The Favourite (2018)

Teaser Trailer

Vanaf 3 januari 2019 in de bioscoop (20th Century Fox, via Warner Bros.)

Hier ben ik benieuwd naar, teaser ziet er leuk uit.

Eentje die ik wil meepikken op het filmfestival van Gent. Alleen al voor Lanthimos erg benieuwd!

Wat was het weet genieten van de nieuwste van Lanthimos. Sterke acteerprestaties van Colman en Stone, misschien in iets mindere mate van Weisz. Scherpe dialogen en opnieuw het prachtige camera werk.

The favourite is mijn vierde Lanthimos geworden. Ik keek er echt naar uit, want ik ben wel fan geworden van Lanthimos na zijn toch wel eigenaardige vreemde producties als Dogtooth, The lobster en The killing of a sacred deer. Geen films doorgaans voor het grote publiek. Dat is deze The favourite ook niet, hoewel deze laatste niet binnen het genre valt van de eerder genoemde films. Integendeel zelfs.

The favourite is een prachtig kostuumdrama geworden waar ik elke seconde genoten heb van het uitstekende camerawerk en de erg mooie decors die een sterke sfeerschepping creëerden voor de film. Daarnaast heb je drie sublieme acteerprestaties van Olivia Colman, die een erg labiele besluiteloze Engelse koningin Anne vertolkt. Rachel Weisz is de manipulatieve domimante hofdame Lady Marlborough. Deze laatste krijgt concurrentie als favoriete hofdame van een even sterke Emma Stone als afvallige dame van adel die stilaan het vertrouwen wint van de koningin. Een oscarnominatie zit er zeker in, vermoedelijk dan voor Colman. En ook in de andere categorieën kan deze film hoge ogen scoren.

Wat de film verder erg sterk maakt zijn de pittige en gevatte dialogen. Soms een beetje bruusk, maar evenzeer subtiel wordt humor verweven in de dialogen en het script. Ook de rol van de steeds dronken lijkende Queen Anne is hier trouwens niet vreemd aan. Het subplot - naast de amoureuze insteek - over de oorlog met Frankrijk blijft boeiend alsook de groeiende vete en afkeer tussen Abigail en Lady Marlborough. Uitstekende film dus en ik had ook de indruk dat de rest van de zaal de film kon pruimen. Mooi zo!

Fraai kostuumdrama, of kostuumkomedie, het is maar net hoe je ernaar kijkt. Na 'The Killing of a Sacred Deer' tapt Yorgos Lanthimos uit een ander vaatje: geen ijzingwekkend mysterieuze thriller die lang nazindert, maar vilein gekonkel aan het Engelse hof in de 18e eeuw waarbij je je ogen uitkijkt en dat regelmatig een lach op je gezicht tovert. In The Favourite 'vechten' Sarah (Rachel Weisz) en Abigail (Emma Stone) om de gunst van de labiele en incompetente, doch machtige, koningin (Olivia Colman). Dit, tegen de achtergrond van een turbulent Engeland, dat in een oorlog is verwikkeld met Frankrijk.

The Favourite valt op door een ijzersterke rolbezetting, gevatte dialogen, prachtige kostuums en decors, sfeervolle belichting en een bijzondere cameravoering (groothoeklenzen, waardoor een panoramisch beeld ontstaat). Daarnaast past The Favourite helemaal in het huidige tijdsbeeld: vrouwen hebben een prominente positie in de film, terwijl de mannen in feite allemaal machteloze sulletjes zijn. De lesbische geaardheid van koningin Anne is daar bovenop een vanzelfsprekend gegeven.

Hoewel The Favourite in veel opzichten dus imponeert, is het toch geen film die, in tegenstelling tot eerder werk van Lanthimos, lang zal nazinderen. Misschien is deze film daarvoor te mainstream en te weinig verontrustend. Een bijzondere kijkervaring is The Favourite wel.

Hoe heerlijk absurd en...excuberant? Dynamische cameravoering, uitbundig gemaakt, lekker vilein en ontzettend sterk geacteerd door de dames, met name Colman.

