The Favourite (2018)

Uitstekende film waarin de nicht van een vertrouwelinge van de Koningin zichzelf steeds verder omhoog werkt. Een goed opgebouwd verhaal waarbij het geniepige machtsspelletje van de twee vrouwen die in de gratie van de Koningen proberen te komen bijzonder goed is uitgewerkt. Het sterke acteerwerk van de drie hoofdrolspeelsters is hier zeker debet aan. Mooi camerawerk, maar wel de minst bevreemdende film van regisseur Yorgos Lanthimos.

Best leuk.

Vind het zelfs Lanthimos' beste, al komt dat misschien omdat ik niet zo'n fan ben van z'n vorige films. En ook niet van kostuumdramas, waardoor deze er redelijk positief bovenuit steekt. Het is verre van geniaal en ook niet zo uitzinnig als hier en daar beweerd wordt, maar het is wel een stuk feestelijker dan soortgelijke films.

Mede door het visuele, hoewel dat uiteindelijk een beetje dubbel aanvoelde. De fisheye lenzen en de cameras die hoekig rond hun as draaien zijn leuk, maar Lanthimos' arsenaal aan trucjes is redelijk klein. Daardoor begint het zich na een tijdje wat teveel te herhalen. Ziet er verder wel sfeervol uit, maar het is mij iets te klassiek om écht aan te spreken.

Verder weet het plot wel te boeien, ondanks dat het niet zoveel verschilt van soortgelijke films. Er wordt goed geacteerd, er zit voldoende tempo in en de opdeling in verschillende hoofdstukken weet de aandacht net iets te verscherpen.

Fijn filmpje dus, maar of Lanthimos ooit een echt meesterwerk kan maken? Ik zie het er eerlijk gezegd niet in, maar z'n films zijn in ieder geval wel uniek genoeg, dus laat ik me graag verrassen.

3.5*

Heerlijk, heerlijk. Wat een score mensen. Sowieso is het altijd goed om het orgel, koning der instrumenten, te verwerken in je score (qua klank had het wat robuuster gemogen, maar oke). Ook visueel is het genieten: lekkere groothoekshots op de vreemdste momenten, belichting fantastisch, decors ook helemaal top. Lanthimos speelt het in één scene zelfs klaar om een simultaan twee verschillende momenten te vertellen met dissolves en asynchroon geluid (wanneer Stone kruiden gaat plukken), waarvan m'n mond openviel van verbazing. Nooit gezien. Inhoudelijk vond ik The favourite leuk om te volgen, met de continu wisselende machtsverhoudingen. De drie vrouwelijke hoofdpersonen schaken met de mannelijke bijpersonages alsof het pionnen zijn. Het drama is wel iets minder indringend dan bij The killing of a sacred deer, maar verder is Lanthimos op een spoor beland waarin hij volgens mij nog vele topfilms gaat maken.

Fijn. Over twee hofdames die concurreren om invloed bij koningin Anne Stuart. Lanthimos maakt er een visueel sterk staaltje kostuumdrama van met extensief gebruik van wide angle beelden en natuurlijke belichting. Veel prachtige scènes in rijk gedecoreerde kamers. De soms hilarische rivaliteit tussen beide dames en de voor ons vreemde omgangsvormen in deze hoge kringen brachten de film tot leven. Ook het volgende zal ik me blijven herinneren: als je het hof maakte aan een hofdame, dan moest je ogenschijnlijk toch wel een goede trap in je ballen kunnen incasseren. De koningin wordt allesbehalve nobel en smaakvol afgebeeld maar als een degoutant, halfgaar, ziekelijk en grillig wijf maar het is wel een fantastische rol van Olivia Colman. Ook weeral een sterke rol van Emma Stone. De dialogen zijn ook bijwijlen lekker grof en illustreren wat je moet kunnen om een goede hofdame te zijn.

Sarah : -You will dismiss her

Queen : -I don't want to... I like it when she puts her tongue inside me

Maar goed, The Favourite is voor mijn top 10 lijst van dit jaar ook wel een favourite.

