The Grudge (2020)

Vandaag na de bios geweest met hoge verwachtingen. Maar helaas wat een klote film is dit geworden! Ik zie nergens dat dit iets temaken heeft met The Grudge. Het is totaal iets anders dan ik ken van The Grudge uit 2004!

Helaas voor mij al de eerst blunder van 2020!!

Wat was deze slecht zeg! Totaal overbodige saaie "remake". Jammer, had er erg op verheugd.

Ai, ook net uit de bios en ik kan alvast verklappen aan iedereen die zich loopt te verheugen, je gaat hier gegarandeerd meerdere grudge-zuchten van slaken zo slecht. The Eyes of My Mother en Piercing vond ik beide goed van deze regisseur... De eerdere Grudge film heb ik toentertijd best van genoten (de Amerikaanse, de Japanse niet gezien). Heb daar mijn toenmalige huisgenote nog de stuipen mee op het lijf gejaagd. Zelfs maanden later nog, met het nabootsen van dat geluid, good times.

De acteurs die in deze 2020 remake zitten vind ik doorgaans ook helemaal ok in andere producties. Ik ging dan ook met redelijk hoge verwachtingen de zaal in. Zeker na de enthousiaste geluiden hier op MM.

Wat er dan aan schortte? Tja, echt alles wel zo'n beetje. Geen moment in spanning gezeten, een belabberde opbouw, geen character building, dus zodoende voelde ik niets bij de personages. Teveel verhaal- en tijdlijnen die je er ook nog eens uithalen. (Nouja erin kom je nooit, dus verwoord het niet helemaal juist, maar je snapt me vast). Corny clichés... De clichés waar dan nog op geleund had kunnen worden, om er nog iets van te maken wat tenminste nog kijkbaar was, die werden dan weer niet ingezet. Sterker nog, het hele idee van the Grudge werd totaal niet goed uitgewerkt. Je krijgt in feite bij het maken van zo'n film al iets in je schoot geworpen waarmee je leuk kunt spelen, namelijk dat kenmerkende geluid wat menig nekhaar omhoog brengt, en dan zet je het amper in. En als het wel werd ingezet sloeg het werkelijk nergens op. Super cheesy, geen dreiging, geen suspence. Ik snap eigenlijk ook niet hoe je dat zo voor elkaar bokst als filmmaker, om dat zodanig te verprutsen op die manier met zo'n sterrencast ook nog. Het viel echt compleet flat.

Los van de horror was de film ook niet te genieten. Dus verwacht geen artsy project. Visueel was het geheel ook nog eens zeer onaantrekkelijk. De dialogen afgezaagd. Er was geen toevoeging, flinterdun verhaal. Heb er eigenlijk niets goeds over te melden. Het enige postieve waren de acteerprestaties, aan de acteurs lag het allemaal niet. De enige empathie die ik voelde was voor deze real life mensen, die veel beter verdienden dan deze gruwel.

Normaal vind ik het zeer irritant als mensen continu met hun telefoon in de weer zijn, maar voor het eerst kon ik het een klein tikkie begrijpen dit keer. (Niet dat ik het zelf ben gaan doen, maar de drang was er zeer zeker).

Mijn vriend heeft zich ook zitten doodvervelen, hij had nog nooit een Grudge film gezien. Ik stelde voor om er binnenkort 1 te kijken toen we naar de auto liepen. Hij is dol op Japanse films en ook nog eens Buffy fan... Dus kan niet missen dacht ik, welke we ook zouden kijken. Hij gaf te kennen dat niet te willen... Kan het 'm eigenlijk niet kwalijk nemen. Als dit mijn Grudge introductie zou zijn, zou ik ook direct genezen zijn vermoed ik.

1e biosbummer van 2020.

Toch wel teleurgesteld. Niet dat an sich veel verwacht van een tweede Amerikaanse remake van The Grudge, maar met een eigenzinnig regisseur als Pesce aan het roer hoopte ik stiekem toch op wat meer.

Qua sfeer dan nog een kleine upgrade ten opzichte van de eerste remake. Zo af en toe wat fijn belichte shots, degelijke soundtrack, soms wat grafische momenten. Dat is dan ook het enige waaraan je nog een klein beetje de hand van Pesce herkent, want in een film als deze gaat zijn talent verder volledig kopje onder.

