Midsommar (2019)

Volgens mij voorziet het verhaal hierin. De twee Amerikanen wilden wel gelijk weg maar werden daarom direct vermoord. Onze groep bestaat echter uit antropologen en dat vakgebied heeft cultuurrelativisme als haar kern, zodat zij hun best deden niet te veroordelen (dat zou 'eurocentrisch' zijn) maar respect op te brengen voor deze cultuur. Zoals de conservatieve filosoof Leo Strauss zou hebben gezegd: "If all values are equal, then cannibalism is just a matter of taste".

Ja klopt dat is ook de gedachte van de makers en zo wordt het ook gebracht maar alleen al het feit dat ze er daarna nog doodleuk even met een grote houten hamer gehakt van maakten moet toch wel alle alarmbellen doen afgaan, maar zo sta ik erin hoor

Nee deze film heeft het net allemaal niet. Veel beter dan Hereditary dat dan weer wel.

Nee deze film sloeg nergens meer op en duurde daardoor te lang had moeite om mijn ogen open te houden helaas.

Iemand die mij kan vertellen of de film voornamelijk in Engels is (in de trailer ziet het er wel naar uit)? Ik wil 'm zien in Zweden maar mijn Zweeds is niet goed genoeg om de hele film in het Zweeds te volgen

Voornamelijk in het Engels .Fee.. De hoofdrolspelers spreken ook geen Zweeds, dus wanneer het gesproken wordt en niet voor hen vertaald, snappen zij het ook niet. Ik kan me geen sleutelscènes herinneren waarin 2 Zweden met elkaar praten en cruciale info werd gegeven die ervoor kan zorgen dat je echt belangrijke info mist.

Kun je wat mij betreft wel in Zweden zien.

Indrukwekkende film. Ben geen horror fan, maar dit is gelukkig ook geen standaard film. Heb Hereditary ook niet gezien. Maar vind de stijl erg prettig hier. Schitterende beelden, prachtige score en een intens verhaal. Heel naar sfeertje en af en toe wel erg gruwelijke beelden. Soms ook wel erg ongemakkelijk. Goede cast ook. Pugh is zeker een actrice om in de gaten te houden.

4*

Ontzettend bedankt voor de info, John Milton!

'What am I going through?'

Een auto rijdt over een rustige bosweg. Plotseling maakt de camera een zwierige slinger en bevindt de weg zich boven de auto. Onderlangs passeren de verkeersborden met op-de-kop-Zweeds boven een strakblauwe lucht.

Een trucje dat zo oud en simpel is, maar het levert een van de meest schitterende shots op die ik heb gezien. Het heeft iets sereen-emotionerends en staat daarmee symbool voor de bijzondere gevoelens die Midsommar oproept.

Want. Wat. Een. Film. Tweeënhalf uur duurt ie maar liefst. Maar dat heb je totaal niet door als Ari Aster je eenmaal in z'n greep heeft. De bevreemdende koortsdroom bij klaarlichte dag is domweg te adembenemend om je los te laten.

En dat hadden we natuurlijk kunnen zien aankomen. Hereditary was immers al een indrukwekkend voorproefje. Een film die bioscoopzalen spleet. Liefhebbers zochten de voorstellingen op waar ze het minst gehinderd zouden worden door medebezoekers die moeilijk kunnen omgaan met stiltes en andere niet-alledaagse emoties. Nerveus nepgelach en opzichtig 'what the fuck'-geroep; Hereditary liet de teleurgestelde thrill seekers met een halfvolle popcornbak verward afdruipen.

Dat doet Midsommar ook. Maar dan in het kwadraat. Het is namelijk een film die het je zo ongemakkelijk mogelijk maakt. 'Je wilt een horrorfilm', zal Aster gedacht hebben. 'Dan zal ik je alles geven wat je niet in een horrorfilm verwacht.'