Het was voor mij vooral genieten van al die prachtige, frisse, heldere kleuren met ook niet zozeer

inventieve maar wel fraaie kunstjes met de camera maar wel verbazend hoe geweldig soms de

grote vertrekken in beeld gebracht. De drie actrices doen het ook uitstekend en ik zou ook niet

zo gauw kunnen kiezen welke nu de anderen weet te overtreffen. De rol van Colman is natuurlijk

het dankbaarst om mee uit de voeten te kunnen, maar ik vond Weisz en Stone niet onderdoen.

Alleen kon ik, ondanks het goede acteerwerk, maar niet echt in het verhaal van de film komen.

Alsof ik aldoor te zeer werd afgeleid door de betoverende schoonheid. En kreeg ik op het laatst

ook een beetje last van saaiheid, en duurde de film wat te lang. Kreeg ik zoiets van nu geloof ik

het wel.

De film werd op den duur toch wat eentonig. Een lichtelijk absurdisme af en toe, zoals in meerdere

films van de regisseur aanwezig en dan vooral hier gepresenteerd door de wispelturige koningin,

zorgt voor wat afwisseling. Een knap gemaakt kostuumdrama (Overigens ook niet bepaald mijn

genre), maar waarvan ik vermoed dat er mij weinig van zal bijblijven.

Hilarisch kostuumdrama met lekker volvette vertolkingen zonder dat de personages karikaturen worden. Een soort kruising tussen All about Eve en Dangerous liaisons. Knap werk, toneelmatig maar toch ook meeslepend.

Dit kostuumdrama ook eens bekeken en het was niet mis. Niet dat ik zoveel kostuumdrama's kijk, maar vond deze nog goed te pruimen. Deze had nog verrassend veel humor.

De cast deed het uitstekend en visueel zat het ook wel snor. Wel een redelijk lange film, maar storend werd het nooit. Het einde was wel wat minder en viel een beetje tegen.

Voor Lanthimos zijn doen lijkt dit vooralsnog zijn meest normale film te zijn. Ik vond het wel intrigerend hoe venijnig vrouwen uit de hoek kunnen komen om elkaar te beconcurreren om aandacht bij de koningin. Hoewel het vast niet de eerste keer in de filmgeschiedenis is dat vrouwen vechten om hetzelfde been (hier misschien nog letterlijk te nemen ook), kan de film zich denk ik wel aardig onderscheiden. De woorden zijn vaak wat gewikt en gewogen, net zoals de snode plannen. Hier en daar zelfs een snuifje humor. Visueel is het paleis natuurlijk een prachtige locatie. De pruiken vond ik er wat suf uitzien, maar de kostuums waren wel verzorgd.

Het einde is een minutenlange durende scène en het is de vraag of Abigail (Emma Stone) misschien toch ontmaskerd wordt door de koningin. Ze heeft wel duidelijk gehoord hoe Abigail dat konijn pijn deed. Een soort van open einde dus. Een prima film met 3 leading ladies in de hoofdrollen.

Periode kostuumdrama's zijn een soort guilty pleasure van mij. Vrouwen in weelderige mooie jurken, pruiken, kitscherige bloemetjesbehang en hofmakerij, misschien maar een suffe boel maar ik kan er best van genieten. Deze film, die gebaseerd is op bestaande personages, neemt ons mee naar het begin van de 18e eeuw naar het Britse hof. Daar strijden Sarah Churchill (Rachel Weisz) en haar nichtje Abigail Hill (Emma Stone) om de gunst van de ziekelijke Queen Anne (Olivia Colman). En aangezien er maar één de favoriet kan zijn, willen ze daar best ver voor gaan, zelfs tot tussen de koninklijke lakens. Echter is het, door een beetje lef in de mix te gooien, meer dan de standaard kostuumdrama. Lanthimos speelt hier met de clichés van het genre. Vrouwen zijn ze in deze film vindingrijk, intelligent, eigengereid en empathisch, mannen enkel ijdeltuiten die vooral bezig zijn met hun uiterlijk. Niet toevallig gedragen de personages zich ook allerminst beschaafd (regelmatig valt het woord ‘cunt’) en zijn ook hun dialogen verre van keurig. Door deze dialogen en door de personages, historisch onwaarschijnlijke sociale gedragingen te laten ondernemen, ontstaat er komische en bevreemdende taferelen. Minder waren de visuele cameratrucjes ( door fisheyelenzen gekromde beelden) Misschien voor de regisseur leuk om er mee te stoeien voor mij als kijker een stukje minder. Het is dan ook niet de perfecte film, maar het is wel iets wat op mijn netvlies blijft kleven. Zodoende rond ik hem naar bovenaf met een ruime voldoende,