De daadwerkelijke horror stelt geen reet voor. Ik heb niet per se iets tegen jumpscares, maar wanneer letterlijk elk horrormoment bestaat uit een aanloop/opbouw + jumpscare gaat dat toch al snel vervelen. Zeker wanneer het ook nog eens vrij matig uitgevoerd is. De geesten zijn oersaai, de spanning is vaak ver te zoeken, de scares zijn textbook en bovendien ook erg repetitief. Voeg daar nog een waardeloos detective riedeltje en een resem stevige miscasts aan toe en het drama is compleet.

Het is dat het grimmige sfeertje af en toe nog redelijk uit de verf komt, daarvoor een kleine 2*. Hopelijk was dit een incidenteel iets en ligt Pesce's volgende project weer wat dichter bij zijn hart. Zie hem veel liever echte auteursfilms maken.

Franchise vs film.

Toeval of niet, in dezelfde week zag ik de nieuwe Grudge en nieuwe Ring film. De ene een Amerikaanse reboot/remake, de andere een Japanse spin-off, maar veel maakt het eigenlijk niet uit. Beide reeksen kampen met hetzelfde probleem: stuurloze vervolgen die weinig nieuws brengen, maar ook niet de hoogdagen van weleer kunnen doen herleven.

Pesce's The Grudge is een film die hier en daar wel wat andere toetsen legt, maar toch nog steeds erg dicht wil aanleunen bij het origineel. Alleen jammer dat de film uiteindelijk niet echt spannend is, toch dé selling point van de Japanse Ju-On. De opzet is dus vooral vis noch vlees, het uiteindelijke doel wordt niet gehaald.

Maar puur als film zelf vond ik deze film nog wel aardig, vooral dan dankzij de regie van Pesce. Spannend is het niet, sfeervol nog wel. Dankzij de eeuwige regen, degelijk camerawerk, een fijne soundtrack en aardig acteerwerk. Het levert geen hoogstaande cinema op, wel een vermakelijk filmpje met een paar moody scenes in klein Amerika.

Het hangt er dus vanaf wat je van deze film verwacht. Men had er uiteindelijk gewoon veel beter aan gedaan om hier een niet-Grudge film van te maken, dat valt Pesce als schrijver wel aan te wrijven. Als regisseur doet hij het verder wel oké, maar echt opvallend is deze film ook weer niet. Oh, en Shaye hoeft ook even niet meer haar kunstje te herhalen, dat hebben we nu écht wel gezien.

Wat mij betreft gaan deze franchises voor langere tijd de ijskast in. Tot er een nieuwe aanpak is waarbinnen de reeks zichzelf kan vernieuwen, tot er een regisseur komt die écht eens wat anders aandurft of tot er iemand eens een volwaardige ode aan de originelen kan maken. Dit soort halfslachtig aanbreien is het gewoon niet echt.

3.0*

Ik heb genoten van deze film.

het was eng genoeg, een aantal keer toch geschrokken.

Heerlijk.

4.0

Best bijzonder, ik vermoed dat ik al begin januari binnen enkele dagen de allerbeste bioscoopfilm van het jaar (1917) heb bekeken en de allerslechtste. Deze zoveelste Grudge film dus. Ik had gewaarschuwd moeten zijn door de afschuwelijk kritische reviews, maar ik wilde het toch zelf eens zien. Afgelopen jaar heb ik namelijk meer horror dan ooit in de bioscoop gezien, ook films die in de media of op deze site soms slechte cijfers kregen. Het viel me allemaal over het algemeen reuze mee. Ik verwacht niet dat iedere nieuwe horrorfilm een tijdloze klassieker zal zijn.

Maar wat deze nieuwe Grudge er van heeft gebakken is wel echt beschamend slecht zeg. Wat ik jaren terug bij de originele Japanse Ju-on uit 2002 op Moviemeter als grote pluspunten benoemde: ''spanning opbouwen en je als kijker bang maken.'' Nouja, je zal het wel raden. Dit ontbreekt hier volledig. Er zit geen pakkend verhaal in, de personages zijn nog ziellozer dan het freaky meisje, er is werkelijk 0,0 spanningsopbouw en dan hou je alleen wat goedkopere scares over. Die ook echt van verre aan te zien komen zijn en vooral heel afgezaagd aan voelen. Het verhaal niet in chronologische volgorde vertellen is overigens ook al een flauwe poging om nog verrassend uit de hoek te willen komen, maar het werkt niet.