Zo zul je zelden zó'n verblindend witlichte film hebben gezien. Laat staan zo'n verblindend witlichte horrorfilm. Met een schitterend landelijk Zweden waar de zon vrijwel 24/7 genadeloos brandt als achtergrond dansen de lieve mensen met bloemen in hun haar. Precies de juiste setting voor Dani om haar familietrauma te verwerken. Ondertussen weet het publiek natuurlijk wel dat dat luchtige maar van korte duur is en dat het binnen de kortste keren compleet uit de hand loopt.

Maar ze hebben het mis. Want de kern van Midsommar draait niet om gore of terreur, maar blijft op heel uiteenlopende manieren mindfucken met zowel de bezoekers van het feest als met de bezoekers in de zaal. Het ene moment heeft Dani een intense, hysterische paniekaanval die ongemakkelijk realistisch door de excellerende Florence Pugh in je gezicht wordt gesmeten, dan weer springt Aster naar vreemde maar hilarische humor of juist naar heel alledaagse relationele fricties. Terwijl de wél aanwezige horror aankomt als een mokerslag en ook zo weer voorbij is.

En zo blijft Aster je maar heen en weer slingeren in je emoties, ondertussen al die tegenstrijdige aspecten zó ontzettend sterk uitvoerend dat de spanningsboog onverminderd strak blijft staan. Een groot aandeel daarin heeft het geluid. En dan bedoel ik niet alleen de op een eveneens vreemde manier huiveringwekkende soundtrack, maar vooral de geluidseffecten. Zoals die baby die je gedurende de film steeds weer op de achtergrond hoort krijsen zonder precies te weten waarom. Het valt niet direct op, maar draagt heel sterk bij aan de nare sfeer van Midsommar.

Ondertussen kunnen de liefhebbers van dubbele lagen hun lol op, want ik heb eerlijk gezegd geen idee hoe letterlijk we de film moeten nemen. De traumatische ervaringen van Dani moeten immers worden verwerkt, maar gebeurt dat precies zoals het in beeld wordt gebracht of speelt het zich (deels) in haar hoofd af?

Eerlijk gezegd wil ik het niet eens weten. Wat ik wél wil, is me opnieuw laten onderdompelen in deze vreemde trip die zo verslavend is. Nieuwe dingen ontdekken die meer sfeer- dan plotgerelateerd zijn. Terug naar het feest dat tegelijkertijd afstoot en aantrekt.

Skål!

Na Us is Midsommar de tweede film in 2019 waarbij een maker van één van de beste horrorfilms van de afgelopen jaren een tweede horrorfilm oplevert. En net als de tweede horror van Jordan Peele is ook deze tweede horrorfilm van Ari Aster minder toegankelijk dan zijn debuut, maar bevat stilistisch en inhoudelijk aardig wat raakvlakken. Aster werkt duidelijk weer met dezelfde mensen, waaronder de cinematograaf en editor. Desondanks is Midsommar op andere vlakken weer dag en nacht verschil met Hereditary. Letterlijk zelfs. Speelde Aster met Hereditary nog veelal in het donker, in Midsommar is er praktisch enkel daglicht daglicht. Aster geeft ons een enorm kleurrijke prent, die te omschrijven valt als een soort Milka-reclame uit de hel. Het ziet er allemaal prachtig, en zelfs vredig, uit, maar de gehele film is er dat onderbuikgevoel dat er iets enorm mis is. En dat is er ook.

Ondanks dit onderbuikgevoel is Midsommar overigens niet eng. Hoewel, de Zweedse gemeenschap gedraagt zich veelal als performance artists en laten we eerlijk zijn; enger dan dat kun je het eigenlijk niet krijgen. Maar nog meer dan Hereditary moet Midsommar het hebben van de sfeer. Dat The Wicker Man bij het bespreken van deze film steevast wordt aangehaald is niet zo gek. Ook als je de film compleet blanco ingaat - wat ik poogde te doen - heeft Aster weinig verrassingen; de film loopt wel een beetje zoals je zou verwachten. Wat de Zweedse bewoners met de hoofdpersonages doen, dat lijkt Aster met de kijker te doen; we worden gehypnotiseerd en zweven naar allerlei situaties die niet altijd even duidelijk zijn, maar altijd naargeestig voelen.