Met The Favourite schuift Yorgos Lanthimos na zijn goed toegankelijke film The killing of a sacred deer nog weer ietsjes op richting mainstream. Toch is de film daarmee niet een gemakkelijk te consumeren film zoals vele andere films die aan de lopende band uit de hollywoodse filmfabriek rollen. Neem alleen al het feit dat de film draait om een lesbisch getinte driehoeksverhouding en de mannen in de film romantisch gezien geen rol van betekenis spelen. Of neem de banale en destructieve elementen die zeker niet gangbaar zijn in de moderne doorsnee film en die zo prachtig worden afgewisseld met absurde humor. Lanthimos levert een fijne film af.

De personages zijn gebaseerd op historische figuren. De driehoeksverhouding die zich afspeelt tussen queen Anne (een fijne Olivia Colman) en haar hofdames lady Abigail (een fijne Emma Stone) en lady Sarah (een fijne Rachel Weisz) heeft daadwerkelijk plaats gevonden. De mannen spelen tweede viool. Op één na. De meest opmerkelijke manspersoon is Robert Harley (een fijne Nicholas Hoult), een invloedrijk parlementslid met verrukkelijk achterbakse optredens.

De film laat een absurdistisch spel zien van samenzweringen en intriges. In beginsel is de film prettig luchtig van toon. In het verloop worden aan de luchtigheid serieuzere en historische accenten toegevoegd en ontpopt de film zich meer als een drama. Weliswaar nog steeds vol absurde situaties en prettig kijkbaar, maar gewoon minder frivool. Ook glipt er door het gebruik van curieus cameraperspectief een vleugje surrealisme de film binnen. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Lanthimos' roots zijn dan wel minder expliciet zichtbaar, maar schemeren wel degelijk door.

Minder frivool dus. Neem queen Anne. Ze wordt in beginsel geportretteerd als lachwekkend en kinderlijk. Een verwende kleuter. Een belachelijk personage waar de kijker hartelijk om kan lachen. Gedurende de film verandert die zienswijze en wordt zij steeds meer afgeschilderd als een tragisch figuur dat veel onverwerkt leed heeft gekend en een eenzaam bestaan leidt hoewel ze wordt omringd door een hele hofhouding. Haar karakter krijgt meer ronding. En met ronding verschijnt nuance. En met nuance wordt het allemaal wat serieuzer.

De beide hofdames ondergaan hetzelfde lot. In den beginne niet veel meer dan platte parasieten die hongeren naar macht. Later met meer ronding in hun karakters worden zij gelaagde parasieten die hongeren naar macht. Ook hier nuance, tragiek en begrip. En een wat serieuzere blik. Maar gelukkig wel steeds ingebed in veel absurdisme. Minder luchtig maar niet minder amusant.

Hoe dan ook. Een boeiend verhaal. Gefilmd in een historische setting. Een prachtig paleis dient als decor voor al de vermakelijke intriges van de personages. Ook de kostuums zien er prachtig uit. De aankleding is gewoonweg schitterend. Voeg daarbij het fijne camerawerk en de intrigerende personages en je hebt een goede film.