Ik geef nog een half sterretje extra voor de aardige effecten die er wel smerig uit zagen. Maar laat dit gewoon links liggen en zet de Japanse klassieker nog eens op. Of desnoods de allereerste Amerikaanse remake. Die was niet briljant, maar zoveel beter dan deze draak.

1*

Enigszins verrassend dat men na het teleurstellende Rings ook doorgaat met een sequel/reboot van The Grudge. En gezien de reacties rondom deze film lijkt het vrij duidelijk dat de J-horror gekte van begin deze eeuw vrijwel voorbij is. Na tig Japanse films en al drie Amerikaanse Grudge verfilmingen was het sowieso de vraag wat we nog hebben aan een nieuwe Grudge. Deze vierde Amerikaanse Grudge - van de jonge filmmaker Nicolas Pesce - is duidelijk gemaakt door een fan, die knipogen naar tig delen van de serie door zijn film heen heeft gegooid. De film lijkt zich in hetzelfde universum af te spelen als de eerdere Amerikaanse Grudge films, maar dan een heel nieuwe vloek. Kayako moet het doen met een kleine cameo, verder is The Grudge vooral een Amerikaanse spookhuisfilm. Eentje die wel al héél vaak gezien hebben.

Wat opvalt is het stelletje acteurs dat Pesce voor deze film heeft aangetrokken. Hoofdrollen zijn voor Andrea Riseborough - het kenmerkende gezicht uit Mandy - en de voor een Oscar genomineerde acteur Demián Bichir. Die laatste is een hoofdrolspeler, ook al doet zijn rol er eigenlijk helemaal niet toe. Riseborough daarentegen is noodzakelijk, want zij helpt ons door een raamvertelling, zoals ook vorige Grudge films vaak in elkaar zitten. We zien aparte verhalen die met de vloek te maken hebben, waaronder van een demente Lin Shaye, William Sadler in zijn beste Mason Verger- imitatie en een sympathieke John Cho. Die laatste bewijst trouwens weer een enorm sterk acteur te zijn en eigenlijk gewoon te goed is voor dit soort films. Jacki Weaver is op dat vlak beter op haar plek, zij acteert alsof ze ook echt in één of andere domme B-film zit met haar idiote spel.

Maar er schuilt een groot probleem in deze verfilming van The Grudge; Pesce krijgt de film niet eng. Hij doet z’n best om spanning op te bouwen, maar komt daarin niet verder dan een hoop standaard ‘loop een tijdje door een donkere stille gang, dan laten we na een paar minuten schrikken’. Maar los van die clichématige opbouw, de pay-off is nog erger. In een paar flitsen zien we kort een lelijke CGI smoel die uit een YouTube scare-video lijkt te komen en horen een harde knal, zodat we ook nog ergens van schrikken. That’s it. En dat terwijl de J-horror toch veelal leunt op trage scares, die onder je huid gaan zitten en akelig voelen, komt Pesce niet veel verder dan ‘Boe!’ Daarnaast helpt het niet mee dat we dit verhaal te vaak gezien hebben, naast de eigen franchise in ook al die talloze Grudge-ripoffs. Dat maakt deze Grudge - helaas - zo’n film die letterlijk na een paar dagen compleet uit je geheugen is verdwenen.

2 sterren.

Een vervelende en rommelig geconstrueerde tease die pas op het einde alles laat zien wat we eerder, om onduidelijke redenen, niet mochten zien. De Ju-On is vanuit Korea overgewaaid naar de VS en heeft rampzalige gevolgen voor de bewoners/bezoekers van het betreffende huis in 2004, 2005 en 2006. Het vrouwke met het lange haar voor de ogen komt zo nu en dan in beeld en we zien verschijningen in spiegels en achter ramen, gestaltes die op de voor- of achtergrond door het frame lopen en een aantal griezelig bedoelde scènes die echter worden afgekapt op het moment dat het griezelig dreigt te worden. Clichés te over dus in een horrorfilm die z'n best doet op zo weinig mogelijk horror te leveren.

