The Favourite (2018)

The favourite is mijn vierde Lanthimos geworden. Ik keek er echt naar uit, want ik ben wel fan geworden van Lanthimos na zijn toch wel eigenaardige vreemde producties als Dogtooth, The lobster en The killing of a sacred deer. Geen films doorgaans voor het grote publiek. Dat is deze The favourite ook niet, hoewel deze laatste niet binnen het genre valt van de eerder genoemde films. Integendeel zelfs.

The favourite is een prachtig kostuumdrama geworden waar ik elke seconde genoten heb van het uitstekende camerawerk en de erg mooie decors die een sterke sfeerschepping creëerden voor de film. Daarnaast heb je drie sublieme acteerprestaties van Olivia Colman, die een erg labiele besluiteloze Engelse koningin Anne vertolkt. Rachel Weisz is de manipulatieve domimante hofdame Lady Marlborough. Deze laatste krijgt concurrentie als favoriete hofdame van een even sterke Emma Stone als afvallige dame van adel die stilaan het vertrouwen wint van de koningin. Een oscarnominatie zit er zeker in, vermoedelijk dan voor Colman. En ook in de andere categorieën kan deze film hoge ogen scoren.

Wat de film verder erg sterk maakt zijn de pittige en gevatte dialogen. Soms een beetje bruusk, maar evenzeer subtiel wordt humor verweven in de dialogen en het script. Ook de rol van de steeds dronken lijkende Queen Anne is hier trouwens niet vreemd aan. Het subplot - naast de amoureuze insteek - over de oorlog met Frankrijk blijft boeiend alsook de groeiende vete en afkeer tussen Abigail en Lady Marlborough. Uitstekende film dus en ik had ook de indruk dat de rest van de zaal de film kon pruimen. Mooi zo!

Fraai kostuumdrama, of kostuumkomedie, het is maar net hoe je ernaar kijkt. Na 'The Killing of a Sacred Deer' tapt Yorgos Lanthimos uit een ander vaatje: geen ijzingwekkend mysterieuze thriller die lang nazindert, maar vilein gekonkel aan het Engelse hof in de 18e eeuw waarbij je je ogen uitkijkt en dat regelmatig een lach op je gezicht tovert. In The Favourite 'vechten' Sarah (Rachel Weisz) en Abigail (Emma Stone) om de gunst van de labiele en incompetente, doch machtige, koningin (Olivia Colman). Dit, tegen de achtergrond van een turbulent Engeland, dat in een oorlog is verwikkeld met Frankrijk.

The Favourite valt op door een ijzersterke rolbezetting, gevatte dialogen, prachtige kostuums en decors, sfeervolle belichting en een bijzondere cameravoering (groothoeklenzen, waardoor een panoramisch beeld ontstaat). Daarnaast past The Favourite helemaal in het huidige tijdsbeeld: vrouwen hebben een prominente positie in de film, terwijl de mannen in feite allemaal machteloze sulletjes zijn. De lesbische geaardheid van koningin Anne is daar bovenop een vanzelfsprekend gegeven.

Hoewel The Favourite in veel opzichten dus imponeert, is het toch geen film die, in tegenstelling tot eerder werk van Lanthimos, lang zal nazinderen. Misschien is deze film daarvoor te mainstream en te weinig verontrustend. Een bijzondere kijkervaring is The Favourite wel.

Erg leuk en scherp absurdistisch drama aan het hof. Een verademing tussen al die brave Hollywood dramaatjes die om de filmprijzen vechten. Deze verslaat ze met gemak op alle fronten. Sterk gespeeld, fantastische regie, art direction en camerawerkt. Heb twee uur lang een dikke grijns op mijn gezicht gehad.