Aster wisselt kunstzinnige experimenten af met vrij traditionele horror-taferelen (2001 Maniacs van David Lynch had er wellicht zo uitgezien). Aster laat veel aan de verbeelding over, maar de set-up voelt cliché; personages doen vaak vrij cliché dingen voordat hen iets naars overkomt. Het personage van Will Poulter - de man met een zeer punchable face - voelt een beetje misplaatst, hij lijkt uit een vrij standaard horrorfilmpje gestapt te zijn. Hij is verder onbelangrijk, net als die vriend die een scriptie aan het schrijven is. De focus ligt op Dani (een erg sterke rol van Florence Pugh) en haar vriend. Vooral scènes rondom die laatste zijn opvallend komisch, ik had niet verwacht dat hier veel humor in zou zitten, maar Aster komt af en toe toch vrij komisch uit de hoek. Het ging af en toe een tikkeltje kabbelen, maar alsnog knap dat Aster 150 minuten boeiend weet te houden, terwijl er maar erg weinig gebeurd. De man weet duidelijk hoe je sfeer moet neerzetten. Ik zit klaar voor z’n derde film!

Vooruit, 4 sterren.

Ja. Ik heb het zelfs thuis nagekeken omdat ik oprecht dacht dat hij het was. Werd ook nog eens versterkt door die komische rol waardoor die gezichtsuitdrukkingen helemaal zo'n Guardians-sausje hadden.

Ik vind Jack Reynor een soort liefdesbaby tussen Seth Rogen en Chris Pratt.

Wat speelde Florence Pugh fenomenaal. Deze film was alles waar ik op had gehoopt en zelfs meer, want man, heb flink hard moeten lachen, en dat had ik van tevoren echt niet kunnen bedenken.

Die Ari Aster krijgt een plekje in mijn regisseur top 10. Hoop zo dat hij dit soort films blijft maken, en snel met iets nieuws komt. Vind het geweldig wat ie doet. Esthetisch was dit weer een parel, zaten weer hele mooie, inventieve shots in, net zoals bij zijn voorganger Hereditary. Weer kon je het verdriet proeven. Deze was wat meer straight forward, maar dat vond ik wel leuk. Anders wordt het zo'n one trick pony regisseur, en als je een twist verwacht is het ook niet meer leuk. (M. Night Shyamalan syndroom).

Die trip en droom scenes vond ik echt smullen, dialogen ook.

Die main characters werden allemaal goed neergezet. Film deed me ook nadenken over onze individualistische maatschappij, en daar schuilde ook wat van de horror in vond ik.

Call me crazy, maar ik hoop dat ik er zo dadelijk nog even over ga dromen.

Ik wilde deze film zó graag goed vinden.

Op tweederde merkte ik dat ik mezelf constant probeerde te overtuigen dat dit de film was waar ik op gehoopt had. Maar dat was het niet, voornamelijk omdat de werkwijze van Hereditary doorheen de film wel voelbaar is, maar nooit een kookpunt wist te bereiken. Dat het je écht bij de lurven grijpt, onder je huid kruipt en over de (aanzienlijke) speelduur alsmaar toeneemt.

Vooral de vormgeving van de religieuze cultus gaf daar niet de voedingsbodem voor. Ik kon me niet onttrekken aan het idee dat de religie niet helemaal doordacht was. De rituelen, de mythe, de traditie, de hiërarchie binnen de sekte; het voelde allemaal wat onsamenhangend en te verzonnen om voor een echte, volwaardige religie door te gaan. Ook de gruwel waarmee het verweven is wordt met rituelen en dansjes en (zeer vette) hallucinaties aangekleed, maar je hebt constant het gevoel dat het ritueel om de gruwel heen bedacht is, in plaats van dat het een natuurlijk uit het ander voortvloeit. Functioneeeel in plaats van organisch. Als geheel voelt het daardoor nogal fragmentarisch, evenals het verloop van de spanning, die telkens weer een beetje losgelaten werd. Ik kon nooit volledig meegaan in de illusie van deze (liefdevolle en tegelijk macabere) geloofsovertuiging.