Tegenwoordig wordt er op het gebied van griezel/horror 'veel rommel' uitgebracht en is het dus met een lage waardering voor een film afwachten wat deze te bieden heeft.

"The Grudge" viel ons niet tegen na de reacties gelezen te hebben welke trouwens niet allemaal negatief waren.

De film laat wel veel van hetzelfde zien maar nog steeds worden we een beetje weeïg in de buik als er weer een Japanse door haar donkere haren ons aankijkt!

In de film gaan de kijkers van het verleden naar het heden en zo steeds vice versa. Dus de kijker moet wel het jaartal enigszins in de gaten houden. We starten in Japan waar een docent het niet leuk meer vind en richting de VS wil, op naar huis. Helaas neemt ze een vloek mee en wordt haar woning een plek waar velen het ook niet meer prettig vinden.

Er zitten een paar jump scares in, redelijk goed 'verpakt' en een verhaal wat ook redelijk loopt. Echt griezelig vonden we deze "Grudge" niet maar in zijn soort viel de film ons niet tegen. Een 6+!

Als grote fan van Ju-on en The Grudge had ik deze al maanden geleden bovenaan m'n lijstje staan, maar vind de waardering voor deze film zeer laag. En de remake van 'The Ring' was vr mij toen teleurstellend. Dus dat in m'n achterhoofd en de lage scores, deze ingegaan met niet al te hoge verwachtingen. Maar dat kan dus ook positief uitdraaien, zo ook bij deze. Ik heb me hier echt wel mee vermaakt. Ik hou gewoon van dit genre. Lekker sfeertje, goede sound en ben ook wel fan van Lin Shaye, heerlijke dame. Nee snap de slechte reviews langs geen kanten en zeer blij dat ik deze niet aan de kant heb laten liggen, door de massa-mening.

Sorry maar er heerst mogelijk een vloek over deze film

Dit type horror kan zeer aantrekkelijk zijn met spooky mensen. En situaties waarvan je zegt “jaja dit moet je nooit doen” en het in de film dan toch gebeurd.

Maar het verhaal was zo mager en de schrik effecten erg jaren 70. Dat moet in 2020 toch echt beter.

Het is net als de film Jawes terug kijken. Toen een top film maar nu is het vette nep.

Geen blijvertje dit.... krijgt 1 ster of ik moet vannacht gillend wakker worden dan pas ik het alsnog aan naar 5.

Sterk, maar verdeeld. Pesce pikte zelf het script op en gaf er een ongebruikelijk rauwe draai aan. Het is geen verrassing dat dit niet aanslaat bij het brede publiek dat liever gladgestreken, 13 in een dozijn boe-schrik attracties voorgeschoteld krijgt. Wie bekend is met de kwaliteiten van Pesce zal genoeg terugvinden in deze studiofilm, maar ook concluderen dat het vanzelfsprekend niet de 'omgeving' is waarin zo'n type regisseur floreert. Je merkt een constante struggle tussen wat hij zelf graag maakt (zie The Eyes of My Mother (2016) en Piercing (2018) - stijlvol macaber) en wat de populaire ingrediënten zijn van een succesvolle bioscoop-horrorfilm + het origineel in het achterhoofd houdende.

Ontzettend moody en stijlvol geschoten, met op de juiste momenten heerlijk direct en nietsontziend. Hij schuwt het betere rottende prosthetics werk niet. Hoewel ik de nieuwe insteek kan waarderen, valt er wel genoeg op aan te merken. De scares zijn geforceerd, vooral omdat het niet bepaald prioriteit geniet bij Pesce. Dan zie ik ze het liefst gewoon helemaal niet. De overlappende story arcs werken tot op zekere hoogte verfrissend, maar het lijkt veelal een makkelijke manier om weg te kunnen snijden wanneer het hem goed uitkomt (laat veel scenes zo open, wat an sich niet erg is). Ondanks dat overheerst het positieve duidelijk.

Viel mee.