Lanthimos is echt één van de meest eigenzinnige, opvallende en vermakelijke regisseurs van dit moment.

Erg leuk en scherp absurdistisch drama aan het hof. Een verademing tussen al die brave Hollywood dramaatjes die om de filmprijzen vechten. Deze verslaat ze met gemak op alle fronten. Sterk gespeeld, fantastische regie, art direction en camerawerkt. Heb twee uur lang een dikke grijns op mijn gezicht gehad.

Dikke 4*

Films van Lanthimos vind ik vaak dubbeltjes op z’n kant maar deze viel de goede kant op. Zijn films zijn altijd wel bijzonder – en ook dit kostuumdrama is bijzonder – maar mijn voornaamste bezwaar tegen zijn films is denk ik het gebrek aan een spanningsboog maar deze film had die wel in de vorm van een spannende escalerende bitch fight. Het verhaal is ook interessant met een zwakke, ziekelijke koningin (Anne) die bovenal onvoorwaardelijke liefde verlangt maar die een harde tante naast zich heeft die de (politieke) zaken feitelijk bestiert (Sarah) en die concurrentie krijgt van haar nicht die laag gevallen is en als dienstmeid moet werken (Abigail). Sarah lijkt even de boze heks en Abigail de Assepoester die door haar goedheid voorbestemd lijkt de machtsstrijd te winnen, maar Abigail blijkt de valse adder en de verraadster. Op de achtergrond speelt nog de oorlog tussen Engeland en Frankrijk die interessante parallellen vertoont met de machtsstrijd aan het hof (kan er vrede worden gesloten en is de ander al verslagen?). De film heeft humor die soms bewust anachronistisch is (er worden hedendaagse kwesties zoals modern dansen en homoseksualiteit in de film geweven) maar die zeker niet stoort. Er zitten ook grappige feministische elementen in, al speelt ook mee dat de mannen oorlog voeren zijn of zo waardoor de vrouwen het rijk – letterlijk – alleen hebben.

De film groeide voor mij gaandeweg van 3 ½ naar 4 ½ sterren, maar (opnieuw) geeft Lanthimos zijn film een wat open en onbevredigend einde waarvan ik denk dat daar meer in had gezeten. Daarom besluit ik tot (een ruime) vier sterren.

Kostuumdrama's zijn nu niet bepaald mijn ding maar als een van mijn favoriete regisseurs van de huidige tijd en dan heb ik het over Yorgos Lanthimos een kostuumdrama uit zijn hoge hoed tovert denk ik: Hé, dit zou best wel eens iets kunnen zijn. Maar helaas te vroeg gejuicht. Deze film wist mij maar niet te boeien wat toch vooral ligt aan het verhaal dat maar niet mijn interesse wist op te wekken. Ik heb dit soort films met zo'n dergelijk verhaal wat zich afspeelde aan het koninklijk hof ergens in de 16e of 17e eeuw trouwens al tig keer eerder gezien. Kijk, op de acteerprestaties valt natuurlijk niets aan te merken. Die zijn uitstekend, vooral die van Olivia Colman in de rol Van Queen Anne. Maar ja, nogmaals, als ik een film bekijk en ik kan mij niet inleven in de hoofdpersonages omdat die mij totaal oninteressant lijken, ja dan houdt het natuurlijk op. Het einde vond ik trouwens ook zeer teleurstellend. Dat liet mij met een gevoel achter van "was dit het nou". Mooiste scène vond ik die van de eendenrace in het begin; welke eend komt als eerste aan de finish. Hilarisch gewoon. En ja, die konijnen vond ik ook wel geinig.

3,0*

The Favourite is vanaf 3 januari 2019 in de Nederlandse bioscoop te zien.

Vanaf 24 december 2018 voorpremières door het hele land!

Rachel Weisz 48 en dan nog zo eruit zien.

Na het vreselijke Killing of a sacred deer komt Lanthimos opnieuw met een oervervelend misbaksel.

Het is vooral jammer van het ijzersterk acteerwerk van de drie hoofdrolspelers en de prachtige decors. Zij hebben meer verdiend dat deze kostuumklucht.