Ook leuk dat een horrorfilm voornamelijk overdag plaatsvindt, maar dan wordt er toch op sleutelmomenten een toevlucht genomen naar donkere ruimtes of de opgebouwde spanning wordt juist door dat daglicht weggenomen. Bepaalde gory momenten komen in zonlicht wel degelijk harder binnen; de echte creepiness (die ik bijvoorbeeld zo waardeerde in Hereditary) blijft uit. Blijkbaar gedijt het genre niet voor niets vooral bij duisternis.

Aster wisselt per scene ook teveel tussen horror, komedie, drama en sfeertekening dat zijn spanningsboog wat zoek raakt, geen tijd krijgt om te broeien. Dat gebrek aan oprechte spanning lijkt een beetje vervangen te zijn door de absurditeit die steeds extremere vormen aanneemt, maar dat aanschouwde ik meer met een vraagteken boven mijn hoofd dan met mijn nagels in de armleuning.

Uiteindelijk doet hier al het menselijk drama dat Asters eerste zoveel ingang gaf voor empathie (en daarmee ook voor de benauwende, cumulerende gruwel), veel cosmetischer aan, komt het 'bedachte element' (de sekte) nooit helemaal tot leven en is zijn vertelwijze wat anekdotisch, zowel qua spanning als toon.

Pluspunten zijn dan vooral technisch van aard: puik camerawerk, mooie setting en heerlijk verontrustende geluidsband en soundtrack. Ook het acteerwerk van Pugh is een klein beetje fenomenaal te noemen, maar het kan niet verhullen dat Asters grondwerk heel veel wil, maar in verhouding niet genoeg oplevert. Ik blijf - met de beste wil van de wereld - steken op 3*

Ben het volledig met je eens.

Ik wist dat hij het niet was, maar ik dacht wel dat het zijn neefje of broertje oid kon zijn.

Ik ben nog even aan het nadenken hoe ik deze bijzondere ervaring zal gaan beoordelen

WAT DE FUCK!!

Ik heb me nog nooit zo ongelofelijk vreemd tijdens en na de film (nu nog steeds) gevoeld. Dit is niet wat ik van Midsommar had verwacht. Meest bizarre bioscoop, misschien wel filmervaring die ik ooit heb beleefd. De film was op momenten zelfs komisch, mensen in de zaal vonden het duidelijk net zo wtf als ik het vond. Er werden zelfs grappen door de zaal geroepen. De film is heel mooi gefilmd en door het geweldig langzame camerawerk kroop deze film helemaal onder me huid en ik zat het laatste stuk met me mond open van verbazing, met als hoogtepunt de zeer expliciete bevreemdende seksscène. Het meest angstaanjagende is misschien wel hoe de sekte omgaan met de rituelen en het compleet normaal vinden ervan. Deze film blijft in mijn hoofd hangen en ik slaap nog lang niet! 4* maar want ik weet fftjes niet wat ik anders moet geven op dit moment

Ben benieuwd ik denk dat ik deze weekend deze film ga bekijken

En ja hoor, na Mother weer een film die het waarschijnlijk erg goed doet onder de intellectuelen onder ons. Ik ben ook wel klaar met die standaard slasher of geesten films, maar dit slaat wel weer totaal de andere kant op.

Echt weer zo een film waarbij je 2 uur lang zit te wachten op een geweldige climax en waarbij ik bij de aftiteling stomverbaasd nog 5 minuten in mijn stoel bleef zitten met de gedachte waar ik toch naar heb gekeken................

Ik was ook 5 minuten stomverbaasd in mijn stoel blijven zitten tijdens de aftiteling, voor de rest ben ik het niet met je eens??

Pracht van een Horror!