Pesce zijn debuut vond ik niks, maar ik waardeer wel dat hij zijn rustige stijl blijft hanteren zelfs bij een film die duidelijk de hoop heeft een franchise nieuw leven in te blazen.

Het is geen crazy gekke stijl die hij heeft, dus echt overtuigen deed het mij weer niet, maar ik voelde wel een bepaalde arthouse sfeer aan deze film. Kon dat bij momenten wel waarderen. Jammere is alleen dat het toch teveel vastzit in het Grudge keurslijf en het op dat vlak erg weinig meer te melden heeft. Het is voorspelbaar het is niet eng. Hij had visueel een tandje abstracter moeten gaan en het verhaal links moeten laten liggen. Dan had het uiteindelijk een cult publiek gevonden. Nu is het net teveel vlees noch vis.

2.5 sterren.

Overbodige tweede amerikaanse remake van het superieure japanse origineel. Producent Sam Raimi zou beter moeten weten. Niet alles aan de film is evenwel slecht: de plot weet sporadisch te verrassen, visueel steekt alles netjes in elkaar, het tempo ligt hoog en bepaalde schrikmomenten zijn bijzonder goed getimed, maar verder is het een beetje een rommeltje. Oninteressante personages, kunstmatige dialogen en een buitensporig gebruik van heen en weer springen in de tijd.

Goochelende Grudge.

Regisseur Nicolas Pesce gooide hoge ogen met het vreemde en sterke Piercing en werd door menige horrorfreak bewierookt dankzij zijn debuut The Eyes of My Mother. Je kunt veel van de man zeggen, maar niet dat hij doorsnee films maakt. En dus was de hoop op een originele aanpak van de zoveelste The Grudge gegrond. Maar zoals vaker blijkt wanneer kleinere filmmakers hun eerste grote Hollywood-productie mogen doen; van frisheid lijkt plotseling geen sprake meer.

En dus krijgt de kijker de zoveelste cliché-horror voor de kiezen. Geen vervelende, ondanks een ietwat verwarrend begin met goochelende tijdslijnen. Zo maakt Jon Cho de kijkbeurt best draaglijk en is het leuk om William Sadler weer eens voorbij te zien komen. Lin Shaye blaast de term getypecast weer nieuw leven in en vormt de eerste aanwijzing dat creativiteit ver te zoeken zal zijn. En dat is het, want nergens gebeurt er iets bijzonders. Ook de schrikmomenten zie je negen van de tien keer aankomen.

Hoe overbodig dit laatste deel van de oorspronkelijk Japanse horrorserie ook moge zijn, een echte buil val je er ook weer niet aan. Dertien uit een dozijn betekent niet gelijk dat de houdbaarheidsdatum is overschreden. Een en ander wordt prima in beeld gebracht en ondanks de grommende Demián Bichir weet men een eng sfeertje neer te zetten. Door de tijdssprongen moet je bij de les blijven en dankzij wat vaart is het best een onderhoudend werkje geworden, met zelfs wat sporadische gorigheid.

**½

Met dank aan Sony Pictures Home Entertainment voor het recensie-exemplaar.

De zoveelste Amerikaanse versie van een uitgemolken thema rond The Grudge. Een paar geleden had je ook weer een versie rond The Ring die zeer zwak is. Maar moet zeggen dat deze dan toch wel wat beter bevalt. Goed is iets anders, maar qua sfeer en beelden heeft de film toch wel positieve elementen. De schrikmomenten zie je wel van ver komen wat ook normaal is gezien het concept niks nieuws brengt. De verschillende tijdsprongen zorgen dat de film uit zijn ritme valt en dat de spanning sowieso nihil is. Slecht is de film niet, maar dit thema is gewoon door de jaren heen wat verzuurd. 5/10

Niet zo'n goede film. Allemaal weer van hetzelfde. Mijn partner wilde deze graag zien, dus soms moet je je aanpassen, maar ik werd er helemaal kriegelig van. Niet omdat die zo eng is, maar omdat het allemaal zo 'vaag' blijft. De twee hoofdrolspelers waren wel goed. Ze namen je nog enigszins mee in het slappe verhaal.