Dikke 4*

Films van Lanthimos vind ik vaak dubbeltjes op z’n kant maar deze viel de goede kant op. Zijn films zijn altijd wel bijzonder – en ook dit kostuumdrama is bijzonder – maar mijn voornaamste bezwaar tegen zijn films is denk ik het gebrek aan een spanningsboog maar deze film had die wel in de vorm van een spannende escalerende bitch fight. Het verhaal is ook interessant met een zwakke, ziekelijke koningin (Anne) die bovenal onvoorwaardelijke liefde verlangt maar die een harde tante naast zich heeft die de (politieke) zaken feitelijk bestiert (Sarah) en die concurrentie krijgt van haar nicht die laag gevallen is en als dienstmeid moet werken (Abigail). Sarah lijkt even de boze heks en Abigail de Assepoester die door haar goedheid voorbestemd lijkt de machtsstrijd te winnen, maar Abigail blijkt de valse adder en de verraadster. Op de achtergrond speelt nog de oorlog tussen Engeland en Frankrijk die interessante parallellen vertoont met de machtsstrijd aan het hof (kan er vrede worden gesloten en is de ander al verslagen?). De film heeft humor die soms bewust anachronistisch is (er worden hedendaagse kwesties zoals modern dansen en homoseksualiteit in de film geweven) maar die zeker niet stoort. Er zitten ook grappige feministische elementen in, al speelt ook mee dat de mannen oorlog voeren zijn of zo waardoor de vrouwen het rijk – letterlijk – alleen hebben.

De film groeide voor mij gaandeweg van 3 ½ naar 4 ½ sterren, maar (opnieuw) geeft Lanthimos zijn film een wat open en onbevredigend einde waarvan ik denk dat daar meer in had gezeten. Daarom besluit ik tot (een ruime) vier sterren.

Kostuumdrama's zijn nu niet bepaald mijn ding maar als een van mijn favoriete regisseurs van de huidige tijd en dan heb ik het over Yorgos Lanthimos een kostuumdrama uit zijn hoge hoed tovert denk ik: Hé, dit zou best wel eens iets kunnen zijn. Maar helaas te vroeg gejuicht. Deze film wist mij maar niet te boeien wat toch vooral ligt aan het verhaal dat maar niet mijn interesse wist op te wekken. Ik heb dit soort films met zo'n dergelijk verhaal wat zich afspeelde aan het koninklijk hof ergens in de 16e of 17e eeuw trouwens al tig keer eerder gezien. Kijk, op de acteerprestaties valt natuurlijk niets aan te merken. Die zijn uitstekend, vooral die van Olivia Colman in de rol Van Queen Anne. Maar ja, nogmaals, als ik een film bekijk en ik kan mij niet inleven in de hoofdpersonages omdat die mij totaal oninteressant lijken, ja dan houdt het natuurlijk op. Het einde vond ik trouwens ook zeer teleurstellend. Dat liet mij met een gevoel achter van "was dit het nou". Mooiste scène vond ik die van de eendenrace in het begin; welke eend komt als eerste aan de finish. Hilarisch gewoon. En ja, die konijnen vond ik ook wel geinig.

3,0*

Lanthimos

Ben bang dat hij nooit mijn regisseur wordt. Ben het oneens dat het een klucht is. Daar is het acteerwerk te goed voor. Want dat maakt deze film zeker. De drie dames zijn geweldig met waarschijnlijk Weisz nog als echte uitschieter. Hoewel ik haar nooit veel heb gevonden. Ook waardeer ik het wel dat hij een Royal als dom, kleinzielig persoon neerzet. Hoe het westen die mafkezen (ja ook Koningshuis) nog altijd zo een warm hart toedragen is een mij nog altijd een raadsel. Helaas blijft Lanthimos wel een oude ziel. Hij durft nooit echt naar donkere humor te gaan, hij durft nooit echt hard uit te halen. Het blijft allemaal redelijk beschaaft. Ik las een artikel dat best veel nog op echte dingen gebaseerd is ook. Toch ging het er nog erger aan toe en hij kiest ervoor om het beschaafd te houden en puur in dialoog wat steekjes te geven. Dan ben ik toch van mening dat de elite er weer te makkelijk mee weg komt.

Maar ik ben bang dat ik dat niet kan verwachten van deze regisseur.

3 sterren.

