Midsommar (2019)

Dit soort acties willen ook nog weleens uit de reformatorische/evangelische hoek komen. Zijn soms zeer actief in het bestrijden van het (in hun ogen) satanische. Op meerdere fronten.

Wel leuk eigenlijk want een soort realistische strijd tussen ‘Goed’ en ‘Kwaad’ die we hier bv ‘live’ meemaken.

Ook al spring ik niet op de frontlinie om Midsommar te gaan verdedigen, ik word daar soms een beetje moedeloos van: nieuw aangemeld, één stem (0,5*), één bericht (film is kut).

Blijkt toch lastig te zijn voor mensen als iemand zijn teleurstelling uit.

Medabod, neem het niet persoonlijk. Je bent een van velen waar ik me even over moest uitlaten. Ik hoop echter dat dit het begin is van een lang verblijf op MM en dat we je mening en onderbouwingen nog vaak gaan tegenkomen. Of het nou teleurstellingen zijn of niet.

Helaas zijn er ook veel die effe hun onvrede of frustratie komen droppen met een rigoureus lage stem, waar we vervolgens niks meer van horen.

Maar ik hoor bijvoorbeeld graag waaróm je deze film zo slecht vond, dat je m de laagst mogelijke score toekent.

Gaat bergafwaarts tussen jou en Aster, Tim. Komt er nog een stukje? (van mijn hand is er ook nog geen trouwens)

Deze video kan ik me dan weer niet doorheen worstelen helaas. Niet te doen.

Hoi Remorz,

Ik heb niet de intentie om hier op MM te zeuren. Ik raadpleeg MM (en IMDB) heel vaak voordat ik een film bekijk, ik hecht er waarde aan. Ik was erg teleurgesteld in deze film. Overal hoor en lees je lovende woorden en op basis daarvan heb ik een beeld gevormd van deze film. Ik had meer horror dan drama verwacht. Voor mij zat er geen spanning in zoals ik die verwachte en was het voor mij een ongeloofwaardig verhaal. Deze film heeft me helemaal niet geboeid en vandaar de lage score. Maar nogmaals het is mijn beleving en die wil ik delen ook als het een slechte recensie is.

Tot ze naar Zweden gingen was het nog interessant daarna werd het voslagen belachelijk en een C-horrorfilm.

Ik snap die ratings niet. Tijd en geld verspild.

Die regisseur zat zelf aan de lsd zeker tijdens het filmen.

Ik vond er weinig aan. In feite is het een standaard horrorverhaaltje: groep Amerikaanse studenten komt in een op het oog gastvrij dorp terecht en vervolgens verdwijnen ze een voor een. Het duurde alleen wat langer dan gebruikelijk.

Er zijn best positieve dingen te melden. De soundtrack, de vredige manier waarop alles gebeurt in contrast met de wreedheid, het euthanasieprogramma (dat kijkers van bepaalde Amerikaanse televisiezenders vast zullen herkennen van dat gekke Zweden). Ik heb een paar keer onbedaarlijk gelachen, vooral tijdens een zekere seksscène.

Maar er was meer wat mij tegenstond. De film was ontzettend voorspelbaar en langdradig, de studenten reageerden totaal onrealistisch en naïef toen duidelijk werd met wat voor sekte ze te maken hadden en de rituelen waren ontzettend clichématig. Een mensenoffer, je moet er maar opkomen! Het relatieverhaaltje waar de film ook over ging bezat een vervelende en wat mij betreft verwerpelijke moraal. Uiteindelijk vond ik het vooral een saaie film. Hij had best 146 minuten korter gekund.

De regisseur houdt overigens de mogelijkheid open dat je het hele verhaal vanaf de aankomst in Zweden kunt zien als een grote paddotrip. Misschien moet ik die lijn maar volgen. Dan heb ik geen matige film gezien, maar een tegenvallende trip. Kan gebeuren.

Als (zwarte) komedie werkt(e) dit voor mij totaal niet, dus als dat de insteek moet zijn, biedt dat inderdaad een volstrekt andere kijkervaring. Film is wat mij betreft veel te verfijnd in z'n symboliek en referenties om zomaar een (al dan niet komische) trip te zijn. Ik weet dat het eenvoudig en gebruikelijk is om betekenislagen iets te nuanceren als je een film door een genrelens kunt bekijken, maar dat vind ik zelf nu juist een stuk minder interessant om te doen als die betekenislagen er zíjn.