What do we do when we're scared? Close your eyes and count to 5

Poepoe... De nieuwe Grudge lijkt te worden bekogeld met negativiteit, en ik denk er toch heel anders over.

The Grudge, of beter gezegd Ju On. In 2007 lag ik een half jaar 's nachts wakker nadat ik deel 1 en 2 van de Japanse versie had gezien. Ook de Amerikaanse remakes, evenals door Shimizu, waren goed te doen. Ik kan zeggen dat Kayako Saeki mijn jeugdtrauma is geweest.

Geruchten gingen al jaren in het rond dat, na jaren niks meer van het vloek te hebben vernomen, er een nieuwe versie gemaakt zou worden. Dit jaar werd dat eindelijk werkelijkheid.

En lijkt het nog mooier te kunnen? Het is door de regisseur van The Eyes of my Mother.

Maar de recensies waren niet hoopvol, zoals ik hierboven al zei. Ik ben amper een recensie tegengekomen die positief was. Laat ik daar nu maar eens verandering in geven... want... ik vond deze versie van The Grudge toch best wel goed. En toch wel dood en dood eng. Jawel...

Deze Grudge is geen remake of reboot. Het sluit zich zelfs aan aan de gebeurtenissen van het origineel en we gaan terug naar de jaren 2004 tot 2006. Wanneer een Amerikaanse studente de vloek vanuit Japan mee naar Amerika heeft gebracht. Nee, geen Corona.
De film volgt per jaar verschillende personages. We beginnen in 2006 met Detective Muldoon; een weduwe, met haar zesjarige zoontje Burke. Ze wordt op een afdeling gezet met Goodmen en krijgt meteen een vreemde zaak voor haar neus geworpen. Ze vinden een verongelukte auto die pas na een jaar gevonden was, met daarin een weggerot lijk. Vanaf dat moment wordt deze zaak onder de loep genomen, waarvan de uitkomst gigantisch luguber is.

Jawel... de vloek is in Amerika en deze Grudge wordt uitgewerkt in drie verschillende verhalen die toch wel erg interessant en pakkend weten te blijven. Voornamelijk die therapeut die op bezoek komt bij dat oudere stel met die demente schizofrene vrouw wist me het meest te raken. Die Peek-a-boo was wel erg freaky. Ook de hele voorval van Fiona met die zieke ongeboren baby weet een sterke aanloop te nemen naar een gruwelijk climax... nouja, iets waar deze film uiteindelijk voornamelijk om draait. Fiona is tevens op den duur de nieuwe Kayako. Ik moet zeggen: het acteerwerk was uitstekend.

En dan nu over de uitwerking, want ook daar was in mijn ogen helemaal niks mis mee. De sfeer was perfect en donker (had soms iets weg van The Strangers), de soundtrack was goed gekozen en ook deze episode weet gewoon doodeng te zijn. Perfecte jumpscares en chillingtechnieken, voornamelijk als De geest op de achtergrond achter een raam staat te kijken terwijl de personage niks doorheeft, De geest ziet er weer griezelig genoeg uit en naast het griezelen is er ook voldoende ruimte voor een portie gore. Geen wonder ook dat dit van dezelfde producenten is van Evil Dead.

Als er misschien wel een negatief puntje is aan deze film is dat het nogal van de hak op de tak wil gaan en we constant heen en weer worden geschommeld tussen de tijdsbestekken en de personages.

Maar voor de rest was dit voor mij een zeer geslaagde opzet en had Pesce al goed geoefend met The Eyes of my Mother. Van mij mag hij wel voortborduren met de reeks. Ik had al begrepen dat hij al over een tweede deel dacht en dat hij die in drie continenten liet afspelen. Dat kan alleen maar iets goeds beloven.

Dikke voldoende.

4,0*

In 2002 draaide de Japanse regisseur Takashi Shimizu Ju-on (2002). Zijn derde film in een serie over een mysterieuze vloek. Het bleek een succesvolle reeks. Internationale erkenning en een Amerikaanse remake waren het gevolg. De Amerikaanse regisseur Nicolas Pesse ziet zovele jaren later wel potentie in het Japanse materiaal. Het inspireerde hem om zijn eigen film over de vloek te maken. Een aardige film met duidelijke aanknopingspunten naar het Japanse werk, is het resultaat.