Het is prijzenswaardig te noemen dat regisseur Yorgos Lanthimos goed naar Stanley Kubricks meesterwerk (en het ultieme kostuumdrama, bij gebrek aan een beter woord) Barry Lyndon (1975). Het feit dat hij mocht filmen in en rondom het imposante Hatfield House in Hertfordshire is een absoluut pluspunt, evenals de weelderige kostuums en de prachtige make-up. Fans van Barry Lyndon zal het wellicht snel opvallen dat ook The Favourite uitsluitend gebruikt maakt van natuurlijk licht, met vaak prachtige resultaten. Het verrassende en vaak hilarische verhaal over Lady Marlborough [Rachel Weisz] en haar nichtje Abigail [Emma Stone], die aan lager wal is geraakt door toedoen van haar drankzuchtige, gokverslaafde vader, die de strijd aangaan om de naaste 'favoriete' vertrouweling te worden van de ziekelijke en wispelturige koningin Anne [Olivia Colman], is geen historisch epos, maar onderscheidt zich wel in het feit dat het niet minder dan drie (!) goed geschreven vrouwelijke hoofdpersonen kent. Het feit dat de vrouwen zich niet laten ringeloren door machtige mannen geeft dat verhaal een moderne, actuele inslag. Zelfs wanneer oppositieleider Harley [Nicholas Hoult in de enige dankbare mannenrol] Abigail op haar knieën dwingt, is het zij het die de touwtjes in handen heeft.

Je kunt je afvragen of het expliciete taalgebruik een geslaagde vervanger is voor verhulde seksuele toespelingen, maar het is duidelijk dat scenaristen Deborah Davis en Tony McNamara het traditionele beeld van Engeland in de 18e eeuw eens flink wilde opschudden. Dat kan zeker geen kwaad met zo'n voortreffelijke cast, maar laat er geen twijfel over bestaan dat Olivia Colman boven alles en iedereen uittorent met een monumentale vertolking die haar hopelijk een Golden Globe (en wie weet een Oscar?) zal opleveren.

queen anne is het zieke verwende stuurloze europa....abigail is als duitsland.....dat financieel en moreel failliet is na 2 oorlogen maar toch de macht in europa weet over te nemen....ten koste van de verbannen sarah die is als griekenland, eens de bakermat vd europese cultuur en nu vrijwel verbannen en aan de financiele ketting gelegd.....dat heeft lanthimos er toch maar mooi doorheen geweven al is niet zijn verhaal....wel zijn griekse stempel

Mijn eerdere ervaring met Lanthimos beviel niet heel goed, maar ik heb me toch behoorlijk vermaakt met The Favourite. Hierboven hoorde ik de beschrijving klucht, en hoewel ik het hier niet helemaal mee eens ben, zit dit portret van het Britse hof onder Queen Anne inderdaad zeker wel in die richting. De rode draad in het verhaal is de continue strijd tussen de nichten Lady Marlborough en Abigail om de (in de praktijk) rechterhand te worden van de labiele, mentaal zwakke Queen Anne die ze niet meer alle 24 in het kratje heeft. Met uiteraard de nodige escalatie, achterbaksheid en politieke gevolgen. Het voelt qua verhaal en sfeer een beetje aan alsof Amadeus, Mean Girls en The Death of Stalin door de blender zijn gegaan, en dat beviel wel.

Het verhaal an sich was behoorlijk vermakelijk door de decadentie aan het hof, de streken van de dames, waarbij ook voor Abigail op een gegeven moment niets meer te laag is als het de concurrentie maar de voet dwarszet, en de continue intriges die opgezet worden, al had iets meer bondigheid de film wel gesierd - twee uur hiervan was wat veel van het goede. Wel is het alsnog genieten: de film ziet er bijzonder fraai uit, met prachtige locaties en kostuums waar Lanthimos wel raad mee weet. Al begon de groothoeklens wel een beetje te storen op een gegeven moment. Maar waar de film ook de roos raakte is met de acteerprestaties. De centrale rollen van de dames Weisz, Stone en Colman zijn alle drie ontzettend sterk neergezet, en misschien steelt Colman van die drie nog wel de show. De bijrollen waren precies dat, bijrollen, maar daar heb ik verder niks over te klagen. Iets meer bondigheid en puntigheid, en dan had er nog meer ingezeten, alsnog een dikke 4.0* voor The Favourite.

