Funny Games (1997)

Nja, na alles hier gelezen te hebben besloot ik om deze film maar eens te bekijken, maar heeft op mij niet veel indruk gemaakt. Mag hopen dat de remake beter is dan dit.

De remake zal juist hetzelfde zijn, alleen met andere acteurs en in een andere taal.

Intrigerende film. Echt heel schokkend was het niet, maar bepaalde scènes weet Haneke wel perfect uit te voeren voor het maximale effect. Met name de moord op het zoontje is ijzersterk, hoe hij hier de camera en montage gebruikt. Bijzonder effectief. Het prima spel van Lothar en Mühe werkt daar ook goed aan mee, trouwens. Anderzijds deed lang niet alles in de film me iets. Hoe effectief de film op sommige vlakken is, zo kabbelt het op andere punten. Die inzakkers zijn jammer, haalt je uit de flow.

3,25 sterren, afgerond naar beneden.

Jammer, echt een tegenvaller deze film. De 2 "bad guys" begonnen mij al heel snel enorm te irriteren. Ze acteerden zeker goed, net zoals alle andere acteurs, maar dat neemt niet weg dat hun manier van doen mij al snel begon te vervelen.

Toen die gast in de camera begon te praten was de film wat mij betreft volledig verpest. Hoe kan je je nu inleven in zoiets :\.

Voor de sterke acteerprestaties toch nog 2*

Michael Haneke heeft met La Pianiste en Caché veel krediet bij mij opgebouwd. Dat krediet is na Funny Games niet kleiner geworden, maar zeker niet groter. De film weet op bepaalde momenten zeker te schokken en imponeren, maar helaas is dat net te weinig. Vooral het psychologische aspect was in deze film te weinig aanwezig. Ik ben benieuwd naar de Frame by Frame remake door Haneke zelf, maar ik ben bang dat het beoogde Amerikaanse publiek deze remake zeker niet massaal zullen bezoeken.

Gatverdamme, wat een uitermate walgelijke misselijkmakende idioot ziekelijk nare kutfilm... ik zou de dvd moeten weggooien in plaats van hem naar de volgende op de lijst te versturen.

Wat is dan precies het probleem?

Het passeert gewoon een zekere lijn, de regisseur zou opgesloten moeten worden. Ik kom er fatsoenlijk op terug wanneer ik wat minder emotioneel betrokken ben.

Heerlijk wat voor controverse deze film oproept, hij is gewoon enorm geslaagd in zijn opzet. De twee jongemannen worden ongelofelijk irritant en veel kijkers voelen zich echt beledigd of worden er gewoon pisnijdig van. Dan kan je toch niet tegenspreken dat deze film ongelofelijk goed slaagt in zijn opzet? En hoeveel films zijn er die zoveel heftige emoties oproepen bij kijkers? Weinig...

Schitterende film op z'n eigen manier, bijna kunstzinnig

2 Girls, 1 Cup brengt ook dergelijke reacties teweeg, maar dat vind ik nou niet bepaald kunstzinnig.. Artistiek? Nee. Waardeloos, ziekelijk? Ja.

Waarom?

Journaallezers, misdaadboekenschrijvers, oorlogsverslaggevers ook?

Ik kan het wel waarderen dat een regisseur de duistere kant van de mens weet te belichten. Om wellicht iets beter inzicht te krijgen in de ingewikkelde psyche van de mens die tot zulke extreme daden komt.

Het is natuurlijk niet zo dat de regisseur de daden van de hoofdrolspelers goedkeurt.

@Goodfellas_90

Je wilt zeker ook niets van de remake weten.

http://www.moviemeter.nl/film/42146

Mijn bericht schijnt nogal wat vraagtekens op te roepen. Begrijpelijk, aangezien ik bijzonder negatief ben over een film die alhier toch zeer goede reacties krijgt. Een dag is inmiddels verstreken na het zien van de film, ik ben niet langer zozeer emotioneel betrokken en ben derhalve nu dan ook beter in staan mijn mening over de film duidelijk(er) te formuleren. Ik zal het een en ander dan ook ietwat proberen te verduidelijken.

Ik weet niet hoe slecht Funny Games precies is, óf het uberhaupt zo barslecht is. Misschien is Funny Games zelfs te góed. Ik vind het volkomen waardeloos.