Fijne slowburner waarin ik meteen werd meegezogen. Minder onderhuids dan Hereditary (2018) en een stuk voorspelbaarder, maar niet zozeer minder boeiend om te ondergaan en toch best verrassend.

Verhaal is wel oké en prima uitgewerkt, maar de film drijft vooral op sfeer. Het even kleurrijke als duistere sfeertje komt mooi tot zijn recht in de afgelegen Zweedse bossen. De locatie vam het dorp is prachtig en visueel is alles behoorlijk gedetailleerd uitgewerkt. Het freaky gedrag (en gezang) van de sekteleden leveren een aantal fraaie en bizarre scenes op.

Een paar momenten staan voorlopig nog wel op mijn netvlies gebrand en de film zelf blijft ook nog wel een tijdje hangen. Ben erg benieuwd naar Ari's next!

Grappig, dit is dus precies wat linkse mensen doen ten aanzien van een cultuur die in Nederland oorzaak is van vrouwen betasten en aanranden, homo's in elkaar meppen en blanke bejaarden halfdood slaan voor een paar tientjes en een horloge.

Ik vond de film juist te langdradig en dat heb ik eigenlijk nooit met een film.

Ik had veel moeten met mijn ogen om ze open te houden.

De film was gewoon vervelend raar erg opgedrongen.

Nee deze film slaat nergens op en na het herkijken geef ik de film een nog lager punt.

Deze film gezellig samen met mijn broer mogen aanschouwen!

Vorige week, op de heetste dag en op het heetste moment.. Pathé, you saved my life!

Enfin, de film... We gingen de zaal uit met een goed 'wtf' gevoel. Waar heb ik naar zitten kijken?

Dat wilt niet zeggen dat ik de film slecht vond, want van kop tot staart vermaak was wat de klok sloeg. Waar mijn broer echter wel gelijk in had was dat je vrij snel doorhad dat en wat er voor bepaald complot bestond en dat het verhaal, afgezien van het einde, eigenlijk weinig spectaculaire plottwists kende. Dat deed toch wel een beetje afbreuk aan de film hoor. Maar als je van rare scenes en van het vage houdt (zoals bij Hereditary) dat ben je hier aan het goede adres.

Het is overigens een goede film voor mensen die willen gaan beginnen met het horror-genre. Weinig onnodige schrikscenes waardoor je enigszins gemakkelijk op je stoel zat. Mede daardoor geef ik de film 4 sterren omdat het een genot was om naar te kijken. Van de week bijna besloten om hem nog een keer te gaan zien maar ik denk dat het in dit geval zonde zou zijn.

Dat dus...

grid8400 & remorz Mooi verwoord inderdaad!

Hereditary vond ik een te gekke film, kwam er net pas achter dat deze van dezelfde regisseur is. Deze vond ik trouwens aanmerkelijk minder. Okay, het ziet er mooi uit, dat zeker. Maar ik kon het hele verhaal vrij makkelijk invullen, hoopte nog op een verrassende ontwikkeling maar die ontbrak.

En met de (wat mij betreft veel te lange) duur levert dat een film op waarbij ik met de gedachten regelmatig ver afdwaalde. Sommige scenes waarin niet eens veel bijzonders gebeurde duurden veel te lang, zoals de film in zijn geheel beter wat korter had kunnen. Al met al een tegenvaller want ik had er wel wat van verwacht.

Ik kom net uit de bios en had hoge verwachtingen. Ik kan er niet bij dat deze film zo’n hoge waardering krijgt. Ik moet goed nadenken of ik me een ander film kan herinneren die zo slecht was. Jammer dat ik geen min sterren kan geven, dan wordt het maar een halve. Over smaak valt echter niet te twisten.

Je kunt zeggen wat je wil, Ari Aster zorgt wel voor een systematische aanwas van nieuwe geregistreerde users. Eerst met Hereditary en nu weer.

Al is het maar om hun onvrede uit te spreken.