Wat vond ik dit een nare film. Aan het eind een poos niets nuttigs kunnen zeggen.. Soort van misselijk. Nare karakters en een leeg verhaal. Over de kwaliteit van de acteerprestaties is niks te zeggen. De lage score gaat vooral over het nare lege ziekmakende verhaal.. Wat mij betreft

Interessante regisseur altijd. Hoorde vooraf al wisselende verhalen, maar dat past bij hem. Het is niet voor iedereen weggelegd. Maar ik heb zelf echt krom gelegen van het lachen. Heerlijke humor, interessant verhaal, mooie beelden en perfecte score. En natuurlijk briljant acteerwerk. Alle drie de dames en ook Nicholas Hoult. Denk dat Emma Stone wel de show stal voor mij, mede omdat haar rol iets dieper ging.

4*

Best fraai en voor Lanthimos wel een heel conventionele film. Ongetwijfeld heeft dat te maken met het uitgangspunt van de film, de drie hoofdpersonen hebben immers echt bestaan dus veel kan de regisseur niet afwijken van de geschiedenis, al dramatiseert hij het uiteraard wel flink op zijn manier. Acteerwerk van de drie dames is uitstekend, zelf vond ik juist Rachel Weisz het meest in het oog springen. Vooral het camerawerk, voor een flink deel gefilmd met groothoeklenzen, maakt het samen met de fraaie decors en costuums erg fijn om naar te kijken. Ook hoe de drie erg pittige dames met elkaar omgaan en "hoffelijk" elkaar het leven zuur maken maakt het erg onderhoudend. 3,5*

Wie Lanthimos nog niet kent kan denk ik het beste met deze film beginnen, gevolgd door The Killing of a Sacred Deer, vervolgens The Lobster en tot slot Kynodontas. Zo loopt het qua weirdness wel op.

Deze film viel mij erg tegen. Ik vind het acteerwerk goed en het beeld ziet er mooi uit, maar ik kwam er niet in. Het boeide me niet erg en ik kon over het algemeen niet om de humor lachen. Ik vond het nogal flauw of gewoon niet grappig. Lesbische liefde is wel mijn ding, maar ook dat deed mij niks bij deze film. Ik heb betere films van deze regisseur gezien, zoals Dogtooth. Dit was 'm niet voor mij en het eind vond ik ook onbevredigend. Wel vond ik de tweede helft beter en interessanter dan de eerste, en wat een lieve konijntjes. 2,5*

Tja, ik geloof niet meer dat ik het nog zal krijgen met Lanthimos. Wat een vervelende film over een uitgekauwd verhaal (machtsstrijd aan het hof) in een fraaie setting met puike acteerprestaties. Dat is het dan.

Overal lees ik: "vilein". Hoezo vilein? Dangerous Liaisons (1988) al eens gezien? Dat is pas vilein.

En "absurd". Hoezo absurd? Een ganzenrace, 17 konijnen als vervanging voor gestorven kindjes, rare cameralens?

Nee, dit is een goed gemaakte, goed geacteerde film, waar ik maar tegenaan bleef kijken, voortdurend hopend op een geniale twist, dodelijk vilein gedrag en tergend absurdisme. Ze kwamen niet.

The Favourite laat zich hier grotendeels omarmen door een mantel van gelauwerde superlatieven. Als een van de weinigen kan ik me niet bij diezelfde mening aansluiten.

Vooropgesteld: Yorgos Lanthimos is een cineast om rekening mee te houden. Inmiddels heeft hij een zodanige zetel verworven in de annalen van de cinematografie dat een project op de voorhand geslaagd lijkt, louter door diens aankondiging. Na absurde en fascinerende prenten als The Lobster en The Killing of a Sacred Deer, was ik dan ook erg benieuwd naar zijn volgende werk.

Helaas heeft The Favourite mijn enthousiasme bekoeld. Enerzijds is het een fantastische en vlijmscherp dynamische tragikomedie: duister Shakespeariaans, gedompeld in vileine Griekse overdaad. De immorele, machtsbeluste personages laten geen spaan van elkaar heel met hun giftige dialogen en egocentrische complotten die je als kijker doen verkneukelen.

Al met al genoeg gepeperd arsenaal om een film mee te vullen, maar voor de onconventionele Lanthimos wellicht te summier. Daar de verhaallijn geen ruimte biedt aan absurdistische wendingen, wrikt hij er ter vervanging een geforceerd-provocerend seksueel aspect tussen om toch enigzins te shockeren. Die stelling staat trouwens los van preutsheid: de seksualiteit in zijn eerdere films was functioneel illustrerend. Aan deze overbodige vulgariteit kleeft echter niets diep- of kunstzinnigs. Evenmin voegt de scène met het konijntje iets toe; het verknipte karakter van Abigail is immers allang duidelijk.