Funny Games begint in een heel rustig tempo. Het modelgezinnetje, the family next door, bestaand uit een rustige vader, een zorgzame moeder, een lief jongetje van om en nabij 10 jaar en een lawaaierige hond, wordt geintroduceerd aan ons met een spelletje 'raad de klassieke muziek'. Zal een bewuste, en ook geen slechte keuze zijn om een dergelijk gezin model te laten staan in de film. Een ieder zal de geschetste situatie herkennen uit zijn eigen leefmilieu. Alles is perfect; men gaat op vakantie, de zon schijnt, mooi weer om te varen, mooi vakantiehuisje.. Alles staat in het teken van de perfecte contrasterende setting voor een ijs- en ijskoud verhaal.

Onze lieve moeder is fijn bezig in de keuken om het avondmaal te verzorgen wanneer het eerste exemplaar van de twee onmensen zijn intrede in het verhaal maakt. Hij is absoluut onbeleefd, maar een sadistische moordenaar zal je nog niet achter hem zoeken. Zonder details te gaan geven over het verdere verloop, en hoe men in deze situatie rolt, moge het duidelijk zijn dat er nu een oneindige rollercoaster van torment en kwelling zal volgen. Is het niet voor de personages dan wel voor de kijker.

Vanaf dit punt dient de film geen enkel doel voor mij. Het enige waar deze prent vanaf hier om draait is het martelen en doden van het zoontje, de vader en de moeder en om dit zo dicht mogelijk bij je bed te brengen via een levensecht gezin, een realistische setting en lelijk statisch camerawerk. Nergens heeft de film pretenties, het dient alleen haar publiek shockeren (daar waar een gangbare horrorfilm ook nog enigszins probeert te entertainen) en zo naar mogelijk te laten voelen. Is dit dan werkelijk wat het publiek wil? Enkel verdriet, pijn, ellende, waanzin, barbaarsheden etc. passeren de revue. Waarom zou je de neiging hebben dit in beeld te brengen, deze gedachtes aan een groter publiek tentoon te spreiden? Ik lees dat deze film naar eigen zeggen een aanklacht tégen geweld is. Kijk maar jongens, geweld is niet mooi. Is dat echt niet duidelijk dan zonder deze film? Is het werkelijk de méning van de regisseur..? Als tegen alles aanschoppende puber speel ik netjes mijn Grand Theft Auto-spelletjes, zonder maling te hebben aan alle kritiek op het zogenaamd te hoge geweldspeil van deze games, maar daar is niets realistisch aan..nee, inspiratie voor dergelijke praktijken haal je bij een gruwelijke film als hetgeen dat deze discussie betreft.

Mij werd het teveel. Misschien is dat inderdaad wel de verdienste van de regisseur. Je kan er inderdaad bewondering voor hebben dat hij een dergelijk gevoel op weet te brengen. Maar is dat leuk of fijn? Nee, maar soit, een horrorfilm hoeft ook niet fijn te zijn. Funny Games gaat echter nog een stapje verder. Enkel onnodig sadisme op de meest gruwelijke wijze.. met persoonlijke banden die zwaar wegen. Tuurlijk, de Saw-delen zijn ook grof. Maar wat interesseert het me dat een groepje halve criminelen die je verder niet kent één voor één afgeslacht worden (Saw II)? Nee, in Funny Games wordt het zoontje, je bloedeigen zoon van wie je zoveel houdt, afgeslacht op enkele centimers afstand van zijn ouders. Wat walgelijk, wat verschrikkelijk.. is dat nou echt nodig? Tuurlijk kan je zeggen dat het de verdienste van de regisseur is dat deze film shockeert, en dat is het in wezen ook, maar is dit geval ook niet zo extreem dat het dat sowieso wel doet? Mijn stemming was achteraf misschien niet erg geschikt om deze film te gaan zien (wist ik veel) en ik leefde mij misschien wel te veel in. Feit is echter dat ik het hier amper meer aan kon zien. Ik ben heel open minded, en ook geen ouwe knar wie al het geweld in de media keihard afkeurt, integendeel, maar het mag toch op zijn minst een zeker doel dienen? De pijn in de hier afsluitende scène waarin de moeder enige tijd geluids- en bewegingloos voor zich uit zit te staren werd te goed voelbaar bij mij.