Het is ook niet echt een (zwarte) komedie, maar dat overheerst wel bij mij (ook al is het leidende motief het proces dat Dani doormaakt). Die andere lagen zie ik zelf inderdaad ook. Aster roept wel degelijk nare gevoelens op, voortvloeiend uit heftige gebeurtenis en uiteenvallende relatie, en die voelen ook oprecht aan, maar het hele cultgebeuren is toch vooral een pervers absurd-komisch middel om het verwerkingsproces van Dani te verbeelden.

Hey, weer een nieuw lid die even de film komt afzeiken..

Was na Hereditary erg benieuwd wat de regisseur van deze had gemaakt. Kan nu zeggen dat zijn stijl waarschijnlijk gewoon niet helemaal mijn cup of tea is. Ik mis gewoon iets, maar kan niet helemaal mijn vinger erop leggen. Toch kan ik deze film ook geen hele lage score geven.
Visueel is deze film prachtig, het acteerwerk zeer goed, maar het duurt mij allemaal net iets te lang.. Toch af en toe met wat ongemak in mijn bioscoopstoel gezeten en werd ik vanmorgen nog wakker met de film in mijn achterhoofd.
Heb ook erg kunnen lachen om de paddotrip aan het begin
.

Midsommar opent met een familiale tragedie waarin Aster meteen de zwaarmoedige toon van deze film zet. Verbluffend sterke opening en het smaakt al meteen naar meer.

Om het verwerkingsproces van Dani te steunen, besluit haar vriend haar mee naar Zweden te nemen samen met zijn vriendengroep. Vanaf dan schiet de film uit haar voegen. Symboliek, eigenaardige rituelen... En zelfs schaamhaar in een vleespastei.
Niets is te vreemd voor deze film. De film is echter te lang en de vriendengroep te naïef om hier echt van onder de indruk te zijn. Wel is de film bij momenten komisch genoeg om hardop te lachen.

Voor de mensen die twijfelen om te gaan kijken, dit is geen toegankelijke film. Ook helemaal geen horrorfilm zoals je het gewend bent. Ik zou het zelfs geen horrorfilm noemen. Je bent eerder getuige van een groot heidens ritueel en dat kan zwaar tegenvallen zoals bij mijn twee medekijkers.

Ik houd het kort. Film van het jaar, die ik zo weer zou willen zien. En tegelijk snap ik waarom mensen dit een lage score geven. Je houdt ervan of je houdt er niet van.

Ik hou van horror, maar heb een hekel aan 95% van de horrorfilms. De voorspelbare pulp van James Wan en consorten kan me gestolen worden. Helaas is dat horrormainstream.

Soms komt er een parel voorbij. Midsommar is er voor mij zo eentje.

5*

Een beetje een dubbel gevoel na deze film. Als horrorfilm erg uniek en technisch was het natuurlijk geweldig. Sfeer, muziek, kleuren/camera.. Ari Aster weet wat hij doet en is echt een regisseur om te volgen. Maar conceptueel vond ik dat ik dit allemaal al eerder had gezien, dat hele sinistere cult gebeuren (te beginnen met de originele The Wicker Man natuurlijk) waardoor de film met zijn taferelen en wendingen me zelden of nooit heeft kunnen verrassen. Omdat je het gewoon allemaal verwacht, mist de film spanning. En dat terwijl ik blind de film ben ingegaan. Op dat vlak waren de eerste 20 minuten misschien nog het sterkste.

Ik heb een beetje het zelfde gevoel dat ik had bij Garland’s Annihilation vorig jaar. Totaal andere film maar ook uniek, intrigerend en geweldig gemaakt - maar uiteindelijk niet zo verrassend in zijn som. Swat, ik geef de film wel een 3,5 of 4*, want het doet natuurlijk geen afbreuk aan het audiovisuele, de durf van Aster en het mooie acteerwerk van Pugh, waar ik allemaal dik tot het einde van heb genoten. En ik ga zulke auteurs cinema als dit blijven adoreren en hopen dat het nooit verdwijnt. Maar verhalend had ik er net dat tikkeltje meer van verwacht (Verwachtingen waren dan ook torenhoog, wat ook wel veel doet) Hereditary kwam een beetje uit het niets en was veel verrassender en daardoor in mijn ogen ook beter.

