box uit 1932 over Stan en Oliver die een piano verhuizen is volgens mij de beste uit heel hun oeuvre. Gewoon een geweldige film met een simple verhaal dat toch eindeloos kan boeien. Heeft ook terecht een oscar gewonnen.

Wat mij betreft een van de beste Laurel en Hardy films, en volgens mij ook een klassieker.

Ben het er volledig mee eens dat bij een aanmerkelijk langere speelduur de film waarschijnlijk

minder zou zijn geweest. Daar leent het verhaal zich gewoonweg niet voor. Eerst het geklooi op

de hoge trap naar de bestemming toe en daarna het destructieve gestuntel te bestemder plaatse.

Daar mogen wij het mee doen, maar wel grandioos uitgevoerd met Stan en Ollie op hun best.

Als het aankomt op iconische maniertjes van de twee springen vooral het algemene gefrutsel aan de das en het huilende, paniekerige gedrag van Laurel er uit. Specifieke, sterke grappen zijn er in overvloed, maar The Music Box bevat wellicht de beste, langer uitgestrekte van allen; het naar boven tillen van de piano. Het is niet eens de meest originele grap, maar in combinatie met de uitvoering het neusje van de zalm.

Een bekende korte film die draait om een pianola die via een meterslange trap naar een huis moet worden vervoerd. Filmisch oogt de film wat gedateerd. Humoristisch niet.

Vanaf het begin is het genieten. Als bij het stuntelige uitladen van de pianola Oliver Hardy meteen lichamelijk ongemak ondervindt en zijn bekende kreet van pijn slaakt, is de toon gezet. Heerlijk. En dat gaat het hele filmpje door. De lange trap biedt een aaneenschakeling van komische interacties. Na het overwinnen van deze hindernis is het nog niet gedaan en ontstaan bij het installeren van de pianola chaotische en onbeheerste taferelen. Hilarisch.

Het stuntelige transport van de pianola is exemplarisch voor de films van Laurel and Hardy. Het toont de fantastische onhandigheid van het duo en als gevolg daarvan de ongelukken en de pijn die voornamelijk Oliver Hardy treffen. Verder is er natuurlijk de complete vernieling van een interieur en de ongelooflijke chaos die dat oplevert. En tot slot is er altijd een rechtlijnige en verontwaardigde antagonist om nog meer olie op het vuur te gooien. Het zijn die herkenbare elementen in films van Laurel en Hardy, die altijd weer zorgen voor grandioos vertier.

Meer toegespitst op de personages, ontbreken de typische gebaartjes natuurlijk niet. Oliver die onthutst met zijn stropdas speelt. Laurel die verlegen grijnst, zijn hoed afneemt en met zijn hand in zijn haren grijpt. Ook het gedrag is herkenbaar. Oliver is de grootmuil en de betweter. Laurel de ondderdanige dommerik, die (passief) agressief reageert als de dominantie hem wat te veel wordt. De gebaartjes en maniertjes zijn overbekend. En hoe vaak je al die karakteristieke elementen ook ziet, ze blijven krachtig en werken hilarisch.

Ja. Weer flink gelachen om het gestuntel van beide heren. Hoogtepunt van de film en schitterend getimede comedy is een scène in het huis waarin de heren op muziek van de pianola een dansje doen. Die scène heb ik na afloop nog een keer bekeken. Ik moest wederom erg lachen. Schitterende scène. Schitterende film.

"De" klassieker onder de Stan Laurel en Oliver Hardy-shortfilms.

Eéntje waarin Ollie meer dan zijn deel van de klappen krijgt.

Het is pure dwaasheid natuurlijk maar de twee lukken er toch maar weer één in iedereen aan het lachen te brengen door hun ongeëvenaarde manier om het allemaal te brengen en er steekt ook uiteindelijk ook wel finesse in (de scènes met de bolhoeden, het partijtje dansen, het negeren van de gemakkelijke omweg waarbij ook hun mimiek hun uithangbord is).

In een Griekse mythe moet Sisyphus een steen een berg op rollen, die er vervolgens elke keer terug af rolt. Wanneer Laurel en Hardy met een gelijkaardige opdracht geconfronteerd worden, houden ze de goede moed erin. De trap, met ruim honderddertig treden en meerdere bordessen, is nog steeds te bezichtigen in Los Angeles.

De postbode had hun een hoop ellende kunnen besparen met een beetje extra toelichting. De vrouw met de kinderwagen doet denken aan Pantserkruiser Potemkin (1925). Billy Gilbert speelt de zelfgenoegzame driftkikker met het voornamelijk Oostenrijkse accent. In aanwezigheid van z'n vrouw verandert hij helemaal van karakter. Heel wat problemen zouden ze kunnen voorkomen door eerst te denken en dan pas te doen, maar dan zou het minder leuk zijn. Een voorbeeld van Stans hardnekkige dwaasheid is wanneer hij tot twee keer toe de foute hoed naar beneden gooit.