1,5*

Ondanks dat ik geen groot fan ben van The Lobster en Killing of a Sacred Deer wist ik dat Lanthimos het in zich had om een film te maken die ik zou kunnen waarderen. Gelukkig hoefde ik daar niet lang op te wachten want ik heb erg kunnen genieten van The Favourite. In tegenstelling tot die andere twee films heeft hij deze film niet zelf geschreven en ik denk dat daar het verschil hem ook in zit. Ik houd van zijn excentrieke filmstijl, maar zijn vorige films waren me grotendeels te absurd en vaak zelfs irritant. De groots opgezette cinematografie en de (soms zenuwachtige) klassieke muziek zijn hier absoluut aanwezig, maar The Favourite is toch een heel stuk toegankelijker. Het script was gevuld met vlijmscherpe dialogen waar de uitstekende cast zich op mocht uitleven. Heerlijk hoe vrijwel elke zin een steek onder water was. Daarnaast komen de prachtige decors en kostuums extra goed tot hun recht as gevolg van Lanthimos zijn filmstijl. Soms vond ik dat die net even te ver doorschoot in zijn opgeblazen aanpak, maar desalniettemin heb ik me prima weten te vermaken!

Gecondoleerd nog met John Lanting.

Lanthimos

Ben bang dat hij nooit mijn regisseur wordt. Ben het oneens dat het een klucht is. Daar is het acteerwerk te goed voor. Want dat maakt deze film zeker. De drie dames zijn geweldig met waarschijnlijk Weisz nog als echte uitschieter. Hoewel ik haar nooit veel heb gevonden. Ook waardeer ik het wel dat hij een Royal als dom, kleinzielig persoon neerzet. Hoe het westen die mafkezen (ja ook Koningshuis) nog altijd zo een warm hart toedragen is een mij nog altijd een raadsel. Helaas blijft Lanthimos wel een oude ziel. Hij durft nooit echt naar donkere humor te gaan, hij durft nooit echt hard uit te halen. Het blijft allemaal redelijk beschaaft. Ik las een artikel dat best veel nog op echte dingen gebaseerd is ook. Toch ging het er nog erger aan toe en hij kiest ervoor om het beschaafd te houden en puur in dialoog wat steekjes te geven. Dan ben ik toch van mening dat de elite er weer te makkelijk mee weg komt.

Maar ik ben bang dat ik dat niet kan verwachten van deze regisseur.

3 sterren.

Doortrapt, villein, subversief, deze "Mean Girls", maar... wat een vrouwen.

2 uur genieten van cynische dialogen aan het hof.

Is dit het antwoord van de MeToo beweging?

Meesterwerk!

Het is prijzenswaardig te noemen dat regisseur Yorgos Lanthimos goed naar Stanley Kubricks meesterwerk (en het ultieme kostuumdrama, bij gebrek aan een beter woord) Barry Lyndon (1975). Het feit dat hij mocht filmen in en rondom het imposante Hatfield House in Hertfordshire is een absoluut pluspunt, evenals de weelderige kostuums en de prachtige make-up. Fans van Barry Lyndon zal het wellicht snel opvallen dat ook The Favourite uitsluitend gebruikt maakt van natuurlijk licht, met vaak prachtige resultaten. Het verrassende en vaak hilarische verhaal over Lady Marlborough [Rachel Weisz] en haar nichtje Abigail [Emma Stone], die aan lager wal is geraakt door toedoen van haar drankzuchtige, gokverslaafde vader, die de strijd aangaan om de naaste 'favoriete' vertrouweling te worden van de ziekelijke en wispelturige koningin Anne [Olivia Colman], is geen historisch epos, maar onderscheidt zich wel in het feit dat het niet minder dan drie (!) goed geschreven vrouwelijke hoofdpersonen kent. Het feit dat de vrouwen zich niet laten ringeloren door machtige mannen geeft dat verhaal een moderne, actuele inslag. Zelfs wanneer oppositieleider Harley [Nicholas Hoult in de enige dankbare mannenrol] Abigail op haar knieën dwingt, is het zij het die de touwtjes in handen heeft.