Hopelijk blijft Aster wel in het genre. Hij is samen met Robert Eggers (The VVitch) een erg gewilde frisse wind in het “horror genre”.

Aster zegt zélf dat dit helemaal geen horror is. Het is in de eerste plaats een drama met thriller-elementen, volgens hem.

Tja, zoals Aster zei dat Hereditary vooral een “familie drama” is. Kom nou, voor mij zijn beiden films wel horror hoor Oke, eerder drama’s met horror elementen. Maar horror is voor mij geen jumpscares of geesten .. maar zit vooral in atmosfeer, taferelen, situaties, wat de personages doorgaan en hoe het verhaal ontvouwt. Midsommar is imo toch pure horror als die zijn climax bereikt. Ik zie het einde zeker niet als een thriller elementje.

Laat staan dat gedoe met die hamers. In een drama zou je daar nooit voor close ups kiezen.

De meest bizarre film die je ooit zult zien-Echt niet!

Niks aan! Super saai en langdradig geen aanrader! Zeker geen horror ik heb wel beter films gezien zoals Hostel of Overlord

Slechte film. Sloeg als een tang op een varken, het werd op een gegeven moment onrealistisch. Na de zelfmoord van die twee ouderen en dat iedereen er vrij koel op reageerde. Echt raar dat mensen dit een hoge review geven. Geldverspilling helaas.

Vivianne Het koeltjes reageren op heftige gebeurtenissen zoals moord of zware ongelukken is in bijna elke horrorfilm wel aanwezig. Denk aan tieners in slashermovies die de dag nadat één van hun vrienden is vermoord gewoon weer op school rondlopen. Ik vond de reacties In Midsommar (en Hereditary) juist realistisch. Natuurlijk was hun eerste reactie "deze mensen zijn gek, we moeten hier weg" maar nadat ze zich realiseerden dat ze zich in een andere cultuur bevinden en aan hun uitgelegd werd dat de twee oudere mensen deze toewijding aan hun "geloof" als doel van hun leven zagen, werd bij hun de knop omgedraaid waardoor ze uiteindelijk besloten te blijven. Deze scènes zetten je aan het denken over het bestaan van een vrije wil in zulke "geloven".

Midsommar is zo'n film waarbij ik mezelf aan de kassa moed heb moeten inspreken om er een kaartje voor te kopen, want dit is duidelijk niet ieders cup of tea. De thee die de protagonisten te drinken krijgen ook niet, trouwens. Ik ben hem toch maar gaan kijken omdat ik wel eens iets anders wou dan het gebruikelijke zomerse popcornentertainment, waar trouwens niks mis mee is.
De film fascineert of stoot net af door een bizarre combinatie van langdradigheid, vervreemding en horror. Hoewel échte fans van 'blood en gore' slechts één keer bediend worden.
Het enge zit hem eerder in het sfeertje dat de makers wisten te creëren waardoor bij de kijkers een permanent gevoel van onbehagen ontstaat dat maar liefst 2 1/2 uur volgehouden wordt. Geen wonder dus dat er mensen vroegtijdig de zaal verlaten. Ik ben tot het einde gebleven en daar heb ik geen spijt van want, hoewel ik hem al een kleine week geleden gezien heb, zindert de film toch nog na. Is het dan een goede film? Wel, Midsommar laat zich wat mij betreft niet omschrijven in termen van goed of slecht. Dit is zo'n film waarvan je na afloop alleen maar kan zeggen dat het iets speciaals was. Ik ben best blij dat ik hem gezien heb, maar mijn volgende bioscoopbezoeken mogen terug iets meer mainstream zijn.

Conform mijn mening een waardeloze film, het geld niet waard. Zonde van de tijd en het geld.

Werd beschreven op een aantal, betrouwbaar ogende sites dat dit mogelijk de ENGSTE horror film van 2019 tot nu toe zou zijn, ook de recensies waren vrij lovend.