Het is jammer dat Lanthimos zich genoodzaakt voelt te vervallen in disfunctionele provocatie met als enige doel zijn kenmerkende handtekening te verzekeren - die overigens ruimschoots tot uiting komt in de filmstijl, score en dialogen.

Er wordt uitstekend geacteerd, maar nee... deze ligt me gewoon niet. De aspiratie zich te onderscheiden van het kostuumdrama-genre met een pretentieus vulgaire trukendoos oogt in mijn optiek te krampachtig transparant. De bij vlagen vreselijk irritante soundtrack, het te dik aangezette, platvoerse taalgebruik en de ronduit nare seksscenes zorgen juist voor een akelige teneur die de film de das omdoet. Zonde.

Lanthimos kennende liet het lege einde zich raden. Er zijn geen winnaars, enkel verliezers. Iets wat ik dan weer bijzonder treffend uitgebeeld vond.

Goede film, mooie film, leuke film, maar ook één die nergens excelleert en nergens echt ontbrandt. Er smeult van alles in de verhoudingen tussen de drie vrouwen maar Lanthimos lijkt niet helemaal te weten hoever hij dit mag doortrekken. De vonk slaat maar niet in. De film is op momenten een komedie zonder dat je echt moet lachen, hoogstens een constante flauwe glimlach. Dat had best scherper gemogen. En ook op emotioneel vlak pakt de film me niet volledig.

Dat maakt niet dat ik me niet vermaakt heb. Het tempo is prima, de sets (ook op locatie naar ik vernam) zijn mooi en protserig maar wel met smaak gemaakt. De drie actrices zijn elk op hun eigen manier geweldig. Weisz lekker onderkoeld, Colman heeft de moeilijkste rol en weet geloofwaardig te blijven als ietwat gekke maar ook trieste koningin en Stone steelt voor mij de show hier als meest geniepige. Ook hun onderlinge relaties zijn complementair en samen maken ze er echt een geheel van. Haal er één weg en de balans is zoek. Wat daarbij helpt is het moderne script waardoor je als kijker van nu je beter kan verplaatsen in hun psyches, en daar moet de film het van hebben. Verder opvallend camerawerk met die visooglens hoewel die beelden vooral op zichzelf staan en niet echt het verhaal ondersteunen, maar het ziet er wel leuk uit. 3,5*.

Net gezien. Prachtige film en zeer onderhoudend. Toch voor mij geen oscar winnaar. Hoewel de drie dames geweldig spelen en ik mijn geld zet op Olivia Colman voor beste vrouwelijke hoofdrol mis ik toch 1 ingrediënt om het oscar waardig te laten zijn. Waar in Green Book alles tot zijn recht kwam was voor mij bij deze film het Engelse hof toch een beetje decor. Het ging om de driehoeksverhouding tussen de drie vrouwen en macht, en dit gegeven had zich ook in elk modern kantoor kunnen afspelen. Ook vond ik de camerastandpunten niet altijd even origineel. De meeste scènes speelde zich af in hooguit 4 á vijf locaties. Nee voor mij nog steeds Green Book beste film, Olivia Colman beste vr. Hoofdrol en Viggo Mortensen beste mannelijke hoofdrol. Maar ga hem zeker kijken deze film. Colman, Stone en Weisz spelen geweldig. De film is trouwens iets meer toegangkelijker dan Lobster en The killing of a Sacred Deer ook juweeltjes van deze regisseur.

Kostuum drama's. Ik hou ervan dus ik keek erg uit naar deze film. Er werd met veel lof over geschreven en toen had ik het eigenlijk al moeten weten. Meestal vind ik het dan niks. maar ja...grote namen in de hoofdrollen. We geven het kans. Wat mij betreft mag ie zo de prullebak in. What a waste of time! ik heb hem niet eens uitgekeken.