De films van de griekse regisseur Yorgos Lanthimos, hoewel nog steeds behoorlijk maf, worden de laatste jaren steeds toegankelijker. The Favourite spant wat dat betreft voorlopig de kroon. De vreemde cameravoering, de recht-voor-zijn-raap dialogen en eccentrieke personages verraden echter nog steeds de hand van Lanthimos. Ondanks het sterke spel van de cast kon de film mij helaas niet bijster boeien. De plot is dun en de gebeurtenissen liggen iets te veel voor de hand. Laten we dus hopen dat de volgende film van de griek weer lekker maf wordt, zoals vanouds.

Een oefening in empathie.
Met wie behoor je per slot van rekening te sympathiseren? Wie slachtoffert wie, wie lijdt door wie?

Lady Marlborough instrumentaliseert Queen Anne voor persoonlijke ambities. Abigail, moreel ontspoord door wat ze aan amoraliteit aan het hof ziet, volgt in haar voetspoor. Evident is dat het tot een soort oog om oog, tand om tand confrontatie komt. Abigail lijkt geen andere opties te hebben dan volslagen meedogenloosheid, want voor haar lonkt buiten de paleismuren enkel de goot. Ze speelt het spel, of liever: ze laat zich spelen door het spel der hofintriges – intriges die als het ware een eigen leven gaan leiden. Ook Queen Anne gebruikt haar macht trouwens om haar verboden liefde af te dwingen. Aan het slot, eenmaal ze inziet hoezeer ook Abigail een monster is geworden, blijkt ze tegen dit besef niet gewapend, en is ook haar respons primitief: ze legt haar macht op door erotiek af te dwingen. Weg, medelijden? Of kunnen we deze menselijke reflex juist herkennen en erdoor ontroerd worden?

Vraag is wie er uiteindelijk wel vaart bij deze machtsstrijd. Queen Anne is een evident lijdend voorwerp: te zwak en te eenzaam om te weerstaan aan diegenen die haar moedwillig bedriegen. Ook Abigail is echter beklagenswaardig, omdat ze een hofcultuur heeft geïncorporeerd die niet strookt met haar natuur, en die haar bovenal gevangen houdt in een seksuele loyaliteit waar ze van gruwt. Lady Marlborough krijgt tot slot een onheuse rekening gepresenteerd, want zet zij uiteindelijk haar hele hebben en houden niet in voor een ideologische zaak waar ze vermoedelijk oprecht in gelooft?

Psychologisch een intrigerende trip dus, door Yorgos Lanthimos geënsceneerd met aandacht voor de onwereldse decadentie en de infantiliteit van de hele hofhuishouding. Bezwerend is de soundtrack, die gaten boort in de Barokke schone schijn van de prille 18e eeuw, aan de hand van productionele rariteiten die perfect samengaan met Lanthimos anarchistische wijze van vertellen. Alweer een stuk grootse cinema dus!

3,75*

Prachtige film van Lanthimos, die het kostuumdrama (dat ik normaliter het liefst ontwijk) in een modern jasje heeft gedrukt. Schitterend gefilmd (al was 't op een gegeven moment ook wel prima met de fisheye) geheel in een machtsstrijd tussen dames waarin het empatisch vermogen jegens de vrouwen nogal schommelt. Goed gedaan en fascinerend om te zien. Jammer dat het op het eind iets inzakt, anders had ik hier meer aan kwijt gekund. Misschien in de toekomst nog, want dit soort films zijn wat mij betreft een verademing.

Acteurs deden het prima, en mooie decors, maar het verhaal vond ik tamelijk saai, ik moest soms moeite doen om mijn aandacht bij de film te houden.

Prachtig gemaakt en uitstekend geacteerd, maar inhoudelijk uiteindelijk toch weer teleurstellend. Stone is wel erg opzichtig aan het manipuleren en voor mensen die films als All About Eve of gewoon Barry Lyndon gezien hebben, is het verloop wel heel voorspelbaar. En voor andere mensen wellicht ook. Maar wat is het fraai gemaakt. Daarom kan ik toch niet lager dan 4 sterren geven.