Maar het had meer weg van een commedie, en ik kijk nooit horror had een erg enge film verwacht maar kreeg meer t gevoel naar een commedie te kijken, gingen wat mensen dood, zat 1 erotische scene in en de doden werden wat gedetaileerder weergegeven. Het verhaal was op zich duidelijk maar t slaat helemaal nergens op. Voor het genre horror een waardeloze film. Mensen in de zaal zaten te lachen ipv dat ze schrokken. Wil niet zeiken maar t begin was best goed daarna ging de film alleen maar bergagwaarts, paar leuke stukjes en maar heel weinig spannende momenten. Hoopte op een betere 2e helft tijdens de pauze maar het werd niet echt beter. Ongeloofwaarsige en erg vage film.

Horror compleet de plank misgeslagen

Spanning was benedenmaats

Wederom een bijzondere Aster.

Hereditary zag ik vorig jaar in de bioscoop, en als liefhebber van psychologische horror kwam die film flink aan. De trailer voor Midsommar was wederom veelbelovend, dus ik was benieuwd.

Midsommar opent met een gezinsdrama, een thema dat de kern van was Hereditary. De onmacht, het diepe verdriet en de horror (dit is wat ik zie als horror: keihard geconfronteerd worden met je grootste angsten en geen uitweg zien) maakt het eerste deel bijzonder ongemakkelijk om te kijken. Het meedogenloos trage tempo sluit hier goed op aan. Je kunt als kijker niet wegkijken.

Wanneer we in Zweden aankomen verandert de omgeving, maar het paranoïde angstige gevoel blijft. Wanneer een paddo-trip misgaat, en wanneer steeds meer toeristen verdwijnen uit de commune, voel je aan alles dat er zaken niet kloppen. Want ondanks de mooie mensen, de heldere beelden, de schone natuur en de sprookjesachtige setting van dit kleine dorp waar de tijd stil is blijven staan, houdt de spanning 2,5 uur non-stop aan. Het ongemakkelijke gevoel dat we vanaf het begin van de film hebben, verdwijnt geen moment.

Midsommar is een film die nog moet bezinken merk ik. Een lastige film om te beoordelen. Net als bij Hereditary is de sfeer en de spanning fantastisch getroffen. Maar net als bij die film is ook deze film op sommige momenten wel erg moeilijk te plaatsen. De talloze rituelen van de commune mogen dan griezelig zijn, maar vergen wel erg veel interpretatie van mijn kant. Ook het eind is wederom symbolisch, en ik durf niet met zekerheid te zeggen wat er nu allemaal precies bedoeld wordt.
Nu zou dit allemaal bewust kunnen zijn. Immers: als kijker zijn we, net als de Amerikanen en Engelsen, slechts tijdelijke toeristen op deze wonderlijke plek.

Tot slot nog een dik compliment voor het camerawerk en de CGI in deze film. Het shot op de Zweedse snelweg waarbij onze wereld letterlijk op kop wordt gezet was bijzonder desoriënterend en een duidelijke voorbode naar het bizarre verhaal dat zal volgen. Prachtig gedaan. En het vervreemdende gevoel bij de commune wordt keer op keer versterkt doordat achtergronden regelmatig niet stil staan, en landschappen lijken te golven. Ook wanneer karakters zelf niet duidelijk onder invloed zijn van psychedelica. Dit zorgt voor een veelal dromerige, onwerkelijke sfeer, en sluit goed aan op het bad-trip trip-gevoel dat deze hele film heeft.

Midsommar is een bijzondere film, enorm sfeervol en een veel bevredigendere ervaring dan de laatste horror-films die ik onlangs gezien heb.

4*

Mooi hoe deze film, net als Hereditary, weer en masse nieuwe users trekt die een extreem laag cijfer geven. Maakt de film toch wel iets los En ook dezelfde argumentatie "geen horrorfilm" en "niet eng", terwijl horror niet synoniem is voor schrikken.

Het ongemakkelijke gevoel dat mij bekroop bij deze film. Alsof ik als kijker zelf de ramptoerist was en niet kon wegkijken. Dat is voor mij horror.