Na vorig jaar Killing of a sacred deer te hebben gezien was ik ook wel heel erg benieuwd geworden naar het volgende filmproject van Lanthimos. Het duurde eventjes voor mij om in het verhaal te komen maar mede door de prachtige camerashots, de bijpassende muziek die niet extreem veel aanwezig is maar toch net genoeg om er een akelig sfeertje van te maken en natuurlijk de ijzersterke acteerprestaties van vooral de 3 leading ladies heb ik hier toch zeker wel van kunnen genieten.

Een bioscoopzaal voor mij alleen was trouwens ook wel eens heerlijk!

Films van Lanthimos zijn nooit allemansvriendjes en wat mij betreft meer dan welkom tussen al de standaard Hollywood blockbusters die we inmiddels ook wel kunnen dromen.

Killing of a sacred deer heeft wel iets mijn voorkeur, maar The Favourite mag ook zeker gezien worden.

3,5*

Gezien de lovende kritieken had ik toch wat meer van verwacht van dit kostuumdrama over de bijtende rivaliteit tussen twee hofdames. Ik vind het acteer- en camerawerk beter dan het verhaal, dat in z’n kern niet zo bijster veel afwijkt van andere intrigerijke films over wedijver binnen een koninklijke entourage. Wat dat betreft is er weinig nieuws onder de zon, helaas.

Sterk acteerwerk van de drie hoofdrolspeelsters en indrukwekkende locaties en decors.

Wat ik ooit aantrekkelijk vond aan Rachel Weisz is inmiddels wel al lang verdwenen, waarmee ik niet haar acteerwerk bedoel.

Knap hoe men met behulp van een lang doorgaand monotoon mechanisch klinkend achtergrondgeluid, de muziek weet te vervangen en spanning op te bouwen.

Het was niet mijn eigen keuze om deze film te gaan zien in de bioscoop, want ik heb een hekel aan kostuumdrama's die zich aan koningshoven afspelen, en met name die gesitueerd zijn in de "pruikentijd".

Toch had ik er geen spijt van, want de film wist wel te boeien, ook al vond ik hem wat te lang duren.

De zin van de tekstjes bij de "hoofdstukken"ontging mij eerlijk gezegd, en scènes werden soms nogal abrupt afgekapt.

Sommige onsmakelijke details hadden voor mij niet gehoeven.

Het einde viel me nogal tegen, en het lied bij de aftiteling nog meer.

Geen film die ik voor een tweede keer zou willen zien, maar zeker 4* waard; vooral door de acteerprestaties.

Tikje Greenawayesk, lesbisch kostuumdrama. Emma Stone is in een semi-komische rol is niet echt te pruimen maar dat is persoonlijk. De film wordt vergeleken met Kubricks 'meesterwerk' Barry Lyndon maar dat gaat dan vooral op voor het uitvergroten van flat characters. De groothoek opnames van het magistrale Hatfield House maken de film de moeite waard.

Aparte film, waar ik ook wel even in moest komen (ik heb nauwelijks ervaring met kostuumdrama's en ook nooit eerder iets gezien van deze regisseur). Zowel qua stijl als waar het nu eigenlijk precies over zou gaan. Beiden vielen gedurende de speelduur wel op hun plek en het wordt best een vermakelijk geheel, hoewel ik het middenstuk het beste vond. De gekte en tragiek van zowel Queen Anne als alles dat op het kasteel zelf gebeurt is leuk om te zien en het camerawerk, de decors en de zeer aparte soundtrack (met soms alleen een terugkerend geluid) geven het echt een boeiend eigen gezicht.

De ontwikkelingen tussen de drie dames, en vooral de oorlog/het politieke spel dat tussendoor ook nog speelt is niet altijd direct hapklaar (of het moet aan mij liggen) maar blijft boeiend genoeg.

Uiteraard zijn de acteerprestaties zeer te prijzen. Olivia Colman heeft denk ik wel terecht de Oscar gewonnen. Nu is het ook wel een rol waarin je los kunt gaan maar zie het dan alsnog maar eens neer te zetten. Rachel Weisz is ook erg sterk, alleen over Emma Stone heb ik misschien een beetje mijn twijfels. Snap op zich wel waarom ze gecast is, maar ik kan persoonlijk altijd een beetje lastig langs haar als actrice heen kijken.