Redelijk.

Het eerste uur is uitstekend en vooral erg vermakelijk. Er wordt met de nodige vlotheid snedig uitgehaald naar middeleeuwse systemen zoals dat koningshuis. Koningin Anne wordt niet gespaard, maar neergezet als zielig en vadsig. Olivia Colman zet haar uitstekend neer.

Ook tegenspeelster Rachel Weisz en Emma Stone acteren prima. Hun onderlinge rivaliteit wordt gelukkig niet al te karikaturaal, al is het zelden echt au sérieux te nemen. Het is in ieder geval dik genieten van de cast. Zij maken er een echte acteursfilm van. Meestal staat dat synoniem voor babbelzieke films, dat is hier niet geval. Niettemin kakt het allemaal wat in naar het einde toe. Het is me net iets te veel een herhaling van zetten en dat begint dan toch een klein beetje te slepen.

Verder audiovisueel wel in orde. Kostuumdrama's zijn meestal altijd in orde qua details en stilering van o.m. sets en kostuums. Met The Favourite probeert Yorgos Lanthimos er nog een dynamiek bij te creëren: met onder andere fisheye lenzen frist hij de boel wat op. Het levert een aantal interessante shots op, vooral dan omdat het wat doet met het perspectief. Een trend zie ik het evenwel niet worden, daarvoor is het toch iets te magertjes.

3

Lanthimos op niveau.

Als regisseur had ik niet snel verwacht dat hij ooit naar Amerika zou mogen. Zeker niet doordat Kynodontas de film was waar hij zoveel geluid mee had gemaakt. Dat soort films worden alleen maar onafhankelijk gemaakt in Amerika denk ik zo. Dat hij dan op een latere leeftijd toch een flink budget krijgt voor een echt grote productie verbaasd me dan ook.

Maar achteraf blijkt hij niet te veel van zijn eigenzinnigheid op te hoeven geven. De regie oogt erg netjes met sterk camerawerk en geweldige detaillering. Normaal zijn kostuumdrama's niet zo mijn ding, maar hier weet Lanthimos me zonder moeite geboeid te houden. Zo apart en uniek als zijn andere projecten is het alleen niet, want het verhaal is wat voorspelbaarder. Het is een ietwat apartere variant op het rivalenconcept.

Stone en Weisz zetten allebei sterke rollen neer. Colman speelt ook lekker apart. De rollen van Hoult en Alwyn lagen me wat minder. Die twee voelden vooral aan als Beavis & Butthead in een film die niet echt ruimte voor ze heeft of maakt. Gelukkig maakt de vrouwelijke kant van de cast dit meer dan goed met overtuigende performances die nergens maar een beetje inkakken.

Het verhaal na enige tijd alleen wel. Soms wordt er nog wat humor in verweven, maar in het algemeen is het een dun lijntje dat de beelden met elkaar vermengd. Dit vervolgens uitrekken tot 2 uur is onnodig wat mij betreft, want je meer met de personages identificeren zal je hoogstwaarschijnlijk niet kunnen, omdat de meeste een nogal afstotende persoonlijkheid hebben. Niet echt trekkend voor een film die deels als dramafilm aanvoelt.

Als productie meer dan redelijk. Keurige regie, alhoewel voor Lanthimos zijn doen uiteraard wat braver. Zijn beste film wil ik het ook niet noemen. Ik ben wat meer een fan van z'n aparte films die echt bouwen op sfeer. Deze doet dat ook wel, maar in mindere mate. Jammer genoeg staat daartegenover een verhaal dat dit moeilijk kan compenseren, maar verder op alle vlakken solide.