Pianola's waren populair in het eerste kwart van de twintigste eeuw; daarna werden ze verdrongen door radio en grammofoon. Het geluid klopt vaak niet. Zo hoor je clusters van toetsen die met de hand ingedrukt worden, en een paar keer hoor je buisklokken in plaats van pianosnaren. De ragtime waarop ze dat heerlijke dansje uitvoeren, wordt gespeeld door Marvin Hatley - bekend van het koekoekswijsje. Dankzij het hoge ritme, de absurditeit en de vlotte afwisseling tussen visuele en verbale humor blijft deze short voor altijd grappig.

Staat op talkies 2 dvd 2

Beter als gedacht al scoorde hij vorige keer minder goed, misschien vanwege het eerste gedeelte. Volgens mij een klassieker/één van de bekendste van L&H. Het is een langere short.

Een vrouw koopt een pianola als cadeau voor haar man. L&H zijn een transportbedrijf begonnen en moeten deze bezorgen bij een huis bovenaan een trap. Terwijl ze de trap oplopen krijgen ze te maken met een kindermeisje. Stan verkoop haar een trap (!) Hierdoor krijgen ze problemen met een agent. Vervolgens is er ook nog een professor (Billy Gilbert) die er langs wil. Deze houdt helemaal niet van pianola's al is hij wel degene voor wie de pianola bestemd is en in het huis woont. Eindelijk boven aan gekomen blijkt er niemand thuis te zijn.

Eerste gedeelte verloopt wat traag. Wel mooi gefilmd naar boven en naar beneden. Eenmaal boven aan gekomen wordt de film beter, door goede slapstick en er weer een hoop de vernieling ingaat. Ook de muilezel Dinah kijkt mooi toe, stelletje oenen. L&H doen vervolgens nog een dansje. Billy Gilbert gaat hier wel al ben ik er niet weg van. 3.0/4.0

Ik heb lang geleden wel eens iets van Laurel & Hardy voorbij zien komen, maar een volledige film van hen had ik nog niet gezien. The Music Box is ondanks de korte speelduur hier en daar wel een herhaling van zetten omdat de setting vrij beperkt is en de grappen voor een deel op hetzelfde neer komen. Dat maakt echter niet dat het geen leuke film is. De humor is best aardig en de twee hoofdpersonages zijn sympathiek. Het half uurtje gaat daardoor vlot voorbij.

"The Music Box" is deels een remake van een stomme film die Laurel en Hardy enkele jaren eerder hadden gemaakt. In die eerdere film sleepten ze echter een grote wasmachine de trap op. In deze film dragen ze een houten kist naar boven (die volledig leeg was om hem hanteerbaar te houden). Overigens was het huis bovenaan de heuvel slechts een decorstuk, gebouwd in de Hal Roach Studio in Hollywood. In werkelijkheid leidde de lange trap enkel naar een enorme parkeerplaats.

Stan Laurel besefte dat "The Music Box" een waar meesterwerk was. Hij werkte dan ook vrijwel dag en nacht aan de film. Laurel verbleef zelfs in de montagekamer, waar hij dagelijks van eten en drinken werd voorzien (terwijl Oliver Hardy ondertussen op de golfbaan te vinden was). Gelukkig werden Laurel's inspanningen rijkelijk beloond. De film bleek enorm populair bij zowel fans als critici.
In 1932 won "The Music Box" de allereerste Oscar voor beste korte film.

Hoewel Stan Laurel en Oliver Hardy al in de jaren twintig in Hollywood werkten, zag niemand hen als een komisch duo. Althans, in het begin niet. Pas toen regisseur Leo McCarey van de beroemde 'Hal Roach Studio' hun komische potentieel opmerkte, veranderde dat. In 1921 liet hij hen daarom samen in een film spelen The Lucky Dog (1921) (dit wordt ook wel beschouwd als het officiële begin van Laurel en Hardy als duo). Hun uiteenlopende persoonlijkheden werkten perfect op het witte doek. De tengere, verwarde Engelsman en de forse, zelfingenomen Amerikaan waren simpelweg voor elkaar gemaakt.

Stan Laurel en Oliver Hardy veranderden weinig aan hun komische stijl toen de geluidsfilm zijn intrede deed. Waar de meeste films met geluid ("talkies") leunden op veel dialoog, sprak het duo in hun films nauwelijks met elkaar. "The Music Box" kenmerkt zich bijvoorbeeld door een minimalistisch taalgebruik. Ook het verhaal is eenvoudig: we volgen de twee stuntelende sukkels terwijl ze proberen een grote kist met daarin een piano af te leveren bij een huis in Los Angeles. Het probleem? Het huis ligt bovenaan een schijnbaar eindeloze buitentrap.

Wij zaten te twijfelen aan de 8 of een 9 als waardering. Mijn vriendin rolde bij wijze van spreken van de stoel tijdens deze film terwijl ik het meeste glimlachend bekeek. Zat mij te "ergeren" aan de domheid van het duo.
Hebben ze de piano eindelijk boven, zegt iemand tegen hen dat ze een kortere weg hadden kunnen nemen. Zij weer met piano naar beneden ........!

Allee, een dikke 8+.