Al in zijn eerste film The Eyes of My Mother (2016) liet regisseur Nicolas Pesse zien op het visuele vlak een heerlijke duistere sfeer te kunnen creëren. Dat is in deze film niet anders. Tegelijkertijd brengt Pesse met The Grudge een boodschap van vereenzaming en het wegvallen van sociale structuren. De film toont een besloten gemeenschap die de suggestie wekt van zorgzaamheid en veiligheid. Schijn natuurlijk, want de titulaire grudge legt de bedrieglijke vreedzaamheid onbarmhartig bloot. De romantische plaatjes van het dorp, de huisjes en de mooie natuur die veelvuldig door de film zijn gestrooid, zijn niet meer dan idyllische schijn.

Naast de decompositie van sociale zekerheid, gaat het in de film uiteraard over de mysterieuze vloek. Helaas gedraagt Pesse zich weinig ingehouden als de vloek zich prangender met de film gaat bemoeien. Vooral met de angstaanjagende momenten wordt weinig subtiel omgegaan. Pesse grijpt in eerste instantie zelfs naar het middel van de ordinaire jumpscare. Oei. Over shockerend gesproken. Juist in een serene film met interessante thema’s, beklemmende visuele dreiging en goed spelende acteurs, verwacht je toch een meer beheerste benadering van de vloek. En ja. Een jumpscare mag, maar dan graag pas als de atmosfeer zodanig onhoudbaar spannend is geworden dat daar aanleiding voor is. Niet eerder. Nu voelden die momenten aan als goedkope thrills. Bovendien was hun effect slechts kortdurend. De zorgvuldig opgebouwde dreigende sfeer werd er radicaal door om zeep geholpen.

The Grudge is een aardige horror. Niet geweldig en zeker teleurstellend in het licht van Pesse’s eersteling. Zo slecht als de kritieken en de waarderingen aangeven, is de film zeker niet.

Leuk.

Misschien een overbodige remake, die ik echter juist als superieur beschouw tegenover de originele films. Dat is uiteraard een kwestie van persoonlijke smaak, maar ik heb oprecht genoten van deze film waar ik vooraf niet bepaald hoge verwachtingen van had. Voornamelijk door de reviews en ook door de regisseur.

Maar waarbij veel mensen de regisseur vinden afvlakken, vind ik Pesce juist beter worden per film en bij deze film mogen de centjes die hij voor de film kreeg een goede boost geven. Het levert een veilige horrorfilm op die niet uitblinkt in originaliteit, maar wel genoeg ambitie kent om het op degelijke pootjes te laten landen. Qua horror kent de film namelijk wel genoeg sfeer.

De film wordt op visueel vlak mooi ingericht. De cinematografie is on-point en enkel de timing voor de scares is wat matig te noemen, maar niettemin kreeg de film me regelmatig te pakken. Pesce vermengt soms ook iets te veel dwaze ideeën in de film, die vervolgens worden gecompenseerd met een goed staaltje aan acteerwerk waarbij Shaye, Cho en Gilpin goed staan te spelen. Voor Riseborough is dit een stap terug, maar de rol zelf, die iets te veel theatrale dialogen kent, zit haar ook niet mee.

The Grudge is niet heel eng, maar kent toch wel een aardige hoeveelheid aan spannende scenes. De uitblinker is een bepaalde scene met een zaklamp en een donker gebouw. Verder kent de film ook een redelijke hoeveelheid aan niet-effectieve schrikmomenten. Het ontbreekt de film dan ook aan wat spanning, maar niet aan wat gore en sfeer, en ik vind deze film bij lange na niet slechter dan de algemene meuk die nu uitkomt. Beter zelfs.

Een iets beter verhaal en wat minder dwaze ideeën hadden wonderen kunnen doen, ik denk echter dat het voornaamste struikelpunt van de film is dat het zich niet echt bezighoudt met de iconische Onryō uit de originele delen. Ik geef dus eerder het publiek zelf de schuld van het falen van de film, en niet Pesce. Pesce doet het naar mijn mening gewoon goed. The Grudge is een degelijke horrorfilm geworden met genoeg te beleven. Goed.