Yorgos Lanthimos had een zeer eigenzinnige film met Dogtooth en vond nog meer zijn stijl in The Lobster en The Killing of a Sacred Deer. Als zo'n regisseur een kostuumdrama onder handen neemt, en dan nog naar waargebeurde feiten, moet je zeker geen pure romantiek verwachten. In grote lijnen is het dan wel historisch, hij drukt er duidelijk zijn stempel op.

Queen Anne (een voortreffelijke Olivia Colman) heeft mentale en fysieke gezondheidsproblemen. Veel regeren is er dus niet meer aan en laat ze beslissingen afhangen van vertrouwelingen rond haar. Dat leidt tot twee vrouwen die in haar gratie willen vallen, elk met hun eigen agenda en uiteraard na en een tijd met onderlingen rivaliteit. Rachel Weisz is Lady Sarah (voorouder van oa Winston Churchill en Lady Diana) die de macht in handen heeft naast Queen Anne. Emma Stone is Abigail, een jonge vrouw die uit de adel gevallen is en zich terug wil opwerken. Op de achtergrond zien we ook de politieke strubbelingen tussen de liberale Whigs en de conservatieve Tories. Die strijd is wel belangrijk, maar de film focust zich vooral op de twee vrouwen die beiden 'de favoriet' van de koningin willen zijn. Daarmee zijn ze eigenlijk het beeld van beide partijen.

Lanthimos zorgt voor een film vol intrige met de drie hoofdpersonages centraal. Mooi aangekleed met prachtige decors en kostumering. De muziek zweeft tussen oude muziek en geluiden en zorgt voor een passende sfeer. Als je kijkt naar zijn twee vorige films, is deze de meest toegankelijke. Maar dat wil niet zeggen dat zijn regiestijl afgezwakt is.

Bij herziening nóg beter. Wat een heerlijke film is dit toch. Olivia Coleman is fantastisch en zo'n goede actrice. Een prachtige parodie waar verrassend veel van waarheidsgetrouw blijkt te zijn. Mooi gefilmd, de muziek, Emma Stone, Rachel Weisz, echt alles klopt aan deze film. Geweldig. Cinema pur sang.

Genoten. Steeds benieuwd hoe dingen zich zouden ontwikkelen. Kan dit: hedendaagse moraal vertelling, wat zwarte komedie en kostuumdrama? Nou zo. Kan me zo voorstellen dat een Stanley Kubrick ermee weggelopen was.

Nog meer dan na Lobster en Sacred Deer borrelde bij mij de vraag op "Waar heb ik in G's naam naar zitten kijken?" Hoezo een mengeling van kouwekak Engelse dialogen van het deftigste soort even zo gemakkelijk afgewisseld met platter dan platte platvloersheden? Hoezo werden er kikvors- alias vissenoog-perspectieven tussengevoegd? Oké, die konijnen begrijp ik, want wie 17 kinderen gebaard heeft, al dan niet levend ...of levensvatbaar ... Verder is de werkelijk adembenemende aankleding en muziek ongeëvenaard. Het duivenschieten ook niet mis. De man met de trek-streel-eend best hilarisch, en zo krijg je een opsomming waar geen jus van te maken valt. Conclusie, ter leeringh ende vermaeck nog maar eens kijken dan.

O ja, vergeet ik bijna die scene met die naakte corpulente man, die bekogeld werd met ... fruit. Wat is dat dan? Prachtige opname, dat wel !

Liefde maakt machteloos. Met zijn surrealistische, theatrale frivoliteit weet Yorgos Lanthimos te raken aan de absurditeit van menselijk relaties en de romantische liefde. Ergens geven de uit de gratie gevallen lady Abigail (Emma Stone) en Lady Marlborough (Rachel Weisz) best om Queen Anne (Olivia Colman). En op haar beurt wil de koningin eigenlijk alleen maar liefde en genegenheid om haar eigen pijn te stillen bij deze jongere minnaressen. Maar sociale status, machtsbelangen en financiële verworvenheden zijn als glad ijs. Het zinderende machtsspel tussen de drie ijzersterke vrouwenrollen krijgt een extra dimensie door Lanthimos' opulente cinematografie. Stanley Kubrick zou z'n vingers aflikken bij de labyrintische dwalingen door paleisgangen of de overzichtsshots in de stijl van klassieke schilderijen. Of de bizarre metaforen rond vogels, konijnen en hyperseksuele lords met pruiken, poeders en pofbroeken. Misschien heb ik om 'The Favourite' (2018) harder gelachen dan om 'Barry Lyndon' (1975).