Hierna lijken de twee heren weg te zijn. Ik stond ietwat raar te kijken naar de handelingen van de vader en moeder in de keuken, die onrealistisch op mij overkwamen, maar ik kan me moeilijk inleven hoe ik op dit moment zelf zijn zou. De moeder durft de tegemoetkomende auto niet te stoppen uit angst de twee moordenaars nogmaal te ontmoeten, maar beseffend dat ze toch echt de gok zal moeten wagen houdt ze de tweede auto wél aan en komt ze, hoe toevallig de twee jongens weer tegen - de binnenkomst met het golfballetje is overigens best indrukwekkend, wat zat ik te vloeken zeg - en keren terug naar het huis om opnieuw aan het zieke spelletjes te commenceren. Ook hier wordt volledig onnodig, en enkel om alles nog maar een slag erger te maken, de man aan het mes gereigd, weer op luttele centimeters van de vrouw af. Hierna mag ze kiezen hoe haar dood zijn zal. Het acteerwerk van de vrouw benadert hier overigens perfectie (daar waar ik over de rest niet bijzonder te spreken ben, wanneer het op acteerwerk aankomt). Uiteindelijk zal zij als jolige afsluiter uit het bootje in het meer gegooid worden om aldaar te verdrinken, en gaan beide heren naar een volgend huis om weer opnieuw te beginnen. Het eindshot, het lachje in de camera, vond ik overigens uitermate cliché. De hierop volgende muziek was ook ver-schrik-ke-lijk, maar dat terzijde.

Nee, journaallezers en oorlogsverslaggevers trachten ons, het volk aan de zijlijn, van informatie te voorzien over eventueel verschrikkelijke daden in de wereld, want ik ga ervan uit dat je daarop doelt. Lijkt me echter nogál een verschil aan mildheid. Of krijg jij zo realistisch en gruwelijk mogelijke reconstructies te zien? Of zie je de wérkelijk nare beelden uit oorlogsgebied op tv? Voor misdaadauteurs gaat het ook niet op, aangezien ik het nog nooit met vergelijkbare gruwelijkheid heb zien verschijnen, ook niet van horen zeggen.

Dat kan ik eventueel ook wel waarderen, maar als dat het de drijfveer van de regisseur is heeft hij het wel heel raar aangepakt. Wat heb jij hier dan geleerd over die ingewikkelde psyche van een mens die extreme daden begaat?


Dat klopt. Ten eerste zie ik niet in waarom ik een scène-voor-scène remake wil zien van een film die mij dermate slecht beviel als deze. Wat zou er anders aan moeten zijn aan de remake dat ik het opeens geweldig vind? De tieten van Naomi Watts?, waarmee ik direct aan mijn tweede reden toekom. De acteerprestatie van Susanne Lothar is veel meer dan uitstekend (als enige in de cast overigens). De vervanging door N. Watts zal een mislukking zijn...met deze droomvrouw haal je direct al het realisme uit de film (heeft jóuw moeder zulke ronde borsten en zo een mooi jong gezichtje?), daarnaast zal ze nooit aan de acteerprestatie kunnen tippen.

(over de film weer) Al met al is Funny Games misschien niet eens zo'n slechte film, in zijn opzet slaagt hij. Blijkbaar keur ik dan eerder diezelfde opzet af dan het al dan niet aanwezige talent van de regisseur. Mij is het echter een aantal maal te naar.. een film, die in wezen niks toevoegt, niet op artistiek vlak of welk ander dan ook, behalve een grote shock in menig huiskamer, is aan mij niet besteed en die keur ik keihard af. Om terug te komen op het begin van mijn bericht: ik vind het waar-de-loos.

Als ik het goed begrijp verfoei je de realistische aanpak, of beter gezegd, de keuze voor 'de slachtoffers'? Dein Alptraum?

Dat Haneke's doel voornamelijk is zijn publiek te shockeren, ja, dat klopt. Het publiek dat anders zo smult van geweldsverheerlijking (stoer man, zie de beruchte scene uit American History X, de reden waarom ik die film verafschuw).

Funny Games spreekt voornamelijk 'de jeugd' aan w.b. trucjes (stoer man). Vandaar dat het effect harder aankomt.

Begrijpelijk dat je de film waar-de-loos vond, maar zo te lezen heeft ie je wel degelijk geprikkeld (de mixed emotions waar ik vandaag al over postte bij Salo).

Dat klopt in zekere zin. Het komt mij misschien wel iets te dichtbij zelfs.

Absoluut, zij het op een andere wijze dan ik gehoopt had.