Je kunt je afvragen of het expliciete taalgebruik een geslaagde vervanger is voor verhulde seksuele toespelingen, maar het is duidelijk dat scenaristen Deborah Davis en Tony McNamara het traditionele beeld van Engeland in de 18e eeuw eens flink wilde opschudden. Dat kan zeker geen kwaad met zo'n voortreffelijke cast, maar laat er geen twijfel over bestaan dat Olivia Colman boven alles en iedereen uittorent met een monumentale vertolking die haar hopelijk een Golden Globe (en wie weet een Oscar?) zal opleveren.

In bijna iedere recensie wordt Olivia Colman geroemd om haar prestatie maar de grote ster in dit meesterwerk is natuurlijk Emma Stone.

queen anne is het zieke verwende stuurloze europa....abigail is als duitsland.....dat financieel en moreel failliet is na 2 oorlogen maar toch de macht in europa weet over te nemen....ten koste van de verbannen sarah die is als griekenland, eens de bakermat vd europese cultuur en nu vrijwel verbannen en aan de financiele ketting gelegd.....dat heeft lanthimos er toch maar mooi doorheen geweven al is niet zijn verhaal....wel zijn griekse stempel

Mijn eerdere ervaring met Lanthimos beviel niet heel goed, maar ik heb me toch behoorlijk vermaakt met The Favourite. Hierboven hoorde ik de beschrijving klucht, en hoewel ik het hier niet helemaal mee eens ben, zit dit portret van het Britse hof onder Queen Anne inderdaad zeker wel in die richting. De rode draad in het verhaal is de continue strijd tussen de nichten Lady Marlborough en Abigail om de (in de praktijk) rechterhand te worden van de labiele, mentaal zwakke Queen Anne die ze niet meer alle 24 in het kratje heeft. Met uiteraard de nodige escalatie, achterbaksheid en politieke gevolgen. Het voelt qua verhaal en sfeer een beetje aan alsof Amadeus, Mean Girls en The Death of Stalin door de blender zijn gegaan, en dat beviel wel.

Het verhaal an sich was behoorlijk vermakelijk door de decadentie aan het hof, de streken van de dames, waarbij ook voor Abigail op een gegeven moment niets meer te laag is als het de concurrentie maar de voet dwarszet, en de continue intriges die opgezet worden, al had iets meer bondigheid de film wel gesierd - twee uur hiervan was wat veel van het goede. Wel is het alsnog genieten: de film ziet er bijzonder fraai uit, met prachtige locaties en kostuums waar Lanthimos wel raad mee weet. Al begon de groothoeklens wel een beetje te storen op een gegeven moment. Maar waar de film ook de roos raakte is met de acteerprestaties. De centrale rollen van de dames Weisz, Stone en Colman zijn alle drie ontzettend sterk neergezet, en misschien steelt Colman van die drie nog wel de show. De bijrollen waren precies dat, bijrollen, maar daar heb ik verder niks over te klagen. Iets meer bondigheid en puntigheid, en dan had er nog meer ingezeten, alsnog een dikke 4.0* voor The Favourite.

Akkoord!

Wat vond ik dit een nare film. Aan het eind een poos niets nuttigs kunnen zeggen.. Soort van misselijk. Nare karakters en een leeg verhaal. Over de kwaliteit van de acteerprestaties is niks te zeggen. De lage score gaat vooral over het nare lege ziekmakende verhaal.. Wat mij betreft

Feminitische versie van Barry Lyndon

Ik vind ze alle drie even sterk in hun rol. Daarvoor worden ze ook alle drie genomineerd wat waarschijnlijk op de komende oscars ook zo zal zijn.

Wat vond je dan precies zo ziekmakend aan het verhaal?

Diplomatiek!

Ik blijf toch een zwak houden voor die hertenoogjes.

The Favourite breekt record in Nederlandse bioscopen | RTL Boulevard - rtlboulevard.nl

Wat is nou precies het record dat doorbroken is? Dat die meer geld opgebracht heeft dan The Lobster en Killing of a Sacred Deer? Lijkt me niet zo'n bijzondere prestatie toch aangezien deze film een heel stuk toegankelijker is?