Alweer mijn vierde Lanthimos, maar niet mijn favoriet (ha!). Net als de vorigen is ook deze weer absurdistisch, maar dan wel van een ander kaliber. Waar eerder -tot mijn genoegen- het mysterieuze, ongemakkelijke en kille de sfeer zette, is deze film duidelijk lichtvoetiger/toegankelijker van aard. Het leek in het begin zelfs beetje een comedy te gaan worden; dat gelukkig niet, maar duidelijk dat het niet de bedoeling was een te serieuze setting te maken. Fijn lomp en direct zo af en toe (zullen we zeggen, niet-Hollywoodiaans). Ik ben totáál niet van de historische settings, maar dat stoorde niet. Sterker, er werd goed gebruik van gemaakt voor vermakelijke momenten. Overigens kwam ik pas na het kijken erachter dat het 'gebaseerd is op feiten'.
Gaandeweg kunnen we de film qua thema eigenlijk beetje platslaan op een liefdesverhaal waar twee secreten voor de liefde van de naïeve instabiele koningin strijden (met nog wat machtsbelustheid erbij). Niet mijn favoriete onderwerp, maar door de manier waarop het gebracht wordt, is het niet te vervelend. Het is nooit echt heel spannend, intrigerend, hilarisch of meeslepend, maar ik bleef wel de gehele lengte geboeid. Prima beklijvende film dus, die eigenlijk constant op een stabiele 7 afstevende. Acteerwerk ook in orde, met name door (de transitie van) Stone, net als de beeldvorming.
Ik zie -wederom- achteraf dat de film maar liefst 10 Oscarnominaties, waarvan 1 winst, heeft behaald. Ok, hij is toegankelijker dan zijn vorigen, maar dat had ik nou ook weer niet gewacht...

Dit is de 3e film van Yorgos Lanthimos en ik ben helemaal om: de man is een genie. Alles klopt aan deze film, het decor, de dialogen, de acteurs (Olivia Colman Excelleert). En toch is het zeker geen gangbaar kostuumdrama geworden. Om de recensent van de VPRO gids te citeren: 'Lanthimos rekt de oude wetten van het kostuumdrama in deze film zo op, dat hij bijkans een nieuw genre creëert'. En zo is het. Staat gewoon op Netflix!

Na Poor Things m'n tweede Lanthimos, en andermaal ben ik niet voor de volle 100% overtuigd. Beide goede films - The Favourite vind ik een tikkeltje sterker zelfs - maar het zijn allebei films die naar mijn gevoel niet zo'n sterke tweede helft hebben als de eerste helft. Ik heb het gevoel, zeker in Poor Things, dat Lanthimos nét niet tot de juiste synthese weet te komen. Dat gevoel is volledig subjectief overigens, ik snap perfect als anderen het daar volmondig oneens mee zijn. The Favourite start enorm intrigerend en weeft doorheen de film een ingewikkeld web van intriges, macht, dominantie en onderdanigheid, oprechte en vergiftigde liefde, goedgelovigheid en a-moraliteit. Het is een interessante cocktail en het wordt uitmuntend gespeeld door het trio Olivia Colman, Emma Stone en Rachel Weisz. Zeker Colman is echt magnifiek als de labiele, emotioneel afhankelijke en beïnvloedbare monarch, die tegelijkertijd toch ook als een klein kind haar eigen spelletjes probeert te spelen. Ik kon in de eerste helft erg genieten van de constant wisselende verhoudingen tussen hen drie en hoe iedereen op een subtiele manier het evenwicht naar zich toe probeert te trekken.