(je bericht bij Salo heb ik niet meegekregen en zal ik dadelijk lezen)

Edit (gelezen): inderdaad, alleen kan ik er niets positiefs uithalen doordat het negatieve het positieve in zulke grote mate overheerst.

Het negatieve overheerst...

Als ik je recensie lees, haal je toch de grote kernpunten eruit. Je geeft zelf al aan dat het een verdienste is van de film, maar het gevoel dat je overhoudt is walging. Is dat niet juist de bedoeling van de film? Maakt dat de film slecht? Omdat de film je te emotioneel raakt?

Sorry, maar ik vind het een vreemde conclusie van je. De film maakt wel de (mijns inziens) 'correcte' emotie bij je los. Een andere nog opmerkelijkere conclusie van je is dat je van mening bent dat deze film als inspiratie kan dienen voor martelpartijtjes. De funny game voor de kids resulteert plots in een completely not funny game. Je geeft het zelf al aan. Maar misschien zijn de botsende emoties in je lichaam op dit moment juist 'een funny game'...

Ik ben het nog nooit op zoveel punten eens geweest met iemand die 4 sterren lager zit dan ik voor een film. Ik trek alleen totaal andere conclusies.

Nee, dat maakt de film niet slecht. Haneke slaagt in zijn opzet en daar dien ik hem de credits voor te geven. Bij het geven van punten kijk ik echter niet enkel naar het slagen van de regisseur in zijn opzet, maar ook (vooral) naar wat ik ermee kan. Hier kan ik niets mee. Wanneer een componist de meest afgrijselijke muziek probeert voort te brengen, en hij slaagt hierin, is dat misschien knap van hem, maar ik zal de muziek hierdoor niet plotseling gaan waarderen. Misschien een ietwat vergezochte vergelijking, maar you get the picture.

Hehe, deze zat er natuurlijk aan te komen. Ik vind hier overigens weinig raars aan. Funny Games had waarschijnlijk ongeveer dezelfde effecten op ons beiden, alleen bevielen deze jou, terwijl ze míj totaal niet aanstonden.

Definieer 'bevielen' in deze context aub...

Dwz, starbright hield er een positief gevoel aan over, hij kan in zekere zin genieten van het gevoel dat deze film opwekt. Ik had dat niet.

Je denkt daadwerkelijk dat we GENOTEN hebben van de film. Dat we het 'vet cool, gave actie man, heftig' vonden ipv intrigerend, verontrustend, beklemmend. Een film is niet slecht, wanneer je er niet van hebt genoten. Dat is niet het doel van de film. Daarom waarderen we de film positief... Wereld van verschil...

Nee nee, je interpreteert mijn woorden verkeerd. Ik dacht er nog aan positief gevoel en genieten tussen haakjes te zetten, maar liet het, ervan uitgaand dat het wel duidelijk zou zijn. Blijkbaar niet, excuseer.

Een meesterwerk. Wat een apparte film. Ik weet niet goed hoe ik het moet omschrijven, maar ik heb nog nooit een horror film gezien met zo weinig horror en toch zo indrukwekkend en beangstigend. Bovendien is het laatste kwartiertje van de film verassend en er is een bevredigend einde naar mijn mening. Wellicht had de film iets minder traag moeten zijn, maar ook dit was aan de andere kant ook wel weer goed gedaan, omdat het bijdroeg aan het beangstigende sfeertje dat er naar mate de film vorderde hing.

Indrukwekkende film. De rauwe filmstijl plus ditto geflipte muziek past er helemaal bij. Wie haalt het in hemaalsnaam in zijn harses om John Zorn's Naked City songs te gebruiken in zo'n film, alleen dat is al ziek.
Voor de rest vond ik het acteerwerk van vooral de familie niet altijd overtuigend en dingen zoals een telefoon droog blazen en met een stoel naar het aanrecht schuifelen, komen wat mij betreft wat knullig over

Aanvankelijk deed de film me niet heel veel, het was allemaal gooed in elkaar gezet en ik begreep het statement wat gemaakt werd. Dit werd voor mij versterkt door de jongens die in de camera praatten.
Echter toen alees zo'n beetje achter de rug leek te zijn, zo op een half uur voor het einde, bekroop me toch wel een naar gevoel. Ik had het afgelopen tijdsbestek iets bekeken als zijnde film, als tijdverdrijf, geboeid ofzo, maar dit was allemaal best ziek geweest. Ja dit is dan toch schokkender dan de zoveelste slasher/gore film

Ik denk, afgaande op mijn punten in mijn eerste alinea dat de US versie wel beter kan worden, hij kan echter ook totaal niks toevoegen, we zullen zien. Graag zou ik Naked City weer als soundtrack zien, maar dat zal wel niet gebeuren. In dat geval denk ik toch dat ik beide versies in huis moet halen.