Geen idee hoezeer dit nog ergens waarheidsgetrouw is, waarschijnlijk totaal niet, maar het is neem ik aan ook niet bedoeld als kloppende biografie in deze vorm.

Denk dat dit een beetje een groeiertje is, want tijdens het schrijven van deze review vind ik hem eigenlijk al beter dan ik tijdens het kijken vond.

kleine 4* toch wel

The Favourite is een vreemd soort kostuumdrama. Qua aankleding en set design is het net zo mooi als (ik noem maar wat) Amadeus, Dangerous Liaisons en Barry Lyndon. Ziet er allemaal prachtig uit met die paleizen en tuinen.

Maar Lanthimos maakt er wel zijn eigen ding van. Ik ben niet bekend met zijn eerdere films, maar het viel me op dat hij in sommige shots een aparte cameravoering gebruikte, de 'snelle draai op statief' noem ik het maar even. Ook de af en toe rare cuts en crossfades vond ik ongebruikelijk. Erg passend vond ik het niet voor een 18e-eeuws kostuumdrama, maar na een tijdje went deze opzet wel.

Ik weet trouwens niet of ik dit moet scharen onder drama of komedie, maar ik vond het een beetje van beide. Het tragische zit hem in de ziekelijke toestand van Queen Anne met haar jicht en geestelijke problemen (prima vertolkt door Olivia Colman), maar de rivaliteit tussen Abigail en Sarah wordt weer luchtig gebracht.

Het had een extreem flauwe komedie kunnen zijn met twee rivalen die elkaar naar het leven staan, maar het slaat nergens overboord. De slangenkuil die de politiek daar is had wat mij betreft zelfs nog wel iets meer getoond mogen worden, met al die politici eromheen en machtsspelletjes), maar de film draait uiteindelijk om Abigail en Sarah en hun persoonlijke strijd.

Kan er eigenlijk weinig negatiefs over zeggen. De drie actrices doen het uitstekend, de set designs zijn prachtig, de muziek ook. Als ik één ding moet noemen was het de soms storende sound design, waarbij je heel lang een repetitief geluid hoorde (bijv. een trom). Het had vast een reden, maar ik vond het soms irritant.

Een bescheiden 4* voor nu.

Wat een teleurstellende film! Ik keek er naar uit om deze te zien, maar na pakweg een uur had ik er al meer dan genoeg van. Wel afgekeken, maar het was een lange en vervelende zit. De film is te absurdistisch om voor een fatsoenlijke historische prent te kunnen doorgaan. (Dat pretendeert het dan ook vast niet te zijn.) Daarnaast is het echter ook nergens grappig, sterk of boeiend. De drie vrouwelijke hoofdrolspelers zijn goede actrices, maar zij zetten hier bepaald geen goede rollen neer. Een fatsoenlijk plot zit er niet echt in en aan het einde is ogenschijnlijk weinig aandacht besteed. De soundtrack is ook ronduit vervelend. Jammer van de op zich best aardige aankleding (kostuums, locaties) en de op papier sterke cast.

"Kostuumdrama voor mensen die niet van kostuumdrama's houden", las ik ergens. Of een Lanthimos, gesitueerd in kostuumdrama-setting. Maar eigenlijk vinden de twee elkaar in een erg aangenaam midden, want de film bindt een beetje in aan de afstandelijke, vervreemdende sfeer die The Lobster en Sacred Deer veelal bepaalde, maar trekt het kostuumdrama als genre wel genoeg die kant op om het van haar stoffige imago te ontdoen.

Genoeg om je aandacht constant vast te houden en bijtijds te verrassen met zowel humor van het kaliber absurd-light, dialogen met vileine toon als stijlkeuzes die het genre over het algemeen compleet vreemd zijn. Het fish-eye/groothoeklens-effect valt direct op - en wordt ook effectief in lange hallen en kleine ruimtes ingezet - maar ook verschillende camerastandpunten komen geinig uit de hoek, zoals het lage perspectief wanneer de koningin zich onwel langs de vensterbank door de lange hal baant.

Na twee films een inmiddels gebruikelijk opdringerige soundtrack, al is het een stuk stijlvaster als geheel en werkt de herhaling een onbehaaglijke sfeer goed in de hand.