''Ik weet niet zo goed wat ik hier van moet vinden'', zei de vriendin/date van de jongen achter ons toen de lampen weer aan gingen. Een beetje lacherig en onschuldig klonk het. Precies de reactie die ik had verwacht. Een reactie die ik te weinig heb gehoord in de zalen. Het is een bevestiging dat Ari Aster een unieke invulling geeft aan het mainstream horror aanbod en het is mooi dat er mensen op afkomen die doorgaans niet in aanraking komen met dit soort horrorfilms. Of ''ze'' het nou goed vinden / waarderen of niet; dat is er ondergeschikt aan. Uniek is Aster's werk niet, maar hij weet het als één van de weinige in een verpakking te stoppen die breed te verkopen is... maar toch compromisloos blijft op gebied van artsy pacing, bikkelharde gore en zware emotionele thema's.

In dit interessante interview geven cinematograaf Pawel Pogorzelski en Aster uitgebreid antwoord op één van de meest opvallende aspecten van Midsommar; daglicht. Als filmmaker en cinematograaf is 'licht' iets dat je zo goed mogelijk zelf onder controle wilt houden, de uitdaging om dit allemaal met (fel, zonnig) daglicht te schieten, is niet te onderschatten. Bovendien erg ballsy en ongebruikelijk voor een horrorfilm. Om toch nog een soort van 'range' in kleuren aan te bieden, blaast hij o.a de exposure helemaal op in de zeer brute zelfmoord scene. Zo maakt hij toch nog enigzins onderscheid tussen de verschillende gebeurtenissen.

Visueel ook niet de meest uitdagende / uitbundige regisseur, maar wel ontzettend stijlvast en met een paar neat tricks die bijzonder effectief blijken. Hij houdt z'n shots graag lang vast, vaak gepaard met veel lange, strakke bewegingen (pan, tilt, tracking shots) en dikt dat veelal aan met bombastische muziek. Maar het fijne zit in de details; de film is prachtig gekleurd. Zeer rijke kleuren, maar niet hevig gesatureerd en verre van 'fake' ogend.

Hij hield er absoluut een interessante werkwijze op na; een echte fijnproever. Het draaiende shot tijdens de autorit in de eerste acte is bovendien een fijne eyecatcher, zoals hij Hereditary ook al met zo'n memorabel shot begon. Verder is de stijl vooral erg complimentair aan de thematiek en de emoties.

En dat laatste is ook één van de redenen waardoor ik Hereditary als één van de beste horrorfilms van de laatste 10 jaar beschouw. Daar heb ik destijds niets bij geschreven, omdat ik mijn gevoel niet echt onder woorden kon brengen en het liefst een tweede kijkbeurt wilde geven, maar terugkijkend naar die film en met Midsommar nu als vergelijkingsmateriaal / ultieme bevestiging; Ari Aster is fenomenaal in het regisseren van (met name) de actrices. De relatief onbekende Florence Pugh (ik kende haar enkel van Malevolent (2018) ) doet hier wat Toni Collette voor Hereditary deed; een zeer intense, meesleurende perfomance neerzetten. Met recht een rol die de film naar een hoger niveau tilt. Hij sleurt je door middel van die zeer uitbundig emotionele rollen mee het diepe in en deelt daar de harde klappen uit... en schuwt daarbij niet om zo expliciet mogelijk alles te tonen.

Het is te hopen dat Ari Aster dit kan blijven doorontwikkelen en vooral binnen dit genre blijft hangen. Hij heeft de kans om de mainstream kant van het genre een beetje te vervormen en 'andersoortige' horrorfilms (waar er ontzetten veel van zijn, doe jezelf niet tekort en verdiep je!) te presenteren aan de massa. Om die reden voor mij een ontegenzeggelijk belangrijke regisseur.

symbolism: Wicker Man vs Midsommar

Dit dus.

Iedere keer als ik mensen hoor zeggen dat dit het ergste is dat ze ooit gezien hebben, vraag ik me toch af hoe veilig hun filmleventje tot nu toe is geweest