Van zodra het plan van Stone's personage zich duidelijker begint af te tekenen, wordt de film iets meer 'standaard' naar mijn gevoel. Uiteraard nog steeds heel eigenaardig en idiosyncratisch in beeld gebracht allemaal, maar uiteindelijk komt het verhaaltechnisch wel heel erg in bekend vaarwater terecht. Niet dat daar iets mis mee is, allesbehalve, maar de tweede helft wist me nauwelijks nog echt te verrassen, en daardoor wat minder te boeien. Opvallend is dat het ook een vrij grappige film is, dat kon ik dan wel weer appreciëren. Grappig op een hele droge, absurdistische manier. Nicholas Hoult is hilarisch in zijn bijrolletje, maar opnieuw ook zeker Colman!

Ik blijf geïntrigeerd door Lanthimos, maar ik moet de eerste film van hem nog zien die me vollédig over de streep weet te trekken. Toch een dikke 3.5* voor The Favourite.

Aangenaam en bijzonder kostuumdrama. Door de gekozen stijl is het in ieder geval allesbehalve stoffig, hoewel overdrijven ook niet nodig is: de grenzen worden opgezocht, maar zelden of nooit overschreden. Op zich niet geheel onbegrijpelijk, aangezien er nu nog een verhaal gepresenteerd kan worden dat toch deels overeen lijkt te komen met de werkelijkheid.

The Favourite kent een mooie aankleding en camerawerk, maar blijft voornamelijk fier overeind door drie hoofdrolspeelsters. Emma Stone en Rachel Weisz zijn niet alleen allebei heel mooi in deze film, hun onderlinge concurrentie is door hun overtuigende spel leuk om te volgen. De bloemen gaan wat mij betreft echter naar Olivia Colman. Uitstekende performance, waarbij ze Queen Anne als een zielig (en bij vlagen vies) hoopje weet neer te zetten. Inhoudelijk blijft het tamelijk oppervlakkig en wellicht zelfs wat eentonig, maar de drie sterke actrices en de humoristische invalshoek zorgen er wel voor dat de film met enig gemak onderhoudend blijft.

3,5*

Interessant. Alle drie de hoofdrolspelers zetten sterke rollen neer. Het is interessant om Coleman in een ander soort rol van koningin te zien. De muziek is klassiek en is dus zeer aan mij besteed. Jammer alleen dat de Schumanns pianokwintet steeds afgebroken wordt voordat het mooiste moment van dat betreffende deel. Beelden zijn okee, het veelvoudig gebruik van een fisheye lens was alleen minder aan me besteed. Niettemin ben ik erg geïnteresseerd in meer werk van de regisseur. 3,5*.

Yorgos Lanthimos is best een interessante regisseur. Hoewel de films die ik tot nu toe van hem beh gezien (Poor Things en The Killing of a Sacred Deer) niet hoger scoorden dan een 3* heeft hij wel een bepaalde stijl die ik kan waarderen. Ik was benieuwd of deze The Favourite die topscore wel kon behalen.

Een topper zou ik het niet noemen, maar het is wel een aangename film geworden en de besta van Lanthimos die ik tot nu toe gezien heb. De film bevat meer humor dan ik had verwacht, want het vileine gekibbel tussen Abigail en Lady Marlborough levert enkele heerlijke dialogen op. We krijgen tussendoor ook nogal wat momenten te zien die de draak steken met het Engelse koninklijke hof van de 18e eeuw met o.a. de ganzenrace in het begin van de film.

Kostuumdrama's zullen nooit mijn favoriete films worden qua aankleding, maar Lanthimos weet wel veel goed te maken met het knappe camerawerk. Verder is het verhaaltje rond de machtsstrijd tussen Abigail en Lady Marlborough onderhoudend genoeg om een speelduur van 2 uur te vullen, maar de film ontbreekt toch een paar echte hoogtepunten om een blijvende indruk na te laten.

3.5*