De verschuiving van sympathie voor personages verloopt redelijk synchroon met de steeds verdergaande politieke-achterkamerspelletjes en voltrekken zich rondom en ten koste van een briljant acterende Olivia Colman. Niets ten nadele van Stone en Weisz, maar Colman is verdiend de koningin. Jammerlijke dissonant is helaas Nicholas Hoult, die ogenschijnlijk geen natuurlijk overtuigende vorm kon vinden, die het personage van hem vereiste. Veelal in contrast met de dames, dat moet gezegd worden; die zijn gewoon ijzersterk.

De film vindt bovendien een goede balans in wat het vertelt en wat het open laat, iets wat in retrospect cruciaal voelt voor de effectiviteit van de snode plannetjes en de film als geheel. Uiteindelijk net niet genoeg voor 4,5* maar met een indrukwekkende mix van genre-typeringen en Lanthimos' stijlkenmerken kan dit gerust een klein meesterwerkje genoemd worden.

In The Favourite krijg je een absurdistische kijk in het decadente hofleven van het 18e-eeuwse Britse koningshuis. De vileine spelletjes tussen de labiele Anne, pittige Sarah en slinkse Abigail zijn mede dankzij het p(r)uike acteertalent van de dames zeer onderhoudend. Daarnaast verdienen het camerawerk en de kostuums een pluspunt. Het einde mist alleen het stukje vuurwerk waar je gehele film stiekem op hoopt. The Favourite is een onconventioneel kostuumdrama, maar tegelijkertijd Yorgos Lanthimos' meest conventionele film.

Frivool kostuumdrama waarin de drie hoofdrolspelers, de aankleding en de soundtrack, sonate 21 van Schubert is nooit een straf om naar te luisteren, voor een onderhoudend geheel zorgen.

Ben sowieso gecharmeerd van het werk van de heer Lanthimos, dit is eigenlijk de meest conventionele film die ik van de man heb gezien ondanks bijvoorbeeld de absurde dansjes en het soms anachronistisch aandoende taalgebruik. Maakt op mij wat minder indruk dan Kynodontas en The Lobster maar zeker een fijne film dit.

Ook geinig dat het op het verhaal van Abigail, koningin Anna en Sarah Churchill is gebaseerd.

“As it turns out, I'm capable of much unpleasantness.”

Sterke film weer van Lanthimos. The Favourite is één van zijn meest toegankelijke films tot nu toe, hoewel dat niet wil zeggen dat de Griekse regisseur opeens een rechttoe rechtaan kostuumdrama heeft gemaakt. Het verhaal over twee vrouwen (Weisz en Stone), die de strijd met elkaar aangaan om de rechterhand (en minnares) van Queen Anne (Colman) te worden/blijven zit nog redelijk conventioneel in elkaar, maar de uitvoering is dat zeker niet.

Vlijmscherpe dialogen, vreemde en expliciete scenes, de wijde cameralens en het gedurfde camerawerk, het ijzersterke en soms schmierende acteerwerk van Colman, Emma Stone in een rol zoals we haar nog niet vaak hebben gezien, Weisz, die misschien nog wel de meeste indruk maakt van de drie als ijzige en slimme Sarah, alle scenes met Hoult etc. Lanthimos laat weer eens de donkere kant van de mens zien. Met zijn kenmerkende zwartgallige humor, en er zitten weer veel scenes in waar je me plaatsvervangende schaamte, maar ook met een grote glimlach, naar zit te kijken.

Filmisch is dit alvast een kunstwerk ( de spitsvondige, verruimende camera, de decors, de kleurenpracht, de ganse montage...), maar komt daarbij dat ge na een tijdje meegesleurd wordt in het verhaal, of moet ik zeggen in het spel van de drie dames aan het hof, hun ambitie, hun finesses, hun venijn.

Colman ging lopen met een Oscar maar Rachel Weisz en zeker Emma Stone verdienden dat evenzeer.

Spitse dialogen en een satirische, spottende kijk op gebruiken en gewoontes uit die tijd, in meerdere lagen van het volk (de chickenrun als hoogtepunt van spot met hooggeplaatste functies).

Yorgos Lanthimos weet wat cinema is en gaat realiteit én fantasie niet uit de weg.