4*

Mede door berichten die hieronder staan had ik de film wat rauwer en shockerender verwacht. Dat viel me wat tegen. Niettemin zit de film wel goed in elkaar. Alleen zou ik 'm niet zo snel een tweede, laat staan derde keer kijken.

Was inderdaad wat minder shockerend dan ik had gedacht, toch vond ik het een erg sterke film. Dat er tegen de camera werd gepraat stoorde me niet, alleen dat stukje toen de film op het gegeven moment een stukje werd teruggespoeld had van mij niet gehoeven.

Personages waren erg goed neergezet, iedereen deed het subliem in de film. Alleen jammer dat er nou een remake komt.. nergens voor nodig.

Goodfella_90: ik waardeer je lange en gefundeerde uitleg, en het riep bij mij dezelfde reactie als Starbright Boy op. Maar toch heb ik het gevoel, en ik wil je hiermee niet aanvallen, dat je een zekere nauwe visie op film hebt. Ik bedoel maar: films als Salo en Funny Games zijn erop gericht om je als kijker vragen te stellen bij walgelijk geweld en de donkere kant van de mens. Het zijn films die intrigerende kijkervaringen opleveren, maar je op het einde met een vreselijk vies gevoel achterlaten (vooral Salo eigenlijk, een film die ik al vele malen bekeken heb terwijl ik hem an sich werkelijk walgelijk vind). Ik vind het prachtig dat Haneke op een relatief intelligente manier het thema van de menselijke fascinatie voor geweld (terwijl de maatschappij tegelijkertijd enorm veel terechte kritiek op gewelddadigheid levert) aansnijdt.
Cinema moet niet altijd makkelijk zijn, maar moet soms echt een vuist in het gezicht zijn. Al zijn er veel betere voorbeelden op te noemen, vind ik dat Funny Games deze stroming aanhangig is.


Zoals uit bovenstaande al af te leiden valt, was ik best onder in de indruk van Funny Games. De film heeft na de eerste 10 minuten een bijzonder ongezellige/angstaanjagende/kille sfeer die je in het verhaal trekt. Echter krijg je dan te maken met een personage dat zich tot 3/4 maal toe expliciet tot de kijker richt en hem/haar vragen stelt plus het geweldige stuk waarbij hij de afstandsbediening gebruikt om de film waarin hij zelf zit terug te spoelen om de uitkomst te veranderen. Dat is behoorlijk avant-gardistisch, in die zin dat het de kijker uit de kijkervaring wegsleurt: je kijkt niet onschuldig mee, je bent bijna medeplichtig of zit althans veel dichter met je neus op de feiten dan de doorsnee gepriviligeerde kijkpositie.
Gelukkig verandert dit niets aan de spanning die tijdens de hele gijzeling aanwezig is. Haneke slaagt erin ontstellende scènes te presenteren, voorop het moment waarop de zoon wordt neergeschoten en de camera achteraf gedurende een tiental minuten vrijwel onbeweeglijk de reactie van de ouders registreert: bijzonder hard.
De film eindigt bijzonder grauw en dat had ook niet anders gekund.

4*

Deze punten heb ik er ook in herkend, alleen vind ik er niets intregerend aan. Het geeft nergens antwoord op, maar roept vragen op over zaken die mij niet interesseren. Bovendien zie ik het uberhaupt niet als een onderwerp waar veel over te constateren valt wat wij nog niet weten of nog nooit bij stil gestaan hebben.

Nog steeds tegen mij? Ben het namelijk gewoon met je eens hoor. Pakt hier alleen niet helemaal lekker uit.

Je hebt wel gelijk: de film biedt geen antwoorden. Maar de vraagstelling alleen al zet de kijker aan om na te denken, dus ik kan er zeker en vast mee leven.

Voor de rest vind ik films die geweld en de zwarte kant van de mens onder de loep nemen en in vraag stellen altijd best boeiend: uiteindelijk is het een aspect dat zo doordrongen is in onze maatschappij, dat ik het wel toejuich wanneer dergelijke films gemaakt worden.

Heb je toevallig voorbeelden van gelijkaardige films die je beter bevallen?